Tibetan
།ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སྔགས་སུ་སྨྲ་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དང་། །འདུལ་བ་མདོ་སྡེ་མངོན་པ་ལ་སོགས་པ། །རང་རང་གཞུང་དང་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིས་ནི། །འོད་གསལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཐོང་མི་འགྱུར། །ཞེ་འདོད་བྱུང་བས་འོད་གསལ་མ་མཐོང་བསྒྲིབས། །རྟོག་པས་བསྲུང་སྡོམ་དམ་ཚིག་དོན་ལས་ཉམས། །ཞེས་ཏཻ་ལོ་པས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འཆི་བ་མི་རྟག་པ་མ་དྲན་ཅིང་འཁོར་བ་ལ་བློ་མ་ལོག་པར་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱིས་བཅིངས་ན་མཁས་བཙུན་བཟང་པོའི་ ཁྱུར་མི་ཚུད་པས་དེ་ཕྱོགས་ལ་འཕྲོ་བ་འབད་དེ་སྤངས་ལ་བླ་མའི་མན་ངག་ལས་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་བཞིན་སེམས་རང་མལ་དུ་གཞག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བསམ། དེས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཕྲོས་པ་རྣམས་སྙིང་པོ་མེད་པར་ཐག་བཅད་དེ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བྱ་ཞིང་། གོང་གི་ས་འོག་སྤྱོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་དེའང་བྱ། བྱིང་བ་ནི་གཉིད་མི་བྲོ་ཡང་རིག་པའི་དྭངས་ཆ་མེད་པའམ་རྨུགས་པ་ནི་གཉིད་རྨུགས་སུ་འཐིབས་འགྲོ་བ་ཡིན་པས་དེའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་འགྱུས་པའང་མི་ཚོར། ཉམས་བཟང་ངན་ཀྱང་ཤན་མི་བྱེད་དོ། །དེའི་གཉེན་པོར་གོང་གི་དམིགས་པ་སྤྱོད་ལམ་རྣམས་དང་རང་གི་མལ་སའི་ལོགས་སུ་བུག་པ་བྱས་ལ། དེ་ནས་ཚུར་རླུང་འབྱུང་བ་ལུས་ལ་ཕོག་པར་བྱས། བྱིང་རྨུགས་ཀྱི་རྒྱུའང་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཕན་ཆད་དུ་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ཡིན་པས་རྟེན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྤྱན་སྔར་བཤགས་ཤིང་། ཡིག་བརྒྱ་དང་རྡོར་སེམས་ཀྱི་སྒོམ་བཟླས་སྡིག་བཤགས་སོགས་ལ་ནན་ཏན་བྱ་ཞིང་། མཆོད་རྟེན་ལ་སྐུ་ཕྱིས་དང་ཕྱག་དང་ མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱས་པས་སེལ་ལོ། །ཡང་ན་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལོགས་སུ་མི་བཙལ་བར་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་བལྟས་པས་དེ་རང་སེམས་སུ་ཤེས་སམ་སེམས་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་མ་སྤངས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འཆར་བ་ཡིན་ནོ། །དེས་སེམས་མི་ཟིན་ཀ་མེད་ཡིན། དེར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་གསུམ་འབྱུང་ཞིང་ང་ལ་སྒོམ་བྱུང་ང་རྟོགས་ལྡན་ཡིན་སྙམ་པ་འོང་ཡང་། རྗེ་ལ་གསོལ་བ་མ་ཐེབས་ཤིང་། །ཞེན་པ་གཏིང་ནས་མ་ལོག་ན། །སྒོམ་ཉམས་བཟང་ཡང་ཉུང་མའི་གཡོས། །ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པས་སྒོམ་སྐྱོང་བར་བྱེད་པ་ལ་མོས་གུས་ཀྱི་གསོལ་འདེབས་དང་ཚེ་འདིའི་ཞེན་པ་བཟློག་སྟེ་རི་ཁྲོད་འགྲིམ་པ་གལ་ཆེ་ཞིང་། མོས་གུས་མ་སྐྱེས་པའི་སྒོམ་དེ་མགོ་མེད་ཡིན། ཞེན་པ་མ་ལོག་པའི་སྒོམ་དེ་རྐང་མེད་ཡིན། མགོ་རྐང་མེད་པའི་ལུས་དེས་ཅི་ཡང་མི་བཏུབ་པས་སོ། །དེ་ལྟར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཤར་བའི་མཐུ་ལས་འདོད་ཡོན་ལ་ཞེན་པ་ལོག །ཟས་ཀྱང་ཟ་མི་དགོས། དབུགས་འགྱུ་བའང་མི་ ཚོར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པའང་འདི་ཀ་ཡིན་སྙམ་པའི་དགའ་ཚོར་ཆེན་པོ་སྐྱེ། བླ་མ་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་འདུག་སྙམ་པའི་ངེས་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡོང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་ཀྱང་འཆར་བས་དེ་ལ་མ་ཞེན་པར་བྱའོ། །རྩེ་གཅིག་གི་ཉམས་འདི་ལོ་རེ་བསྐྱངས་ན་ཕྱིས་རྟོགས་པ་ཐོབ་ནས་བརྟན་པོ་ཞིག་ཡོང་བ་ཡིན། ཞི་གནས་བརྟན་པའི་ཚད་རབ་རླུང་དང་ལུས་འགྲོ་འོང་དང་ཡོད་པ་མི་ཚོར། འབྲིང་བརྟགས་ན་ཚོར། ཐ་མ་རླུང་འགྲོ་འོང་དང་ལུས་ཀྱི་ལྕིད་ཀྱིས་མི་གནོད་པའོ། །ཆོས་ཐུན་སོ་དྲུག་པའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་བརྟན་པ་བོགས་དབྱུང་བ་ནི། དང་པོར་རང་གི་མིག་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་གཟུགས་བཟང་ངན་གང་གསལ་བ་ཞིག་ལ་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད། དེ་གསལ་ནས་གཟུགས་མཐོང་ཚད་ལ་གཏད། དེ་བརྟན་པ་ན་རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་སྒྲ་དང་སྣའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་དྲི་དང་ལྕེའི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རོ་དང་ལུས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་རེག་བྱ་དང་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་གང་སྐྱེས་པ་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག །བྱེ་ བྲག་ཏུ་སྤང་བྱའི་རྟོག་པ་ཆགས་སྡང་དུག་ལྔ་སོགས་དང་། བླང་བྱའི་རྟོག་པ་སྦྱིན་སོགས་དགེ་བ། ལུང་མ་བསྟན་གྱི་རྟོག་པ་སོགས་ཡིད་ཡུལ་དུ་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་བ་ཞིག་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་དེ་བཞག་གོ །ཁ་ཅིག་སྤང་བྱའི་རྟོག་པ་དེ་ནན་གྱིས་བཀག་དགོས་ཟེར་ཡང་། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྟོག་པ་མང་བས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་དཀའ་བ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཀྱང་རྟོག་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བར་དེ་རང་གི་ཐོག་ཏུ་ལྷོད་ཀྱི་གློད་ཙེན་གྱི་བཞག །དྲན་ཐག་མ་ཆད་པར་རྟོག་པ་འགྱུས་ཚད་འགྱུ་རུ་བཅུག །རྒྱ་ཡན་དུ་གཅིག་ཀྱང་མ་ཤོར་བར་གཅིག་སྐྱེས་གཉིས་སྐྱེས་ངོས་བཟུང་། ཡང་ཅུང་ཟད་ངལ་བསོ། ཡང་དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་རྟོག་པ་རང་སེམས་འཛིན་གྱི་རྟེན་དུ་སོང་ནས་རྟོག་པ་རྒྱུན་ཆད་དེ་གནས་པ་མེ་རེ་བ་ཡོང་། དེ་མ་བྱུང་བར་ད་རུང་རྟོག་པ་མང་དུ་སོང་ན་སྐྱོན་དུ་མི་ལྟ་བར་མ་ཡེངས་པར་བསྐྱངས་པས། སྔར་ལྟ་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ལྟ་བ་དང་ད་ལྟ་རྟོག་པ་ལ་ལྟ་བ་ཁྱད་མེད་པས་དེ་ཉིད་སེམས་འཛིན་གྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། གང་ཕྱིར་ཆགས་ སོགས་དེ་ཉིད་ལ། །ཚུལ་བཞིན་འཇུག་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ལས་རྣམ་གྲོལ་འགྱུར་དེ་བཞིན། །དེ་ཡིས་དེ་དག་ལས་
Chinese
仅仅听闻不能成就。如是说，念诵密咒与般若波罗蜜多，以及律藏、经藏、论藏等等，各自的论典和宗义，不能够见到光明大印。因为希求念诵，光明被不见所遮蔽。以分别念守护戒律，从誓言的意义中退失。如是泰洛巴所说。不忆念死亡无常，不回心于轮回，被八法所束缚，不能进入贤善之列，所以努力断除趋向八法的方面，如上师的口诀所说，将心安住在本位。因此，要断定所有散乱的分别念都是没有意义的，一心专注于禅定。也要修习以上所说的地下修行的禅定所缘。昏沉不是不困倦，而是没有明觉的清澈，或者迟钝是昏沉入睡，所以在那种状态下，也不会感觉到分别念的生起。好坏的体验也无法分辨。作为对治，可以采用以上所说的所缘和行持，以及在自己睡觉的地方的墙壁上打个洞。然后让从那里吹来的风吹到身上。昏沉的原因也是从前世开始就诽谤上师三宝，所以在特别的对境前忏悔。努力念诵百字明和金刚萨埵的修法念诵等忏悔罪业。擦拭佛塔，顶礼和供养等等来消除。或者，不另外寻找昏沉和掉举的对治，而是观察它本身的体性，认识到那就是自心，或者证悟心是离戏的空性，这样昏沉和掉举的觉性就会显现为不舍弃的智慧。这样必定能控制心。在那里会生起乐、明、无分别的三种体验，也会产生我修得很好，我是证悟者这样的想法。但是，如果没有祈请上师，如果没有从内心深处舍弃贪执，即使禅修体验再好，也只是少许的装饰。所以，为了修持禅修，重要的是发起虔诚的祈请，遣除对今生的贪执，去往寂静的地方。没有生起虔诚的禅修是没有头的。没有舍弃贪执的禅修是没有脚的。没有头脚的身体能做什么呢？
English
Mere hearing will not accomplish it. It is said, 'Speaking mantras, the Perfection of Wisdom, the Vinaya, Sutras, Abhidharma, and so on, each with its own texts and established tenets, will not reveal the Great Seal of Clear Light.' Because of desiring recitation, the Clear Light is obscured by not seeing. By guarding vows with conceptual thought, one falls away from the meaning of the commitments. As Tilopa said. If one does not remember death and impermanence, and does not turn one's mind away from samsara, and is bound by the eight worldly concerns, one will not be included in the ranks of the wise, virtuous, and excellent. Therefore, strive to abandon what leads to those eight concerns, and as it arises from the guru's instructions, settle the mind in its natural state. Therefore, having decided that all scattered thoughts are without essence, one should single-pointedly focus solely on samadhi. Also, one should practice the object of meditation for underground practice as mentioned above. Dullness is not the absence of drowsiness, but the absence of clarity of awareness, or lethargy is sinking into sleepiness, so in that state, one does not even feel the arising of conceptual thoughts. One cannot even distinguish between good and bad experiences. As an antidote, one can use the above-mentioned object of meditation and conduct, and make a hole in the wall of one's sleeping place. Then, allow the wind coming from there to touch the body. The cause of dullness and lethargy is also that from previous lives onwards, one has slandered the guru and the Three Jewels, so confess before a special object of veneration. Diligently engage in the practice of the Hundred Syllable Mantra and the Vajrasattva meditation recitation, etc., to purify sins. Clean stupas, prostrate, and make offerings, etc., to dispel it. Alternatively, without seeking a separate antidote for dullness and agitation, by looking at the nature of that itself, one recognizes it as one's own mind, or by realizing that the mind is emptiness free from elaboration, the awareness of dullness and agitation itself arises as wisdom without being abandoned. In that way, it is impossible not to control the mind. There, the three experiences of bliss, clarity, and non-conceptuality will arise, and the thought 'I have meditated well, I am realized' will come. However, if one does not supplicate the Lord, and if attachment is not turned away from the depths, even if the meditation experience is good, it is just a little decoration. Therefore, in order to cultivate meditation, it is important to generate devotion and supplication, reverse attachment to this life, and go to a solitary place. Meditation without generating devotion is headless. Meditation without reversing attachment is footless. What can a body without a head and feet do?
Chinese
也不行。这样一来，由于安乐、明朗、无分别的体验生起的力量，对欲妙的贪执便会消失。也不需要吃东西，甚至感觉不到呼吸的运行。会生起一种强烈的喜悦感，觉得佛陀的意旨也就在这里。会对上师生起一种强烈的定解，觉得上师就是佛。有漏的神通和神变等也会显现，但不要执着于它们。如果能坚持这种专注的体验一年，以后获得证悟后就会变得稳固。止的稳固程度，最好的情况是感觉不到呼吸和身体的来回移动和存在。中等程度是能感觉到。最差的情况是呼吸的来回和身体的沉重不会造成妨碍。第三十六次讲法结束。 第三，增进稳固性：首先，将心专注于自己眼识所见的任何清晰的显现，无论是好是坏。当它变得清晰后，就专注于所能见到的所有事物。当它变得稳固后，就以耳识所听到的声音、鼻识所闻到的气味、舌识所尝到的味道、身识所触到的触觉、以及意识所产生的任何法作为所缘，并专注于此。特别地，对于应该断除的念头，如贪嗔痴等五毒；应该修习的念头，如布施等善念；以及不确定的念头等，无论意念中生起什么念头，都专注于此。有些人说必须严厉禁止应该断除的念头，但如果这样做，念头会变得更多，难以生起禅定。因此，无论生起什么念头，都不要将念头视为过错，而是放松地安住在念头本身之上。在不失去正念的情况下，让念头随着它的变化而变化。不要让任何一个念头失控，要识别每一个生起的念头。然后稍微休息一下，再像这样修习，念头就会成为心识的所缘，念头就会停止，这并非不可能。如果还没有达到这种状态，念头仍然很多，也不要将此视为过错，不要散乱地修习。这样一来，以前专注于外境和现在专注于念头之间就没有区别了，因此这本身就成了心识专注的最好方法。《经庄严论》中说：因为贪等就在那里，如理作意就在那里，因此从中解脱，就像那样，因此从那些中解脱。
English
And it's not okay either. Thus, due to the power of the experience of bliss, clarity, and non-conceptuality arising, attachment to desirable qualities will disappear. There is no need to eat food either, and one doesn't even feel the movement of breath. A great feeling of joy arises, thinking that this is also the intention of the Buddha. A strong conviction arises towards the lama, thinking that the lama is the Buddha. Defiled clairvoyance and miraculous powers, etc., may also arise, but one should not be attached to them. If one cultivates this one-pointed experience for a year, later, having attained realization, it will become stable. The measure of stability in calm abiding is that, at the best level, one does not feel the movement of breath and body, or their existence. At the intermediate level, one feels them. At the lowest level, the movement of breath and the weight of the body do not cause harm. End of the thirty-sixth Dharma discourse. Third, enhancing stability: First, focus the mind one-pointedly on whatever clear form appears in one's field of vision, whether good or bad. When that becomes clear, focus on the extent of what one sees. When that is stable, then take whatever arises as the object of focus—the sound that appears in the field of hearing, the smell that appears in the field of smell, the taste that appears in the field of taste, the touch that appears in the field of body, and the dharma that appears in the field of mind—and remain one-pointedly on that. In particular, focus one-pointedly on whatever thoughts arise in the field of mind, such as the thoughts to be abandoned, like the five poisons of attachment, hatred, etc.; the thoughts to be adopted, like generosity and other virtuous thoughts; and the thoughts that are neutral. Some say that one must strictly block the thoughts to be abandoned, but if one does that, thoughts will become more numerous and it will be difficult to generate samadhi. Therefore, whatever thoughts arise, do not view the thoughts as a fault, but loosely and gently rest on the thoughts themselves. Without losing mindfulness, allow the thoughts to move as much as they change. Without letting any single thought go out of control, recognize each thought that arises. Then rest a little, and meditate in that way again. The thoughts will become the support for holding the mind, and the thoughts will cease, which is not impossible. If that has not happened and thoughts are still numerous, do not view that as a fault, but cultivate without distraction. In that way, there is no difference between looking at an object in the past and looking at thoughts now, so that itself becomes the best method for focusing the mind. In the Ornament of the Sutras, it says: Because attachment and so forth are right there, and proper engagement is right there, therefore liberation from them occurs in just that way, therefore liberation from those occurs through them.