Tibetan
།ཅེས་དང་། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་ས་ར་ཧས། སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཏེ། །གང་ལ་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་འཕྲོ་བ། །འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །ཡིད་བཞིན་ནོར་འདྲའི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་ གསུངས་པས། རང་ལ་མ་དག་པ་དང་དག་པའི་སྣང་བ་ཅི་ཤར་ཡང་རང་གི་སེམས་ཁོ་ན་ལས་ཕྱི་རོལ་དུ་གྱུར་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་པར་བློ་ཐག་གཅད་པར་བྱོས་ཤིག །ཆོས་ཐུན་ང་གཅིག་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་སྣང་ཐོག་ནས་ངོ་སྤྲོད་པ་ལ། སྣང་བ་སེམས། སེམས་སྟོང་པ། སྟོང་པ་ལྷུན་གྲུབ། ལྷུན་གྲུབ་རང་གྲོལ་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ་རྣམས་ལས། དང་པོ་ནི། ཡང་སྔོན་འགྲོ་སོགས་སྔར་བཞིན་མ་བརྗེད་ཙམ་བྱས་ལ། མིག་སྔར་གང་གསལ་བའི་གཟུགས་གཅིག་ལ་མིག་དང་སེམས་གཏད་དེ་མ་ཡེངས་པར་བལྟས་པས་དང་པོར་གཟུགས་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་འཆར། དེ་ནས་ལྟ་མི་འདོད། དེ་ནས་མིག་སྦྲིད་ཆིལ་བ་འབྱུང་བས་དེའི་དུས་སུ་མིག་ངོར་སྣང་བའི་གཟུགས་དེ་རང་གི་སེམས་ལས་ལོགས་སུ་ཨེ་འདུག་བལྟ། བལྟས་པས་མིག་རྟེན་དེ་ལྟ་ཡུལ་ལགས་མོད། ལྟ་མཁན་སེམས་དེ་ནང་ན་ཡོད་པ་དེར་འདུག་ཟེར་ན། སེམས་དེ་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ན་འདུག་གང་ཕན་གཟུགས་ཡིན་གང་ཚུན་སེམས་ཡིན། ད་དུང་དམིགས་རྟེན་ལ་སེམས་མ་ཟིན་པར་འདུག་པས་ སེམས་ལ་གཟུགས་དེ་སྣང་ལུགས་དང་ཁ་དོག་དབྱིབས་ཇི་ལྟར་འདུག་ལྟར་འཇུག །གལ་ཏེ་སྣང་བ་སེམས་སུ་འདུག་ཟེར་ན། ད་དུང་བློ་ཐག་ཆོད་མ་ཆོད་བརྟག་པའི་ཕྱིར་དྲི་བར་བྱ་སྟེ། གཟུགས་དེ་སེམས་སུ་སོང་བ་ཡིན་ནམ་སེམས་དེ་གཟུགས་སུ་སོང་བ་ཡིན་བརྟག་འཇུག །གཞན་ཡང་འབྱུང་བ་བཞི་སོགས་ལ་མཚོན་ན་འབྱུང་བཞིས་ཚུར་ལ་ང་ནི་འབྱུང་བཞིའོ། །སྙམ་དུ་རྟོག་གམ་ཟེར་བ་འདུག །འོན་ཏེ་སེམས་ཀྱིས་འབྱུང་བཞི་ཞེས་བརྟགས་ནས་འབྱུང་བཞིའོ་སྙམ་དུ་སེམས་པར་འདུག་སོགས་ལེགས་པར་བརྟག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་རྣམས་ལ་རིམ་བཞིན་སེམས་གཏད་ནས་གོང་ལྟར་བརྟག་དཔྱད་ལེགས་པར་བྱེད་བཅུག་སྟེ་དྲིའོ། །བལྟས་པས་དམིགས་རྟེན་དེ་ཀ་མ་གཏོགས་ལྟ་མཁན་གྱི་སེམས་མདོག་དབྱིབས་སོགས་གང་ཡང་མི་གདའ་ཟེར་ན་དེ་ཀ་སྣང་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་དོན་ཡིན་ཅིང་རྩེ་གཅིག་གི་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཉམས་མྱོང་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་པས་བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་དང་བྱིན་རླབས་ལས་རྟོགས་པ་ཡིན་ པས་ཤིན་ཏུ་སྐལ་བ་བཟང་བར་རིག་པར་བྱ་ཞིང་སེམས་འདི་ག་དམིགས་རྟེན་ལ་སོགས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བར་ཤར་བ་མ་གཏོགས་གཞན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལངྐར་གཤེགས་པ་ལས། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་དཀྲུགས་པའི་སེམས། །དོན་དུ་སྣང་བར་རབ་ཏུ་བྱུང་། །དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཕལ་པོ་ཆེ་ལས། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དག་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་ནི་སེམས་ཙམ་མོ། །ཞེས་དང་། བིར་ཝ་པས། ཆོས་རྣམས་སེམས་ཉིད་སྣང་བ་གཟུགས་བརྙན་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ལྕགས་བསྲེགས་ས་གཞི་སུ་ཡིས་བྱས། །མེ་ཚོགས་དེ་དག་གང་ལས་བྱུང་། །དེ་ལྟར་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ནི། །སྡིག་སེམས་ཡིན་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་ལུང་ཚད་ལྡན་རྣམས་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཉམས་ལེན་དུ་བྱོས་ཤིག །ཆོས་ཐུན་ང་གཉིས་པ། དམིགས་པ་ཞེ་གཅིག་པའོ།། ༈ །།ཡང་སེམས་ནང་དུ་བཀུག་སྟེ་ལུས་སེམས་ཐ་དད་དུ་འདུག་གམ་གཅིག་ཏུ་འདུག་དྲི། ཐ་དད་ཟེར་ན་ ལུས་སེམས་ཁང་པ་དང་མི་བཞིན་དུ་འདུག་གམ་ལུས་དང་གོས་བཞིན་དུ་འདུག །དེ་གཉིས་གང་ལྟར་ནའང་མགོ་ནས་རྐང་མཐིལ་ཡན་གང་དུའང་ཚེར་མ་ལྟ་བུ་ཟུག་ཚེ་ཚ་བ་ཚོར་བ་འདི་ལུས་སེམས་གང་གིས་ཚོར་བ་ཡིན། ལུས་ཀྱིས་ཚོར་ན་རོས་ཀྱང་ཚོར་རིགས་པ་ལས་མི་ཚོར་བར་འདུག །སེམས་ཀྱིས་ཚོར་ན་ལུས་སེམས་ཐ་དད་ཅིང་ལུས་ལ་ཟུག་རྔུ་བྱུང་བ་འདི་སེམས་ཀྱིས་ཚོར་བས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཤིང་བཅད་པ་དང་ས་བརྐོས་ནའང་སེམས་ལ་ན་ཚ་འབྱུང་རིགས་ལ། དེར་མ་ཟད་སྣང་བ་སེམས་སུ་འདུག་ཟེར་བྱུང་བ་ཐག་རིང་པོའི་སྣང་བ་རྣམས་སེམས་སུ་འདུག་ན་ཉེ་བ་ལུས་སེམས་སུ་མེད་པ་གར་སྲིད་པས་ལུས་སྣང་གཉིས་སེམས་ཡིན་ན་ཡིན་མཉམ་དང་མིན་ན་མིན་མཉམ་ལས་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་ད་དུང་ལེགས་པར་བརྟག་གཞིག་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ། གལ་ཏེ་ལུས་སེམས་གཅིག་ན་ལུས་སྐྱེ་ཤི་བྱེད་དུས་སེམས་ཀྱང་སྐྱེ་ཤི་ཅན་དུ་འགྱུར་ལ། ལུས་འགྱུར་ཚེ་སེམས་ཀྱང་འགྱུར་བ་དང་སེམས་འགྱུར་ཚེ་ལུས་ཀྱང་འགྱུར་ཞིང་ལུས་མེས་ཚིག་ན་སེམས་ཀྱང་མེས་ ཚིག་པར་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད་ནས་བསྒོམས་ཏེ་བརྟག་གཞིག་ལེགས་པར་བྱས་ནས་གོ་ཡུལ་ཙམ་མིན་པར་མྱོང་བ་རྒྱུད་ཐོག་ཏུ་ཁེལ་ངེས་ཀྱིས་ལ་སྒྲོ་འདོགས་ལེགས་པར་བཅད་དེ་ལན་ཁྱེར་ཤོག་ཅེས་བསྒོའོ། །ཡང་དྲིས་པས་ལུས་ལ་ཚེར་མ་ཟུག་པས་ཚ་བ་དང་ལུས་སྐྱེ་ཤི་ཅན་དུ་སྣང་བ་སོགས་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་དུ་མ་རྟོགས་ཤིང་གཟུང་འཛིན་གྱི་མདུད་པ་མ་གྲོལ་བའི་དབང་གིས་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ལགས་མོད་ཀྱི་དོན་དུ་རང་གི་སེམས་སྣང་མ་གཏོགས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་ཅིང་། ཤི་བའི་སྐབས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེའང་དེ
Chinese
如是说。大婆罗门萨ra哈说：心性一者，万物之种子。于彼有生与苦恼之流转，能赐予欲乐之果。顶礼如意宝般之心。如是说故，无论自现不净与清净之显现，亦当断定唯是自心，莫有丝毫外于自心者。此乃第一法门。༈ 第二，从显现上作介绍：显现是心，心是空性，空性任运成就，任运成就自然解脱作介绍等。第一，又如前行等如前一样莫忘失，于眼前所显现之物，专注眼与心，不散乱而观之，最初显现彼物之相状。继而不欲看。继而眼花缭乱，于彼时观于眼识所显现之物，是否独立于自心之外？观之，眼识所依乃是所观之境，若说观者之心在内，则心在外内中间何处？何者是物？何者是心？今仍未以心摄持所缘境，故当令心如实观彼物于心之显现方式、颜色、形状。若说显现住于心中，为进一步考察是否已得定解，故当提问：彼物是入于心，还是心入于物？另以四大等为例，四大是否会反过来说“我乃四大”？实乃心念“四大”，而心想“是四大”等，当善加考察。如是，于声香味触等，依次专注心，如前一般令其善加观察考察而提问。观之，若说除彼所缘境之外，观者之心无有颜色形状等任何事物，则彼乃显现与心无二之义，且是依于专注一境而确定体验，故当知乃是依于上师之口诀与加持而证悟，实乃极为幸运，此心唯是于所缘境等显现为错觉之显现，此外别无他物。如《楞伽经》云：习气之。
English
Thus it is said. The great Brahmin Saraha said: The nature of mind is the single seed of all things. In it, there is the flow of existence and suffering, and it is what grants the fruit of desire. I prostrate to the mind that is like a wish-fulfilling jewel. As it is said, whatever impure or pure appearances arise to you, you should determine that they are only your own mind, and that there is not even a little that is external to your own mind. This is the first Dharma lesson. ༈ Second, introducing from the perspective of appearances: Appearances are mind, mind is emptiness, emptiness is spontaneously accomplished, and introducing spontaneous accomplishment as naturally liberated, etc. First, again, do not forget the preliminaries, etc., as before. Focus your eyes and mind on one object that is clear before your eyes, and look at it without distraction. At first, the appearance of that object itself will appear. Then you will not want to look. Then your eyes will become blurry. At that time, look at whether the object that appears to your eyes is separate from your own mind. When you look, the support of the eye is the object of sight. If you say that the mind that sees is inside, then where is the mind, inside, outside, or in between? What is the object and what is the mind? Since the mind is still not grasping the object, let the mind look at how the object appears in the mind, its color, and shape. If you say that the appearance is in the mind, then to further examine whether you have reached a definite understanding, you should ask: Did the object go into the mind, or did the mind go into the object? Furthermore, when it comes to the four elements, etc., do the four elements turn around and think, "I am the four elements"? In reality, the mind thinks "four elements," and the mind thinks "it is the four elements," etc., so examine it well. Likewise, focus your mind on sound, smell, taste, and touch in turn, and have them examine and investigate well as before, and ask. When you look, if you say that there is nothing there except the object of focus, and that the mind that sees has no color or shape, etc., then that is the meaning of the inseparability of appearance and mind, and it is because you have relied on single-pointed focus to establish experience. Therefore, you should know that it is realized through the instructions and blessings of the holy lama, and that it is very fortunate. This mind is nothing other than the appearance of delusion that arises in the object of focus, etc. As the Lankavatara Sutra says: Of habitual patterns.
Chinese
此乃扰动之心，于显现中全然生起，非为实有，乃是心性本身，视外境为实有，乃是颠倒。如是说。华严经中说：诸佛子，此三界唯是心。如是说。比尔瓦巴说：诸法心性显现故，如影像。如是说。入行论中说：谁造烧铁地？何生诸火聚？佛说彼一切，皆由罪恶心。如是等等无量经典中，如是教导，应当修持。第二十五法，第四十一目标。再次，将心收摄于内，询问身体和心是分离而住，还是一体而住？如果说是分离，那么身体和心是像房屋和人一样而住，还是像身体和衣服一样？这二者无论哪一种，从头到脚底，任何地方扎入如刺般的物体时，感受到的灼热感，是身体还是心感受到的？如果说是身体感受到的，那么舌头也应该能感受到，但实际上却不能感受到。如果说是心感受到的，那么身体和心是分离的，身体上发生的刺痛，心却能感受到，那么切割外面的树木和挖掘土地时，心也应该感到疼痛。不仅如此，既然说显现存在于心中，那么远处的显现存在于心中，近处的身体怎么可能不在心中呢？因此，身体和显现二者，要么同为心，要么同非心，除此之外别无可能，所以还要好好地观察思考。如果身体和心是一体的，那么身体生灭时，心也应该随之生灭。身体变化时，心也应该变化，心变化时，身体也应该变化，身体被火烧时，心也应该被火烧等等，难道没有这些过失吗？因此，要发起精进，通过禅修，好好地观察思考，不仅仅是理解字面意思，而是要将体验切实地融入自心，彻底斩断疑惑，然后带着答案来。再次提问，身体被刺扎到会感到疼痛，以及身体显现为生灭之物等等，都是因为没有证悟显现与心无二无别，以及没有解开能取所取的执着，所以才会如此显现。但实际上，除了自己的心识显现之外，没有任何真实存在的事物。死亡时的尸体也是如此。
English
This is the disturbed mind. It arises completely in appearance. It is not real. It is the nature of mind itself. Seeing external things as real is wrong. It says. The Avatamsaka Sutra says: "Oh, sons of the Victorious Ones, these three realms are only mind." It says. Birwapa said: "All phenomena are appearances of mind, like reflections." It says. The Guide to the Bodhisattva's Way of Life says: "Who made the iron ground that is burned? From where did those masses of fire come? The Buddha said that all of them are sinful minds." It says, and so on. As taught in countless authentic scriptures, practice accordingly. The twenty-fifth Dharma, the forty-first goal. Again, draw the mind inward and ask whether the body and mind dwell separately or as one. If you say they are separate, do the body and mind dwell like a house and a person, or like a body and clothes? Whichever of these two it is, when something like a thorn pierces anywhere from the head to the sole of the foot, which, the body or the mind, feels the burning sensation? If the body feels it, then the tongue should also be able to feel it, but it does not. If the mind feels it, then the body and mind are separate, and since the mind feels the pain that occurs in the body, then when cutting down trees and digging the earth outside, the mind should also feel pain. Moreover, since it is said that appearances dwell in the mind, if distant appearances dwell in the mind, how could the nearby body not be in the mind? Therefore, the body and appearances are either both mind or both not mind, and there is no other possibility. So, examine and think carefully. If the body and mind are one, then when the body is born and dies, the mind should also be born and die. When the body changes, the mind should also change, and when the mind changes, the body should also change, and when the body is burned by fire, the mind should also be burned by fire, and so on. Are there not these faults? Therefore, generate diligence, meditate, and examine and think carefully, not just understanding the literal meaning, but definitely integrating the experience into your mind, completely cutting off doubts, and then bring back the answer. Again, the question of feeling pain when a thorn pierces the body, and the appearance of the body as something that is born and dies, etc., are all because of not realizing that appearances and mind are inseparable, and not untying the knot of grasping and clinging, so that is how it appears. But in reality, other than the appearances of one's own mind, there is nothing that is truly established. The corpse at the time of death is also like that.