Tibetan
༈ །།གཞན་ཡང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཅུ་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་གཞི་རྩ་བཅད་དགོས་ཤིང་། བཅུ་གཅིག་ནི། ཡོང་སུ་འཚོལ་བའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། སོ་སོར་བརྟག་པ། ཞིབ་མོར་དཔྱོད་པ། ཞི་གནས། ལྷག་མཐོང་། ཟུང་འབྲེལ། གསལ་བ། མི་རྟོག་པ། བཏང་སྙོམས། རྒྱུན་མི་འཆད་པ། ཡེངས་པ་མེད་པའི་རབ་བྱེད་དོ། །དང་པོ་ནི། སེམས་ཡོད་མེད་རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞེས་རང་གི་སེམས་རྒྱུད་ལ་བྲེང་ཆགས་སུ་བཙལ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སོགས་དང་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་གཞི་རྟེན་སོགས་རྩད་བཅད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚོལ་པོ་དང་ཚོལ་མཁན་ལ་སོགས་པ་རིམ་པས་མཐར་ཐུག་པར་བཙལ་བའོ། །བཞི་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཚོལ་བརྟག་དཔྱད་པས་དང་པོར་རང་སེམས་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕེབས་ཤིང་དེ་བཞིན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ དུ་གཏན་ལ་ཕེབས་པས་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་སེམས་ཉེ་བར་གནས་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། གནས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོའང་སྔ་མ་ལྟར་བཙལ་བས་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའོ། །དྲུག་པ་ནི། དེ་དག་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའོ། །བདུན་པ་ནི། གལ་ཏེ་བྱིང་ཞིང་རྨུགས་པར་གྱུར་ན་རྒོད་པའི་རྒྱུ་ཡིད་ལ་བྱ་ཞིང་སེམས་གཟེངས་བསྟོད་པའོ། །བརྒྱད་པ་ནི། འཕྲོ་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་ཞི་བར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །དགུ་པ་ནི། བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་ཆོ་ལ་བརྟག་དཔྱད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པར་བྱའོ། །བཅུ་པ་ནི། དེ་ལྟའི་རྣལ་འབྱོར་དང་ནམ་ཡང་མི་འབྲལ་བར་བྱའོ། །བཅུ་གཅིག་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལ་སེམས་ཉེ་བར་བསྒྲིམས་ཏེ་རྣམ་གཡེང་གིས་གླགས་མི་རྙེད་པར་བྱ་བའོ། །དེའང་གོ་བ་དང་དོན་སྤྱི་ཙམ་ལ་ཞེན་པས་ནི་དོན་མི་འགྲུབ་པས་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་དགོས་ཤིང་། ཉམས་ལེན་དངོས་དང་ཐུན་མཚམས་ཐམས་ཅད་དུའང་རང་གི་སེམས་ལ་བརྟག་གཞིག །བྱེད་པ་དང་མ་བྲལ་བར་སེམས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་འགྲོ་ཚུལ་འདུག་ ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེས་ཁ་ནང་དུ་ཕྱོགས་ཏེ་ཡེངས་པ་མེད་པར་བསྒྲིམ་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་ཞེ་གསུམ་པ། དམིགས་པ་སོ་དྲུག་པའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་རིག་སྟོང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བློའི་རིམ་པས་འཆར་ཚུལ་མི་འདྲ་སྟེ། ཅིག་ཅར་བ་ནི་བླ་མ་ལ་མོས་གུས་དང་སྔོན་བསགས་ཆེ་སྒྲིབ་པ་ཆུང་བས་བླ་མ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ཙམ་མམ་ཆོས་ཐོས་ཙམ་མམ་བརྡ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་རྐྱེན་བྱས་ཏེ་སྒོམ་བཏབ་ཙམ་ནས་ཅི་ཡིན་ཆ་མེད་པར་རྣལ་འབྱོར་གོང་མ་གསུམ་གང་རུང་གི་རྟོགས་པ་འོག་མའི་ཉམས་ཡར་ལྡན་ཚང་བ་དང་བཅས་དུས
Chinese
此外，还需通过十一种作意之门来切断根本。这十一种是：彻底寻觅之作意，个别观察，详细考察，止，观，双运，明，无分别，舍，持续不断，无散乱之作意。第一种是：心存在与否，其自性如何，如此在自心相续中迫切寻觅。第二种是：详细审查颜色和形状等，以及生处、三处行、所依等。第三种是：寻觅者和寻觅等次第寻觅直至究竟。第四种是：如此寻觅观察后，首先确定自心无自性，同样确定一切法唯是名言，从而心安住于甚深之义。第五种是：如前寻觅安住之自性，从而完全了悟自性。第六种是：这些不是他体，不可分割。第七种是：如果沉没和昏沉，则作意掉举之因，并提升心。第八种是：如果散乱掉举，则应努力采取寂静之方便。第九种是：当远离沉掉之时，安住于观察之自性中。第十种是：不应与如是瑜伽分离。第十一种是：于彼精进用心，不给散乱以可乘之机。如果只是执着于理解和 общей意义，则不能成办意义，必须如理在相续中生起。在实际修习和所有座间，也不离对自心的观察。心的状态、行持方式、安住方式如何，应面向内心，毫不散乱地精进。第四十三讲法，第三十六个所缘。 第三，确定为明空并介绍，是说不同根器之人的智慧显现方式不同。顿悟者，因对上师具足虔诚，往昔积累深厚，业障轻微，仅仅是祈祷上师，或者听闻佛法，或者以各种表法因缘，或者仅仅是略作禅修，便会不知不觉地生起上三瑜伽任何一种的证悟，并且具足下等修法的增上体验。
English
Furthermore, it is necessary to sever the root through the eleven doors of attention. These eleven are: the attention of thoroughly searching, individual examination, detailed investigation, quiescence, insight, union, clarity, non-conceptualization, equanimity, continuousness, and the attention of non-distraction. The first is: whether the mind exists or not, what is its nature, thus urgently searching in one's own mind stream. The second is: specifically examining color and shape, etc., as well as the place of origin, the three courses of conduct, the basis, etc. The third is: sequentially searching for the searcher and the one who searches, etc., until the ultimate end. The fourth is: by searching, examining, and investigating in this way, one first establishes that one's own mind is without inherent existence, and similarly establishes that all phenomena are merely names, thereby the mind dwells closely on the profound meaning. The fifth is: searching for the nature of that dwelling in the same way as before, thereby fully realizing one's own nature. The sixth is: these are not different and cannot be separated. The seventh is: if there is sinking and dullness, then one should attend to the cause of excitement and uplift the mind. The eighth is: if there is scattering and excitement, then one should strive to adopt the means of pacification. The ninth is: when free from sinking and excitement, one should abide in the nature of examining one's own state. The tenth is: one should never be separated from such yoga. The eleventh is: one should apply the mind closely to that, not allowing distraction to find an opportunity. If one is attached only to understanding and general meaning, then the meaning will not be accomplished, and it must arise properly in the mind stream. In actual practice and in all session intervals, one should not be separated from examining one's own mind. One should turn inward and diligently, without distraction, examine the state of the mind, how it moves, and how it abides. The forty-third Dharma talk, the thirty-sixth object of focus. Third, establishing and introducing the state of clarity and emptiness means that the way wisdom manifests differs according to the individual's mental capacity. For those who realize suddenly, due to great devotion to the guru, deep accumulation of merit from the past, and minor obscurations, merely praying to the guru, or hearing the Dharma, or through various symbolic circumstances, or merely meditating briefly, they will unknowingly generate the realization of any of the upper three yogas, and possess the complete enhancement experience of the lower practices.
Tibetan
་གཅིག་ལ་ཤར་ཡོང་། ཐོད་རྒལ་བ་ནི་སྔོན་སྦྱངས་དང་འཕྲལ་གྱི་བློ་མཐོ་དམན་ཆེ་བ་ཞི་གནས་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ལྷག་མཐོང་གི་ཉམས་རྟོགས་སྐྱེ། རེས་འགའ་ཞི་གནས་འཆར། རེས་འགའ་གཉིས་ཀ་མི་ཡོང་། རིམ་གྱིས་པ་སྦྱངས་སྟོབས་ཞན། ཉམས་ལེན་རྣལ་མ་སྲོལ་མ་དེ་ནུད་ནུད་སྔོན་ལ་ཞི་གནས་དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་དེ་ནས་ཟུང་འཇུག་གི་ཉམས་རྟོགས་རིམ་གྱིས་འཆར། འདི་ཀ་མང་ཡང་མང་རྒྱ་ཡང་བརྟན་པས་ ངོ་སྤྲོད་ཀྱང་འདི་ཀའི་ལུགས་སུ་བགྱིའོ།། ༈ །།ངོ་སྤྲོད་ཀྱི་དུས་སུ་རྟེན་བྱིན་རླབས་ཅན་དགྲམ། མཆོད་པ་དང་གཏོར་མ་ཚོགས་ཀྱི་ཡོ་བྱད་བཟང་པོ་བཤམ། དཔོན་སློབ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་གསོལ་བ་བཏབ། དམ་སེལ་དང་སྡིག་ཅན་གྲིབ་ཅན་གྱི་མི་རིགས་རྩར་མི་བཏང་། རྣམ་གཡེང་དང་བར་ཆད་མེད་པར་བྱས་ལ་སློབ་མ་ལ་གོང་ལྟར་ལུས་གནད་དང་སྔོན་འགྲོ་སོགས་སྒོམ་བཅུག་པའི་རྗེས་ལ་སེམས་རང་ལུགས་སུ་གློད་ལ་ཞོག །གློད་པའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་རྗེན་ལྷང་གིས་ལྟོས། མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བསྟེན། རྣམ་རྟོག་ཅི་ཤར་ཡང་ཆེད་དུ་སྤང་བླང་བཅས་བཅོས་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་རང་ངོ་ལ་ལྟོས། འདི་ནི་ས་ར་ཧས། ཆུ་དང་མར་མེ་རང་གསལ་གཅིག་པུར་ཞོག །འགྲོའོ་རང་ཡིས་མི་ལེན་མི་འདོར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། མདོར་ན་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་ཟེར་བའམ་ད་ལྟར་བའི་ཤེས་པ་ངོས་གཟུང་དང་བྲལ་བའི་གསལ་སྟོང་རྗེན་ལྷང་ངེ་བ་འདི་ག་ངོ་སྤྲོད་པ་ཡིན། གཞན་ནས་བཙལ་ཏེ་སྒོམ་པའང་མ་ ཡིན། མི་ཤེས་པ་ཞིག་སྒོམ་དུ་འཇུག་པའང་མ་ཡིན་པས་ད་ལྟའི་རིག་པ་སྐད་ཅིག་མ་འདི་རེས་སྒྲིམ་རེས་གློད་དུས་རྒྱུན་དུ་མ་ཡེངས་ཙམ་གྱི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བསྟེན། མཉམ་གཞག་ཏུ་གློད། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསྒྲིམས་ལ་གང་ཤར་འཛིན་མེད་རང་གྲོལ་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་ན་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱལ་བ་ཡང་དགོན་པས། སེམས་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ་སྟོང་བའི་དབྱིངས། །གསལ་སྟོང་གི་ཤེས་པ་བློ་བྲལ་དེ། །རང་སར་ཞོག་ལས་རང་ལ་ལྟོས་དང་། །སྒོམ་ལྷག་མཐོང་གི་རང་ཞལ་མཐོང་བ་ཞིག་འོང་གི། །ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལྟར་ཉམས་ལེན་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བརྗོད་ལ་དེ་བཞིན་ཉམས་སུ་ལེན་འཇུག་གོ ། ཆོས་ཐུན་ཞེ་བཞི་པ། དམིགས་པ་སོ་བདུན་པའོ།། ༈ །།འདིའི་སྐབས་སུ་སེམས་དེ་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག་ཅེས་འདྲི། འདི་ལ་མི་དགོས་པའི་སྟོང་སྐད་འདོན་དུ་འོང་བས་གཅུན་གྱིན་ཡང་དྲི། ཁོས་ཞུས་པ་དེ་ཁ་འཆལ་དང་དགའ་ཚད་མིན་དོགས་ཉམས་སྐྱེས་ཀྱང་བསྐྱིལ་ཡོང་བས་སྣ
Chinese
其中一种情况是，虽然没有生起寂止，但由于先前训练和当下智慧的高低，会生起胜观的体验证悟。有时会生起寂止，有时两者都不会生起。另一种情况是，次第修习，但力量薄弱。真正的实修传统是，首先是寂止，然后是胜观，然后是双运的体验证悟次第生起。这种方法虽然多，但范围也很稳定，因此，介绍也按照这种方式进行。 在介绍的时候，陈设加持过的所依物，供品和朵玛，以及好的会供资具。所有师徒都向上师三宝祈祷。不让破誓言者、罪人和受污染者靠近。不让散乱和障碍产生，让学生按照上述方法，先修习身要和前行等，之后让心自然放松。观察放松的心的自性，保持不散乱的持续觉知。无论生起什么念头，都不要特意取舍，不要进行任何造作，观察它的自性。这就像萨ra哈所说： “水和灯火，安住于自明之中。 去来皆是自然，不取亦不舍。” 总而言之，所谓的庸常意识，或者说当下的意识，就是这种远离执着的明空、赤裸裸的状态，这就是介绍。不是从别处寻找来修习，也不是让不了解的人去修习，所以，对于当下的刹那觉性，时而收紧，时而放松，始终保持不散乱的持续觉知。在入定时放松，在出定时收紧，对所显现的一切，不执着，任其自然解脱，这样修习，就会生起胜观的智慧。如嘉瓦样衮巴所说： “心离执着，是空性之界。 明空的觉性，离于分别。 安住于自性，观察自性。 将会见到胜观的自性面容。” 如是说，并让他们如此修习。这是第四十四次法会，第三十七个要点。 在这种情况下，要问他们心是什么样的。因为他们会说一些不必要的空话，所以要约束着问。对于他所说的，要怀疑是否是口头上的空谈，或者只是高兴而已，如果生起了体验，也要引导。
English
One way it arises is that, although calm abiding has not arisen, due to the greatness or smallness of previous training and immediate intelligence, the experience and realization of insight arises. Sometimes calm abiding arises. Sometimes neither arises. Another way is to practice gradually, but the strength is weak. The true and authentic practice tradition is that first calm abiding, then insight, then the experience and realization of union arise in sequence. Although there are many of these methods, the scope is also stable, so the introduction is also done in this way. At the time of the introduction, display blessed supports, offerings, tormas, and good feast gathering implements. All teachers and students pray to the lama and the Three Jewels. Do not let oath-breakers, sinners, or defiled people come near. Prevent distraction and obstacles from arising, and after having the students practice the essential points of the body and preliminaries as above, let the mind relax in its own way. Look nakedly at the nature of the relaxed mind. Maintain continuous mindfulness without distraction. Whatever thoughts arise, do not deliberately accept or reject them, do not make any fabrications, and look at their own nature. This is like what Saraha said: "Water and fire, rest in their own clarity. Going and coming are natural, neither accepting nor rejecting." In short, the so-called ordinary consciousness, or the present consciousness, is this clear, empty, naked state that is free from grasping, and this is the introduction. It is not to be sought from elsewhere and practiced, nor is it to be made to be practiced by someone who does not understand, so for this momentary awareness, sometimes tighten and sometimes relax, and always maintain continuous mindfulness without distraction. Relax in equipoise, tighten in post-meditation, and if you practice by letting whatever arises be self-liberated without grasping, the wisdom of insight will arise. As Gyalwa Yang Gonpa said: "The mind, free from grasping, is the realm of emptiness. The awareness of clarity and emptiness is free from thought. Rest in your own nature, and look at your own nature. You will see the face of insight itself." Say this, and have them practice in this way. This is the forty-fourth Dharma session, the thirty-seventh point. In this case, ask what the mind is like. Because they will say unnecessary empty words, ask while restraining them. For what he says, suspect whether it is just empty talk or just happiness, and if experience arises, guide it.