Tibetan
་མཐོང་མཁན་གྱི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱི་སེམས་སྣང་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་མི་འདུག་ཟེར་ན། ད་ངོ་འཕྲོད་འདུག་པས་གཟུང་འཛིན་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་སུ་ཐག་བཅད་ཅིང་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་སོགས་ཀྱི་འཁྲུལ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ངོ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་འཇོག་པར་བྱོས་ཤིག །ཆོས་ཐུན་ང་གསུམ་པ། དམིགས་པ་ཞེ་གཉིས་པའོ། ༈ །དེ་ལྟར་བསྒོམས་ པས་ཡུལ་དང་ལུས་སེམས་ཐམས་ཅད་སེམས་གཅིག་པུ་འདི་ཀའི་རང་སྣང་ལ་ཤར་བ་མ་གཏོགས་གཅིག་ཐ་དད་སོགས་བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བློས་བྱས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཤིང་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཀྱི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་རང་སར་གྲོལ་བ་ན་སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་སྐུའི་རང་ཞལ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའམ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གཅིག་ཐ་དད་དང་ཡོད་མེད་དང་དངོས་པོ་དངོས་མེད་དང་སེམས་བེམ་ཤེས་དང་ཡིན་མིན་དང་སྟོང་མི་སྟོང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་རྟག་མི་རྟག་གཟུང་འཛིན་སྐྱེ་འགག་འགྲོ་འོང་སོགས་ངག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་དོན་དུ་སེམས་ཉིད་ཁོ་ནའི་རང་སྣང་མ་གཏོགས་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་གྲུབ་པར་བཟུང་ན་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་བ་ཡིན་ཞིང་། གཅིག་ཐ་དད་གཉིས་ཀྱང་ལྟོས་བཞག་ཡིན་པས་ཐ་དད་མ་གྲུབ་པས་གཅིག་ཏུའང་འཇོག་མི་རུང་ལ་འོན་ཀྱང་སྣང་རིག་སྟོང་གསུམ་ དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་པ་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་ངག་ཏུ་གཅིག་པར་བརྗོད་ཀྱང་འགལ་བ་མེད་དེ་དཔེར་ན་མེ་དང་ཚ་བའམ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་གཟུགས་ཆུ་ལས་དབྱེར་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ལས་དང་པོ་པ་དང་རྟོག་གེ་བ་ལྟ་བུ་ཁྲིད་ན་གཅིག་དུ་མ་བརྟག་པ་སོགས་སྣང་བ་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་མ་ཆོད་བརྟག་པའི་ཕྱིར་དྲི་བ་སོགས་བྱ་དགོས་ལ། རང་ཉམས་ལེན་སྐྱོང་བའི་ཚེ་དེ་འདྲའི་སྤྲོས་པ་མང་པོའི་བརྟག་གཞིག་མི་བྱེད་པར་སྣང་བ་གང་ཤར་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་བཟོ་བཅོས་མེད་པ་མ་བཅོས་པར་ལྷོད་ཀྱིས་བཞག་པས་སྣང་བ་སེམས་སུ་རྟོགས་ཤིང་ཉམས་རྟོགས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་གཅིག་དུ་གྲལ་གྱི་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་སྟེ་བློ་བྱས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་སྒོམ་པ་ནི་འདིར་མི་འཐད་ཅིང་སྟོང་ཉིད་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཤོར་བའི་སྐྱོན་དུའང་འགྱུར་བས་འདིའི་སྐབས་སུ་བློས་བྱས་ཀྱི་སྒོམ་གང་ཡང་མི་བྱེད་ཅིང་ཞེ་འདོད་དང་རེ་དོགས་བྲལ་བའི་ངང་ནས་ལྷོད་ཀྱིས་གློད་ལ་གང་ཤར་འཛིན་མེད་མ་བཅོས་པའི་ངང་ནས་སྐྱོང་བ་འདི་ཀ་གལ་ཆེ། དེ་སྐད་དུའང་། གྲུབ་ ཐོབ་ཨོ་ཌྱན་པས། སེམས་དང་སྣང་བ་གཉིས་པོ་མེ་དང་ཚ་བ་བཞིན་དུ་གནས་པ་ཡིན་མོད་ཅེས་དང་། སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་རང་མདངས་སམ་སེམས་ཀྱི་འོད་ཡིན་མོད། ཅེས་དང་། དྭགས་པོ་རིན་པོ་ཆེས་སྣང་སེམས་གཅིག་ཡིན། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སྣང་བ་ལོགས་ན་མེད། སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་འོད་དམ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སེམས་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་སྣང་བ་སྒྲོག་རང་བརྡལ་དུ་འགྲོ། སེམས་ཉིད་དང་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་ཀྱི་འོད་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སེམས་ཉིད་རྟོགས་པས་ཆོས་ཉིད་སྒྲོག་རང་བརྡལ་དུ་འགྲོ་སྟེ་དཔེར་ན་ཉི་མ་སོང་ནས་འོད་ཕྱིར་ཆད་པ་མི་སྲིད་དེ་ཉི་མའི་ཕྱིར་འོད་འགྲོ་སྟེ་འགྲོ་ལྡོག་ངེས་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་རྟོགས་པས་ཆོས་ཉིད་རང་ཤུགས་ལ་རྟོགས་ནས་འོང་། སེམས་དག་པས་སྣང་བ་རང་ཤུགས་ལ་དག །དེས་ན་སྣང་བ་དང་སེམས་ཉིད་ལ་སོགས་པ་རང་སོར་བཞག་ལ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྒོམས་པས་ཆོག །སྒོམ་པའི་དུས་སུ་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་ བློས་བཞག་ནས་སེམས་ངོ་བོའི་ཐོག་ཏུ་ཡེར་གྱིས་རྒན་མོ་མཛུབ་ཚུགས་སུ་བསྒོམ། ཡང་ན་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཡལ་བ་ཞིག་ཕབ་ནས་དེ་ནས་ངོ་བོའི་ཐོག་ཏུ་བསྒོམ་ཏེ་དེ་གཉིས་འདྲ། ཆོས་ཉིད་གཞིའི་ཐོག་ཏུ་བསྒོམ་ནས་ངོ་བོ་མ་རྙེད་པར་བསྒོམས་ཀྱང་འཚང་མི་རྒྱ། རླུང་སེམས་གཉིས་གཅིག་ཡིན། རླུང་གིས་གཡོས་པས་སེམས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གནས་ཏེ་སེམས་རྟོགས་པའི་དུས་སུ་རང་སར་དག་ནས་འགྲོ། གཉིས་མེད་རིག་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། སེམས་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་སྣང་བ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆོས་སྐུའི་འོད་གཉིས་ཙནྡན་དང་ཙནྡན་གྱི་དྲི་ལྟ་བུར་དབྱེར་མེད་དུ་གསུངས་པ་དང་། འགྲོ་མགོན་ཞང་གིས། འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདིའང་སེམས་ལས་ལོག་ན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་སྟེ། སེམས་ཉིད་རྐྱེན་གྱི་དབང་གིས་ཆུ་ལ་ཆུ་བུར་བྱུང་བ་ལྟ་བུར་དཀར་དམར་ལ་ སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཞིང་ཤར་བས་སྣང་བ་རྐྱེན་ཤར་ཡིན། དྲན་པ་དང་རྟོག་པ་མཐའ་དག་ནི་དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་བྱུང་ས་དང་གནས་ས་དང་ཐིམ་ས་དང་བྲལ་བས་རྩ་བྲལ་ཡིན། བདེ་སྡུག་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་བདེ་སྡུག་ཉམས་སུ
Chinese
如果有人说，所见之境是见者的心识显现，并非独立存在，那么现在你已经明白了，应当断定一切能取所取皆是自心，并且认识到善、不善、无记等一切错觉妄想，将其置于无根无基的状态。这是第五十三次讲法，第四十二个要点。 如此修习， 一切外境、身心都只是这唯一心识的自显现，超越了一和异等思维的范畴，不可言说、不可思议，远离一切戏论边和心造之物。当现量证悟到这一点，并且修者和所修的执相都自然解脱时，就叫做心性本具的法身自性显现，或者说是现前成佛。如果不是这样，无论口中怎样说一和异、有和无、实物和非实物、心和物质、知和非知、是和否、空和不空、境和有境、常和无常、能取和所取、生和灭、去和来等等，实际上除了心性本身的自显现之外，没有任何事物成立。如果执着于并不成立的事物，那就是背离了实相的意义。一和异也是相对而立的，由于异不成立，所以也不能安立为一。然而，如果仅仅认为显现、觉性和空性三者无别，融为一体，那么口中说一也没有矛盾，比如火和热，或者水中的月影与水不可分离一样。因此，对于初学者和思辨者，在引导时需要提问，以便检验他们是否已经确定显现是心，比如是否已经确定了一或多。在自己修习时，不需要进行如此繁琐的考察，而是对任何显现放松，不加改造，自然安住，这样就能证悟显现即是心，从而产生卓越的证悟体验。否则，如果用一和多的推理来确定，修习心造的空性，那是不恰当的，而且会犯空性成为所知对象的错误。因此，在这种情况下，不要进行任何心造的修习，而应在无欲无求的状态中放松，让一切自然显现，不执着，不改造地保持这种状态。
English
If someone says that what is seen is the mind's appearance of the one who sees, and it does not exist separately from that, then now you understand that all grasping and the grasped should be determined as one's own mind. Recognize all illusions and delusions such as good, bad, and neutral, and place them in a state of being without foundation or root. This is the fifty-third Dharma talk, the forty-second key point. Having meditated in this way, all objects, body, and mind are merely the self-appearance of this single mind. It transcends the scope of mental activity such as one and different, is inexpressible and inconceivable, and is manifestly realized to be free from all extremes of elaboration and all that is made by the mind. When all the characteristics of what is to be meditated on and the meditator are liberated in their own place, it is said that the co-emergent nature of mind, the Dharmakaya's own face, is manifestly seen or manifestly enlightened. If it is not like that, no matter how one speaks of one and different, existence and non-existence, things and non-things, mind and matter, knowing and not knowing, is and is not, emptiness and non-emptiness, object and subject, permanent and impermanent, grasping and the grasped, birth and cessation, going and coming, etc., in reality, nothing is established other than the self-appearance of mind itself. If one grasps as established what is not established, then one has turned away from the meaning of the true nature. One and different are also relative, and since different is not established, it cannot be established as one either. However, if one merely thinks of appearance, awareness, and emptiness as being inseparable and of one taste, there is no contradiction in verbally saying "one," just as fire and heat, or the moon's reflection in water, are inseparable from water. Therefore, when guiding beginners and logicians, it is necessary to ask questions to examine whether they have determined appearance as mind, such as whether they have determined one or many. When cultivating one's own practice, one should not engage in such extensive investigations, but rather relax and rest naturally, without modification, on whatever appearance arises. In this way, one will realize that appearance is mind, and extraordinary experiences of realization will arise. Otherwise, it is inappropriate here to establish emptiness through reasoning about one and many, and to meditate on emptiness made by the mind, and it will also lead to the fault of emptiness becoming an object of knowledge. Therefore, in this case, do not engage in any meditation made by the mind, but relax and let go in a state free from desire and hope, and cultivate in a state where whatever arises is ungrasped and unmodified.
Chinese
意义重大。正如（经文）所说，成就者邬金巴说：“心和显现二者如同火和热一样存在。”又说：“所有这些显现都是心的自性光明或心的光芒。”又如，达波仁波切说：“显现和心是一体的。除了心之外，没有其他的显现。所有这些显现都是心的光明或心的法性，因此在证悟心的时候，显现会自然消散。”心性和法性是一体的，因为心性的光明就是法性，所以证悟心性时，法性会自然消散，例如太阳落下后，光芒消失是不可能的，因为太阳的光芒会向外散发，散发和收回是必然的。同样，仅仅证悟心性，法性也会自然而然地证悟。心清净了，显现也会自然清净。因此，将显现和心性等保持原样，观修心的本性就足够了。在观修的时候，将法和法性 放在一边，在心的本性上，像老妇人指路一样观修。或者，将内外器情万法都融入心性中，然后在本性上观修，这二者是相似的。如果在法性的基础上观修，而没有找到本性，即使观修也不会成佛。风和心是一体的。因为风的搅动，心的各种念头才会显现，它就那样既不能说是相同也不能说是不同地存在着，在证悟心的时候，会在自身清净。无二的明空是俱生的。就像心性俱生是法身，显现俱生是法身的光芒，二者如同旃檀和旃檀的香味一样不可分割。卓衮香说：“像这样说显现也离不开心，这只是将所有显现都视为心的方便说法而已。心性受到因缘的影响，就像水中的水泡一样，显现出各种各样的颜色，因此显现是因缘所生。所有的记忆和念头，就像天空中的云彩一样，没有来处、住处和去处，因此是无根的。所有体验到的苦乐和舍受，就像在梦中体验到的苦乐一样。
English
It is very important. As it is said, the accomplished Orgyenpa said, "Mind and appearance exist like fire and heat." And, "All these appearances are the self-radiance of the mind or the light of the mind." Also, Dagpo Rinpoche said, "Appearance and mind are one. There is no appearance separate from the mind. All these appearances are the light of the mind or the nature of the mind, so when the mind is realized, the appearance will naturally dissolve." Mind-nature and Dharma-nature are one, because the light of mind-nature is Dharma-nature, so when mind-nature is realized, Dharma-nature will naturally dissolve, for example, it is impossible for the light to disappear after the sun has set, because the light of the sun will radiate outwards, and radiating and retracting are inevitable. Similarly, by realizing only the mind-nature, the Dharma-nature will also be realized naturally. When the mind is pure, the appearance will also be pure naturally. Therefore, it is enough to leave the appearance and mind-nature as they are and meditate on the essence of the mind. During meditation, put aside Dharma and Dharma-nature, and meditate on the essence of the mind like an old woman pointing the way. Alternatively, dissolve all the outer and inner phenomena into the mind-nature, and then meditate on the essence, these two are similar. If you meditate on the basis of Dharma-nature without finding the essence, you will not attain Buddhahood even if you meditate. Wind and mind are one. Because of the movement of the wind, various thoughts of the mind arise, and it exists in such a way that it cannot be said to be the same or different, and when the mind is realized, it will be purified in itself. The non-dual wisdom and emptiness are co-emergent. Just as the co-emergent mind-nature is the Dharmakaya, and the co-emergent appearance is the light of the Dharmakaya, the two are inseparable like sandalwood and the fragrance of sandalwood. Drok Gon Shang said, "Saying that appearance is inseparable from the mind is just a convenient way of saying that all appearances are regarded as the mind. The mind-nature is influenced by conditions, and like bubbles in water, various colors appear, so appearance arises from conditions. All memories and thoughts, like clouds in the sky, have no origin, dwelling place, or destination, so they are rootless. All experiences of happiness, suffering, and equanimity are like experiencing happiness and suffering in a dream.