Tibetan
་གཉེན་གྱི་ཆགས་སྡང་དང་ལུས་བླ་མ་ལ་དབུལ་ཕུང་པོའི་གཅེས་འཛིན་སྤང་ཀུ་སུ་ལུའི་མཆོད་སྦྱིན་བྱ། ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་པ་བཏང་བ་ནི། ནོར་རྫས་ཅི་ཡོད་པ་བླ་མ་མཉེས་པའི་འབུལ་བ། ཡི་དམ་ལ་སོགས་མཉེས་པའི་མཆོད་གཏོར་དང་ཚོགས་འཁོར། རྡོ་རྗེ་སྤུན་མཉེས་པའི་སྤོང་དག་བྱས་ལ། སྐྱིད་འདོད་ཟ་འདོད་འབྱོར་འདོད་ཀྱི་འཛོམ་ཤ་བློས་བཏང་། ལྟོ་གོས་གཏམ་གསུམ་ཁྱད་དུ་བསད། སྔར་བཤད་པའི་རི་དྭགས་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་ཞིང་ཆགས་ སྡང་དང་གཡེང་བ་ཅན་གྱི་གནས་ཕ་ཡུལ་སོགས་སྤང་། ཅིས་ཀྱང་སྤང་མ་ཚུགས་ན་ལོ་ཤས་སྨྲ་བཅད་བྱ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཞེན་པ་བཏང་བ་ནི། དགའ་ཞིང་སྤྲོ་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་བཟང་ཉམས་ཐམས་ཅད་གཏོང་། གནས་ལུགས་གང་ཤར་ལ་བཟང་ངན་མེད་པར་ཐག་བཅད་དེ་ལ་བཟླ། ཤེས་པ་ཉམས་དང་བྲལ་བའི་རྗེན་པ་རྣལ་མ་བསྐྱང་བས་རིམ་གྱིས་བོགས་ཐོན་ཏེ་ཅི་ཞིག་ན་ཉམས་མྱོང་དེ་དག་ནས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཉིས་འཛིན་ཞིག་སྟེ། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་ཏེ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྟོགས་པ་འཆར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སྤྲོས་བྲལ་ལ་ཡང་གསུམ་སྟེ། རྟོག་སྣང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་ཀྱང་སྟོང་པར་འཛིན་པའི་ངེས་ཤེས་ཀྱི་མྱོང་འཁྲིས་དང་མ་བྲལ་ཞིང་འཁོར་འདས་ལ་རེ་དོགས་ཡོད་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཆུང་ངུ་ུ། སྟོང་འཛིན་ངེས་ཤེས་ཀྱི་མྱོང་འཁྲིས་དག་ཀྱང་སྣང་ཐོག་ཏུ་རེ་དོགས་འོང་ཞིང་སྒྲོ་འདོགས་མ་ཆོད་པ་སྤྲོས་བྲལ་འབྲིང་པོ། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ལ་ སྟོང་འཛིན་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་གྲོལ་ནས་རེ་དོགས་དང་བྲལ་ཞིང་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའོ། །སྤྲོས་བྲལ་མཐར་ཕྱིན་མ་ཕྱིན་གྱི་དབྱེ་བ་ནི། དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་མཐོང་བ་ལ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་གྲོལ། མྱོང་ཚོར་མཁན་པོའི་རྩ་བ་ཆོད་ནས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དག་པའི་ངང་དུ་ཕྱལ་གྱིས་སོད་ན་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་མཐོང་། སྟོང་འཛིན་ཉམས་ཀྱི་དྲི་མ་ངེས་ཤེས་ཀྱི་ཆ་མ་དག་ན་ངོ་བོ་མ་མཐོང་། རེ་དོགས་དང་སྟོང་འཛིན་གྱི་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཐ་མལ་ཤེས་པ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ན་རྩལ་མ་རྫོགས། རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་ཀྱང་སྣང་ཐོག་ཏུ་རེ་དོགས་འོང་ཞིང་སྟོང་འཛིན་གྱི་འཁྲིས་མ་སངས་ན་རྩལ་མ་རྫོགས། རྟོག་སྣང་ཐམས་ཅད་སྟོང་འགྱུ་སྟོང་སྣང་དུ་རང་ངོ་ཤེས་ནས་རྗེས་སྣང་དུ་མཉམ་གཞག་གི་རྟོགས་པ་ལྟ་བུར་འཆར་ན་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་དུ་ཤར། དེ་མི
Chinese
断绝亲友的贪嗔，将身体奉献给上师，抛弃对蕴身的执着，行持库苏鲁的供养。舍弃对享乐的贪执：将所有财物供养令上师欢喜，以供养、朵玛和会供令本尊等欢喜，行持令金刚兄弟欢喜的布施，舍弃想要快乐、想要吃喝、想要富有的贪欲，轻视衣食住行。像之前所说的野兽一样的行为等等，断绝贪嗔和散乱的地方、家乡等等。无论如何不能断绝，就几年禁语。舍弃对禅定的贪执：舍弃所有令人高兴、快乐和信任的良好体验。对任何显现的实相，不作好坏的判断，并反复修持。通过修持觉性与体验分离的纯粹本觉，逐渐增进，当某种体验中，能破除能所二取时，就能证悟心的本性远离生灭戏论，从而生起离戏的证悟。第三是：离戏又分三种：虽然证悟到念头显现、心的本性远离生灭戏论，但仍未脱离执着空性的定解体验，并且对轮回涅槃有所希冀，这是小离戏。即使是执空定解的体验，在显现上仍然会有希冀，并且没有断除增益，这是中离戏。对一切显现、有情、轮回涅槃， 从执着空性的定解中解脱出来，远离希冀，断除增益，这是大离戏。区分离戏是否究竟：对于此，见到心的本性是离戏，并且从定解的执着中解脱。从根源上切断体验者的根本，一切戏论都在清净的境界中寂灭，这就是见到离戏的本性。如果执空体验的垢染，定解的部分没有清净，就没有见到本性。如果没有任何希冀和执空的成分，将普通意识执着为离戏，这就是没有圆满。即使知道自性是无生的，但在显现上仍然会有希冀，并且没有消除执空的习气，这就是没有圆满。如果所有的念头显现都自知是空动空显，并且在后得中像似生起等持的证悟，这就是分别念生起为禅修。这不
English
Severing the attachment and aversion to relatives, offering the body to the guru, abandoning the clinging to the aggregates, and performing the Kusulu offering. Abandoning attachment to enjoyment means offering whatever wealth one has to please the guru, making offerings, tormas, and tsokhors to please the yidams and so on, and practicing generosity to please the vajra brothers and sisters. Abandoning the desire for happiness, the desire for food and drink, and the desire for wealth, and disregarding food, clothing, and speech. Engaging in practices like those of the wild animals mentioned earlier, and abandoning places of attachment, aversion, and distraction, such as one's homeland. If one cannot abandon them no matter what, then observe a vow of silence for several years. Abandoning attachment to samadhi means abandoning all good experiences that are pleasing, joyful, and trustworthy. Whatever the reality that arises, do not judge it as good or bad, and repeatedly practice with it. By cultivating the pure, naked awareness that is free from experience, one gradually progresses, and when, in some experience, the dualistic grasping of subject and object is destroyed, one realizes that the nature of mind is free from the elaboration of arising and ceasing, and thus the realization of non-elaboration arises. The third is: Non-elaboration is also divided into three: Although one realizes that the nature of mind, the appearance of thoughts, is free from the elaboration of arising and ceasing, one is still not free from the clinging to the experience of the certainty of grasping emptiness, and one still has hopes and fears about samsara and nirvana, this is small non-elaboration. Even the experience of the certainty of grasping emptiness still has hopes and fears in appearance, and the imputation is not cut off, this is medium non-elaboration. For all appearances, existence, samsara, and nirvana, Having been liberated from the grasping of the certainty of grasping emptiness, being free from hopes and fears, and having cut off imputation, this is great non-elaboration. The distinction between whether non-elaboration is ultimate or not: For this, seeing the nature of mind as non-elaboration, and being liberated from the grasping of certainty. Cutting off the root of the experiencer from the root, and all elaboration is pacified in the state of purity, this is seeing the nature of non-elaboration. If the stain of the experience of grasping emptiness, the part of certainty, is not purified, then the nature is not seen. If there is not even a trace of hope and fear and grasping emptiness, and one clings to ordinary consciousness as non-elaboration, then the skill is not complete. Even if one knows that self-nature is unborn, there will still be hopes and fears in appearance, and if the habit of grasping emptiness is not cleared away, then the skill is not complete. If all the appearances of thoughts are self-known as empty movement and empty appearance, and in the subsequent appearance, something like the realization of samadhi arises, then conceptual thought arises as meditation. This is not
Tibetan
་འཆར་ན་མ་ཤར། ཐབས་ལམ་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་ཏེ་གྲུབ་པའི་རྟགས་དང་རྟོགས་པ་འབྲེལ་ན་ཡོན་ཏན་སྐྱེས། གྲུབ་རྟགས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ མ་ཐོན་ན་མ་སྐྱེས། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་མ་འགགས་པའི་རྩལ་ལ་དམིགས་མེད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་ནས་སེམས་བསྐྱེད་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་རྗེས་ཤེས་སུ་སྒྲིག་ན་གཟུགས་སྐུའི་ས་བོན་ཐེབས། སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་དཀའ་ཞིང་ཐབས་རྟེན་འབྲེལ་མི་སྒྲིག་ན་ས་བོན་མ་ཐེབས། སྟོང་ཉིད་རྒྱུ་འབྲས་སུ་ཤར་ནས་ངོ་བོ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཡང་རྐྱེན་གྱིས་ཅིར་ཡང་སྒྱུར་བར་གོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ལ་རང་བྱན་ཚུད། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་མ་གོ་བར་སྟོང་འཛིན་གྱི་ཁྱད་དུ་གསོད་ན་རང་བྱན་མ་ཚུད་དོ། །དེ་ལ་སྤྲོས་བྲལ་ཆུང་ངུའི་དུས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་གྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་པར་འཛིན་པའི་འཛིན་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ལ། རྗེས་ཤེས་སུ་དྲན་པས་མ་ཟིན་པའི་དུས་དགྲ་གཉེན་ཆགས་སྡང་གི་འཛིན་པ་ཨ་འཐས་འབྱུང་ཞིང་གཉིད་དང་རྨི་ལམ་ཕལ་ཆེར་ཡང་འཁྲུལ་པར་འབྱུང་། དགེ་སྦྱོར་མཐོ་དམན་ཆེ་ཞིང་བླ་མ་མཆེད་གྲོགས་དང་དགེ་སྦྱོར་ལ་རེས་དད་པ་དང་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་རེས་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བ་སྲིད་དོ། །སྤྲོས་བྲལ་ འབྲིང་གི་དུས་སྟོང་འཛིན་ཉམས་ཀྱི་དྲི་མ་དེ་དག་ནས་གང་ལ་ཡང་ཞེན་པ་དང་བྲལ། རྣམ་རྟོག་གི་རྩ་བ་ཆོད་པས་འགྱུ་ཐོག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་ཀྱང་སྣང་ཐོག་ཏུ་ཨ་འཐས་ཀྱི་རེ་དོགས་དུ་མ་རེ་འོང་། རྗེས་ཤེས་དང་རྨི་ལམ་གྱི་ཚེ་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་། དགེ་སྦྱོར་དང་བླ་མ་མཆེད་གྲོགས་ལ་ཡང་དད་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ལ་སོགས་མཐོ་དམན་དུ་མ་རེ་འབྱུང་། རེས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་རྒྱུ་མེད་དམྱལ་བར་སྐྱེ་རྒྱུ་མེད་དམ་སྙམ་པའང་འོང་ངོ་། །སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའི་དུས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཆོད་པས་ཐམས་ཅད་ལ་རེ་དོགས་མེད་ཅིང་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་དེ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་ཀྱི་བདེ་མི་བདེ་མེད་པར་ཕྱལ་གྱིས་འགྲོ། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པར་འཆར། རྗེས་ཤེས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རྟོག་པར་དག་པའི་ཤེས་པ་དྭངས་སེང་ངེ་བ་འབའ་ཞིག་ཅུང་མི་འོང་ཡང་རིག་སྟོང་སྣང་སྟོང་གི་ཉམས་བཟང་པོ་དང་བཅས་པའི་ཉིན་བར་གྱི་སྒོམ་ལ་རྒྱུན་ཆད་མེད། །འོན་ ཀྱང་དྲན་པས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཟིན་པ་ཅུང་མི་འོང་བས་བཟུང་དྲན་རེ་ལ་ལྟོས་དགོས་ཤིང་། རྨི་ལམ་དུ་འཁྲུལ་པ་རང་མཚན་པ་དུ་མ་རེ་འོང་། རེས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་རྒྱུ་མེད་ད
Chinese
如果（智慧）不显现，就不会显现。如果在方法上抓住要点，并且成就的征象和证悟相关联，那么功德就会产生。如果成就征象的现象没有出现，就不会产生。在空性的无碍力量中生起无缘大悲，然后在后得中安排生起菩提心和发愿的缘起，那么色身的种子就会播下。如果难以生起大悲，并且不安排方法的缘起，那么种子就不会播下。如果空性显现为因果，并且理解到本体虽然远离戏论，但可以被因缘转变成任何事物，那么就在世俗中掌握了自主。如果不理解因果的缘起，而是以空执的观点来贬低它，那么就没有掌握自主。其中，在远离戏论的小阶段，虽然认识到一切法的自性远离生、灭、住三者的戏论，但仍然存在对一切都执为空性的少许执着。在后得中，在没有被念头抓住的时候，会产生敌友、贪嗔的执着，并且大部分的睡眠和梦境也都是错乱的。善行有高有低，并且对于上师、道友和善行，有时会生起信心和定解，有时会生起怀疑。在远离戏论的中等阶段，从那些空执的习气中，对任何事物都没有执着。由于断除了分别念的根本，所以在念头上断除了增益，但在显现上仍然会产生许多微细的希望和恐惧。在后得和梦境中，会出现各种各样的错乱和非错乱。对于善行和上师、道友，也会出现信心和怀疑等各种高低不同的情况。有时也会想：难道没有成佛的机会了吗？难道不会堕入地狱吗？在远离戏论的大阶段，由于断除了轮回和涅槃一切法的根本，所以对一切都没有希望和恐惧，并且断除了增益，对于内外的一切法，没有空与非空等的安乐与不安乐，而是坦然地行进。一切显现都显为空性和无我。在后得中，虽然不会出现一切显现都清净为觉性的清明觉知，但日间禅修却始终伴随着觉空、显空的美好体验。然而，由于念头无法持续不断地抓住（觉性），所以需要依赖于抓住和忆念。在梦境中，会出现许多自相错乱。有时也会想：难道没有成佛的机会了吗？
English
If (wisdom) does not arise, it will not arise. If you grasp the key points in the method and the signs of accomplishment are related to realization, then merit will arise. If the appearance of the signs of accomplishment does not appear, it will not arise. In the unobstructed power of emptiness, generate unconditioned compassion, and then in the post-meditation arrange the interdependent origination of generating bodhicitta and making aspirations, then the seed of the form body will be sown. If it is difficult to generate compassion and the interdependent origination of the method is not arranged, then the seed will not be sown. If emptiness arises as cause and effect, and it is understood that the essence, although free from elaboration, can be transformed into anything by conditions, then one has mastered autonomy in conventional truth. If the interdependent origination of cause and effect is not understood, but it is denigrated from the viewpoint of clinging to emptiness, then autonomy has not been mastered. Among them, in the small stage of freedom from elaboration, although it is recognized that the nature of all phenomena is free from the elaboration of arising, ceasing, and abiding, there is still a slight clinging to the view that everything is empty. In post-meditation, when it is not grasped by mindfulness, clinging to enemies and friends, attachment and aversion will arise, and most of the sleep and dreams will also be confused. Virtuous conduct is high and low, and for the guru, Dharma friends, and virtuous conduct, sometimes faith and conviction arise, and sometimes doubt arises. In the middle stage of freedom from elaboration, from those stains of clinging to emptiness, there is no attachment to anything. Because the root of conceptual thought is cut off, the imputation is cut off in the flow of thought, but in the appearance, many subtle hopes and fears still arise. In post-meditation and dreams, various kinds of confusion and non-confusion arise. For virtuous conduct and the guru and Dharma friends, there are also various kinds of high and low situations such as faith and doubt. Sometimes one may think: Is there no chance of becoming a Buddha? Will I not fall into hell? In the great stage of freedom from elaboration, because the root of all phenomena of samsara and nirvana is cut off, there is no hope or fear for anything, and imputation is cut off. For all internal and external phenomena, there is no happiness or unhappiness of emptiness or non-emptiness, and one proceeds serenely. All appearances appear as emptiness and selflessness. In post-meditation, although the clear awareness that all appearances are pure as awareness does not arise, the daytime meditation is always accompanied by the good experience of awareness-emptiness and appearance-emptiness. However, because mindfulness cannot continuously grasp (awareness), it is necessary to rely on grasping and recollection. In dreams, many self-characterized confusions arise. Sometimes one may think: Is there no chance of becoming a Buddha?