Tibetan
ས་ཀྱུ་མ་ཞེས་བརྗོད། ༼ཇ༽ ཡང་འགའ་རེ་རྟོག་པ་འགྱུས་པ་ཚོར་ཡང་དེ་ཚོ་སྟོང་པ་ཡིན་སྙམ་ནས་ཕཊ་རེ་རྒྱབ་ཀྱིན་རྟོག་པ་ཆ་ལང་ལ་གཏོང་། དེ་དེ་བས་ཀྱང་ལོད། དེ་ལ་རབ་རྟོག་པ་དེ་ཚོར་མ་ཐག་ ང་ཡེངས་འདུག་སྙམ་པའི་སེམས་དེ་ཀ་ལ་ལྟོས། དེ་མ་བྱུང་ཡང་ཕྱི་སྙིག་གི་འགྱོད་པ་མ་བྱེད་པར་ནམ་དྲན་ལ་ལྷོད་གློད་བཞག་པས་མདུད་པ་གྲོལ་བ་བཞིན་གྲོལ་འགྲོ། ༼ཉ༽ ཡང་འགའ་ཞིག་མ་ཡེངས་ཙམ་ལ་འཕྲོ་གཅོད། ཡང་གློད་པ་ནི་ཆུ་ནང་དུ་ཉ་བསྒུག་པ་ལྟ་བུའི་འཕྲོ་རྒོད་བྱ་བ་རྣམ་རྟོག་རྐུན་བུ་མ་ཚོར་བ་ལ་ཟེར། འདི་གློད་དྲགས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་པས་དེ་ལ་རིག་པ་འཇུར་ཐེབས་པ་གལ་ཆེ་ཞེས་བརྗོད། ༼ཏ༽ ཡང་སྒྲིམ་པ་དེ་རྩོལ་བར་སེང་ན་གཤེད་ན་འབྲེལ་བའམ་ལུས་ངག་བསྡམས་པ་འདྲ་བ་ཞིག་བྱུང་ན་དེ་ལ་གློད་ནས་བསྒྱུར་བ་གལ་ཆེ་ཞེས་བརྗོད། ༼ཐ༽ ཡང་འགའ་ཞིག་རྣམ་རྟོག་ལ་གཤེད་ཀྱི་ཡུལ་ལམ་མི་ཞིག་ནམ་དྲན་ཙ་ན་རང་གི་སེམས་དེའི་རྩར་སླེབ་ཡོད་པ་འདྲ་བ་ཡུལ་དེ་ལྟ་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་འདི་ན་ཡོད་སྙམ་པ་འདྲ་བ་ཞིག་ལ་བཟོ་མེད་དུ་བལྟས་ཙ་ན་ཡལ་འགྲོ། དེའི་འཕྲོ་ལ་སྐད་ལྷང་བའམ་ལུས་ཚ་ཙག་པ་ཞིག་བྱུང་ན་སེམས་དེར་འགྲོ། ཡང་རྣམ་རྟོག་དོན་མེད་ཅིག་ཝལ་དྲན་ཡོང་། ཡང་ལྟ་སྟངས་ཡུལ་དེར་ལྷན་ནེ་བསྡད་པ་སྙམ་ བྱེད། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་རབ་ཏུ་རིག་པ་གང་སོང་དེར་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས་རང་གྲོལ་དུ་འགྲོ། དེ་མ་བྱུང་ཀྱང་ཐུན་བསྟུང་གིན་ཡང་ཡང་ལྷོད་གློད་ཤིག་བཤིག་གིན་ཞོག ༼ད༽ །ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྤྲེའུ་འདྲ་བས་སྤྲེའུ་ཞིག་ཁང་སྟོང་དུ་བཅུག་ན་སྐར་ཁུང་ཐམས་ཅད་ནས་ཉུག་ཉུག་བྱེད་ཅིང་མིའི་ལད་མོ་བྱེད་པ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་དེའང་མིག་གིས་གཟུགས་གཅིག་མཐོང་ན་དེའི་རྗེས་སུ་རྒྱུག་ཅིང་ལད་མོ་བྱེད། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སོགས་ཚོར་ཡང་དེ་དང་དེ་འདྲ་བར་རྒྱུག་ཅིང་ལད་མོ་བྱེད་པར་འདུག །དེ་ལ་ངོས་བཟུང་གིན་རང་ཐོག་ཏུ་བཞག་པ་ན་རྩལ་མྱུར་དུ་རྫོགས་འགྲོ་ཤིང་ཕྲ་ཞིབ་སྤུ་རྩེ་འགུལ་བ་ཤེས་པ་འདྲ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲ་ཚེ་མི་ཤེས་ཟེར་ནས་ཡུན་རྒྱང་བ་རེ་རྒྱ་ཡན་དུ་བཏང་གིན་སྐབས་རེར་ལྟ་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དེར་སྒོམ་རེ་བཟོས་ཀྱིན་སྒོམ་པ་ནི་དྲན་པ་མཆོག་འཛིན་བློས་བྱས་ཀྱི་སྒོམ་ཟེར་བར་གདའ། ད་ལྟའི་སྒོམ་ཆེན་པ་ཕལ་ཆེར་འདི་ལ་བྱེད་དེ་དེ་ལ་ཡིད་བཟོ་དང་བཅོས་སྒོམ་མ་བྱེད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་ཞོག་ཅེས་བརྗོད། ༼ན༽ ཆུ་ ནང་དུ་ཆུ་འཐིགས་པ་ལྟ་བུའི་འཕྲོ་རྒོད་ཟེར་ནས་རྣམ་རྟོག་བྱུང་ཚད་ཚོར
Chinese
名为“萨居玛”。（ཇ）又有些人，即使感觉到念头纷飞，也认为那些是空性的，于是“啪”地一声拍打，任念头四处飘散。那样做就更糟了。对于这种情况，最好在念头刚一生起时，就观察“我散乱了”的那个念头本身。即使做不到，也不要事后懊悔，而是在忆起时就放松，像解开结一样解开。（ཉ）又有些人，在刚要散乱时就中断。而所谓的“放松”，是指像在水中等待鱼儿一样，任其放纵，却没有觉察到念头这个小偷。这是放松过度的过失，所以说对此重要的是加入觉性。（ཏ）又，如果过于收紧，努力时感到僵硬或紧张，或者身体和语言受到束缚，那么重要的是放松并转变。（ཐ）又有些人，对于念头，当忆起一个凶恶的地方或某个人时，似乎自己的心已经到达了那个地方的根源，感觉那个地方就在这个观看的境地中，当无造作地观看时，它就会消失。在那之后，如果出现声音高亢或身体发热的情况，就回到那个念头。又一个无意义的念头突然涌现。又感觉自己一直停留在那个观看的境地中。 对于所有这些，最重要的是，当觉性去了哪里，就紧紧地盯着哪里，它就会自然解脱。即使做不到，也要缩短时间，反复地放松和松开。 （ད）又，识如同猴子，如果把一只猴子关进空房子里，它会从所有的窗户里窥视，模仿人的动作，同样，念头也是，当眼睛看到一个事物时，它会追逐并模仿它。同样，当感受到声音、气味、味道、触觉等时，它也会像那样追逐和模仿。认识到这一点，并将其放在自己的基础上，技巧就会迅速圆满，需要像知道细微的毛尖颤动一样。（དེ་འདྲ་ཚེ་མི་ཤེས་ཟེར་ནས་ཡུན་རྒྱང་བ་རེ་རྒྱ་ཡན་དུ་བཏང་གིན་སྐབས་རེར་ལྟ་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དེར་སྒོམ་རེ་བཟོས་ཀྱིན་སྒོམ་པ་ནི་དྲན་པ་མཆོག་འཛིན་བློས་བྱས་ཀྱི་སྒོམ་ཟེར་བར་གདའ། ད་ལྟའི་སྒོམ་ཆེན་པ་ཕལ་ཆེར་འདི་ལ་བྱེད་དེ་དེ་ལ་ཡིད་བཟོ་དང་བཅོས་སྒོམ་མ་བྱེད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་ཞོག་ཅེས་བརྗོད།）如果那样做却说不知道，就长时间地放任自流，有时在观看的境地中做一些禅修，所谓的禅修就是执持忆念，人为造作的禅修。现在大多数的禅修者都是这样做的，所以说不要在那里进行意造和造作的禅修，而是要一心一意地保持平静。（ན）水 中滴入水滴般的放纵，是指觉察到每一个生起的念头。
English
It is called "Sakyuma". (Ja) Some people, even when they feel thoughts are swirling, think that those are empty, so they slap and let the thoughts scatter everywhere. Doing so is even worse. For this situation, it is best to observe the very thought of "I am distracted" as soon as the thought arises. Even if you can't do that, don't regret it afterwards, but relax when you remember, and untie it like untying a knot. (Nya) Some people interrupt just as they are about to be distracted. And the so-called "relaxation" refers to letting go like waiting for fish in the water, without noticing the thief of thoughts. This is the fault of excessive relaxation, so it is said that it is important to add awareness to it. (Ta) Also, if you tighten too much, feel stiff or tense when trying hard, or if the body and speech are bound, then it is important to relax and transform. (Tha) Also, for some people, when they remember a fierce place or someone, it seems that their mind has reached the root of that place, feeling that that place is in this state of viewing, and when they look at it without fabrication, it will disappear. After that, if there is a loud sound or a feverish body, return to that thought. Then a meaningless thought suddenly arises. And it feels like you are always staying in that state of viewing. For all of these, the most important thing is that when awareness goes somewhere, stare at it intently, and it will naturally liberate itself. Even if you can't do that, shorten the time and relax and loosen repeatedly. (Da) Also, consciousness is like a monkey, if you put a monkey in an empty house, it will peep out of all the windows and imitate people's movements, similarly, thoughts also, when the eyes see something, they chase and imitate it. Similarly, when you feel sound, smell, taste, touch, etc., it also chases and imitates it like that. Recognizing this and placing it on your own foundation, the skill will quickly be perfected, and you need to know like knowing the subtle trembling of the tip of a hair. (དེ་འདྲ་ཚེ་མི་ཤེས་ཟེར་ནས་ཡུན་རྒྱང་བ་རེ་རྒྱ་ཡན་དུ་བཏང་གིན་སྐབས་རེར་ལྟ་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དེར་སྒོམ་རེ་བཟོས་ཀྱིན་སྒོམ་པ་ནི་དྲན་པ་མཆོག་འཛིན་བློས་བྱས་ཀྱི་སྒོམ་ཟེར་བར་གདའ། ད་ལྟའི་སྒོམ་ཆེན་པ་ཕལ་ཆེར་འདི་ལ་བྱེད་དེ་དེ་ལ་ཡིད་བཟོ་དང་བཅོས་སྒོམ་མ་བྱེད་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་ཞོག་ཅེས་བརྗོད།) If you do that but say you don't know, then let it go for a long time, and sometimes do some meditation in the state of viewing, the so-called meditation is holding on to memory, artificial meditation. Most of the meditators nowadays do this, so it is said that don't do mental fabrication and artificial meditation there, but keep calm with one mind. (Na) Water Letting go like a drop of water dripping into water means being aware of every thought that arises.
Tibetan
་ནས་རྗེས་མེད་དུ་ཡལ་འགྲོ་བ་དང་། བྱ་སྒྲོའི་རྩེ་མོ་རླུང་གིས་སྤུར་བ་ལྟ་བུའི་གཡོ་བུན་ལ་དྲན་པས་འཕྲལ་དུ་ཤེས་པ་བྱུང་ན་དེས་ནི་མི་སྟོ་བར་གདའ། འདི་དག་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་དུའང་འགྱུར་རོ། །དགོས་བྱུང་ན་ཆོས་ཐུན་སོ་བརྒྱད་པའོ།། ༈ །།གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་མོས་གུས་ལ་རག་ལས་ཏེ། མོས་གུས་རབ་ལ་སྒོམ་རབ། མོས་གུས་འབྲིང་ལ་སྒོམ་འབྲིང་། མོས་གུས་ཐ་མ་ལ་སྒོམ་ཐ་མ། མོས་གུས་གཏན་ནས་མེད་ན་སྒོམ་ཡང་མི་སྐྱེ་བས་འདིར་སྒོམ་བཟང་ངན་མོས་གུས་ཆེ་ཆུང་ལ་རག་ལས་པས་སྙིང་ཁོང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་གསོལ་འདེབས་དང་མོས་གུས་ཁོ་ན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྒྲིལ་བ་གལ་ཆེ། དེས་ན་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་སྒོམ་ལ་འཇུག་པ་ལ་ཐུན་བསྟུང་བ་རང་གལ་ཆེ་སྟེ། ཐོག་མར་རླུང་འགྲོ་འོང་རེ་ལའང་ཐུན་རེ་ཙམ། དེ་རྟིང་ཇེ་རིང་ལ་བཏང་སྟེ་བཟང་གྱེས་གལ་ཆེ་བ་ནི་ཁ་ནིང་མཚམས་གྲོལ་ཁ་དེར་ཉམས་བཟང་། ཕྱིས་ཞུགས་མ་ཐག་དེར་ཡང་ཉམས་བཟང་། ངན་ནའང་དེ་ཀ་ལྟར། ཐུན་ལའང་དེ་དང་འདྲ། ལར་མཚམས་མགོ་དང་ཐུན་མགོར་ལེ་ལོར་ཤོར་ན་ཇེ་ལོད་ཇེ་དཀར་འགྲོ་རྟིང་ལ་འཆོས་པའང་དཀའ་མོ་ཡོང་། མགོ་དེར་ཉམས་ལེན་བསྟུངས་པ་རེ་བྱུང་ན་མཚམས་དང་ཐུན་མ་ཐོན་པར་སྒོམ་སླ་ཞིང་འཕྲོས་གཤིན་པ་ཡོང་། དམིགས་པ་གཏོད་པ་དེའང་གང་ལ་གཏད་པའི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་གསལ་ཞིང་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་ན་དེ་ཉིད་ལ་ཡུན་ཅི་རིང་དུ་གཏད་ཅིང་། གལ་ཏེ་མ་གསལ་ན་དམིགས་ཡུལ་གང་ཡིན་དེ་ཁྲ་ལམ་གྱིས་གསལ་བཏབ་ལ་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་སྒོམ་སྙམ་པ་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ་མ་བཅོས་པར་གློད་ལ་འཇོག །དེའང་སེམས་འཛིན་གྱི་མན་ངག་གི་མཐུས་སེམས་ཉེ་བར་གནས་པ་ལ་ཞི་གནས་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི་འཕྲོ་བའི་རྐྱེན་དང་མ་ཕྲད་པས་གྱི་ནར་ལས་པ་ཙམ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གྲངས་སུ་མི་ཚུད་དེ་དེ་ནི་ལུག་ལྟར་ལྐུགས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ལའང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་མ་དག་པའོ། །གང་རྣལ་འབྱོར་གྱི་མཐུས་སེམས་སྐད་ཅིག་ཙམ་མམ་ཞག་དང་ཟླ་བ་ལོ་བསྐལ་ པའི་མཐར་རྩེ་གཅིག་པའི་སེམས་ཐོབ་ན་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོའི་བར་གྱི་དབྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་པར་བརྗོད་དུ་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞི་གནས་ཞེས་པ་སེམས་ཉོན་མོངས་པའམ་རྣམ་རྟོག་གི་མཚན་མ་ཞི་ཞིང་དགེ་བའི་ངོ་བོར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ཞིང་། ངོ་བོ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་པས་དབེན་པ་ཡིན། རྐྱེན་ནི་སེམས་གནས་ཁྱད་པར་
Chinese
从（妄念）中无影无踪地消失，就像风吹动鸟毛尖端一样，如果念头立即觉知到这种摇摆不定，就不会被它所迷惑。这些也能成为止观的障碍消除和助益。如果需要，这是第三十八个法门。 殊胜的障碍消除和助益依赖于虔诚心。极大的虔诚心带来极好的禅修，中等的虔诚心带来中等的禅修，低劣的虔诚心带来低劣的禅修。如果完全没有虔诚心，禅修也不会生起。因此，这里的禅修好坏取决于虔诚心的大小，所以从内心深处祈祷，一心专注于虔诚心至关重要。因此，对于初学者来说，缩短禅修的时间非常重要。首先，甚至每次呼吸的出入都算作一次禅修。之后，逐渐延长（时间），重要的是要区分好坏，比如昨天闭关结束时感觉良好，之后刚开始时也感觉良好，不好时也一样。禅修也是如此。一般来说，如果闭关开始和禅修开始时变得懒惰，就会变得越来越糟，越来越差，以后也很难纠正。如果在开始时进行一些修行，闭关和禅修就会变得容易，并且会越来越好。专注时，如果专注的对象清晰且一心不乱，就尽可能长时间地专注于它。如果不够清晰，就要清晰地确定目标，在心中想“我要修持这个”，然后不加修饰地放松。这也是凭借摄心的诀窍，心安住于近处，这被称为止观。仅仅因为没有遇到散乱的因缘而稍微平静下来，不能算作三摩地，因为这种状态也可能发生在像绵羊一样愚蠢的人身上，所以是不清净的。无论何时，通过瑜伽的力量，心在瞬间、几天、几月、几年甚至劫的时间里获得专注，都可以说是止观的三摩地，有小、中、大的各种差别。止观的意思是，心平静下来，没有烦恼或分别念的迹象，一心安住于善的本质中，所以才这样称呼它。止观的因是依赖于戒律，自性是远离烦恼的分别念，缘是心安住的特殊之处。
English
vanishing without a trace from (delusions), like the tip of a bird's feather being blown by the wind, if awareness immediately recognizes this wavering, one will not be confused by it. These can also become obstacles to and aids for śamatha and vipaśyanā. If needed, this is the thirty-eighth Dharma teaching. The supreme obstacle clearing and assistance depends on devotion. Great devotion brings great meditation, medium devotion brings medium meditation, and inferior devotion brings inferior meditation. If there is no devotion at all, meditation will not arise. Therefore, here, the quality of meditation depends on the degree of devotion, so it is crucial to pray from the depths of one's heart and focus solely on devotion. Thus, for beginners, it is important to shorten the meditation sessions. Initially, even each inhalation and exhalation counts as one session. Afterward, gradually increase the (time). It is important to distinguish between good and bad, such as feeling good at the end of yesterday's retreat, and feeling good again immediately after starting. The same applies when feeling bad. The same goes for meditation sessions. In general, if one becomes lazy at the beginning of a retreat or meditation session, it will get worse and worse, and it will be difficult to correct later on. If some practice is done at the beginning, the retreat and meditation will become easier and will improve. When focusing, if the object of focus is clear and unwavering, focus on it for as long as possible. If it is not clear enough, clearly identify the object, think in your mind, "I will meditate on this," and then relax without embellishment. This is also due to the power of the instructions on mind-holding, the mind abiding nearby, which is called śamatha. Merely being slightly calm because one has not encountered the conditions for distraction does not count as samādhi, because this state can also occur in those who are as foolish as sheep, so it is impure. Whenever, through the power of yoga, the mind attains single-pointedness for a moment, a few days, a few months, a few years, or even an eon, it can be said to be the samādhi of śamatha, with various distinctions of small, medium, and large. Śamatha means that the mind is calmed, without the signs of afflictions or conceptual thoughts, and abides single-pointedly in the essence of virtue, so it is called that. The cause of śamatha is reliance on ethics, the nature is being devoid of afflictive conceptual thoughts, and the condition is the special way in which the mind abides.