Tibetan
་མྱོང་ཞིང་ཆགས་ཞེན་དང་ང་རྒྱལ་སྐྱེས་ན་ཉམས་ཕྱིར་རྟོག་པ་ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་བས་དེ་ལ་ཆགས་ཞེན་སྤང་དགོས་ཏེ། །དབྱར་གྱི་ས་ལ་ཅི་ཡང་སྐྱེ། །རྣལ་འབྱོར་ཉམས་ལ་ཅི་ཡང་འབྱུང་། །ཞེས་པ་ལྟར་ཉམས་ལ་འཆར་ཚུལ་མ་ངེས་ཤིང་དེ་ལ་ཞེན་པར་བྱ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་ལ་ཞེན་པ་ཡོད་ན་དེ་ཡང་ཐོང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་དག་ལ་ཆགས་ཞེན་རློམ་སེམས་མཆོག་འཛིན་ སོགས་སྤང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེའི་ངང་ནས་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཆོས་སྐུ་གནས་པ་མེད་པ་ལོངས་སྐུ་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་སྤྲུལ་སྐུ་དེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སྟེ་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་འདི་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་དུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་སེམས་ཀྱི་རྩལ་སྣང་འགག་མེད་འདི་སྤྲུལ་སྐུ། རིག་ཅིང་གསལ་བ་ལོངས་སྐུ། སྟོང་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དབྱེར་མེད་པ་ཆོས་སྐུ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །མདོར་ན་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྐུ་ལྔའམ་ཡང་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ནང་དུ་ལོངས་སྤྲུལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སོགས་ཀྱང་ཚང་བར་འདུས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ལུས་ཡིན་ཕྱིར། །ཡོན་ཏན་ཕུན་ཚོགས་བསམ་ཡས་ཕྱིར། །རིག་པའི་རྗེས་འབྲང་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །སྐྱོབ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་པ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཐག་བཅད་པར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་ཞིང་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་ མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང་ཡར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་དང་ཉམས་རྟོགས་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེ་བར་རེ་བ་སོགས་དང་། མར་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཤིང་ཉམས་རྟོགས་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་དོགས་པ་སོགས་མདོར་ན་རེ་དོགས་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་བྱ་དགོས་སོ། །ཆོས་ཐུན་རེ་བཞི་པའོ། །བསྡོམས་ན་ལོག་རྟོག་ལྔ་གསལ་བ་ལ་གཅིག་མཁས་པ་གསུམ་ལ་གཅིག་སྟེ་ཐུན་གཉིས་བྱས་ཀྱང་ཆོག་གོ། ༈ །།ཤོར་ས་དང་གོལ་ས་བཅད་དེ་བོགས་འདོན་པ་ནི། ཤོར་ས་ལ་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཤོར་བ་དང་། རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་དང་། གཉེན་པོར་ཤོར་བ་དང་། ལམ་དུ་ཤོར་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པ་སོགས་དང་ལུང་རིགས་མང་པོ་ལ་ཐོས་བསམ་དུ་མ་བྱས་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དོན་དམ་པ་བྱ་བའམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞེས་པའམ་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འདི་ཡིན་ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དུ་སེམས་ཤིང་སྒོམ་སྟེ་བླ་མས་
Chinese
如果体验并生起贪恋和傲慢，就被称为“因体验而失去正念”，因此必须舍弃贪恋。正如“夏天的土地上什么都能生长，瑜伽士的体验中什么都能发生”所说的那样，体验的显现方式是不确定的，因此不应该执着于它。因为（经中）说：“对什么有执着，就舍弃它。”因此，必须舍弃对这些的贪恋、傲慢、自以为是等。在这种状态中，心性无生是法身，无住是报身，远离生灭而显现种种是化身，这三者无别是自性身，要认识到这刹那的心是四身的自性。或者说，心的妙用显现无灭是化身，觉知而明亮是报身，空性是自性身，无别是法身。总之，显有轮回涅槃的一切法都包含在五身中，或者说，法身中也圆满具足报身、化身、自性身等。因为是诸法之身，因为功德圆满不可思议，因为是觉性的追随者，因为是救护者的法身。如是说，因此要确信具有二种清净的法身就是它的自性。此外，一切法的自性远离生灭住三者，并且确定为不成立任何事物，远离有无等一切边。向上，要舍弃期望获得成佛和生起特殊体验证悟等，向下，要舍弃在轮回中漂泊和担心体验证悟没有在相续中生起等，总之，必须舍弃一切希望和疑虑。第四十四法类。总而言之，澄清五种邪分别用一个法类，精通三种用一个法类，做两个法类也可以。 现在是截断迷失之处和错误之处，从而提取精华：迷失之处有四种：迷失于空性、迷失于所知之自性、迷失于增长、迷失于对治、迷失于道。第一种是：没有对一异分离的理路等和众多经论进行闻思，只是从名言的角度认为什么是胜义谛，或者什么是大手印，或者什么是事物的实相，就认为这就是，并认为一切法是无自性的空性而进行修习，上师
English
If attachment and pride arise from experience, it is called "losing mindfulness due to experience," therefore, attachment must be abandoned. Just as it is said, "Whatever grows on the summer soil, whatever arises in the yogi's experience," the way experience manifests is uncertain, so one should not be attached to it. Because it is said (in the scriptures), "Whatever you are attached to, abandon it." Therefore, one must abandon attachment, pride, self-righteousness, etc. towards these. In this state, the mind-essence being unborn is the Dharmakaya, being unlocalized is the Sambhogakaya, appearing in various ways while being free from arising and ceasing is the Nirmanakaya, these three being inseparable is the Svabhavikakaya, one must recognize that this momentary mind is the nature of the four Kayas. Or, the play of mind manifesting without ceasing is the Nirmanakaya, being aware and clear is the Sambhogakaya, emptiness is the Svabhavikakaya, being inseparable is also called the Dharmakaya. In short, all phenomena of samsara and nirvana are contained within the five Kayas, or rather, the Dharmakaya also fully possesses the Sambhogakaya, Nirmanakaya, Svabhavikakaya, etc. Because it is the body of all phenomena, because its qualities are perfect and inconceivable, because it is the follower of awareness, because it is the Dharmakaya of the protectors. As it is said, therefore, one should be certain that the Dharmakaya with two purities is its nature. Furthermore, the nature of all phenomena is free from the three—arising, ceasing, and abiding—and is determined to be unestablished in anything, free from all extremes such as existence and non-existence. Upward, one must abandon hoping to attain Buddhahood and generate special experiences and realizations, etc., and downward, one must abandon wandering in samsara and worrying that experiences and realizations have not arisen in one's being, in short, one must abandon all hopes and doubts. The forty-fourth Dharma category. In summary, clarifying the five wrong conceptions uses one category, mastering the three uses one category, doing two categories is also fine. Now, cutting off the places of straying and error, thereby extracting the essence: There are four places of straying: straying into emptiness, straying into the nature of knowables, straying into proliferation, straying into antidotes, and straying into the path. The first is: without having heard and contemplated the reasoning of one and many separations, etc., and many scriptures and reasonings, just from the perspective of terminology, thinking about what is the ultimate truth, or what is Mahamudra, or what is the reality of things, one thinks that this is it, and meditates thinking that all phenomena are empty of inherent existence, the lama
Tibetan
གདམས་ངག་བསྟན་ནས་བསྒོམ་བཅུག་པའི་དུས་སུའང་ང་རང་ གིས་སྔར་རྟོགས་པ་དེ་ལས་ཁྱད་མི་འདུག་ཟེར་དགེ་མེད་སྡིག་མེད་ར་རོག་ཕད་རོག་པའི་ནག་པོ་ཁ་འབྱམས་སུ་སོང་སྟེ་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའམ་སྟོང་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་མེད་པས་སྒོམ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་ཅེས་བློས་བྱས་ནས་འཇོག་པར་བྱེད་ཅིང་སྔར་གྱི་ལུང་རིག་གི་སྟེང་དུ་ཤེས་པ་མང་ལ་སོང་ཞིང་སྒོམ་ཉམས་མི་སྐྱེ་བ་ནི་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཤོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཤེས་བྱའི་གཤིས་སུ་ཤོར་ཞེ་ན། །གཅིག་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་བརྗོད་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་གདོད་ནས་གནས་མོད་ཀྱང་ཡིན་སྙམ་པས་འཛིན་པ་ནི་བློས་བྱས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་བཅས་པས་ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བས་དེར་མ་ཤོར་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེས་ན་ཡེ་ཤོར་གྱི་ཤེས་བྱ་གཤིས་ལ་མེད་པའམ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སྟོང་ཉིད་དུ་བྱེད་པ་དང་འཕྲལ་ཤོར་གོ་ཡུལ་གྱི་ཨའུ་ཁོག་སྟོང་སྐམ་པོ་དེ་གཉིས་འགག་མེད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་གོ་བ་དང་ཉམས་ལེན་རྡོ་རུས་གཏུགས་པས་སེལ་ལོ། །ཆོས་ཐུན་རེ་ལྔ་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ནི། ལུས་ངག་གི་སྒོ་ནས་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བ་ཅི་རིགས་བསྒྲུབས་ཏེ་ད་ནི་བདག་གིས་འདུས་མ་བྱས་པ་ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བསྒོམས་པས་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་དག་གི་དབྱིངས་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དང་དཀར་པོའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དངོས་འཛིན་གྱི་མཚན་མར་ཞེན་པའི་གཉེན་པོར་ལུང་རིགས་ལ་སོགས་པས་གཞལ། གཞིག་འགྲེལ་བྱས་པས་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་པའམ། དངོས་པོ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཤཱུནྱ་ཏཱ་དང་སྭ་བྷཱ་ཝའི་སྔགས་སོགས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་བྱས་ནས་སྟོང་པར་སྒོམ་པ་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པའམ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་དག་གི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་ཏེ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་བྱས་ཀྱང་རུང་སྟེ། དང་པོར་དངོས་པོ་མཚན་མ་ཅན་དུ་དམིགས་པ་རྗེས་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་སྟོང་པར་རྒྱས་བཏབ་པ། སྣང་བ་ལ་སྟོང་པས་རྒྱས་བཏབ་ནས་སྒོམ་པ་བསྐྱེད་རིམ་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས། །དེ་ནས་དེ་སྟོང་པས་རྒྱས་བཏབ་སྟེ་སྟོང་པར་སོང་བར་བསམས་ཏེ་སྒོམ་པ་རྣམས་ནི་སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་ཞེས་ བྱའོ། །དེས་ན་ནན་གྱིས་སྣང་བ་འདི་སྟོང་པར་མི་གཅོད་པར་སྣང་བ་འདི་མི་འགེགས་པར་སྣང་དུས་ཉིད་ན་སྟོང་བདོ་བར་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་བར་བཞག་གོ །དེས་ན་སྟོང་ཉིད་རྒྱས་འདེབས་སུ་ཡེ་ཤོར་དགེ་
Chinese
在传授诀窍并让进行禅修的时候，我自己说和之前的证悟没有什么差别，无善无恶，像个疯疯癫癫的黑人一样胡说八道，认为一切都是法身或空性，除此之外没有其他的法，所以没有什么可修的，这样以分别念来安住，并且在之前的教理之上知识增多，禅修体验却不生起，这叫做空性落入所知法的范畴。因为什么原因落入所知法的范畴呢？因为离一异等推理的论题，其主要内容是所知法之自性的空性，虽然本来就存在，但如果认为“是这样”，并执着它，那么就带着分别念的垢染，不会变成正确的道路，所以必须避免落入其中。因此，将本来就没有或没有成立的知识自性视为空性，以及暂时出现的意识领域中空洞的空壳，这两者可以通过无碍的世俗谛的缘起之理解和如石击骨般的实修来消除。第五十五讲。 ༈ །།第二，通过身语意造作各种各样的有为善业，然后想“现在我要修习无为甚深的空性之义，从而进入三轮体空的境界”，并且对于一切白法都执着于实执的相，为了对治它，用教理等来衡量、破析、解释，从而确定其不成立，或者对于不是空性的事物，用शून्यता（藏文：སྟོང་པ་ཉིད།，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatā，汉语字面意思：空性）和स्वभाव（藏文：རང་བཞིན།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：自性）的咒语等使其不成立，然后修习空性，这叫做修习片面的空性，或者用三轮体空的智慧来摄持，使其自性不成立也可以。首先将事物观想为有相之物，之后再将自性不成立的空性加持上去，在显现上用空性加持后进行禅修，修习生起次第等。然后，认为它已经被空性加持而变成空性，并这样进行禅修，这些都叫做落入空性加持。因此，不要强行将显现截断为空性，也不要阻止显现，因为显现之时就是空性显现之时，所以安立为显空无别、无自性的双运。因此，在空性加持中，本来就有的善
English
Even when giving instructions and having them meditate, I myself say that there is no difference from the previous realization, without good or evil, like a crazy black man talking nonsense, thinking that everything is Dharmakaya or emptiness, and there is no other Dharma besides that, so there is nothing to meditate on. They settle down with conceptual thoughts, and knowledge increases on top of the previous teachings, but meditative experience does not arise. This is called emptiness falling into the category of knowable objects. For what reason does it fall into the category of knowable objects? Because the topic of reasoning such as being separate from one or many, its main content is the emptiness of the nature of knowable objects, although it has always existed, but if you think "it is like this" and cling to it, then with the defilement of conceptual thoughts, it will not become the correct path, so you must avoid falling into it. Therefore, making emptiness of the nature of knowledge that originally did not exist or was not established, and the empty shell in the realm of consciousness that temporarily appears, these two can be eliminated by the unobstructed understanding of dependent origination of relative truth and the practice like striking bone with stone. Lecture 55. ༈ །། Secondly, by performing various kinds of virtuous deeds of conditioned phenomena through body, speech, and mind, and then thinking, "Now I will meditate on the meaning of the unconditioned profound emptiness, thereby entering the realm of the three wheels being empty," and clinging to the characteristics of substantiality in all white dharmas. To counteract it, measure, analyze, and explain with teachings, etc., thereby determining its non-establishment, or for things that are not empty, use the mantras of śūnyatā (藏文：སྟོང་པ་ཉིད།，梵文天城体：शून्यता，梵文罗马拟音：śūnyatā，汉语字面意思：Emptiness) and svabhāva (藏文：རང་བཞིན།，梵文天城体：स्वभाव，梵文罗马拟音：svabhāva，汉语字面意思：Self-nature) etc. to make them unestablished, and then meditate on emptiness. This is called meditating on partial emptiness, or it is also okay to hold it with the wisdom of the three wheels being empty, making its self-nature unestablished. First, visualize things as having characteristics, and then bless the emptiness of non-self-nature on top of it. Meditate by blessing appearance with emptiness, practicing the generation stage, etc. Then, thinking that it has been blessed by emptiness and has become emptiness, and meditating in this way, these are all called falling into emptiness blessing. Therefore, do not forcibly cut off appearance as emptiness, and do not prevent appearance, because the time of appearance is the time of emptiness appearing, so it is established as the union of appearance and emptiness, without self-nature. Therefore, in emptiness blessing, the originally existing virtue