Tibetan
སློབ་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ལུས་གནད་སོགས་གོང་དུ་བསྟན་པ་ལྟར་སྐྱོན་དང་བྲལ་བར་བཅས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་བཞག་ཐབས་ཀྱང་འཕྲོ་ ན་འཕྲོ་ཐོག་གནས་ན་གནས་ཐོག་ཏུ་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་ཏེ་གོང་གི་གཞག་ཐབས་དང་མཐུན་པར་ཞལ་གདམས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། བྲམ་ཟེ་སྐུད་པ་འཁལ་བ་བཞིན། །རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་གློད་ལ་ཞོག །མར་མེ་རླུང་གིས་མ་བསྐྱོད་བཞིན། །གསལ་ལ་མི་རྟོག་མ་ཡེངས་ཞོག །གཟིངས་ལས་འཕུལ་བའི་བྱ་རོག་བཞིན། །ཡུལ་ལ་འཕྲོས་པའི་སེམས་མི་གཟུང་། །ནགས་ལ་མཆེད་པའི་མེ་ལྕེ་བཞིན། །ཅིར་སྣང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ཞོག །རྒྱ་མཚོར་སྣང་བའི་གཟའ་སྐར་བཞིན། །སྣང་སྲིད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ཞོག །མཁས་པས་གླང་པོ་སྐྱོང་བ་བཞིན། །རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་གང་བདེར་ཐོང་། །འབབ་ཆུ་རྒྱུན་དུ་འབབས་པ་བཞིན། །སེམས་ཉིད་རྟག་ཏུ་ཆོས་སྐུར་ཞོག །ཞིང་ལ་ཆུ་ལུད་བསྟེན་པ་ལྟར། །རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་འདོད་ཡོན་བསྟེན། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མ་བཅོས་སོ་མ་ལྷུག་པ་རང་བབས་ཀྱི་ངང་ནས་མི་དམིགས་པའི་བློ་མ་ཡེངས་པར་བྱས་ཏེ་བཞག་གོ །དེ་ནི་དང་པོ་སྒོམ་གྱི་མགོ་རྩོམ་པ་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱའོ། །བར་དུ་སྒོམ་གྱི་འཕྲོ་གཅོད་པ་ལ་མཁས་པ་ནི། དེ་དག་ གང་ལ་འཇོག་ཀྱང་རྒྱུན་རིང་བ་གཙོ་བོར་མི་བྱེད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལུས་གནད་གཅིག་ཏུ་འབྱམས་པ་བོར་ཏེ་བསྐྱུར་ཞིང་གསལ་ལ་ཡུན་ཐུང་གྲངས་མང་བ་སྒོམ་དང་འཁོན་གྱེས་སུ་མ་སོང་བར་བྲོད་པ་སྐྱེ་ཞིང་གསལ་དངས་ངར་དང་བཅས་པའི་སྒོམ་འཕྲོས་གཤིན་པ་བྱའོ། །མཐར་ཉམས་བསྐྱང་བ་ལ་མཁས་པ་ནི། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་གང་ཤར་ཡང་ཆགས་པ་དང་ཞེན་པར་མི་བྱ་ཞིང་བཟང་རྟོག་ངན་རྟོག་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་རྟོག་པའི་སེལ་གཏན་མ་ཞུགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱི་ཉམས་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ནི་ཉམས་རྟོགས་པས་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བས་ཉམས་ལ་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བར་བྱ་དགོས་ཤིང་། དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་ཉམས་ཕྱིར་རྟོགས་པ་ཤོར་བ་ཞེས་བྱ་བས་ཉམས་ལ་མ་ཞེན་པར་སྐྱོང་མཁས་པར་བྱའོ། །ཉམས་དང་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར། ཉམས་ནི་བློའི་ཆ་ལས་མ་འདས་པས་མི་བརྟན་ཏེ། དཔེར་ན་སྤྲིན་གསེབ་ཀྱི་ཉི་མ་དང་འདྲ་བར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་རེས་གསུམ་ག་མཐོ་རེས་གང་རུང་རེ་མཐོ་རེས་གང་ཡང་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་མ་ཞེན་པར་བསྐྱངས་པས་བློའི་དྲི་མ་དངས་ནས་རྟོགས་པ་གདོད་ནས་འཆར་བ་ཡིན། དེར་མ་ཟད་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མྱོང་ན་ཉམས། ཡུལ་མེད་དུ་ཤར་ན་རྟོགས་པ། སེམས་ཀྱིས་མྱོང་ན་ཉམས། སེམས་ཁོ་རང་དེའི་ངོ་བོར་ཤར་ན་རྟོགས་པ། དོན་གྱི་རྣམ་པར་མྱོང་ན་ཉམས། རང་མཚན་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་ཏེ་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་རྟོགས་པ། སྒོམ་མཁན་རང་གི་སེམས་དང་། སྒོམ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སྟོང་པ་རྣམས་ལ་སྒོམ་རྒྱུའམ་མྱོང་རྒྱུ་ཞིག་འདུག་ན་ཉམས། སྒོམ་མཁན་དང་སྒོམ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡིད་བཟོ་དང་གོ་བ་ཙམ་མིན་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་ན་རྟོགས་པ་ཡིན་པར་འདུག །འདིར་ཐུན་གཅིག་བྱས་ཀྱང་ཆོག །མ་བྱས་ཀྱང་འཐུས།། ༈ །།ཉམས་དེ་ལའང་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་འབྱུང་ཞིང་བདེ་བ་ལ་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་པོར་ཉོན་མོངས་དང་འདྲེས་པ་དང་། དེ་ནས་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་བདེ་བས་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ། མཐར་ཚ་གྲང་ལ་སོགས་པས་རེག་ཀྱང་བདེ་ཕྲིལ་བ་འབྱུང་ངོ་། །སེམས་ཀྱི་བདེ་བ་ཡིད་དགའ་བ་མགུ་བ་ ཡིད་ལ་ཟུག་རྔུ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཤེས་པ་དགའ་སེང་ངེ་ཡེ་རེ་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་དང་གང་ཡིན་ངོས་མི་ཟིན་པའི་དགའ་སིང་ངེ་བ་འབྱུང་། ད་ནི་ཉོན་མོངས་གཏན་ནས་མེད་པས་འཕགས་པ་ཡིན་སྙམ་པ་དང་། དོན་མེད་དུ་གད་མོ་ཤོར་བ་དང་། བླ་མ་བཀའ་དྲིན་ཅན་ང་ལས་སྐྱིད་པ་མེད་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་བོར་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་བྱ་རྒྱུ་ཆོས་ཁོ་ན་ཡིན་སྙམ་པའི་བློ་རྒོད་མང་དུ་ལྡང་ཞིང་བྲོ་འཁྲབ་འདོད་པ་དོན་མེད་དུ་སྐད་འདོན་སྙིང་འདོད་པ་སོགས་དང་། སྐབས་སུ་སྒོམ་པ་དང་བྱ་བ་བྱེད་ཀྱང་མི་འདོད་བདག་ལ་སྒོམ་ཡེ་མི་ཡོང་བ་འདུག་སྙམ་པ་དང་སྟོང་པ་དང་སྟོང་པ་ཕྱད་ཕྱོད་དུ་ཤོར་བ་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱང་ཆེར་སོང་བ་འདྲ་སྙམ་པ་ཤེས་པ་བྱིང་རྒོད་ཁོ་ན་ཤས་ཆེ་བ་ཅི་ཡང་མི་དྲན་དུ་སྙིང་འདོད་ད་སྒོམ་མི་འོང་བ་འདྲ་སྙམ་པའང་འབྱུང་ངོ་། །གསལ་བའི་ཉམས་ལ་སྒོ་ལྔའི་གསལ་ཆ་སེམས་ཟིན་པའི་རྟགས་སུ་མིག་གི་ཡུལ་དུ་དུ་བ་དང་མེ་ཁྱེར་སྨིག་སྒྱུ་མར་མེ་ཟླ་བ་ཉི་མ་མེའི་འོད་ལྟ་བུ་དང་། ཐིག་ལེ་དང་འོང་གྱི་གོང་བུ་དང་འཇའ་ཚོན་སོགས་དང་ གཞན་ཡང་མིག་བཙུམས་ཀྱང་གསལ་པོར་མཐོང་བ་དང་འགྲོ་བ་དང་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སོགས་དུ་མ་མཐོང་ཞིང་མྱོང་བ་འབྱུང་ངོ་། །ཡིད་ཀྱི་གསལ་ཆ་སྤང་གཉན་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ཞིང་རིག་པ་སི་ལི་ལི་འཕྲོ་བ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་དང་མཐུན་པར་ཤེས་ཤིང་། དངས་པ་གསལ་བ་གཉིད་རྨུགས་མེད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་འདུག་སྙམ་པ་སོགས་དུ་མ་འབྱུང་ངོ་། །མི་རྟོག་པ་ནི། དང་པོར་སེམས་གང་ལ་གཏད་པ་ཟིན་ཅིང་། དེ་ནས་རྣམ་རྟོགས་རགས་པ་ནུབ་ཅིང་བཞག་སར་སྡོད་པ། མཐར་རྟོག་པའི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་སྙམ་བྱེད་པ་འབྱུང་། དེ་དག་ལ་རོ
Chinese
关于修习有三方面。第一，如前所述，身体姿势等要做到没有过失。心的安住方法也要在散乱时安住于散乱之处，在静止时安住于静止之处，观察其自性，如上安住之法，如口诀中所说： 如婆罗门纺线般，瑜伽觉知放松住。如灯不为风所动，明而无念莫散乱。如船上逐鸟般，莫取散于境之识。如林中蔓延之火焰，任显大印而安住。如海中显现之星辰，显有大印而安住。如智者调象般，瑜伽觉知任其适。如流水恒常流淌般，心性恒常安住于法身。如田地需水肥滋养，瑜伽士亦应享用欲妙。 如是，以不造作、自然放松的姿态，不作意，不散乱地安住。这是最初开始修习的善巧。中间，善巧于中断修习，即对于任何一种安住方式，都不以长久为要，而是放下禅定和身体姿势的统一，舍弃它，修习清晰而短暂、次数多的禅修，不要让禅修和嗔恨成为对立，要生起喜悦，修习清晰、明亮、充满活力的禅修。最后，善巧于培养体验，即对于所生起的任何乐、明、无念的体验，都不要执着和贪恋，不要陷入好念、坏念、无记念的分别之中，而是要让体验在证悟的力量下生起，这就是所谓的体验由证悟而获得，因此必须远离对体验的执着。反之，则是体验失去了证悟，因此要善巧于培养而不执着于体验。体验和证悟的区别在于，体验没有超出心的范畴，因此是不稳定的，例如像云隙中的太阳一样，乐、明、无念三者轮流出现，有时三者都高，有时任何一个高，有时什么都不出现。 不执着于此而培养，则心的垢染清净，证悟自然显现。此外，如果以能所二元的方式体验，则是体验；如果无有对境而显现，则是证悟。如果心在体验，则是体验；如果心本身显现为它的自性，则是证
English
Regarding learning, there are three aspects. First, the physical posture and so on should be free from faults as mentioned above. The method of settling the mind should also be such that when it is scattered, it settles in the state of scattering, and when it is still, it settles in the state of stillness, observing its essence. In accordance with the above method of settling, as stated in the instructions: Like a Brahmin spinning thread, Let the yogic awareness relax. Like a lamp unmoved by the wind, Clear, non-conceptual, and unscattered. Like a crow pushed from a ship, Do not grasp the mind scattered on objects. Like a flame spreading in a forest, Let whatever appears be the Great Seal. Like stars appearing in the ocean, Let appearances and existence be the Great Seal. Like a wise person training an elephant, Let the yogic awareness go wherever it is comfortable. Like a flowing river constantly flowing, Let the mind itself always abide in the Dharmakaya. Just as fields need water and fertilizer, So should yogis rely on desirable objects. In this way, without fabrication, naturally and relaxed, without focusing on anything, and without distraction, settle the mind. This is called being skilled in beginning meditation. Second, being skilled in interrupting meditation means not prioritizing long periods of time, no matter what you are settling on. Instead, abandon the unity of samadhi and physical posture, and let it go. Practice short, clear, and frequent meditations, without letting meditation and anger become enemies. Generate joy, and practice clear, bright, and energetic meditation. Finally, being skilled in cultivating experiences means not clinging to or being attached to any experiences of bliss, clarity, or non-conceptuality that arise. Do not engage in the separation of good thoughts, bad thoughts, or neutral thoughts. Instead, allow experiences to arise through the power of realization. This is called gaining experience through realization, so you must be free from attachment to experiences. The opposite of this is called losing realization for the sake of experience, so you must be skilled in cultivating without being attached to experiences. The difference between experience and realization is that experience does not go beyond the realm of the mind, so it is unstable. For example, it is like the sun in the clouds, with bliss, clarity, and non-conceptuality taking turns, sometimes all three being high, sometimes one being high, and sometimes none appearing. By cultivating without clinging to this, the impurities of the mind are purified, and realization naturally arises. Furthermore, if you experience in a dualistic way of subject and object, it is experience. If it arises without an object, it is realization. If the mind is experiencing, it is experience. If the mind itself arises as its own essence, it is
Chinese
体验意义上的状态是体验。认识到自相，显现地了知，并且理解意义的差别是证悟。如果修行者自己的心，和修行时感受到的乐、明、无念、空性等有可以修或者可以体验的东西，那就是体验。修行者和所修的二者无别，不仅仅是头脑中的想法和理解，而是显现地了知，那就是证悟。这里，做一次禅修也可以，不做也可以。 ༈ 此外，体验也有乐、明、无念三种。乐的体验中，首先是身体的乐，与烦恼混合在一起；然后，没有烦恼的乐遍布全身；最后，即使接触到冷热等，也会感到舒适。心的乐是心中喜悦和满足，知道心中所有的痛苦都已消失，感觉清爽、非常清晰，或者出现一种无法辨认的喜悦感。此时，可能会认为自己已经完全没有烦恼，成为了圣者。会无缘无故地发笑，或者觉得“没有比我更快乐的了，所有的事情都可以放下，唯一要做的事情就是修行”，生起很多狂妄的想法，想要跳舞，无意义地发出声音，心里想做各种事情。有时，即使在修行或做事时，也不想做，觉得自己根本无法修行，或者陷入空性之中，或者觉得烦恼似乎也增加了，感觉意识昏沉或散乱，什么也想不起来，心里只想做各种事情，觉得无法修行。在明的体验中，五根的明晰是心有所得的标志，在眼睛的视线中，会出现烟雾、火花、海市蜃楼、灯光、月亮、太阳、火焰等景象，或者出现明点、嗡字（藏文：ༀ，梵文天城体：ॐ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）的光团、彩虹等。 此外，即使闭上眼睛也能清楚地看到，并且会看到和体验到各种各样的景象，如行走、颜色、声音、气味、味道、触感等。心的明晰会产生各种各样的分别念，觉知闪烁不定，但要知道这些都符合缘起。会感到清澈明亮，没有昏沉和睡眠，觉得自己似乎了解所有的法。无念的体验是：首先，心专注于所缘境，然后粗大的分别念消失，停留在所缘境上，最后，会觉得所有的念头都平息了。对这些...
English
Experiencing the nature of meaning is experience. Recognizing the self-character, manifestly knowing, and understanding the distinctions of meaning is realization. If there is something to meditate on or experience in the meditator's own mind and in the bliss, clarity, non-conceptuality, and emptiness experienced during meditation, then it is experience. If the meditator and the meditation are non-dual, and it is not just a mental construct or understanding, but manifestly known, then it seems to be realization. Here, one session can be done, or it can be omitted. Furthermore, experience also has three aspects: bliss, clarity, and non-conceptuality. In the experience of bliss, first, there is physical bliss mixed with afflictions; then, affliction-free bliss pervades the entire body; finally, even when touched by heat or cold, a subtle bliss arises. Mental bliss is joy and contentment in the mind, knowing that all the pain in the mind has disappeared, feeling refreshed, very clear, or a kind of joy that cannot be identified. At this time, one might think that one is completely free from afflictions and has become a noble being. One might laugh for no reason, or think, "There is no one happier than me, everything can be abandoned, the only thing to do is practice," giving rise to many arrogant thoughts, wanting to dance, making meaningless sounds, wanting to do all sorts of things. Sometimes, even when meditating or doing things, one does not want to do it, feeling that one cannot meditate at all, or falling into emptiness, or feeling that afflictions seem to have increased, feeling that consciousness is dull or scattered, unable to remember anything, wanting to do all sorts of things, feeling that one cannot meditate. In the experience of clarity, the clarity of the five senses is a sign that the mind has grasped something. In the field of vision, there will be appearances such as smoke, sparks, mirages, lights, the moon, the sun, flames, or bindus, clusters of oṃ (藏文：ༀ，梵文天城体：ॐ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), rainbows, and so on. Furthermore, even when closing the eyes, one can see clearly, and one will see and experience various phenomena such as walking, colors, sounds, smells, tastes, and tactile sensations. The clarity of the mind will generate all sorts of thoughts, and awareness will flicker, but one should know that these are in accordance with dependent origination. One will feel clear and bright, without dullness or sleepiness, and feel that one seems to understand all the dharmas. The experience of non-conceptuality is: first, the mind is focused on the object of focus, then coarse conceptual thoughts disappear, and one remains on the object of focus. Finally, one will feel that all conceptual activities have subsided. Regarding these...