Tibetan
་རྨིའོ། །དེ་ལྟར་བྱུང་ན་ཅིས་ཀྱང་སྒོམ་སྐྱེ་ཞིང་སྔོན་འགྲོ་འདི་ལ་སྒོམ་གྱི་སྣ་གཅིག་མ་ཟིན་ན་ཉམས་རྟོགས་མི་སྐྱེ་བས་ཡུན་སྲིང་བ་གལ་ཆེ། སྦྱངས་བ་ཅན་ལ་སྔོན་འགྲོ་རང་ལ་ངོ་སྤྲོད་པས་ཞི་གནས་སྐྱེས་པ་ཡོང་། འདིའི་སྐབས་སུ་བླ་མས་ཉམས་བལྟ་བར་བྱ། དེ་ནི་སྔོན་འགྲོ་མིང་བཏགས་ཀྱང་དངོས་གཞི་རང་ཡིན་པས་སྒོམ་ སྐྱེ་མི་སྐྱེ་འདི་ལ་རག་ལས་སོ། །འདི་གནད་དུ་མ་སོང་ན་དངོས་གཞི་ལ་ཧབ་རྒྱུགས་བྱས་ཞན་འདྲ་བས་སྔོན་འགྲོ་འདི་རྣམས་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ཅིང་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་པ་དང་རྟགས་མ་ཐོན་གྱི་བར་ཡུན་བསྲིང་ཞིང་དེ་ནས་རིམ་པར་དངོས་གཞི་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་བཅོ་ལྔ་པ། དམིགས་པ་བཅུ་བཞི་པའོ།། ༈ །།གསུམ་པ་ཁྱད་པར་གྱི་སྔོན་འགྲོ་བཞི་ནི། རྒྱུའི་རྐྱེན། བདག་པོའི་རྐྱེན། དམིགས་པའི་རྐྱེན། དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱུའི་དུས་ན་དངོས་འཛིན་དང་བྲལ་ཞིང་གང་ལའང་ཞེན་ཆགས་མེད་པ་ཞེན་ལོག་བྱ་བཏང་ཞིག་དགོས་པས་སྔོན་དུ་ཐུན་མོང་གི་སྔོན་འགྲོ་བསྟན་པའི་མཐུས་དལ་འབྱོར་གྱི་མི་ལུས་རིན་པོ་ཆེ་འདི་ཐོབ་དཀའ་བར་ཤེས་ཤིང་། མི་རྟག་པ་བསྒོམས་པས་ཚེ་འདི་ཉིད་མི་རྟག་པ་རྩྭ་རྩེའི་ཟིལ་པ་ལྟ་བུར་གང་གིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་པར་མྱུར་དུ་འཇིག་པས་ནམ་འཆི་ཆ་མ་མཆིས། འཆི་བའི་ནང་པར་ཆོས་མ་གཏོགས་གང་གིས་ཀྱང་མི་ཕན་སྙམ་པའི་ཚེ་འདིའི་དཔལ་འབྱོར་ལོངས་སྤྱོད་དགྲ་འདུལ་གཉེན་སྐྱོང་ལ་ དགོས་པ་མེད་སྐད་ཅིག་ཀྱང་ཡེངས་མེད་དུ་ཚེ་ཕྱི་མའི་དོན་ཁོ་ན་སྒྲུབ་སྙམ་པས་རྒྱུད་དུལ་བར་གྱུར་ཅིང་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་པར་རིག་སྟེ་སྐྱོ་ཞིང་ཡིད་འབྱུང་སྟེ་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་བསམ་པས་ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་ཆགས་སྤུ་རྩེ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཕལ་པ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཆོས་དང་མཐུན་པའི་ཐོས་བསམ་གཞིག་འགྲེལ་ཁ་སྟོན་བཟླས་བརྗོད་སོགས་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ་ཤིན་ཏུ་དབེན་པའི་གནས་སུ་ཕྱི་ནང་གི་རྣམ་གཡེང་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་བཅད་དེ་བྱ་བ་ཡོངས་སུ་བཏང་བའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་བྱའོ། །དེའི་དགོས་པའང་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པ་ཡིན་པས་སེམས་འདུ་འཛི་དང་རྣམ་གཡེང་གི་རྗེས་སུ་འབྲང ས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མི་སྐྱེ་བས་དབེན་པའི་གནས་སུ་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱའོ། །ཆོས་ཐུན་བཅུ་དྲུག་པ། དམིགས་པ་བཅོ་ལྔ་པའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ནི། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ལམ་བླ་མ་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པས། ཡང་དག་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱིས་ཟིན་པ་ཞིག་ དགོས་ཤིང་། དེ་ལའང་གང་ཟག་བརྒྱུད་པའི་བླ་མ། བདེ་གཤེགས་བཀའི་བླ་མ། སྣང་བ་བརྡའི་བླ་མ། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བླ་མ་ཞེས་པ་རྣམས་ལས། དང་པོ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་ནས་རང་གི་རྩ་བའི་བླ་མའི་བར་དུ་བྱོན་པའི་མན་ངག་སྒོམ་སྲོལ་མ་ཉམས་ཤིང་། སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་ཉམས་རྟོགས་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྲུན་ནུས་པ། རང་གིས་ལྟ་བ་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པ་བཞིན་གཞན་ལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་གོ་འབྱེད་ནུས་པ། རྣམ་རྟོག་སྐུ་དྲིན་ཅན་དུ་ཤེས་ཏེ་གང་བྱུང་ཤེས་རབ་ཀྱི་གྲོགས་སུ་བསྒྱུར་ཏེ་གསོས་འདེབས་པ། མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་འགལ་ཕྱོགས་དག་ཀྱང་མཐུན་རྐྱེན་ཡོན་ཏན་དུ་བསྒྱུར་ནུས་པ། འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་རྟོག་ངོ་མ་ཤེས་པས་འཁྲུལ་པ། ཡང་རྣམ་རྟོག་སེམས་སུ་ཤེས་པས་རྟོག་པ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ནི་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ལ། རྣམ་རྟོག་དེ་ལྟར་དུ་ཤེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལ་མདུང་བསྐོར་བ་ལྟར་ཐོགས་རྡུགས་མེད་པར་ཤེས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་གོ་འབྱེད་ནུས་པ་སྟེ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་འཚོལ་ཞིང་བསྟེན་ཏེ་དད་མོས་རྩེ་ གཅིག་པ་བྱའོ། །དེ་ནི་ནཱ་རོ་པས། བླ་མའི་མཚན་ཉིད་རྒྱུད་པར་ལྡན། །ཞེས་པ་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བླ་མའི་ངོ་སྤྲོད་ཐོབ་པར་གྱུར་བས་ནང་དུ་རང་གི་སེམས་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ཏེ་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལ་གུས་པ་དང་ལྡན་པས་ལེགས་པར་བརྟག་གཞིག་དཔྱད་པས་གདམས་ངག་སྒོམ་པ་འདི་དང་མཐུན་ནམ་མི་མཐུན་བརྟགས་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གདམས་ངག་གང་དང་ཡང་མི་འགལ་བའི་ཉམས་མྱོང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བས་གསུང་རབ་གདམས་པར་འཆར་བས་བླ་མ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ལྟ་བུའི་གནད་དང་མི་ལྡན་པར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཕྱོགས་རེའི་ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཙམ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ་ཡིན་མིན་བདེན་རྫུན་གྱི་ཁ་ཚོན་གཅོད་པ་ནི་རྣམ་པར་མ་དག་པས་སྤང་བར་བྱའོ། །འདི་ནི་བདེ་གཤེགས་བཀའི་བླ་མ་བསྟེན་ཐབས་ཡང་དག་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། དད་པ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་གཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོགས་དཔེས་སྟོན་པར་བྱེད་པས་ས་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན། བརྩོན་འགྲུས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའམ་སྙིང་རྗེའི་ ཆུས་རྒྱུད་བརླན་པ་སོགས་སྟོན་པས་ཆུ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན། ཤེས་རབ་ཀྱི་མེས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་བུད་ཤིང་སྲེག་ཅིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེ་ལྕེས་མ་རིག་པའི་མུན་པ་སེལ་བ་སོགས་སྟོན་ཕྱིར་མེ་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན། ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་རླུང་གི་ཤུགས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པའི་དངོས་པོ་གཏོར་བ་སོགས
Chinese
。如果这样做了，一定会生起禅定，如果这个前行没有掌握禅定的要点，就不会生起证悟，所以延长修习时间非常重要。对于有修习经验的人来说，在前行本身中进行引导，就能生起止观。在这个时候，上师应该观察弟子的体验。这是虽然名为前行，但实际上是正行，所以禅定是否生起取决于此。如果这个没有成为关键，就仓促进入正行，结果会很糟糕，所以对于这些前行，要获得稳固和定解，直到出现征兆为止，都要延长修习时间，然后依次进入正行。第十五讲，第十四个所缘。 第三个是特殊的四前行：因之缘、自主之缘、所缘之缘、无间之缘。第一，在因位时，需要一个没有实执，对任何事物都没有贪恋的舍弃者，因此，通过先前所讲的共同前行的力量，认识到暇满人身宝难以获得。通过修习无常，知道此生如草尖露珠般，不会被任何事物耗尽，迅速消逝，不知何时会死。死亡时除了佛法，什么也帮不上忙，认为此生的财富享用，征服敌人，照顾亲友都没有必要，一刹那也不懈怠地只为来世而努力，从而调伏自心，正确认识到轮回诸法的特性，感到厌倦和厌离，以想要获得解脱的想法，对今生没有丝毫的贪恋，更不用说世俗的琐事了。放弃所有与佛法不符的闻思、分析、讲解、口头教授、念诵等，在非常寂静的地方，断绝内外的一切散乱，以完全放下一切事务的方式安住。这样做的必要是，大手印是直指心性的，如果心随逐散乱和妄念，就不会生起禅定，因此要在寂静的地方修习。第十六讲，第十五个所缘。 第二，证悟大手印的道路完全依赖上师。
English
If this happens, meditation will definitely arise, and if this preliminary practice does not grasp the essence of meditation, realization will not arise, so it is very important to prolong the practice. For those who have experience in practice, introducing them to the preliminary practice itself will lead to the arising of calm abiding. At this time, the lama should examine the disciple's experience. This, although called preliminary practice, is actually the main practice, so whether or not meditation arises depends on this. If this does not become the key, rushing into the main practice will result in something bad, so for these preliminary practices, it is necessary to gain stability and certainty, and to prolong the practice until signs appear, and then gradually enter the main practice. Fifteenth teaching session, fourteenth object of focus. Third, the four special preliminary practices are: the causal condition, the condition of ownership, the condition of the object, and the immediately preceding condition. First, at the time of the cause, one needs to be free from clinging to reality and without attachment to anything, a renunciate who has turned away from worldly concerns. Therefore, through the power of the previously taught common preliminary practices, one knows that this precious human body with leisure and opportunity is difficult to obtain. By meditating on impermanence, one knows that this life is impermanent like a dewdrop on a blade of grass, not exhausted by anything, quickly decaying, and one does not know when one will die. At the time of death, nothing but the Dharma will help, and one thinks that this life's wealth, enjoyment, conquering enemies, and caring for relatives are unnecessary, and without a moment's懈怠, one strives only for the sake of future lives, thereby taming one's mind, correctly recognizing the characteristics of samsaric phenomena, feeling weary and disillusioned, and with the thought of wanting to attain liberation, one has not even a hair's breadth of attachment to this life, let alone worldly affairs. Abandoning all listening, contemplation, analysis, explanation, oral instructions, recitation, etc., that are not in accordance with the Dharma, one should abide in a very secluded place, cutting off all internal and external distractions, in a manner of completely abandoning all activities. The necessity of this is that Mahamudra is the direct pointing to the nature of the mind, and if the mind follows distractions and wandering thoughts, samadhi will not arise, so one should practice in a secluded place. Sixteenth teaching session, fifteenth object of focus. Second, the path to realizing Mahamudra depends entirely on the lama.
Chinese
需要一位善知识来引导。 其中，有传承上师、善逝教之上师、显现表征之上师、以及真实法性之上师。首先，从金刚持到自己的根本上师之间，传承下来的口诀修法没有衰败，能够在弟子的相续中产生特殊的证悟体验，能够像自己证悟见地一样，为他人开启智慧之门，将分别念视为恩德之源，将一切显现转化为智慧的助伴并加以培养，甚至能够将不顺的违缘转化为顺缘功德。一切的迷惑都是因为不认识分别念的真相而产生的，而认识到分别念即是心，从而将分别念转化为道用，这才是没有迷惑。像这样认识分别念，就能像在虚空中挥舞长矛一样，通达一切法毫无阻碍，这就是开启智慧之门的能力。因此，应当寻找并依止具备这些功德的善知识，并以一心一意的信心和恭敬来对待。这与那若巴所说的“上师的特征在于具备传承”相符。 其次，通过获得上师的引导，内心对自己的心生起定解，并对诸佛的教言充满敬意，通过认真地观察和分析，检验所修的口诀是否与佛法相符。通过检验，就能生起与大小乘的口诀都不相违背的体验，从而使经论显现为口诀，这才能被称为上师。如果不具备这样的要点，只是执着于大小乘宗派片面的言辞和文字，并妄下判断是非真假，这是不纯净的，应当舍弃。这是依止善逝教之上师的正确方法。 第三，以不变的信心作为生起一切功德的基础，以法界等为例来展示，因此地是善知识。以不间断的精进或者以慈悲之水来滋润相续等来展示，因此水是善知识。以智慧之火焚烧烦恼的薪柴，并以智慧的火焰驱散无明的黑暗等来展示，因此火是善知识。以证悟体验之风的力量摧毁障碍之事物等。
English
One needs to be guided by a virtuous friend. Among them, there are the lineage guru, the Sugata's teachings guru, the appearance sign guru, and the ultimate Dharma-nature guru. First, from Vajradhara to one's own root guru, the oral instructions and practice traditions that have been passed down have not deteriorated, and they are able to generate special experiences of realization in the disciple's mindstream, and are able to open the door of wisdom for others just as they have realized the view themselves, and regard conceptual thoughts as the source of kindness, and transform all appearances into the companions of wisdom and cultivate them, and even transform unfavorable adverse conditions into favorable conditions and virtues. All delusions arise from not recognizing the true nature of conceptual thoughts, and recognizing that conceptual thought is the mind, thereby transforming conceptual thought into the path, which is without delusion. Knowing conceptual thought in this way, one can understand all dharmas without obstruction, like brandishing a spear in the sky, which is the ability to open the door of wisdom. Therefore, one should seek and rely on virtuous friends who possess these qualities, and treat them with single-minded faith and reverence. This is in accordance with what Naropa said, "The characteristic of a guru is to have a lineage." Secondly, by obtaining the introduction of the guru, one gains certainty in one's own mind inwardly, and is filled with reverence for the words of the Buddhas. By carefully observing and analyzing, one examines whether the practice of the oral instructions is in accordance with the Dharma or not. Through examination, one can generate experiences that do not contradict the oral instructions of both the Mahayana and Hinayana, thereby causing the scriptures to appear as oral instructions, and this can be called a guru. If one does not possess such key points, but only clings to the one-sided words and letters of the Mahayana and Hinayana schools, and makes arbitrary judgments about right and wrong, truth and falsehood, this is impure and should be abandoned. This is the correct method of relying on the Sugata's teachings guru. Thirdly, taking unchanging faith as the basis for generating all qualities, and using examples such as the Dharmadhatu to demonstrate, therefore earth is a virtuous friend. Demonstrating with uninterrupted diligence or with the water of compassion to moisten the mindstream, therefore water is a virtuous friend. Demonstrating with the fire of wisdom burning the firewood of afflictions, and with the flames of wisdom dispelling the darkness of ignorance, therefore fire is a virtuous friend. With the power of the wind of experiential realization destroying the objects of obscuration, etc.