Tibetan
གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དབྱེར་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཞེས་བྱའོ། །མཚན་མ་རང་སར་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། འདི་ཐོས་པ་ཆེ་བས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན། ཤེས་རབ་ཆེ་བས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན། རྟོག་དཔྱོད་རགས་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན། མན་ངག་མཁས་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན། སྒོ་དྲག་པོ་དང་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱིས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན། བརྡ་སྤྲོད་དང་ཐབས་མཁས་པས་རྟོགས་པ་མ་ཡིན། །དེ་ལ་སོགས་པའི་ཙབ་ཙུབ་གང་གིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། གང་དུ་ཡང་ནི་མི་རྙེད་དེ། །ཞེས་གསུངས། འོ་ན་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་རྟོགས་ན་ཅི་ཙུག་བྱ་ཞེ་ན། བླ་མ་རྟོགས་ལྡན་གྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་ཅིང་ནང་ནས་འཆར་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བྱིན་རླབས་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་ལས། རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི། །ངག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་ཕྱིར། །འདི་ནི་བྱིན་རླབས་རིམ་པ་སྟེ། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་དེ་ལྟ་བུ། །ཞེས་དང་། དྭགས་པོ་རིན་པོ་ཆེས། རང་སེམས་ལ་ལྟ་བ་གོམས་སུ་གྱིས། །རང་གི་སེམས་ལ་ལྟ་བ་གོམས་ཙ་ན། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་སུ་མ་ལྷུང་ན། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཉམས་སུ་མྱོང་། །ཐབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ ཡིན། །ཐོབ་པའི་དུས་ཉིད་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། གཉིས་འཛིན་མ་བྲལ་སྒོམ་པ་དེ། །ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་དོན་མ་མཐོང་། །རྟོགས་པ་མེད་པའི་ལྟ་བ་དེ། །མཐའ་བྲལ་ཟེར་ཡང་བློས་བྱས་ཡིན། །ཞེས་དང་། སྡུད་པ་ལས། ནམ་མཁའ་མཐོང་ཞེས་སེམས་ཅན་ཚིག་ཏུ་རབ་བརྗོད་པ། །ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེས་དོན་འདི་བརྟག་པར་གྱིས། །དེ་བཞིན་ཆོས་མཐོང་བ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན། །མཐོང་བ་དཔེ་གཞན་གྱིས་ནི་བསྙད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། སྡོམ་འབྱུང་ལས། སེམས་བྱུང་སེམས་སུ་བསྟན་གྱུར་ན། །འགྲོ་ལ་རང་བཞིན་ཚུལ་དེ་བཞིན། །མཁའ་མཚུངས་ནམ་མཁར་ཡང་དག་གནས། །ཤེལ་ལམ་ནོར་བུ་གསལ་བ་བཞིན། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་གཟུགས། །སྤྲོས་བྲལ་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད། །ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉོན་མོངས་མེད། །ཅེས་དང་། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་རྟག་པར་ལྟ། །མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཆད་པར་ལྟ། །དེ་ཕྱིར་ཡོད་དང་མེད་པ་ལ། །མཁས་པས་གནས་ པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང་། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །ཞེས་སོགས་དང་། ཡོད་དང་མེད་ཅེས་བྱ་བ་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །སྟོང་དང་མི་སྟོང་འདི་ཡང་མཐའ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཐའ་གཉིས་རྣམ་པར་སྤངས་བྱས་ནས། །མཁས་པས་དབུས་ལའང་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་དང་། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་བལྟས་མཐོང་བ་འགག་པར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་བལྟ་བྱས་ན། །རྣམ་རྟོགས་ཚོགས་འགགས་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་འཐོབ། །ཅེས་དང་། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་གང་དུ་ཡང་། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་རྙེད་མི་འགྱུར། །སེམས་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་ཐམས་ཅད་ནས་གསུང་པ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཐུན་ང་བརྒྱད་པའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་རྗེས་ཀྱི་དོན་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་བླ་མས་ངོ་སྤྲད་པ་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས་རྩལ་སྦྱང་ཞིང་བོགས་འདོན་པའི་ཚུལ། །གེགས་བསལ་བ། ལམ་བསྒྲོད་ཚུལ། འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ་བོགས་འདོན་ཚུལ་དུ་མ་ཡོད་པ་ལས། ལོག་རྟོག་ ལྔ་བསལ་ཏེ་བོགས་འདོན་ན། ཡུལ་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་ཚུལ་ནི། དོན་དུ་དུག་གསུམ་སོགས་མི་དགེ་བ་རྣམས་སྤང་བྱ་དང་། སྦྱིན་སོགས་དགེ་བ་རྣམས་བླང་བྱའམ་འཐོབ་བྱར་ཞེན་ན་མི་རུང་སྟེ། འདིའི་ལུགས་ལ་དུག་ལྔ་ལམ་དུ་འཁྱེར་དགོས་ཤིང་། དེར་མ་ཟད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་འདི་དང་འདི་ནི་སྤང་བྱ་དང་འདི་དང་འདི་ནི་བླང་བྱ་ཞེས་བདེན་དངོས་སུ་གྲུབ་པ་གཏན་ནས་མེད་པས་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱས་ཏེ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དག་གིས་ཆོས་གང་ལའང་སྤང་བླང་དུ་ཞེན་པ་དང་བསྒྲུབ་བྱར་ཨ་འཐས་ཀྱི་བློ་སྤང་བར་བྱ་དགོས། དེ་སྐད་དུའང་། ལྷ་ལ་མཆོད་པ་ཁྲི་ཕྲག་ཕུལ་བྱས་ཀྱང་། །དེ་ཡིས་བདག་ཉིད་འཆིང་འགྱུར་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པར་འབྱུང་བ་ལྟར་ཞེན་པས་རྗེས་སུ་ཆགས་པར་བྱར་མི་རུང་ངོ། །འོན་ཀྱང་ཆགས་ཞེན་མེད་པའི་སྒོ་ནས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པར་ནི་བྱ་དགོས་ལ། མདོར་ན་འཁོར་འདས་དགེ་སྡིག་སྤང་བླང་ལ་སོགས་པ་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་རོ་མཉམ་པར་བྱས་པས་ཡུལ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་སེལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཐུན་ང་དགུ་པའོ།། ༈ །།དུས་ལ་ལོག་རྟོག་བསལ་ཏེ་བོགས་འདོན་ན། རང་དུས་འདི་ཙམ་ན་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པ་དང་གྲངས་མེད་སོགས་ཀྱིས་བགྲོད་པར་འདོད་ན་མི་རུང་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པའི་གང་ཟག་ནི་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་དགོས་པ་ལས། འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་བ་སོགས་དུས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་བྱིས་པ་རྨོངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་འདས་པ་འདས་པར་མ་གྲུབ་སྟེ་དེའི་སྔ་མའི་ད་ལྟར་བའང་མ་འོངས་པར་གྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟར་བ་དང་མ་འོང
Chinese
称为处所与胜观无别。称为现证法性。称为自处解脱相。 此非由多闻而悟，非由大慧而悟，非由粗略分别而悟，非由精通口诀而悟，非由猛烈之门和勤奋修持而悟，非由语法和善巧方便而悟。 总之，任何琐碎之事皆不能悟入。如经部所云：“于何处亦不可得。” 那么，如果这一切都不能悟入，该如何是好呢？ 乃是依靠具证上师的加持，各自由自身觉知，且从内心生起，因此唯有仰仗加持。 如经部所云：“此自证之智慧，超越言语之境，此乃加持之次第，如是遍知之智慧。” 又如达波仁波切所云：“于自心观修令纯熟，于自心观修令纯熟之时，若未堕入境心二者，则体验无二智慧。 乃是显示方便之差别，乃是显示获得之时机。” 又云：“未离二取而修持，虽有体验然未见其义。 无有证悟之见解，虽云离边然乃心之所作。” 又如《摄颂》所云：“众生口中常说见虚空，当思虚空如何见之义。 如是见法亦为如来所说，然见之譬喻实难能宣说。” 又如《律生经》所云：“若将心生显为心，则众生自性亦如是，犹如虚空安住于虚空，如琉璃或宝珠之明澈。 无始无终之形相，离戏论非感官之境，不变且无显现，一切皆空无有烦恼。” 又如《中观根本慧论》所云：“说有即是常见，说无即是断见，是故智者不住有无。” 又云：“以何为缘起”等等。 有与无是二边，空与不空亦是二边。 如是舍弃二边之后，智者亦不住于中。
English
It is called the inseparability of place and insight. It is called manifesting the nature of reality. It is called the self-liberation of characteristics in their own place. This is not realized through great learning, not realized through great wisdom, not realized through coarse discrimination, not realized through skillful instructions, not realized through forceful doors and diligent practice, not realized through grammar and skillful means. In short, it is not realized through any trivial matter. As the Tantra says: "It is not found anywhere." So, if it is not realized through all of this, what should be done? It is through the blessing of the realized lama that one individually knows it oneself and it arises from within, therefore it depends solely on blessing. As the Tantra says: "This self-knowing wisdom, is beyond the realm of speech, this is the sequence of blessings, such is the all-knowing wisdom." And as Dagpo Rinpoche said: "Become accustomed to looking at your own mind. When you become accustomed to looking at your own mind, if you do not fall into the duality of object and mind, then experience non-dual wisdom. This is showing the difference of means, this is showing the time of attainment." And: "That meditation that does not separate from dualistic grasping, although experienced, does not see the meaning. That view without realization, although called freedom from extremes, is made by the mind." And as the Compendium says: "Beings often say in words that they see the sky, consider how the sky is seen. Likewise, seeing the Dharma is also taught by the Thus-Gone One, but a metaphor for seeing cannot be expressed." And as the Sutra of the Origin of Discipline says: "If mind-born is shown as mind, then the nature of beings is also like that, like space abiding perfectly in space, like clear crystal or jewel. Form without beginning or end, free from elaboration, not the object of the senses, unchanging and without appearance, all empty, without afflictions." And as the Root Wisdom says: "To say 'exists' is to see permanence, to say 'does not exist' is to see annihilation, therefore the wise do not abide in existence or non-existence." And: "That which arises dependently" etc. Existence and non-existence are extremes, emptiness and non-emptiness are also extremes. Thus, having abandoned both extremes, the wise do not abide even in the middle.
Chinese
如是说，犹如仰望虚空，见解会止息。同样，心若观心，分别念的集合止息，获得无上菩提。如是说，无论在哪个世间，都不会从其他佛陀那里获得。心即是圆满的佛陀。如是等等，如所有经续和窍诀中所说的那样。第五十八讲。 第三，关于后义，将上师所开示的自性，在体验后勤修，从而增进力量之理。分为遣除违缘，修持道之理，以及显现果之理四部分。其中第一部分，有多种增进力量的方法。其中，遣除五种邪分别念而增进力量。关于遣除对境之邪分别念的方法是：实际上，如果执着于三毒等不善之法为应舍弃，布施等善法为应取或应得，则不如法。因为此宗认为，五毒需要转化为道用。不仅如此，大手印的实相之义，根本不存在这个和这个是应舍弃的，这个和这个是应获取的，这样以实有成立的。因此，对于精进于甚深之义并加以修持的人们来说，对于任何法都不应执着于应舍弃和应获取，对于所要成就的事物，也应舍弃牢牢抓住不放的执着。如是说：即使向天神献上千百万的供品，那又有什么用呢？它会束缚自己。如是等等，如无边际般出现，因此不应以执着而随之生起贪恋。然而，必须在没有贪恋执着的情况下，不轻视业果。总之，将轮回、涅槃、善、恶、应舍弃、应获取等等一切二取之法，全部 以二无之智慧使其成为一体，由此便能遣除对于对境的邪分别念。第五十九讲。 关于遣除对时间的邪分别念而增进力量。如果认为自己要在某个时候现证菩提，或者想要以无数劫等来度过，则不如法。因为对于大手印要诀的人来说，必须了悟三时平等性。过去、未来、现在等三时的差别，只不过是愚昧的孩童所安立的。因为过去并未成立为过去，因为它的前一刹那的现在也已经变成了未来。同样，现在和未来
English
Thus it is said, just as looking at the center of the sky, vision ceases. Likewise, if the mind looks at the mind, the collection of discursive thoughts ceases, and one attains unsurpassed enlightenment. Thus it is said, in whatever world system, one will not find another Buddha. The mind is the complete Buddha. Thus and so forth, as it is said in all the sutras, tantras, and pith instructions. Lesson fifty-eight. Third, regarding the subsequent meaning, the manner of cultivating skill and increasing strength after experiencing the self-nature introduced by the lama. It is divided into four parts: removing obstacles, the manner of progressing on the path, and the manner of manifesting the fruit. Among them, in the first part, there are various ways to increase strength. Among them, increasing strength by eliminating the five wrong conceptions. The method of eliminating wrong conceptions about objects is: in reality, it is not right to cling to the three poisons and other non-virtuous things as things to be abandoned, and to cling to generosity and other virtuous things as things to be taken or obtained. Because according to this system, the five poisons must be taken as the path. Moreover, in the meaning of the state of the Great Seal, there is absolutely no establishment in truth that this and this are to be abandoned and this and this are to be taken. Therefore, those who diligently practice the profound meaning should abandon clinging to anything as something to be abandoned or taken, and should abandon the mind of clinging tightly to what is to be accomplished. As it is said: Even if you offer a million offerings to the gods, what good is it? It will bind yourself. As such, it appears endlessly, so one should not become attached to it with clinging. However, one must not despise the cause and effect of karma without attachment or clinging. In short, all dualistic dharmas such as samsara, nirvana, virtue, vice, what to abandon, what to take, etc., By making them of one taste in the non-dual wisdom, one will be able to eliminate wrong conceptions about objects. Lesson fifty-nine. Eliminating wrong conceptions about time and increasing strength. It is not right to think that one will manifest enlightenment at this time, or to want to pass through countless eons, etc. Because for the person who hits the key point of the Great Seal, it is necessary to realize the equality of the three times. The distinction between past, future, and present is merely something fabricated by ignorant children. Because the past is not established as the past, because the present of its previous moment has also become the future. Likewise, the present and the future