Tibetan
་མྱོང་བ་བཞིན་ཏེ་དེ་གཞི་མ་གྲུབ་པ་ཡིན། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དཔེར་ན་གངྒཱ་དང་པཀྵུ་ལ་སོགས་པའི་ཆུ་བོ་ཐམས་ཅད་ཕྱིའི་རྒྱ་མཚོར་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་བཞིན་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ན་འཁོར་འདས་རོ་གཅིག་གོ །ཞེས་དང་། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ལ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པས་ན་ཆོས་ཉིད་དུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་བ་ལ་སྣང་བ་མཐའ་དག་གདོད་མ་ཉིད་ནས་ཡང་དག་པར་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བས་ན་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པས་འབྲས་བུ་གང་ལའང་རེ་བ་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་དང་། རྗེ་རྒོད་ཚང་པས། སྣང་བ་འདི་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཡིན། སྣང་ཡང་རང་ བཞིན་མེད་པ་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་ནམ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་འཛིན་པ་མེད་པར་ཕྱད་དེ་ཞོག །སྣང་བ་དགག་མི་དགོས། འཛིན་མེད་ལ་གནས་ཀྱིན་འདུག་ན་དེ་ཀ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན། དེ་ཀ་མ་ཡེངས་པར་སྐྱོངས་ཤིག །དེས་ཆོག །ཅེས་དང་། སྤྱིར་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་ནི་རང་གི་སེམས་ཡིན། སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཡེ་ནས་གནས་པ་ཡིན་པས་ཤེས་པ་ནང་དུ་གཟུང་མི་དགོས། དེའང་མིག་གི་ཡུལ་དུ་གཟུགས་སྣང་བའི་དུས་སུ་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཀ་རང་གི་སེམས་ཡིན། གཟུགས་སྣང་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡིན། གཟུགས་ཐོག་རང་དུ་འཛིན་མེད་དུ་ལྷན་གྱིས་བཞག་པས་གཟུང་འཛིན་རང་སར་གྲོལ་འགྲོའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དང་ཆོས་ཡིད་ལ་འགྱུ་ནའང་འགྱུ་བའི་ཐོག་རང་དུ་བཞག་པས་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། དེས་ན་ཤེས་པའི་ཐོག་ཏུ་མ་བསྒོམས་པར་ཕྱི་ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་གྱི་ཐོག་ཏུ་འཛིན་མེད་དུ་བསྒོམས་པས་ཚོགས་དྲུག་སྒོམ་དུ་ཤར་ནས་བོགས་ཐོན་ནས་འོང་བ་ཡིན། ང་མཚམས་བྱས་པ་ ཡིན་སྙམ་པའི་རྟོག་པས་མ་བཅིངས་པ་ཞིག་ཀྱང་དགོས་པ་ཡིན། རང་ཕར་མི་བལྟ་གཞན་གྱིས་བལྟས་ཀྱང་རྟོག་པར་མ་བཟུང་བས་ཆོག་པ་ཡིན། ལར་ཡང་ཤེས་པ་ལ་གང་གནོད་པའི་སྟེང་དུ་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །ནན་ནད་ཐོག་ཏུ་བསྒོམ། ལྟོག་ན་དེ་ཐོག་ཏུ་བསྒོམ། གྲང་ན་གྲང་ཐོག །མི་དགའ་ན་མི་དགའ་བའི་ཐོག་ཏུ་བསྒོམས་པས་རྐྱེན་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་འཆར་འོང་བ་ཡིན། དེ་ཅི་སྟེ་ན་རྐྱེན་སྣང་ཁོ་རང་རང་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ལས་ལོགས་ན་ཆོས་སྐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམ་པས་བོགས་མི་ཡོང་བའི་ཐབས་མེད་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ལ་ཆེད་དུ་སྒོམ་རྒྱུ་མེད་མི་སྒོམ་པའི་ངང་ལ་མ་ཡེངས་པ་ཞིག་ནི་མེད་ཐབས་མེད་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་དང་། གྲུབ་ཐོབ་ཨཽ་ཌྱན་པས། སྣང་བ་དང་རིག་པའི་སྟེང་ནས་སྣང་བ་ཞེས་པ་སྨྲ་བསམ་ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཀུན་གཞི་སྒོ་ལྔའི་སྟེང་དུ་ཤར་བ་ལ་ཟེར་ཏེ། དེ་ཡང་མིག་གི་ཡུལ་དུ་གཟུགས། རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་སྒྲ། སྣའི་ཡུལ་དུ་དྲི། ལྕེའི་ཡུལ་དུ་རོ། ལུས་ཀྱི་ ཡུལ་དུ་རེག་བྱ་སྟེ་དེ་རྣམས་རྟོག་མེད་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གནས། སྒོ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཡིད་ཀྱིས་ཁ་བསྒྱུར་ཏེ་མཐོ་དམན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཞིག་སྣང་བ་དེ་ལ་སྣང་བ་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་ལ་འཛིན་པ་ཞུགས་པས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ལ། འཛིན་པ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་ཡང་ཐོག་མེད་དུས་ནས་གོམས་པའི་བློ་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་མཐུ་བརྟས་པས་འདི་ལྟར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ཞིང་། དངོས་པོས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཏིལ་གྱི་འབྲུ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བ་བདེ་སྡུག་གི་མྱོང་ཚོར་སྣ་ཚོགས་ཞིག་སྣང་ཡང་དངོས་པོ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། གཉིད་སད་པའི་ཚེ་ན་མི་བདེན་པར་རྟོགས་པའམ། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཞིག་སྣང་ཡང་དེ་བདེན་པར་གྲུབ་ནས་སྣང་བ་མིན་སྒྱུ་མའི་རྫས་དང་སྔགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་གྲུབ་པའི་རྫུན་སྣང་ཤར་བ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་བློ་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་སྣང་བས་བདེན་པའམ་རྟག་པ་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ་སྣང་མཁན་ཡང་རང་གི་སེམས་ལས་ལོགས་ན་མེད་པ་ཞིག་ཡིན། རིག་པ་ ཞེས་པའང་སྒོ་ལའི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པའི་མཁན་པོ་དེ་ཀ་ཡིན་ལ། སྣང་བ་ལས་ལོགས་པའི་རིག་པ་ཞེས་པ་ཞིག་སྐད་ཅིག་ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་སྣང་བའང་རིག་པ་རིག་པའང་སྣང་བ་སྟེ། མདོ་ལས། གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་། སྣང་བ་ཇི་ལྟར་ཤར་བའི་ཐོག་ཏུ་ཅི་ཡང་མི་སྒོམ་ཞིང་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་མ་ཡེངས་ཙམ་དུ་གློད་ནས་བཞག་པས་སྣང་བའི་སྟེང་དུ་ཟུང་འཇུག་གི་གོ་རྟོགས་སྐྱེས་ཏེ་བདེ་ཆམ་གྱིས་འགྲོ། དེར་སྣང་བ་དགག་མི་དགོས། སྟོང་པ་སྒྲུབ་མི་དགོས་ཤིང་། སྣང་བ་དུ་མར་སྣང་ཡང་སེམས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་རོ་གཅིག་པས་དུ་མ་རོ་གཅིག་སྟེ། སྣང་བ་ཕྱི་རུ་མ་ལུས། རིག་པ་ནང་དུ་མ་ལུས་པས་ཟུང་འཇུག་མངོན་དུ་གྱུར། དེ་ཉིད་བསྐྱངས་པ་ལས་རོ་གཅིག་དུ་མར་ཤར་བ་ཞེས་རྟེན་འབྲེལ་ཉི་མའི་གུང་ལ་ཟ་འོག་བཀྲམ་པ་བཞིན་འཆར་བ་ཡིན། ཞེས་ དང་། རྗེ་མི་བསྐྱོད
Chinese
如经历一般，那基础未成立。轮回与涅槃的一切法，譬如恒河与帕戍等一切河流，在外面的大海中成为一味一般，因为无有差别之故，是轮涅一味。如是说。一切分别念，因为颜色与形状等未成立，所以在法性中任运成就，一切显现从原始以来就已真实，远离一与多，所以在法身上任运成就，不要希求任何果。如是说。杰·郭仓巴说：此一切显现是自己的心。虽然显现，但自性无有，如镜子中的影像或水中的月亮一般，所以无有执着而放下。显现不必遮止。安住于无执着，那就是大手印。守护那个不要散乱。那样就足够了。如是说。总的来说，显现为各种各样是自己的心。显现与空性无二而本来安住，所以不必在内部执取觉性。又，在眼睛的对境中显现色的时候，显现为色的那个就是自己的心。色显现与空性无二。在色上自然无执着地安住，则能所自然解脱。同样，声音与气味与味道与所触与法在心中流动，也在流动的当下自然安住，则能自然解脱。因此，不在觉性上修习，而在外面的六识对境上无执着地修习，则六识显现为修习，从而生起证悟。也需要不被“我已闭关”的想法所束缚。自己不看外面，即使别人看也无需执着，这样就可以了。总之，在任何损害觉性的事物上修习。重病时在病上修习。饥饿时在饥饿上修习。寒冷时在寒冷上。不高兴时在不高兴上修习，则一切违缘都会显现为修习。那是什么原因呢？因为违缘显现本身就是自己的心。因为心外无有法身。如是修习则没有不生起证悟的道理。心性自性本空，无需特意修习，在不修不散乱的状态中
English
Like experience, that basis is not established. All the dharmas of samsara and nirvana, like all the rivers such as the Ganges and Pashu, become one taste in the outer ocean, because there is no difference, it is the one taste of samsara and nirvana. So it is said. All discriminations, because color and shape, etc., are not established, so in the nature of reality, they are spontaneously accomplished, all appearances are real from the beginning, free from one and many, so they are spontaneously accomplished in the dharmakaya, do not expect any fruit. So it is said. Je Gotsangpa said: All these appearances are your own mind. Although it appears, it has no self-nature, like the image in a mirror or the moon in water, so let go without clinging. Appearance does not need to be blocked. If you stay in non-clinging, that is the Great Seal. Protect that without distraction. That's enough. So it is said. In general, the appearance of various kinds is your own mind. Appearance and emptiness are inseparable and have always been present, so there is no need to grasp awareness internally. Also, when form appears in the field of the eye, that which appears as form is your own mind. Form appearance and emptiness are inseparable. By naturally abiding without clinging on the form, the grasped and the grasper are naturally liberated. Similarly, even if sound, smell, taste, touch, and dharma flow in the mind, by naturally abiding in the moment of flowing, it will be naturally liberated. Therefore, instead of meditating on awareness, by meditating without clinging on the objects of the six external aggregates, the six aggregates will appear as meditation, and realization will arise. It is also necessary not to be bound by the thought of "I have done retreat". It is enough if you do not look outside yourself, and even if others look, you do not grasp it as a thought. In short, meditate on whatever harms awareness. Meditate on the disease when you are seriously ill. Meditate on hunger when you are hungry. Meditate on cold when you are cold. Meditate on unhappiness when you are unhappy, then all adverse conditions will appear as meditation. Why is that? Because the appearance of adverse conditions itself is your own mind. Because there is no dharmakaya apart from the mind. By meditating in this way, there is no way that realization will not arise. The nature of mind is empty by nature, there is no need to meditate intentionally, in a state of non-meditation and non-distraction
Chinese
是无可避免的。如是说。成就者邬金巴说：从显现和觉性的角度来说，显现是指超越言思知表达的阿赖耶识在五根门上显现。也就是，在眼根的境是色，耳根的境是声，鼻根的境是香，舌根的境是味，身根的境是触，这些都处于无分别无记的状态。随五根门而转的意识进行分别，显现出高低不可思议的种种，这就是所谓的显现。对此产生执着就会在轮回中流转。而产生执着的因，也是从无始以来串习的错乱心识的习气力量增长所致，因此才显现出如此种种。事实上，以实物成立的，连芝麻粒那么大的也没有。例如，在梦中，习气的显现会产生种种苦乐的感受，但事实上并没有以实物成立。醒来时就会明白那是不真实的。或者，幻化的马、象等等无数显现，也不是因为它们真实成立才显现，而是由幻化的物质和咒语的力量所产生的虚假显现。同样，错乱心识的习气显现出真实或恒常的样子，而显现者也并非存在于自己的心识之外。觉性也被称为是五根识以对境的方式执着的那个主体。没有一刹那成立的，是独立于显现之外的觉性。因此，显现即是觉性，觉性即是显现。经中说：色即是空。空即是色。色不异于空。空不异于色。如是说。显现如何生起时，什么也不修，不做作，只是不散乱地放松安住，就能在显现上产生双运的证悟，从而获得安乐。在那里，不需要遮止显现，不需要成立空性。虽然显现出多种多样，但以一味一体性的心识，多即是一味。显现不滞留在外，觉性不滞留在内，因此双运得以显现。在那之上持续修持，一味会显现为多种多样，就像在缘起之日的正午铺开锦缎一样显现。如是说。不动尊。
English
it is unavoidable. Thus it is said. The accomplished Orgyanpa said: From the perspective of appearance and awareness, appearance refers to the Alaya-consciousness that transcends the realm of speech, thought, knowledge, and expression, appearing on the five sense doors. That is, the object of the eye sense is form, the object of the ear sense is sound, the object of the nose sense is smell, the object of the tongue sense is taste, and the object of the body sense is touch. All of these remain in a state of non-conceptual non-indication. The mind, which follows the five sense doors, transforms and manifests countless high and low things, which is called appearance. Attachment to it causes wandering in samsara. The cause of attachment is also the increased power of the habitual tendencies of the deluded mind from beginningless time, which is why it appears in various ways. In reality, there is not even a sesame seed's worth of things that are truly established. For example, in a dream, the appearance of habitual tendencies can cause various experiences of happiness and suffering, but in reality, nothing is truly established. When one wakes up, one realizes that it is not real. Or, countless illusory horses, elephants, and so on appear, but they do not appear because they are truly established. Rather, they are false appearances that arise from the power of illusory substances and mantras. Similarly, the habitual tendencies of the deluded mind cause appearances to seem real or permanent, but the one who perceives them does not exist separately from one's own mind. Awareness is also called the agent that is apprehended by the five sense consciousnesses as having an object. There is not even a moment in which awareness exists separately from appearance. Therefore, appearance is awareness, and awareness is appearance. As the sutra says: Form is emptiness. Emptiness is form. Emptiness is not other than form. Form is not other than emptiness. Thus it is said. When appearance arises, do not meditate on anything, do not fabricate, but simply relax and abide without distraction, and the realization of union will arise on the appearance, and one will go easily into bliss. There, it is not necessary to negate appearance, nor is it necessary to establish emptiness. Although many appearances arise, they are of one taste in the nature of one mind, so the many are of one taste. Appearance does not remain outside, and awareness does not remain inside, so union is manifested. Continuing to cultivate that, the one taste will appear as many, appearing like brocade spread out at the midday sun of dependent origination. Thus it is said. Akshobhya.