Tibetan
སྒྲུབ་པ་པོ་བློ་རྩལ་ཞན་ན་གོང་དུ་བཤད་པའི་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་དང་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་དང་སྒོམ་མཁན་དང་དུས་གསུམ་གྱི་ཤེས་པ་རྣམས་སོ་སོར་ཕྲལ་ལ་ཞག་མང་དུ་བལྟ་ཞིང་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་ཐོབ་ངེས་བྱ་བ་གལ་ཆེའོ། །བཞི་པ་ནི། དེ་ནས་བསྒོམ་བྱ་ སྒོམ་བྱེད་མྱོང་བྱ་མྱོང་བྱེད་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་རྣམས་བོར། ཡིན་མིན་གྱི་ཡིད་བྱེད་དང་བསྒོམ་འདོད་དྲན་འདོད་སོགས་ཞེ་འདོད་ཐམས་ཅད་བཏང་། ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་སྙམ་པའི་འདུན་པ་ཡང་མེད་པར་ཐ་མལ་གྱི་སེམས་བཅོས་མེད་རང་ཁ་མ་དེ་ཀར་སྡོད་ལུགས་ཅི་བདེ་བྱས་ལ་འདུག །རང་ཁ་མའི་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བ་ཅི་ཤར་ཡང་བློས་བཅོས་བསྒྱུར་མི་བྱ་བར་གང་དགར་བཏང་། ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡང་མི་འབྲང་། སེམས་དུམ་རེ་ཡེངས་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་བཟུང་ཞིང་བརྟག་དཔྱད་མི་བྱ། ནམ་དྲན་གྱི་ཚེ་བསྒོམ་རྒྱུ་མྱོང་རྒྱུ་བྱེད་རྒྱུ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཐ་མལ་བཅོས་མེད་དེ་ཀར་བསྒྱུར། ཟ་ཉལ་འཆག་གསུམ་ཡང་བློ་བྲལ་གྱི་ངང་ནས་བྱ་ཞིང་གཞན་བྱ་བ་གང་ཡང་མི་བྱ། གཏོར་མ་དང་གསོལ་འདེབས་ཉུང་ཟད་ཙམ་རེ་མ་གཏོགས་དེ་མིན་དགེ་སྦྱོར་ཐམས་ཅད་བཞག་ལ་སྨྲ་བ་བཅད། ཉལ་བའི་ཚེ་ཡང་ཐ་མལ་བཅོས་མེད་ཟང་མར་ཉལ། དེ་ལྟར་ཞག་འགའི་བར་དུ་ཡིད་བྱེད་ཐམས་ཅད་བོར་ལ་རང་ཁར་འདུག་ཏུ་བཅུག་ སྟེ་ཉམས་བལྟ། བཟང་ཞེན་གྱི་འཛིན་པ་གྲོལ་ངན་རྟོག་གི་འཁྲུལ་པ་ཟད་ནས་ཐམས་ཅད་སྒོམ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་ཤེས་ཐག་ཆོད་པ་སྐྱེས་ན། ཐ་མལ་གྱི་སེམས་གང་འདུག་ཅི་ཤར་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་སྤང་བླང་མེད་པ་བྲལ་ཐོབ་མེད་པ། ཡེངས་མ་ཡེངས་དྲན་མ་དྲན་མྱོང་མ་མྱོང་རྟོགས་མ་རྟོགས་མེད་པར་རང་བྱུང་རང་དག་རང་གྲོལ་ཟང་ཐལ་ཐམས་ཅད་སྒོམ་གྱི་རང་བཞིན་སྒོམ་གྱི་ཁོར་ཡུག་ཏུ་ངོ་སྤྲད་ལ་ཞག་ལྔ་ཙམ་འབྱམས་སུ་བཅུག་ཅིང་སྐབས་རེ་ཙམ་སྒོམ་མིན་པའི་སེམས་བཙལ་དུ་འཇུག་གོ །ལྔ་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྒོམ་ཁོར་ཡུག་དེས་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་བསྲེ་ཞིང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་དུམ་རེ་ཡེངས་ན་ཡང་རྗེས་ཤེས་དྲན་པས་ནམ་ཟིན་གནས་ལུགས་དེ་རིག་པས་ཆོག །དེ་བཞིན་དུ་ཉིན་མོའི་ཁོར་ཡུག་དེ་མཚན་མོར་བསྲེ་ཞིང་གཉིད་དང་རྨི་ལམ་དུ་བསླངས་ན་མཆོག་ཡིན། དེ་མིན་འཁྲུལ་ཡང་སད་མ་ཐག་རྗེས་ལ་གནས་ལུགས་རིག་པས་ཆོག །གཞན་མཚན་བཅས་དང་ཡིད་བྱེད་གང་ཡང་མི་བྱ་བར་ཞག་ལྔ་རེ་ཙམ་བཞག །ཡང་ཞག་ རེ་ཙམ་གང་བདེར་ངལ་གསོ། །ཡང་ཞག་བདུན་རེ་བཅུ་རེ་ཙམ་དུ་ལ་བཟླ་རེ་དང་ངལ་གསོ་རེ་སྤེལ་ལ་གནས་ལུགས་ཀྱི་རྟོགས་པ་དེས་ཉིན
Chinese
如果修行者智慧迟钝，那么对于前面所说的分别念、显现和禅修的体性，以及禅修者和三时（过去、现在、未来）的觉知，都要分别开来，长时间地观察，务必获得确定的定解，这是非常重要的。第四，之后，舍弃所修、能修、所体验、能体验、所证悟、能证悟的这些心。舍弃是与非的作意和想禅修、想忆念等一切贪欲。连什么也不去想的念头也没有，就让平常的心，不做作、自然而然地，怎么舒服就怎么待着。对于自然而然的分别念和显现，无论出现什么，都不要用意识去改造改变，任其自然。也不要追随作意。即使心偶尔散乱，也不要认为是过失，也不要进行观察分析。无论何时忆起，都要转到没有要禅修、要体验、要做什么的平常不做作的状态。吃饭、睡觉、行走这三件事，也要在无念的状态中进行，其他的事情什么也不做。除了食子和祈祷文稍微念诵一点之外，其他的善行全部放下，停止说话。睡觉的时候，也要平常不做作地仰卧。像这样，在几天的时间里，舍弃一切作意，让它自然而然地待着，然后观察体验。当好的执着解脱，坏的分别念的错觉消失，从而确定一切都是禅修的自性时，那么平常的心，无论在哪里，无论显现什么，都是无生无灭、无舍无取、无离无得。无论是否散乱，无论是否忆念，无论是否体验，无论是否证悟，都是自然本净、自然解脱、通透无碍，一切都认识为禅修的自性、禅修的范围，让它自在五天左右，有时也允许寻找一下非禅修的心。第五，像这样，用禅修的范围来混合止观（寂止和胜观），即使在后得（出定）时偶尔散乱，只要后来的意识和忆念抓住，认识到那个状态就可以了。同样，如果把白天的范围和夜晚混合，并带入睡眠和梦境中，那是最好的。如果不是那样，即使迷乱了，醒来之后立即认识到那个状态就可以了。除此之外，什么有相和作意都不要做，持续五天左右。再有一天左右，怎么舒服就怎么休息。再用七天、十天左右的时间，交替进行禅修和休息，让那个状态的证悟日
English
If the practitioner's intellect is weak, then regarding the nature of the previously mentioned conceptualization, appearance, and meditation, as well as the meditator and the awareness of the three times (past, present, future), separate them individually and contemplate them for many days, making sure to gain a definite understanding. This is very important. Fourth, after that, abandon the minds of what is to be meditated upon, the one who meditates, what is to be experienced, the one who experiences, what is to be realized, and the one who realizes. Abandon all desires such as the attention of yes and no, and the desire to meditate, the desire to remember, etc. Even the thought of not thinking about anything should not be there, and the ordinary mind, without any artificiality, should be allowed to stay in whatever way is comfortable. Whatever conceptualizations and appearances arise naturally, do not try to modify or change them with the mind, but let them be. Do not follow after attention either. Do not consider it a fault if the mind is occasionally distracted, and do not analyze or investigate. Whenever you remember, return to the ordinary, unartificial state where there is nothing to meditate on, nothing to experience, and nothing to do. Eating, sleeping, and walking should also be done in a state of non-thought, and no other activities should be done. Except for reciting a little bit of torma and prayers, put aside all other virtuous activities and stop talking. When sleeping, also lie down naturally and without artificiality. In this way, for a few days, abandon all attention and let it stay naturally, and then observe the experience. When the clinging to good dissolves and the delusion of bad conceptualizations ceases, and thus you are certain that everything is the nature of meditation, then the ordinary mind, wherever it is, whatever appears, is without arising or ceasing, without abandoning or taking, without separation or attainment. Whether distracted or not distracted, whether remembering or not remembering, whether experiencing or not experiencing, whether realizing or not realizing, it is naturally pure, naturally liberated, and completely unobstructed. Recognize everything as the nature of meditation, the environment of meditation, and let it be free for about five days, and sometimes allow it to search for a non-meditative mind. Fifth, in this way, mix shamatha and vipassana (calm abiding and insight) with the environment of meditation. Even if there is occasional distraction in post-meditation (after emerging from samadhi), as long as the subsequent awareness and memory grasp it, it is enough to recognize that state. Similarly, it is best to mix the environment of the day with the night and bring it into sleep and dreams. If not, even if you are confused, it is enough to recognize that state immediately after waking up. Other than that, do not do anything with signs or attention, and continue for about five days. Then rest comfortably for about a day. Then, for about seven or ten days, alternate between meditation and rest, and let the realization of that state