Tibetan
་སྙོམས། བླ་མ་རྗེ་ལ་སྙིང་ཁུང་རུས་པའི་གཏིང་ནས་གསོལ་འདེབས་དང་མོས་གུས་བྱ། སྒོམ་སྲན་བསྐྱེད། བདག་ལས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་གལ་ཆེ་ཞིང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྒོམ་སྐྱོན་སེལ་ཐབས་ནི། །སྒོམ་སྐྱོན་བྱིང་རྨུགས་རྒོད་དང་གསུམ། །བྱིང་ན་འདུག་ས་བསེང་བར་བྱ། །ཆུ་ལྕག་བཏབ་དང་ཁྱབ་པར་བསྒོམ། །རྨུགས་ན་གློ་ཁང་སེར་བུ་བརྡེག །ཅེས་གསུངས་པས། ཤེས་པ་བྱིང་ན་ས་མཐོ་ས་དང་སྣང་གཡེལ་ཆེ་སར་བསྡད་ཕོ་བ་དགྱེ་ལོག་བྱ། སྒལ་ཚིགས་བསྲངས་ལ་རིག་པ་ངར་དང་ལྡན་པས་མིག་ཕ་རིའི་རི་རྩེ་ལ་གཏད་དེ་དངོས་སུའང་ཆུ་ལྕག་འདེབས་ཤིང་དམིགས་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཏབ་པར་བསྒོམ། ལྷག་པར་བླ་མ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་བསྒོམས་ནས་རིག་པ་ངར་དང་ལྡན་པས་གསོལ་བ་དྲག་འདེབས་བྱ། ས་བསིལ་སར་སྡོད་ཅིང་གོས་སྲབ་བར་བྱ། ཐུན་བསྟུང་གིན་བསྒོམ། སྐྱོ་ཤས་དང་ངེས་ འབྱུང་བསྐྱེད། བཟའ་བཏུང་མ་མང་བ་བྱ། མེ་དང་ཉི་མ་ལ་མི་སྡོད། འཁྲུལ་འཁོར་དྲག་པོའང་བྱ་ཞིང་། སྐབས་སུ་འཆག་ཅིང་ངལ་བསོས་ལ་དྲན་འཛིན་མ་དོར་ཙམ་བྱ། གོང་དུ་བསྟན་པའི་ཚངས་པའི་གཙུག་རྒྱན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་བྱ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་བྱིང་རྨུགས་སེལ་ཞིང་སེམས་རྣལ་དུ་ཕེབས་པར་འགྱུར་རོ། །རྒོད་ན་ཤེས་པ་གློད་ལ་ཁ་ཟས་བཅུད་ཅན་ཟ། །བསྐུ་མཉེ་བྱེད། གོས་དྲོ་བར་བྱ་ཞིང་སེམས་དམིགས་རྟེན་གང་རུང་ལ་གནས་གང་ཐུབ་ཏུ་འཇོག །སྐབས་སུ་ངལ་བསོ། །གལ་ཏེ་མ་ཐུབ་པར་འཕྲོ་ན། ཆོས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་སུ་འཕྲོའམ། ཆོས་ཕྱོགས་སུ་འཕྲོ་གཞིག །དང་པོ་ལྟར་ན་དགྲ་ཕྱོགས་སམ་གཉེན་ཕྱོགས་སམ་ནོར་ཟང་ཟིང་གི་ཕྱོགས་སུ་འཕྲོ་ཞེས་བརྟགས་ནས་དེ་དག་གང་དུ་འཕྲོ་ཡང་སྙིང་པོ་མེད་དེ། ནང་དུ་རང་རྒྱུད་མ་ཐུལ་ན་ཕྱི་རོལ་ཏུ་དགྲ་བཏུལ་ཡང་ཟད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་ཉམས་རྟོགས་མི་སྐྱོང་ན་ཕྱི་རོལ་དུ་གཉེན་བསྐྱངས་ཀྱང་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ནོར་རྫས་ནི་ནམ་མཁའི་འཇའ་ཚོན་བཞིན་སྐད་ཅིག་གིས་མི་རྟག་པའི་ ཕྱིར་དེ་དག་ལ་བསམས་ཀྱང་དོན་མེད་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་པ་ནི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ལུགས་བསྒྱུར་ཙམ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པས་སེམས་རྣམ་གཡེང་དང་ཆོས་མིན་གྱི་བྱ་བ་གང་ལའང་མི་འཇུག་པ་ཞིག་དགོས་སྙམ་དུ་བསམ་ཞིང་དྲན་པ་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཐོས་བསམ་གྱི་ཕྱོགས་སུ་སེམས་པའམ་མཁས་བཙུན་བཟང་བ་སོགས་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་བྱས་སོ་བྱེད་དོ་ཞེས་སེམས་པར་གྱུར་ན་དེའང་སྙིང་པོ་མེད་དེ། ཡང་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་འདི།
Chinese
应平等对待一切众生。从内心深处至骨髓，向至尊上师祈祷并敬信。生起修行的恒心。修持视他胜己的菩提心至关重要。特别是，消除修行过患的方法是：修行的过患有昏沉、掉举和散乱三种。如果昏沉，应到凉爽的地方坐禅。用水鞭策自己，并观想用水鞭策。如果昏沉，应拍打胸膛。如是说。如果觉知昏沉，应坐在地势较高、视野开阔的地方，做腹部起伏运动。挺直脊梁，以充满活力的觉性，将目光投向远处的山顶，实际上也用水鞭策自己，并在观想中也如此鞭策。特别是，观想上师在面前的虚空中，以充满活力的觉性，猛烈地祈祷。坐在凉爽的地方，穿薄衣服。缩短坐禅时间。生起厌离心和出离心。不要吃太多食物。不要靠近火和太阳。也要做剧烈的运动。有时散步休息，保持正念不失。也要修习以上所说的梵天顶髻三摩地。这样做了，就能消除昏沉和掉举，心就能恢复平静。如果掉举，应放松觉知，吃营养丰富的食物。进行按摩。穿暖和的衣服，尽可能地将心安住在任何一个所缘上。有时休息。如果仍然无法控制而散乱，就观察是散乱到非佛法方面，还是散乱到佛法方面。如果是前者，就观察是散乱到敌方、亲方还是财物纷争方面，无论散乱到哪里都没有意义。因为如果内心没有调伏，即使在外面战胜了敌人，也没有穷尽之时；如果不修持自己的证悟，即使在外面照顾了亲友，也没有意义；财物就像空中的彩虹一样，转瞬即逝，所以思考这些也没有意义。我们进入佛陀的教法，不仅仅是改变身体的装束，还应该思考，不让心散乱，不参与任何非佛法的行为，并生起正念。如果是后者，如果心思放在闻思方面，或者想着成为贤善之人等等，做过或正在做这样那样的事情，也没有意义。因为真正的佛陀教法是
English
One should treat all beings equally. From the depths of one's heart to the marrow of one's bones, pray to and have faith in the supreme Guru. Generate perseverance in practice. It is crucial to cultivate the Bodhicitta of cherishing others over oneself. In particular, the methods for eliminating faults in meditation are: The faults in meditation are dullness, agitation, and scattering. If dullness arises, one should sit in a cool place. Whip oneself with water and visualize whipping oneself with water. If dullness arises, one should pat one's chest. Thus it is said. If awareness is dull, one should sit in a high place with a wide view, and do abdominal exercises. Straighten the spine and, with vigorous awareness, fix the eyes on the distant mountain peak, actually whipping oneself with water and visualizing doing so. In particular, visualize the Guru in the sky in front of you, and with vigorous awareness, pray fervently. Sit in a cool place and wear thin clothes. Shorten the meditation sessions. Generate weariness and renunciation. Do not eat too much food. Do not stay near fire or the sun. Also do vigorous physical exercises. Sometimes walk and rest, maintaining mindfulness without losing it. Also practice the Brahma's Crest Jewel Samadhi mentioned above. By doing so, dullness and agitation will be eliminated, and the mind will return to its natural state. If agitation arises, one should relax awareness and eat nutritious food. Get a massage. Wear warm clothes and try to keep the mind on any object of focus as much as possible. Sometimes rest. If one still cannot control it and it scatters, then examine whether it scatters to non-Dharma activities or to Dharma activities. If it is the former, then examine whether it scatters to the side of enemies, friends, or material possessions and disputes. Wherever it scatters, it is meaningless. Because if the mind is not tamed within, even if one defeats enemies outside, there is no end to it; if one does not cultivate one's own realization, even if one takes care of relatives and friends outside, it is meaningless; material possessions are like rainbows in the sky, impermanent in an instant, so thinking about these is also meaningless. Since we have entered the Buddha's teachings, it is not merely changing the appearance of the body, but we should think that we must not let the mind wander and not engage in any non-Dharma activities, and generate mindfulness. If it is the latter, if the mind is focused on listening and contemplating, or thinking about becoming a wise and virtuous person, etc., thinking about having done or doing this and that, it is also meaningless. Because the true Buddha's teachings are