Tibetan
་ཞབས་ཀྱི་ཕྱག་ཆེན་སྒྲོས་འབུམ་ལས། རྣམ་རྟོག་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་སྣང་བ་རང་གི་སེམས་ཞེས་པའི་ཆོས་ཚུལ་ལ་བཀའ་བརྒྱུད་འདི་པ་ཐུགས་ཀྱི་རྩིས་པོ་ཆེར་བཟུང་ནས་དམ་ཆོས་བླ་ན་མེད་པར་མཛད་པས་སྐལ་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དག་ཆོས་ཚུལ་འདི་ལ་རབ་རྟོགས་པ་འབྲིང་ཉམས་ཐ་མའང་གོ་བའི་ཤེས་རབ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཉམས་སུ་ཅི་ལོངས་ལ་འབད་པར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་དང་། སྐྱོབས་པ་འབྲི་གུང་པས། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཡིན་སེམས་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟ་བུ་ཡིན། ཞེས་དང་། ཕག་གྲུས། ལུས་སེམས་གཉིས་ལ་དགག་སྒྲུབ་མེད་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་ནང་འཛིན་པའི་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་རྫོགས་པ་ཞིག་འོང་བ་ཡིན། ཅི་སྣང་རང་གི་ངོ་བོར་ཤར་ཞེས་པ་ནི་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་འཆར་ལ་དོན་དེ་ལས་མ་འདས་པ་ཞིག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ལྟ་བ་མདོར་བསྡུས་ལས། རང་རིག་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་ནི། །སྣང་ཞིང་ སྟོང་ལ་སྟོང་ཞིང་སྣང་། །དེ་ཕྱིར་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་དེ། །དཔེར་ན་ཆུ་ཡི་ཟླ་བ་བཞིན། །དེ་ལྟར་གཉིས་མེད་གཏན་ལ་དབབ། །ཅེས་དང་། ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའི་རྒྱུད་ལས། །ལུས་དང་སེམས་ནི་དབྱེར་མེད་དེ། །རྟེན་དང་བརྟེན་པ་འབྱུང་ལྡོག་གིས། །ཀུན་གྱི་གནད་དུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་མེད་སོགས་ཀྱི་ལྟོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་ང་བཞི་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་སེམས་སྟོང་པར་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི་སེམས་ཉིད་དེའང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཞེས་ཐ་སྙད་ཅི་ལྟར་བཏགས་ཀྱང་གཟུགས་ཁ་དོག་དབྱིབས་ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་རྣམ་པ་སོགས་འདི་འདྲར་གྲུབ་ཅེས་སྨྲ་བསམ་གྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །སྔར་སེམས་འཚོལ་གྱི་མན་ངག་གི་སྐབས་སུ་བཙལ་བཅུག་པ་ཡིན་པས་སེམས་དེ་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་དང་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་རང་གི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་སོགས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེས་དྲིས་པས། གང་དུའང་མ་མཐོང་བའི་མཐོང་རྒྱུ་ཞིག་འདུག་ཅེས་ཟེར་བ་ བཞིན་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མཚོན་དུ་མེད་ཅིང་གྲུབ་པ་མེད་པ་དང་ཕྱི་ནང་ཕྱོགས་བཅུ་གར་བཙལ་ཡང་མ་རྙེད་པ་དེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གྲུབ་ནས་མ་རྙེད་པ་ནི་མིན། དེས་ན་སེམས་ངོ་བོ་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་མཐོང་བའི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་དང་པོ་ཉིད་ནས་སེམས་འདི་བལྟར་མེད་མཐོང
Chinese
《大手印引导文集》中说，将“分别念是法身，显现是自心”的法理，作为噶举派极其珍视的教义，并作为无上的殊胜法门，因此，有缘分的士夫们，对于此法理，上等能彻底领悟，中等能有所体验，下等即使仅凭理解的智慧，也要尽力修持。如是说。 救怙主直贡巴说：轮回和涅槃的一切法都是自心，心从原始以来就是无生的，如同虚空一般。如是说。 帕木竹巴说：身心二者不应有取舍，外在所执的境和内在能执的心，会圆满成为无二无别。所谓“一切显现皆是自性的显现”，是指一切显现和声音的法，都显现为自心的自性，不超出那个意义。如是说。 见解总摄中说： 自明离戏即是彼， 显现空性空显现， 因此显空无有别， 譬如水中之月影， 如是证悟二无别。 如是说。 智慧海续中说： 身与心识无差别， 依与所依生灭理， 当知此乃一切要。 如是说。 同样，对于有无等一切相对的法，也应当了知。第四十四讲。 接下来，第二是认识心的空性，心性本身也是自性光明，无论如何称呼，都无法用语言或思维来描述，无法说它是由形状、颜色、外形、身体的内外形态等构成的，就像虚空一样。 之前在寻找心的窍诀时，已经让大家寻找过了，所以问大家，心在内外中间，颜色和形状，以及自性、生灭、住三方面，你们看到了什么？ 就像有人回答说，有一种什么也看不到的“能见”一样，即使是稍微一点也无法描述和确定，无论向内外还是向十方寻找也找不到，这是因为心的自性是不成立的，所以才是空性。并不是自性成立了却找不到。因此，见到心的本体在任何地方都不成立，这就是最殊胜的见。 那么，最初开始，这个心就是不可见的吗？
English
In the "Collection of Great Seal Instructions," it says that the Kagyü lineage holds the Dharma principle of "conceptual thought is Dharmakaya, and appearance is one's own mind" as a precious teaching in their hearts and makes it an unsurpassed sacred Dharma. Therefore, fortunate individuals should strive to practice this Dharma principle as much as possible, whether they fully realize it, have some experience of it, or even if they only have the wisdom of understanding it. Thus it is said. Kyobpa Jigten Sumgön said: All phenomena of samsara and nirvana are one's own mind. Mind is unborn from the very beginning, like the center of the sky. Thus it is said. Phagmo Drupa said: There should be no acceptance or rejection of body and mind. The external object of grasping and the internal mind of grasping will come to be perfected as inseparable. The so-called "whatever appears arises as its own essence" means that all phenomena of appearance and sound arise as the essence of one's own mind and do not go beyond that meaning. Thus it is said. In the Condensed View, it says: Self-awareness, free from elaboration, is just that, appearing and empty, empty and appearing. Therefore, appearance and emptiness are inseparable, like the moon in water. Thus, establish the two as inseparable. Thus it is said. In the Tantra of the Ocean of Wisdom, it says: Body and mind are inseparable, understand the key to everything through the arising and ceasing of the support and the supported. Thus it is said. Similarly, one should also understand all relative phenomena such as existence and non-existence. Lesson forty-four. Next, the second is to introduce the emptiness of mind, which is also naturally luminous. No matter what term is used, it is beyond the realm of speech and thought, and it cannot be said that it is made up of shapes, colors, forms, or the internal and external aspects of the body, etc., just like the sky. Previously, when searching for the mind's key instructions, you were asked to search. So, when asked what you saw in terms of the mind's inner, outer, and intermediate aspects, colors, shapes, its own nature, arising, ceasing, and abiding, some people answered that there was a "seeing" that could not see anything. Like that, it cannot be described or established even slightly, and it cannot be found no matter where you search, inside, outside, or in the ten directions. This is because the nature of mind is not established, so it is emptiness. It is not that the nature is established but cannot be found. Therefore, seeing that the essence of mind is not established anywhere is the supreme seeing. So, from the very beginning, is this mind unseen?
Tibetan
་མེད་དུ་སྟོན་རིགས་པ་ལས་ཁ་དོག་སོགས་བཙལ་ནས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྙམ་ན། དེ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སེམས་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ངའོ་བདག་གོ་ཞེས་བདེན་པར་བཟུང་ཞིང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་སྐྱེས་ཏེ་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱ་མཚོར་འཁྱམས་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་བཟློག་པའི་དོན་དུ་ཚོལ་བརྟག་དཔྱད་པས་འཁོར་རྩའི་གཙོ་བོ་རང་གི་སེམས་དེ་རྩ་བ་བཅད་དེ་སྟོང་པ་བདག་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མཐོང་བར་ངེས་ཤིང་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པས་འཁོར་ བའི་བདག་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་པ་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ཤིང་། དེའི་ཤུགས་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངེས་ཤིང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཞེན་པ་བཟློག་འཁོར་བའི་རྒྱུ་དངོས་འཛིན་གྱི་རྩ་བ་ཆོད་པ་ཡིན་པས་སེམས་འཚོལ་བ་ནི་རིགས་ལ། བཙལ་བས་གང་དུའང་རྙེད་པར་མ་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་ཡིན་སྙམ་ཅན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དང་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་དང་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་སུ་རྟོག་པས་བརྟགས་ནས་བཞག་པ་ཙམ་མིན་པའི་ཡང་དག་པའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་གདོད་མའི་དབྱིངས་སྟོང་ཆེན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྔོན་ཆད་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པ་བདག་མེད་ལ་བདག་མེད་དུ་མ་མཐོང་བས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལས་འདིར་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་མན་ངག་གི་མཐུས་རང་གི་གདོད་མའི་གཤིས་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐོང་བ་ཡིན་ པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་མ་བཅོས་པར་ཞོག །ཆོས་ཐུན་ང་ལྔ་པ། དམིགས་པ་ཞེ་གསུམ་པའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་སྟོང་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། སེམས་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཀུན་ཏུ་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྩལ་གདངས་འགག་མེད་དུ་འཆར་ཞིང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཤར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཚེའང་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཅིང་། དེས་ན་སྣང་སྟོང་རིག་སྟོང་གསལ་སྟོང་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཅེས་བྱ་བའོ། །འོ་ན་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཡིན་ན་མི་རུང་ཞིང་དེ་གཉིས་ཐ་དད་དགོས་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་མེད་ན་སྣང་མི་རུང་ཞིང་ཡོད་ན་མེད་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཤེས་བྱར་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྣང་བ་ལས་གཞན་པའི་སྟོང་པ་དང་སྟོང་པ་ལས་གཞན་པའི་སྣང་བ་མེད་དེ་སྣང་
Chinese
如果认为不从开显无有中寻找颜色等，那又该做什么呢？这是因为众生没有证悟到无自性的心实际上就是无有，所以从无始以来就执着“我”和“是我的”，并由此生起贪嗔痴三毒，在轮回痛苦的海洋中漂泊。因此，为了从轮回中解脱，通过寻觅、观察和分析，断除轮回之根——自己的心，从而确定其为空性和无我，这样才能如实地见到实相，并确信心是无自性的，从而认识到轮回中我执的错觉是虚假的。在此基础上，确信一切法皆为空性，并由此断除对世间一切事物的执着，从而断除轮回之因——实执的根本。因此，寻找心是合理的。通过寻找，发现它在任何地方都无法找到，这个大空性超越了一切戏论的边际，超越了言语、思想和表达的范围，是完全遮止的空性，是“是”的空性，是暂时的空性，是法性胜义的界限。因此，我们应当认识到，这并非仅仅是通过思考而设定的，而是真正的意义的本质，是原始界限的大空性。过去因为没有将空性视为空性，没有将无我视为无我，所以在轮回中漂泊。而现在，凭借着尊贵上师的口诀的加持，我们以一种无法直接看到的方式，如实地见到了自己原始本性的空性状态。因此，安住在这种状态中，不要加以改造。第五十五次法会，第四十三个目标。 第三，介绍空性任运自成： 心如同虚空一般，虽然没有脱离普遍空性的法性，但却无碍地显现出各种各样的显现之力量和光芒。无论显现出何种形态，显现的当下也是大空性。因此，被称为显空无别、觉空无别、明空无别、乐空无别。如果认为显空无别是不合理的，两者必须是不同的，如果不是这样，那么没有空性就无法显现，而如果存在空性，那么就无法没有空性，这是为什么呢？因为在所知的存在范围内的法中，没有离开显现的空性，也没有离开空性的显现，显现
English
If one thinks, "What is to be done by searching for colors etc. instead of demonstrating non-existence?" It is because sentient beings, not realizing that the mind without inherent existence is indeed non-existent, have from beginningless time grasped at "I" and "mine" as true, and based on that, the three poisons of attachment, aversion, and ignorance arise, and they wander in the ocean of suffering of samsara. Therefore, for the sake of reversing that, by searching, examining, and analyzing, the root of samsara, one's own mind, is cut off at its root, and by definitively establishing it as emptiness and selflessness, one will surely see the meaning of reality without any distortion, and by ascertaining that the mind is without inherent existence, the delusion of self-grasping in samsara will be realized as unreal. From the force of that, all phenomena will be ascertained as emptiness, and based on that, attachment to all worldly affairs will be reversed, and the root of grasping at reality, the cause of samsara, will be cut off. Therefore, searching for the mind is reasonable. That great emptiness, which is not found anywhere by searching, is itself beyond all extremes of elaboration and beyond the realm of speech, thought, and expression, the emptiness of complete negation, the emptiness of "it is," the temporary emptiness, and the ultimate sphere of the nature of reality. Therefore, one should know that it is not merely something established by thinking, but the essence of the true meaning, the great emptiness of the primordial sphere. In the past, because emptiness was not seen as emptiness and selflessness was not seen as selflessness, one wandered in samsara. But here, through the power of the instructions of the glorious lama, one sees directly, in a way that cannot be directly seen, the state of emptiness of one's own primordial nature without any distortion. Therefore, rest in that state without alteration. Fifty-fifth Dharma session, forty-third aim. Third, introducing emptiness as spontaneously present: The mind, like the sky, while not moving from the nature of being universally empty, the power and radiance of various appearances arise unceasingly, and however various the appearances may arise, at the very moment of arising, it is also great emptiness. Therefore, it is called inseparable appearance-emptiness, awareness-emptiness, clarity-emptiness, bliss-emptiness. If one thinks that appearance-emptiness being inseparable is unreasonable, and that the two must be different, because if it is not so, appearance cannot arise without emptiness, and if emptiness exists, it cannot be without emptiness, then, in the phenomena within the scope of what is to be known, there is no emptiness other than appearance, and no appearance other than emptiness, appearance