Tibetan
དུ་འཆར། རེས་ ཨ་འཐས་སུ་འཆར། རྨི་ལམ་སྔར་བས་གྲངས་ཉུང་དུ་འགྲོ། ཉམས་དེས་རེས་སླེབ་རེས་མི་སླེབ་སྒོམ་ལ་བྲོད་པ་ཆེན་པོ་ཡོང་ངོ་། །ཆོས་ཐུན་དོན་བདུན་པའོ།། ༈ །།རྩེ་གཅིག་ཆེན་པོ་ནི་མཉམ་རྗེས་དང་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་གསལ་སྟོང་གི་ངང་ལ་ཆལ་གྱིས་འགྲོ། གསལ་སྟོང་བདེ་ཉམས་དང་བཅས་པའི་ཉམས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འཆར་ཞིང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་དང་རྗེས་སྣང་དང་རྨི་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེའི་ངང་དུ་སོང་། སེམས་ཉིད་བདེ་སྟོང་རིག་སྟོང་སྣང་སྟོང་གསལ་སྟོང་སོགས་སྟོང་ཉམས་དང་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མྱོང་བ་མང་པོ་གཙོ་བོར་འཆར། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དུ་མ་དང་འདི་བས་བཟང་བའི་སྒོམ་མེད་པས་སྒོམ་མེད་ཆེན་པོ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པ་འབྱུང་ཡང་ཉམས་རྟོགས་དེ་དག་ལ་མ་ཞེན་པར་རྣམ་རྟོག་གསལ་སྟོང་དང་སྣང་བ་སྣང་སྟོང་དུ་རྟོགས་ཏེ། ཐམས་ཅད་སེམས་སེམས་སྐྱེ་མེད་རང་གྲོལ་དུ་ཡིད་ཆེས་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པ་རྙེད་ཅིང་མངོན་འགྱུའི་རྟོགས་པ་འགགས་ཤིང་བླ་ མ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སྐྱེ། གསལ་སྟོང་དེའི་ངང་ལ་ཉིན་མཚན་འཁོར་ཡུག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་འཁོར་བ་ལ་ཞེན་པ་ལོག་རྟོག་མེད་ལ་ངོ་བོ་མཐོང་ནས་བསྒོམ་དུ་མེད་པར་སོང་ན་རྩེ་གཅིག་གི་རྩལ་རྫོགས་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་མ་བྱུང་གི་བར་དུ་བརྩོན་པ་བསྐྱེད་ནས་ཉམས་སུ་བླང་ངོ་། །འདིའི་སྤང་བྱ་ནི་འདོད་ཡོན་ལྔ་ཡིན་པས་ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་པ་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞེན་པ་སོགས་སྤངས་ཏེ་གཙང་སྦྲ་དང་ལྡན་པས་དབེན་པར་གནས་པར་བྱ་དགོས་ལ། འདིའི་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་གནས་མི་གནས་ཀྱིས་འབྱེད་དེ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པར་གནས་པ་དེ་མཉམ་བཞག །དེ་ལ་མི་གནས་ན་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཐུན་དོན་བརྒྱད་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་སྤྲོས་བྲལ་ནི། དེ་ཡང་གནས་ཐོག་ཏུ་བདེ་ན་རྩེ་གཅིག་ཡིན་ལ་རྩེ་གཅིག་གི་ཉམས་དེ་ལ་མ་ཞེན་པར་བསྐྱངས་པས་ཇི་ཞིག་ན་སྒོམ་དྲན་འཛིན་གྱི་རྩོལ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་གནས་འགྱུ་གཉིས་དང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་འགག་ གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་བཅོས་མིན་དུ་གོ །ཉམས་ཐམས་ཅད་ཡུལ་མེད་སྟོང་པར་སོང་། རིག་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཤུན་པ་བཤུས་པའམ་གཏེར་རྙེད་པ་ལྟར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྗེན་ལྷང་གིས་རྟོགས། སེམས་ལ་རང་དབང་ཐོབ་པ་སྙམ་བྱེད་ཅིང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འདུག་པ་དང་པོ་ནས་ངོ་ཤེས་ཐང་བ་ལ་སྙམ་པ་དང་ཉམས་ལའང་འཕེལ་འགྲིབ་ཆེར་མི་འབྱུང་གལ་ཏེ་བྱུང་ཡང་དགའ་སྡུག་མེད། ཕྱིའི་སྣང་བ་ལ་སེམས་བཏད་ན་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་འཆར། ཡང་སྟོང་པར་འགྲོ་མ་སོང་ཡང་འགལ་བ་མེད། དེ་ནི་སྣང་ལ་མ་ངེས་པ་སྟེ་སྒྲོ་འདོགས་དང་བྲལ་བར་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་པར་འདུག་སྙམ་པའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ཞིང་ཞི་ལྷག་ཟུང་དུ་ཆུད་དེ་རྣམ་རྟོག་གི་མཚན་མ་རང་སར་གྲོལ་བས་རྟོག་པ་ཆོས་སྐུར་འཆར། སྣང་བ་ཡང་རང་གི་སེམས་སུ་རྟོགས། སེམས་ཉིད་ཆོས་སྐུར་ཤེས། ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་ཤས་ཆེ་བས་སྣང་བ་འདི་ཡང་སྟོང་པ་མེད་ཅིང་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཏུ་གཤིས་བྱེད་ཅིང་སྟོང་ཐོག་ཏུ་ བདེ། །རྒྱུ་འབྲས་དང་སྟོང་པ་ཤས་ཆེར་རྟོགས་པ་ནི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེ་ལའང་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་གསུམ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། སྣང་སེམས་རིག་པའི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བ་ཙམ་རྟོགས་ཀྱང་སྟོང་ཕྱོགས་ལ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པའི་འཁྲིས་ཤིག་ཞུགས་ཤིང་དེ་དང་མ་བྲལ་བས་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་ཤན་ཆེར་མ་ཕྱེད། རྗེས་ཤེས་སུ་དྲན་པས་མ་ཟིན་པའི་དུས་དགྲ་གཉེན་དུ་འཛིན་པ་མ་འགགས་ཤིང་ཡུལ་ཐོག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཆོད་པས་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་གང་ཤར་ལ་ལེགས་པར་འཛིན་པར་ཆགས། མི་ལེགས་པར་འཛིན་པ་སྡང་། རྨོངས་སེ་འདུག་པ་གཏི་མུག་པ་ཡིན་པས་དགེ་མི་དགེ་གང་རུང་གི་འཛིན་པ་འབྱུང་སྟེ། ཕྱག་ཆེན་གྱི་ཉམས་ལེན་དང་བྲལ་ན་མི་དགེ་བ། མ་བྲལ་ན་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྐབས་འདིར་ལུང་མ་བསྟན་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ལ་ཆེར་མི་འབྱུང་བར་གསུངས། གཉིད་དང་རྨི་ལམ་ཡང་འཁྲུལ་ཤས་ཆེ་ཙམ་ཡོང་། དགེ་སྦྱོར་ལ་མཐོ་དམན་ཅུང་ཟད་འབྱུང་ངོ་། །ཆོས་ཐུན་དོན་དགུ་པའོ།། ༈ །།སྤྲོས་བྲལ་འབྲིང་ནི་སྔར་ སེམས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་མྱོང་ཚོར་རགས་པ་དང་སྟོང་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་རགས་པ་དེ་དག་ནས། དགའ་ཚོར་རམ་ཞེན་པ་དང་བྲལ་ཞིང་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཡུལ་མེད་དུ་ལྷང་སོང་། སྣང་སྟོང་གི་འཛིན་པ་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་རང་སར་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་གྱིས་ཆོག །ད་དུང་ཕྱི་རོལ་ཡུལ་ལ་ཅུང་ཟད་འཕྲིག་མ་ཚུད་པས་སྣང་ཐོག་ཏུ་ཅུང་མི་བདེ། སྣང་བ་འདི་གང་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་སྟོང་པ་ཡིན་ཡང་སྣང་བ་འདི་འགགས་ཏེ་གཏན་བྲལ་དུ་མ་སོང་སྙམ་པ་སོགས་རེ་དོགས་ཕྲན་བུ་ཡོང་། རྗེས་ཤེས་དང་རྨི་ལམ་གྱི་ཚེ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་། དེའི་རྗེས་ཤེས་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཟེར
Chinese
时而显现，时而 不明显，梦境比以前减少。那种体验有时到来有时不到来，对修行产生极大的兴趣。法类第七。 一心大法，即正行和四种行为，日夜周而复始，在光明空性的状态中自然而然地进行。光明空性伴随着快乐的体验，持续不断地显现，所有的分别念、后念和梦境都融入其中。自性是乐空、觉空、显空、明空等空性体验，以及许多如梦如幻的体验为主显现。由于有漏的功德众多，并且没有比这更好的修行，所以会产生是否是无修大法的想法，但不执着于这些体验和证悟，而是了知分别念是明空，显现是显空。确信一切都是心，心是无生自解脱，获得这种定解的忆念，现观的证悟停止，对上师 生起佛陀的想念。在光明空性的状态中，日夜周而复始地进行，对轮回没有执着，没有颠倒的想法，见到实相，达到无修的状态，一心之功圆满，功德生起，见到实相，如果还没有达到这种程度，就要精进修持。此处的舍弃之处是五欲，因此要舍弃对今生的执着、对享乐的执着、对禅定的执着等，必须保持清洁，住在寂静处。此处的正行和后行的区别在于是否安住，安住在乐明无分别的状态是正行，不在此状态则是后行。法类第八。 第二，离戏论。也就是在安住的状态中感到快乐就是一心，不执着于一心的体验而加以守护，什么时候才能不依赖修、忆念、执持的努力，而是了知安住和动摇二者，以及心的自性，俱生智和分别念的生起和熄灭 了知远离住三者的自性。一切法都以离戏论的方式，不做作地理解。一切体验都消失在无处可去的空性中。觉性的自性就像剥去外皮或找到宝藏一样，赤裸裸地了知远离戏论。感觉心获得了自主，并且这
English
Sometimes it appears, sometimes it is not so clear, and dreams become less frequent than before. That experience sometimes comes and sometimes doesn't, creating great interest in meditation. Dharma Lesson Seven. The Great One-Pointedness is the practice of Samatha and Vipassana, and the four activities, continuously day and night, naturally proceeding in a state of clarity and emptiness. The experience of clarity and emptiness, accompanied by bliss, arises continuously, and all thoughts, afterthoughts, and dreams dissolve into it. The nature of mind is bliss-emptiness, awareness-emptiness, appearance-emptiness, clarity-emptiness, and other emptiness experiences, with many dreamlike and illusory experiences predominating. Because there are many qualities of contaminated virtue, and there is no better meditation than this, the thought arises whether it is the Great Non-Meditation, but without clinging to these experiences and realizations, one realizes that thoughts are clarity-emptiness and appearances are appearance-emptiness. Believing that everything is mind, and mind is unborn and self-liberated, one gains the memory of this conviction, the realization of direct perception ceases, and towards the Lama, one generates the perception of a Buddha. In the state of clarity and emptiness, one proceeds day and night, without attachment to samsara, without inverted thoughts, seeing the true nature, and reaching a state of non-meditation, the skill of one-pointedness is perfected, qualities arise, and one sees the true nature. If this has not yet been achieved, one should exert effort and practice. The object of abandonment here is the five desires, so one must abandon attachment to this life, attachment to enjoyment, attachment to samadhi, etc., and must maintain cleanliness and dwell in solitude. The difference between Samatha and Vipassana here is distinguished by whether one abides or not. Abiding in a state of bliss, clarity, and non-discrimination is Samatha. Not being in that state is Vipassana. Dharma Lesson Eight. Second, Freedom from Elaborations. That is, being happy in the state of abiding is one-pointedness, and guarding the experience of one-pointedness without clinging to it, when will one be able to not rely on the effort of meditation, mindfulness, and retention, but to know that both abiding and moving, and the nature of mind, the co-emergent wisdom and the arising and ceasing of thoughts, to realize the nature of being free from the three states of abiding. All dharmas are understood in a non-elaborate way, without artificiality. All experiences disappear into emptiness where there is nowhere to go. The nature of awareness, like peeling off a husk or finding a treasure, is nakedly realized as being free from elaborations. One feels that the mind has gained autonomy, and this
Chinese
似乎就是如此，从一开始就容易认识，而且在体验上也没有太大的起伏，即使有，也没有喜怒。如果把心放在外在的显现上，一切都会像幻觉一样显现。即使没有变成空性，也没有矛盾。这就是对显现不执著，生起远离增益的定解，生起“似乎就是如此”的证悟，并且双运止观，使分别念的相状在自身解脱，从而使分别念显现为法身。显现也证悟为自己的心。心性了知为法身。见解偏重于空性，因此这个显现也安住在无空性且不成立的状态中，在空性之上安乐。对因果和空性有较多的证悟，这被称为离戏瑜伽。它也有小、中、大三种。第一种是，仅仅证悟到显现、心、觉性的自性是远离生灭的，但是对空性方面产生了一种定解的执着，并且没有离开它，因此体验和证悟的界限没有完全分开。在后得位，没有被忆念抓住的时候，把敌人和朋友执为实有并没有停止，并且对境的执着没有断除，因此对六识的显现，对好的执着而贪恋，对不好的执着而嗔恨，迷茫地呆着就是愚痴，因此会产生善或不善的执着。如果远离大手的修持，就是不善的，如果不远离，就是善的，因此在这种情况下，据说无记对见道没有太大的作用。睡眠和梦境也大多是错乱的。在善行方面，会有稍微的高低起伏。第九十九个法类。 离戏中等是，从先前的心生灭住三者远离的粗略体验和空执的粗略垢染中解脱出来。远离喜悦或执着，平凡的意识在无有对境中坦然。显空的执着、烦恼和分别念，仅仅通过认识到一切都是无根无基，在自身解脱就足够了。现在对外境还有些许不适应，因此在显现上有些不自在。会产生“这个显现是从哪里来的？虽然是空性，但是这个显现已经停止，没有完全分离”等等的希望和担忧。在后得和梦境的时候，会产生各种错乱或不错乱。认识到那个后得，就叫做认识。
English
It seems to be so, it is easy to recognize from the beginning, and there are not many ups and downs in the experience, even if there are, there is no joy or sorrow. If you put your mind on external appearances, everything will appear like an illusion. Even if it doesn't become emptiness, there is no contradiction. This is non-attachment to appearances, giving rise to the conviction of being free from superimposition, giving rise to the realization that "it seems to be so," and uniting shamatha and vipassana, so that the characteristics of conceptual thoughts are liberated in themselves, thereby causing conceptual thoughts to appear as the dharmakaya. Appearances are also realized as one's own mind. The nature of mind is known as the dharmakaya. The view is more focused on emptiness, so this appearance also abides in a state of non-emptiness and non-establishment, and is comfortable on emptiness. Realizing more about cause and effect and emptiness is called the yoga of non-proliferation. It also has three types: small, medium, and large. The first is that even if one only realizes that the nature of appearance, mind, and awareness is free from arising and ceasing, a clinging to the conviction of emptiness arises, and because one has not separated from it, the distinction between experience and realization is not completely separated. In the post-meditation state, when one is not caught by mindfulness, the grasping of enemies and friends as real has not stopped, and the grasping of objects has not been cut off, so for the appearance of the six consciousnesses, one is attached to grasping the good, and hates grasping the bad, and being confused is ignorance, so grasping of good or bad will arise. If one is separated from the practice of Mahamudra, it is non-virtuous, and if one is not separated, it is virtuous, so in this case, it is said that the indeterminate does not have much effect on seeing the truth. Sleep and dreams are also mostly confused. There will be slight ups and downs in virtuous activities. The ninety-ninth Dharma class. The medium non-proliferation is liberation from the previous gross experience of the mind being free from arising, ceasing, and abiding, and the gross stains of clinging to emptiness. Free from joy or attachment, ordinary consciousness is relaxed in the absence of objects. The clinging to appearance and emptiness, afflictions, and conceptual thoughts are all rootless and baseless, and it is enough to recognize them in themselves. Now there is still a slight maladjustment to external objects, so it is somewhat uncomfortable with appearances. Hopes and worries such as "Where did this appearance come from? Although it is emptiness, this appearance has stopped and has not completely separated" will arise. In the post-meditation and dream states, various confusions or non-confusions will arise. Recognizing that post-meditation is called recognition.