Tibetan
ཅན་ལས་སྐྱེ་སྟེ། ཕན་ཡོན་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་རགས་པ་རྣམས་མགོ་གནོན་པའོ། །ཆོས་ཐུན་སོ་དགུ་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ལྷག་མཐོང་ལ། གནས་ལུགས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟ་བ། གཞི་རྩ་གཅད་པ། རིག་སྟོང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ངོ་སྤྲོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔོན་འགྲོ་རགས་པ་མདོར་བསྡུས་པ་བྱས་ལ། ཞི་གནས་ཀྱི་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱང་མ་བརྗེད་ཙམ་བྱ། ཐོག་མར་སེམས་རང་ལུགས་སུ་ལྷོད་ཀྱི་གློད་ནས་འཇོག་ལུགས་ནི་གསལ་དངས་མདངས་དང་ལྡན་པ་ཉི་མ་སྤྲིན་དང་བྲལ་བ་ལྟ་བུར་བཞག །བྱུང་ ཚོར་སེམས་སུ་ཤེས་པ་ཆུ་དང་རླབས་ལྟ་བུར་བཞག །གསལ་ཆ་ཡོད་ལ་འཛིན་པ་མེད་པ་བུ་ཆུང་གིས་ལྷ་ཁང་མཐོང་བ་ལྟ་བུར་བཞག །དེའི་ངང་ནས་རང་གི་སེམས་གནས་པ་དེའི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་གནས། ཁ་དོག་ཅི་ལྟ་བུ། གཟུགས་དབྱིབས་རྣམ་པ་ཅི་ལྟ་བུ། དངོས་པོར་འདུག་གམ་དངོས་མེད་དུ་འདུག་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་། ད་ལྟ་གར་གནས། ཐ་མ་གར་འགག །རང་གི་ལུས་ལ་འདུག་གམ་མིང་དང་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་དང་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་སུ་འདྲའི་རྣམ་པར་གནས་གཞིག་ཅིང་དཔྱོད་ལ་ཁ་དོག་དབྱིབས་ངོ་བོ་འདི་ལྟ་བུ་ཞེས་རྙེད་ན་ལེགས་ཀྱི། གལ་ཏེ་མ་རྙེད་ན་སྒྱིད་ལུག་པར་མི་བྱ་ཞིང་ཡང་ཡང་འབད་པ་ཆེན་པོས་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་བཞི་བཅུ་པ། དམིགས་པ་སོ་གསུམ་པའོ།། ༈ །།དེ་ལ་གནས་པའི་ངང་ནས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཅི་ལྟ་བུ་ཞིག་འདུག་དྲིས་ལ། གནས་པ་ཙམ་ལས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདི་འདྲ་ཡིན་ཤེས་རྒྱུ་མི་འདུག་ཟེར་ན། འོ་ན་ཤེས་པ་དེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ཤེས་པ་ཚོམ་མུན་ནེ་བ་ཞིག་འདུག་གམ། གསལ་ཧྲིག་གེ་བ་ལ་ རྗེན་ནེ་བ་ཞིག་འདུག་དྲིས་པས། རྟིང་མ་ལྟར་འདུག་ཟེར་ན་སེམས་ངོ་མཐོང་བ་ཡིན། སྔ་མ་ལྟར་འདུག་ཟེར་ན་སླར་སྐྱོང་འཇུག །ཡང་སྔར་གྱི་གནས་པའི་དུས་དང་ད་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་དྲིས་པས་སྔར་གྱི་སེམས་གནས་པ་དེ་ཤེས་པ་འབོལ་ལེ་ཤིག་གེ་སྣང་བ་བཀྲག་མེད་དུ་བུན་ལོང་གི་སོང་ཞིང་དེ་ལ་ལྷོད་ཆགས་པ་སྔར་གྱི་རྩོལ་བ་ལྟ་བུ་དང་བྲལ་བ་ཡུལ་གྱི་སྤུ་རིས་ཆེར་མི་ཕྱེད་ཅིང་རིག་པའི་ངོ་བོ་མི་མཐོང་བར་གནས་པ་འཐུག་པོ་ཤེས་པ་དོང་དུ་བཅུག་པ་ལྟ་བུའམ། སྤྲང་མ་གར་སྦྱིན་ལ་འབྱར་བ་ལྟ་བུ་རིག་པ་མི་གསལ་བའི་ངང་དུ་གནས་པ་ཞིག་འདུག་ལ། ད་ལན་སེམས་གནས་པ་དེ་གསལ་དངས་སིང་ངེ་བ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ་ཞིག་འདུག་ཟེར་ན། སེམས་ངོ་ཕྱོགས་ཙམ་མཐོང་བ་ཡིན། དེ་སྔར་དང་ཁྱད་མི་འདུག་ཟེར་ན། དེས་ཉོན་མོངས་པའི་མགོ་གནོན་ནུས་པ་ཙམ་ཡིན་
Chinese
从……而生，利益是压制粗大的烦恼和痛苦。第三十九个法会。༈。第二是胜观，观察实相心之自性，斩断根本，确定为空性而介绍。第一，做粗略的简略前行，对止观的所缘境也不要忘记。首先，让心自然放松，安住的方式是，像晴朗无云的太阳一样，具有光明和光彩。出现感觉时，要知道心如水和波浪。有清晰却无执着，像小孩看见寺庙一样。在那样的状态中，自己的心安住，它的自性以什么样的方式安住？是什么颜色？形状是什么样的？是实物还是非实物？首先从哪里产生？现在在哪里安住？最后在哪里消失？在自己的身体里安住，还是像名言、内外之物和六道众生一样的形态安住？仔细观察和分析，如果找到颜色、形状和自性是这样的，那就很好。如果找不到，也不要灰心，要反复努力观察。第四十个法会，第三十三个所缘境。༈。在那样的安住状态中，询问心之自性是什么样的？如果回答说只是安住，不知道心之自性是什么样的。那么，要知道那是无记的、昏暗的觉知吗？还是清晰明亮的觉知？如果回答说是后者，那就是见到了心性。如果回答说是前者，那就重新修习。又问，和之前的安住时有什么区别？如果回答说，之前的安住，感觉是迟钝、松弛的，没有光彩，昏昏沉沉的，安住在那种状态中，脱离了之前的努力，不太能分辨对境的细节，没有见到觉性的自性，是厚重的，像把觉知放入洞中一样，或者像乞丐依附于施舍者一样，安住在觉知不清晰的状态中。而这次的安住，是清晰、清澈、没有执着的。如果这样回答，那就是稍微见到了心性。如果回答说和之前没有区别，那只能压制烦恼。
English
It arises from... The benefit is to suppress coarse afflictions and suffering. The thirty-ninth Dharma session. ༈. Second is Vipassana (higher seeing), which involves looking at the nature of reality, the essence of the mind, cutting off the root, establishing emptiness, and introducing it. First, do a rough and brief preliminary practice, and don't forget the objects of Shamatha (calm abiding). First, let the mind relax naturally, and the way to settle it is to be like the sun without clouds, with clarity and radiance. When feelings arise, know that the mind is like water and waves. There is clarity but no grasping, like a child seeing a temple. In that state, one's own mind abides, and in what way does its nature abide? What color is it? What is its shape and form? Is it a substance or non-substance? Where did it come from in the beginning? Where does it abide now? Where does it disappear in the end? Does it abide in one's own body, or does it abide in a form similar to names, internal and external objects, and the six realms of beings? Examine and analyze carefully, and if you find that the color, shape, and nature are like this, that's good. If you can't find it, don't be discouraged, and keep trying to observe with great effort. Fortieth Dharma session, thirty-third object of focus. ༈. In that state of abiding, ask what the nature of the mind is like. If the answer is that one is just abiding and doesn't know what the nature of the mind is like, then know that it is an indeterminate, dim awareness? Or is it a clear and bright awareness? If the answer is the latter, then one has seen the nature of the mind. If the answer is the former, then practice again. Also ask, what is the difference between the previous time of abiding and now? If the answer is that the previous state of abiding felt dull and loose, without radiance, and was drowsy, and that one was settled in that state, detached from the previous effort, not able to distinguish the details of the object clearly, and not seeing the nature of awareness, it was thick, like putting awareness into a hole, or like a beggar clinging to a benefactor, abiding in a state of unclear awareness. But this time, the abiding of the mind is clear, transparent, and without grasping. If that is the answer, then one has seen the nature of the mind to some extent. If the answer is that there is no difference from before, then it can only suppress afflictions.
Tibetan
གྱི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ལ་དེའི་སྟེང་དུ་ལྷག་མཐོང་གི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་དགོས་པས་ད་དུང་ནན་ཏན་སྐྱེད་ལ་སྐྱེས་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་ཉམས་སུ་ལོངས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ། ཡང་ གནས་པ་བཙལ་བས་མ་རྙེད་ན་སེམས་དེ་འཕྲོར་བཅུག་སྟེ། སེམས་ཟེར་བའི་མི་དྲན་དགུ་དྲན་མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུ་འཕྲོ་བ་འདི་ཉིད་ཁ་དོག་ཇི་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་འཕྲོ། དབྱིབས་ཅི་ལྟ་བུ། ངོ་བོ་ཅི་བུའི་ཚུལ་གྱིས་འཕྲོ། མིག་ཡུལ་གྱི་གཟུགས་ལ་འདུག་གམ་དབང་པོ་ལྔའི་ཡུལ་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་རྣམས་ལ་འདུག །འོན་ཏེ་རང་གི་མགོ་ནས་རྐང་མཐིལ་ཡན་གྱི་དབང་པོ་དང་དོན་སྙིང་དང་ཡན་ལག་དང་ལུས་མདང་སྐྲ་དང་པགས་པའི་མཐར་སོན་པའི་བར་རམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྱུང་བ་ལྔ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་སོགས་གང་འདྲའི་ཚུལ་དུ་འཕྲོ། སེམས་དེའི་ངོ་བོ་ཡོད་པའམ་མེད་པའམ་གཉིས་ཀའམ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པ་གང་འདྲའི་ཚུལ་དུ་འཕྲོ་ཞིང་གནས་ཞེས་ཞིབ་ཏུ་དཔྱོད་དོ། །ཆོས་ཐུན་ཞེ་གཅིག་པ། དམིག་པ་སོ་བཞི་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་གཞི་རྩ་བཅད་པ་ནི། དེ་ལྟར་བཙལ་བའི་ཚེ་མ་རྙེད་ན་སླར་ཡང་སྔར་བཞིན་སེམས་དེ་ཀ་ནན་གྱིས་ལེགས་པར་བཙལ། དེ་ལྟར་བཙལ་བའི་ཚེ་མ་རྙེད་ན་ཚོལ་མཁན་དེ་ཀའང་ཇི་ལྟར་འདུག །སྔར་རང་ལུགས་སུ་གློད་པའི་སེམས་དེ་དང་ད་ བརྟག་དཔྱད་བྱས་པའི་སེམས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཇི་ཙམ་འདུག །སེམས་དེའི་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ཇི་ལྟར་འདུག་ལེགས་པར་བརྟག་ནས་བཙལ་བར་བྱའོ། །ཡང་སེམས་འགྱུར་བཅུག་ལ་གཅིག་སྐྱེས་གཉིས་སྐྱེས་ངོས་བཟུང་གནས་མཁན་དང་འགྱུ་མཁན་གཅིག་མི་གཅིག་འདྲི། དེ་གཉིས་གཅིག་ཟེར་ན་གཅིག་པར་ངོ་སྤྲད། དཔེ་བཟའ་མི་གཉིས་ལ་བུ་གཅིག་ཡོད་པ་དེ་མའི་རྩར་ཡོད་ན་ཕའི་རྩར་མི་ཡོང་ཕའི་རྩར་ཡོད་ན་མའི་རྩར་མི་ཡོང་འཕྲིན་ཕར་སྐྱེལ་ཚུར་སྐྱེལ་བྱེད་པ་བཞིན་སེམས་དེའང་གནས་ཙ་ན་མི་འགྱུ་འགྱུ་ཙ་ན་མི་གནས། གནས་འགྱུ་བྱེད་མཁན་སེམས་གཅིག་པུ་དེ་རང་ཡིན་པས་གནས་འགྱུ་གཅིག་པར་ངོ་སྤྲད། འགའ་ཞིག་སེམས་ངོ་མཐོང་ཡང་བརྗོད་མི་ཤེས་ཆོས་སྐད་མི་ཐོན་པ་ཡོང་བས་ཉམས་མྱོང་གི་མཚམས་ཕྱེད་པར་བརྟགས་ཤིང་དྲི་དགོས། འགའ་ཞིག་ལ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་སྐད་མ་འཛོལ་བར་སྨྲ་ཤེས་པ་ཡོང་བས་དེ་ལ་ཆོས་སྐད་བཀར་ཞིང་ལེགས་པར་གཅུན་པས་གོ་བའི་ཆོས་སྐད་དེས་ཆོ་མི་ཐུབ་པར་ཟུར་དུ་རྒྱངས་ ཀྱིས་ཐོན་ནས་ཡོང་། དེ་རྣམས་ལ་རང་གི་ཉམས་མྱོང་གིས་ཚོད་ཟིན་པར་བྱས་ནས་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ལེགས་པར་ཁྲིད་དགོས། ཆོས་ཐུན་ཞེ་གཉིས་པ། དམིགས་པ་སོ་ལྔ་པའོ།།
Chinese
为了成就菩提，必须在此基础上在相续中生起胜观智慧，因此要更加努力地修持，并在生起与生起之间体验它。 又， 如果寻找安住而找不到，就让心散开。 所谓的心，就是这不忆九忆、不流九流、散乱的心，它是以什么样的颜色散乱？ 形状如何？ 以什么样的本质散乱？ 是停留在眼识的对境上，还是停留在五根的对境声香味触上？ 或者从自己的头顶到脚底的根、意、肢体、身体、毛发和皮肤的尽头之间？ 还是以外界的五大、六道众生等什么样的形式散乱？ 这个心的本体是有、无、二者皆是、还是二者皆非，以什么样的形式散乱和安住呢？要仔细地观察。 第四十一个法会，第三十四个观修。 第二，断除根本：像这样寻找的时候，如果找不到，就再次像以前一样，认真地寻找那个心。 像这样寻找的时候，如果找不到，那么寻找者又是如何安住的呢？ 以前任其自在的心和现在 经过观察的心，有什么区别呢？ 那个心的生处、住处、去处是如何的呢？要好好地观察后再寻找。 又，让心变化，辨认出一个生起、两个生起，询问安住者和流动者是一个还是不是一个。 如果说二者是一个，就介绍为一。 例如，一对夫妇有一个孩子，他在母亲身边时就不会到父亲身边，在父亲身边时就不会到母亲身边，像送信一样来回传递，同样，心也是，安住时就不会流动，流动时就不会安住。 安住和流动者是同一个心，因此要介绍安住和流动为一。 有些人虽然见到了心的本体，却说不出来，说不出佛法语言，因此要观察并询问经验的界限。 有些人虽然没有在相续中生起，却能毫不混淆地说出佛法语言，因此要区分佛法语言，好好地约束，因为理解的佛法语言无法胜任，会从旁边以夸张的方式出来。 对于这些人，要用自己的经验来衡量，然后以善巧方便好好地引导。 第四十二个法会，第三十五个观修。
English
To accomplish Bodhi, it is necessary to generate the wisdom of Vipassanā on top of that in the continuum, so you should cultivate diligently and experience it between generation and generation. Also, If you search for abiding and cannot find it, let the mind wander. The so-called mind is this wandering mind that remembers what it shouldn't and doesn't remember what it should, that flows where it shouldn't and doesn't flow where it should. What color does it wander with? What shape? What essence does it wander with? Does it abide in the object of eye consciousness, or in the objects of the five senses, sound, smell, taste, touch? Or does it wander in the form of the five elements, the six realms of beings, etc., from the crown of your head to the soles of your feet, between the senses, the heart, the limbs, the body, the hair, and the end of the skin? Is the essence of that mind existent, nonexistent, both, or neither? How does it wander and abide? Examine it carefully. The forty-first Dharma session, the thirty-fourth contemplation. Second, cutting off the root: If you cannot find it when you search like this, search for that mind again diligently as before. If you cannot find it when you search like this, how does the searcher abide? What is the difference between the mind that was previously released into its own nature and the mind that is now examined? How are the place of origin, the place of dwelling, and the place of going of that mind? Examine it well and then search. Also, let the mind change, identify one arising and two arisings, and ask whether the one who abides and the one who moves are the same or not. If they say the two are one, introduce them as one. For example, if a couple has one child, he will not come to the father's side when he is on the mother's side, and he will not come to the mother's side when he is on the father's side, like sending messages back and forth. Similarly, the mind does not move when it abides, and it does not abide when it moves. The one mind that abides and moves is the same, so introduce abiding and moving as one. Some people see the essence of the mind but cannot express it, cannot speak the language of Dharma, so you must examine and ask about the limits of experience. Some people can speak the language of Dharma without confusion even though it has not arisen in their continuum, so you must distinguish the language of Dharma and restrain it well, because the language of understanding Dharma cannot cope, and it will come out exaggeratedly from the side. For these people, you must measure them with your own experience and then guide them well with skillful means. The forty-second Dharma session, the thirty-fifth contemplation.