Tibetan
བ་མཚན་བཅས་ལ་སྟོང་ཉིད་དམིགས་མེད་ཀྱི་རྒྱས་འདེབས་པ་དེ་དང་འཕྲལ་ཤོར་དྲེད་པོ་རྒྱས་འདེབས་ཉམས་མྱོང་ཡལ་ནས་ཡིད་སྨོན་བྱེད་པ་དེ་དང་བློ་ཆུང་སྣང་སེམས་ལ་ཆོས་སྐུའི་ལྷན་པ་གླན་པ་དེ་གསུམ་གཉེན་པོའི་རང་ཞལ་ལྟ་བ་དང་ངེས་འབྱུང་ཉམས་ལེན་གསོས་འདེབས་པ་དང་ཐ་མལ་ཤེས་པའི་རང་ངོ་བསྐྱངས་བས་སེལ་ལོ། །ཆོས་ཐུན་རེ་དྲུག་པའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་ནི་དུག་གསུམ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ངན་པ་སྐྱེས་པའི་ཚེ་འདི་ནི་རྣམ་པར་མ་དག་པ་ཐར་པའི་སྲོག་འཕྲོག་པ་སྟེ། འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞོམ་པར་བྱའོ་ཞེས་དམིགས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྟོང་ཉིད་དུ་བློས་བཅད་ནས་མ་གྲུབ་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དང་། ཡང་བླ་མས་གདམས་ངག་བསྟན་ཏེ་ རང་གིས་སྟོང་ཉིད་བག་ཙམ་རྟོགས་ནས་དེ་ཉིད་གཉེན་པོར་བྱས་ཏེ་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་སོགས་སྤངས་ནས་དོན་དམ་པའམ་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུ་མཆོག་ཅིག་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ་སོགས་ནི་སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་བས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་སྤངས་ནས་སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མི་བྱ་བར་མཆོག་དམན་དང་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་སོགས་རིས་སུ་མ་ཆད་པར་ཇི་ལྟར་ཤར་བ་དང་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལ་མ་བཅོས་པར་བཞག་གོ །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་གཉེན་པོར་ཡེ་ཤོར་སྟོང་ཉིད་ལོགས་པ་ཞིག་གིས་ཉོན་མོངས་ལོགས་པ་ཞིག་འཇོམས་པར་འདོད་པ་དང་། འཕྲལ་ཤོར་ལྕགས་ཀྱུས་འགུགས་པ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་ཏེ་ཚུར་འགུགས་པ་གཉིས་སྤང་བྱའི་རང་ཞལ་ལྟ་བ་དང་གང་ཤར་རྩོལ་མེད་དུ་བལྟས་པས་སེལ་ལོ། །ཆོས་ཐུན་རེ་བདུན་པའོ།། ༈ །།བཞི་པ་ནི། སྟོང་ཉིད་ཁོ་ནས་ལམ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལ་མི་སེམས་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་ལ་ལམ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ སུ་མེད་པ་ལ་བདག་གིས་ད་ལྟ་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པ་དེས་ལམ་བྱས་ཏེ་ཕྱི་ནས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལྡན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པ། བདག་གིས་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལས་འབྲས་བུ་ས་བཅུ་ལམ་ལྔ་རྣལ་འབྱོར་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་པ་སྟོང་ཉིད་ལམ་དུ་ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་ཞིང་དེ་སྤང་བར་བྱའོ། །དེས་ན་རང་གི་སེམས་རྟོགས་ན་དེ་ཉིད་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་གསར་དུ་སངས་རྒྱས་མི་འཚོལ་བར་མཉམ་ཉིད་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་གནས་པར་བྱ་དགོས་སོ། །སྟོང་ཉིད་ལམ་དུ་ཡེ་ཤོར་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པ་དང་གཟོད་ཆོས་སྐུ་ཞིག་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དང་། འ
Chinese
对于具有名相的无缘空性进行增益，以及暂时迷失而进行增益，经验消失后心生向往，以及以狭隘之心在显现和心识上缝补法身的补丁，这三者通过观察对治的自性面容、滋养出离心修习以及守护平凡意识的自性来消除。第六十六法类。 ༈ །།第三是，当生起贪嗔痴等的三毒等恶分别念时，这乃是不清净者，是夺取解脱之命者，应当观想此以空性摧毁之，从而以空性在心中断定烦恼，并修习其无自性。或者上师开示口诀后，自己稍微证悟空性，便以此作为对治，断除烦恼和分别念等，心想获得如胜义谛或佛陀般的殊胜之物，以不作意作为作意的对治而修习等，这被称为空性迷失为对治，因此不应断除烦恼和分别念而在他处成佛，而应不分好坏、能害所害等，对于如何生起和显现，就那样不加改造地安住。因此，空性迷失为对治，想要以一个独立的空性来摧毁一个独立的烦恼，以及如暂时迷失用铁钩钩取般，以空性作为分别念的对治而向内钩取，这二者通过观察应断除的自性面容以及对任何显现都无勤地观察来消除。第六十七法类。 ༈ །།第四是，想要仅仅以空性来证悟一切道，而不考虑方便之分，以及对于空性而言，道和果二者 没有差别，而我如今修习空性，以此作为道，之后获得果位，具足三身五智的佛陀，心想我修习空性，由此获得果位十地五道四瑜伽等，这被称为空性迷失为道，应当断除。因此，如果证悟自心，那自心即是法身，一切法从本初就任运成就为四身五智，因此不应重新寻找成佛，而应安住于大平等性之中。空性迷失为道，修习空性并
English
That of cultivating emptiness with characteristics and without object, and that of temporarily losing and cultivating, the experience disappearing and longing arises, and that of patching the Dharmakāya with a small mind on appearances and mind, these three are eliminated by looking at the self-face of the antidote, cultivating renunciation practice, and guarding the self-nature of ordinary consciousness. The sixty-sixth Dharma section. ༈ །།The third is, when bad thoughts such as the three poisons of greed, hatred, and delusion arise, this is the impure one, the one who takes the life of liberation, one should visualize this as being destroyed by emptiness, thereby mentally determining afflictions as emptiness and meditating on their non-inherent existence. Or after the lama has shown the instructions, once you have slightly realized emptiness, take that as an antidote, abandon afflictions and thoughts, etc., and think of attaining something supreme like ultimate truth or the Buddha, meditating on non-conceptualization as an antidote to conceptualization, etc., this is called emptiness being lost as an antidote, therefore one should not abandon afflictions and thoughts and become a Buddha elsewhere, but without distinguishing between good and bad, harmful and harmful, etc., however it arises and appears, leave it uncorrected. Therefore, emptiness is lost as an antidote, wanting to destroy a separate affliction with a separate emptiness, and like temporarily losing and hooking with an iron hook, meditating on emptiness as an antidote to thoughts and hooking inward, these two are eliminated by looking at the self-face of what should be abandoned and looking effortlessly at whatever arises. The sixty-seventh Dharma section. ༈ །།The fourth is, wanting to realize all paths only with emptiness, without considering the aspect of means, and for emptiness, the path and the fruit are two There is no difference, but I am now practicing emptiness, using this as a path, and later attaining the fruit, the Buddha with three bodies and five wisdoms, thinking that I am practicing emptiness, thereby attaining the fruit of the ten bhumis, five paths, four yogas, etc., this is called emptiness being lost as a path, and should be abandoned. Therefore, if you realize your own mind, that mind is the Dharmakāya, and all dharmas are spontaneously accomplished as the four bodies and five wisdoms from the beginning, therefore you should not look for becoming a Buddha anew, but should abide in the state of great equanimity. Emptiness is lost as a path, practicing emptiness and