Tibetan
ང་ཅི་ཤར་དེ་མ་ཡེངས་པར་སྐྱོང་ལ། དཔེར་ན་རྫི་བོ་མཁས་པས་ཕྱུགས་སྐྱོང་བ་ལྟ་བུ་ སྟེ། ཕྱུགས་རྣམས་ཅི་བདེར་ཡན་ཡང་བསྡུ་བ་སོགས་མི་དགོས་པར་མིག་ལམ་ནས་མ་བོར་བས་ཆོག་པ་ལྟར། རྣམ་རྟོག་དང་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་ཅི་ཤར་ཅི་སྣང་ཐམས་ཅད་དགག་པའམ་བཀུག་མི་དགོས་པར། རང་རིག་གི་དྲན་པ་གཞུང་བསླངས་ཏེ་གང་ཤར་ངོས་བཟུང་མེད་པར་ལྷུག་པར་སྐྱང་བ། དེ་ཡང་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ལ་སོགས་པར་མ་ཡེངས་པའི་དྲན་པ་ས་ལེ་བ་རྒྱུན་ཆགས་སུ་བརྟེན་པས། དང་པོར་ཡེངས་པ་ཤས་ཆེ་ནའང་རིམ་པས་ཤུགས་འབྱུང་གི་དྲན་པ་འཕེལ་ཏེ་རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་ཕལ་ཆེར་གསལ་སྟོང་དུ་ལྷང་ལྷང་འཆར་ལ། ཅི་ནས་ཀྱང་སྐྱོབ་དཀར་ན་མཉམ་བཞག་གི་ངང་ནས་རྟོག་སྣང་གང་ཡང་རུང་བ་འཆར་དུ་བཅུག་ལ་དེའི་ངོ་བོ་བལྟ་བ་སོགས་བྱས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་གོང་ལྟར་སྐྱོང་། མཉམ་རྗེས་སྐྱོང་ཚུལ་དེ་ལྟར་འབད་པས་ཅི་ཞིག་ན་ཐམས་ཅད་རང་རིག་གི་དྲན་པས་ཁྱབ་སྟེ་རྟོག་སྣང་ཅི་ཤར་ཅི་སྣང་ཐམས་ཅད་ཤར་ཙམ་སྣང་ཙམ་ཉིད་ནས་གསལ་སྟོང་ངོས་བཟུང་མེད་པ་འཆར་ཞིང་། མཉམ་ བཞག་ཏུ་ངོ་བོ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་སྐྱོང་བ་དང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྟོག་སྣང་དྲན་པས་སྐྱོང་བ་གཉིས་ངོ་བོ་ཁྱད་མེད་པ་འབྱུང་ལ། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་སྲབ་མཐུག་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་འབྱུང་ངོ་། །ཉམས་དང་འགྲོགས་ན་གནས་ལུགས་ལ་སྒྲིབ་པས་དྲན་རིག་ངར་བསྐྱེད་ཧུར་ཕྱུང་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་ཤེས་པ་ཉམས་ཀྱི་རླན་དང་ཕྲལ་ཏེ་སོ་མ་རྗེན་པ་སྐྱོང་བར་བྱའོ། ༈ །གསུམ་པ་གེགས་ཤོར་ས་དང་གོལ་ས་བཅད་པ་ནི། ཐོས་པ་དམན་ཞིང་བླ་མ་བསྟེན་ཡུན་ཐུང་བ་དག་ལ་གོ་བ་དང་ཉམས་ལ་བརྟེན་ནས་ཤོར་གོལ་འབྱུང་ཉེན་ཆེ་སྟེ། དེ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ལ་ཤོར་ས་བཞིར་བཤད་པའི་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཤོར་བ་ལ། སྒོམ་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་གནད་མ་རིག་པར་སྐྱོན་ཡོན་གང་གིས་ཀྱང་མི་དགོས་ཤིང་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་དགེ་སྡིག་ཁྱད་དུ་གསོད་པ་ཡོ་ཤོར་དང་། སྒོམ་གྱི་ངོ་བོའི་དོན་ཇི་ལྟ་བར་གོ་ཞིང་དེའི་ཚུལ་བཤད་ཤེས་ཀྱང་རང་གི་མྱོང་ཐོག་ཏུ་མ་ཁེལ་བའི་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས། ལམ་དུ་ཤོར་བ་ལ་སྒོམ་ ལམ་འབྲས་དབྱེར་མེད་འབྲས་བུ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པར་མ་རིག་པར་སྒོམ་ལ་ལམ་བྱས་ནས་འབྲས་བུ་གཞན་ཞིག་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ཡེ་ཤོར་དང་། སྒོམ་ཇི་ལྟ་བར་རང་ལ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལ་བློ་མ་ཁེལ་བར་དེ་བས་ལྷག་པ་ཡོད་དུ་རེ་ནས་གཞན་དུ་ཚོལ་བའམ་སྒོམ་དེ་ཉིད་ལ་ལྷག་པ་བསྣན་ནས་བསྒོམ་པ་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས། གཉེན་པོར
Chinese
对于显现的一切不要散乱地守护，例如如同有经验的牧人守护牲畜一样。 就像牲畜们随意游荡也不需要召集，只要不离开视线就可以了。对于念头和六识的显现，无论显现什么都不需要遮挡或压制。将自明的觉性作为支柱，对于显现的一切，不作任何执着，放松地守护。也就是在行住坐卧四种行为等中，依靠不散乱的清晰觉性，持续不断地修持。虽然一开始散乱较多，但逐渐地，自然而然地觉性增长，大多数的念头和显现都会清晰明亮地显现。无论如何，在寂止（止观双运）的状态中，允许任何念头和显现生起，观察它们的本质，进行分析，然后如上所述地守护。如此努力地修持定中和定后，会发生什么呢？一切都会被自明的觉性所遍及，无论念头和显现如何生起，仅仅是生起和显现的当下，就会清晰空明，不作任何执着地显现。在入定中，一心一意地守护其本质，在出定后，用觉性守护念头和显现，这二者的本质会变得没有差别。还会生起各种各样的乐、明、无念的体验，有强烈的，也有微弱的。 如果与体验相伴，会遮蔽实相，所以要激发强烈的觉性，竭尽全力，一次又一次地将意识从体验的湿气中分离出来，修持纯粹的觉性。༈ 第三个是遮断障碍、错失之处和误入歧途：对于闻思不足且依止上师时间短的人来说，很容易因为理解和体验而产生错失和误入歧途的危险。其中，对于空性有四种错失的说法，即在所知的事物的自性上产生错失。对于禅修显现空性无别、具足一切殊胜特性的要点不了解，认为空性是不需要任何功过，且并非真实存在的空性，从而区分善恶，这是“颠倒错失”。虽然理解了禅修的本质意义，也知道如何讲解，但却没有在自己的体验中得到印证，这是“暂时错失”两种。在道上产生错失，即不了解禅修是道和果无别，果存在于自性中，而将禅修作为道，希望获得其他的果，这是“根本错失”。虽然禅修如实地存在于自身中，但却不满足于此，希望有更好的，从而向外寻求，或者在禅修本身上添加更多内容来进行禅修，这是“暂时错失”两种。作为对治，
English
Guard what arises without distraction. For example, like a skilled shepherd guarding livestock. Just as the livestock can roam freely without needing to be gathered, as long as they are within sight. There is no need to block or suppress whatever arises from thoughts and the appearances of the six consciousnesses. Establish the awareness of self-knowing as a support, and without clinging to whatever arises, guard it loosely. That is, rely on the clear awareness of non-distraction in the four activities of walking, standing, sitting, and lying down, continuously practicing. Although distraction may be greater at first, gradually, awareness will naturally increase, and most thoughts and appearances will appear clearly and brightly. In any case, in the state of Samatha-Vipassana (Shamatha and Vipassana combined), allow any thoughts and appearances to arise, observe their essence, analyze them, and then guard them as described above. What will happen if you strive to practice Samatha and post-Samatha in this way? Everything will be pervaded by the awareness of self-knowing, and no matter how thoughts and appearances arise, just at the moment of arising and appearing, they will appear clearly and empty, without any clinging. In Samatha, guarding its essence single-mindedly, and in post-Samatha, guarding thoughts and appearances with awareness, the essence of these two will become indistinguishable. Various experiences of bliss, clarity, and non-conceptuality, both strong and weak, will also arise. If accompanied by experiences, it will obscure the true nature, so you must stimulate strong awareness, exert all your strength, and again and again separate consciousness from the moisture of experience, and practice pure awareness. ༈ The third is to cut off obstacles, places of loss, and deviations: For those who have little learning and have relied on the lama for a short time, there is a great risk of loss and deviation due to understanding and experience. Among them, there are said to be four kinds of loss in emptiness, that is, loss in the nature of knowable things. Not understanding the key point that meditation appearances are inseparable from emptiness, possessing all supreme qualities, thinking that emptiness is an emptiness that does not require any merit or fault, and is not truly existent, thereby distinguishing between good and evil, this is "inverted loss." Although understanding the essential meaning of meditation and knowing how to explain it, it is not confirmed in one's own experience, this is "temporary loss." Loss on the path, that is, not understanding that meditation is inseparable from the path and the fruit, that the fruit exists in one's own nature, but taking meditation as the path, hoping to obtain other fruits, this is "fundamental loss." Although meditation truly exists in oneself, one is not satisfied with it, hoping for something better, thereby seeking it externally, or adding more content to meditation itself to meditate, these are "temporary losses." As an antidote,
Tibetan
་ཤོར་བ་ལ་སྒོམ་སྤང་གཉེན་དབྱེར་མེད་རང་ངོ་རང་རིག་པས་སྤང་བྱ་ཉིད་གཉེན་པོར་འཆར་བ་མ་རིག་པར་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་དང་སྒོམ་སོ་སོར་བཟུང་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོར་སྒོམ་བྱེད་པ་ཡེ་ཤོར་དང་། རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བའམ་གཞན་ཡང་རྐྱེན་དང་འཕྲད་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་བཤིག་ནས་སྒོམ་དུ་འཇོག་པ་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས། རྒྱས་འདེབས་སུ་ཤོར་བ་ལ། སྒོམ་ཐབས་ཤེས་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གནས་པ་མ་རིག་པར་དམིགས་བཅས་ལ་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པར་རྒྱས་འདེབས་པ་ཡེ་ཤོར་དང་། སྒོམ་ལམ་དུ་མ་བསླངས་པར་ཕྱི་སྙགས་བྱས་ལ་སྒོམ་ཡིན་སྙམ་དུ་རྒྱས་འདེབས་ པའམ་སྔ་མ་མཉན་སླར་སྒོམ་སྙམ་དུ་རྣམ་རྟོག་སྒོམ་གྱིས་བཅད་པ་ལྟ་བུའི་འཕྲལ་ཤོར་གཉིས་ཏེ། འདིས་མཚོན་པ་མཐའ་དག་སྒོམ་གྱི་ཤོར་ས་ཡིན་ལ། ཤོར་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ཡོད་ཅིང་གཞན་ཡང་སྒོམ་ལ་མྱོང་བ་རུས་མི་ཐོན་པའི་བློ་དྲེད་ཅན་དུ་འགྱུར་བས་མ་ཤོར་བ་གལ་ཆེའོ། །གོལ་ས་ནི། སྤྱིར་སྒོམ་བསྐྱངས་པས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མཐའ་ཡས་པ་འཆར་ཞིང་། ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་པོ་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་བཟང་བ་དང་རྣམ་གཡེང་དང་ལེ་ལོས་བར་མ་བཅད་པར་སྒོམ་ལ་འཇུར་བ་དག་ལ་ཉམས་ཀྱི་རིགས་ངོ་མཚར་ཞིང་བརྗོད་ཀྱིས་མི་ལང་བ་སྐྱེ་ལ། སྒོམ་དང་བྱ་བ་གཞན་བསྲེས་ནས་བསྒོམ་པ་ལ་ཉམས་བག་རེ་ལས་མི་འབྱུང་ངོ་། །གང་ལྟར་ནའང་བདེ་ཉམས་ལ་ལུས་བདེ་བས་ཁྱབ་པ་དང་། ཚ་གྲང་གི་རེག་པ་ཡང་བདེ་བར་འཆར་བ་དང་ལུས་ཡོད་མེད་མི་ཚོར་བར་བདེ་བ་དང་དགའ་ཞིང་རྒོད་འདོད་པ་སོགས་དང་སེམས་སྤྲོ་བ་དང་སྐྱིད་སྣང་འཆར་བ་དང་བློ་བདེ་ཞིང་འབོལ་བ་དང་ཉིན་མཚན་ངོ་ མི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་བདེ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་། གསལ་ཉམས་ལ་སེམས་དྭངས་པ་དང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གསལ་བ་དང་མཚན་མོ་ཡང་ཉེ་རིང་གི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རིག་པ་དང་འོད་གསལ་བའི་སྣང་བ་སོགས་དང་གཞན་སེམས་ཤེས་པ་སྙམ་བྱེད་པ་སོགས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་། མི་རྟོག་པའི་ཉམས་ལ་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་རྟགས་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་དང་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོང་པའི་འཛིན་སྟངས་སྐྱེ་བ་དང་། སྣང་བ་བཀྲག་མེད་དུ་རང་བཞིན་མེད་པར་སྣང་བ་དང་རང་དང་སྣང་བ་སྟོང་པར་འཆར་བ་དང་སྟོང་པའི་ངེས་ཤེས་སྐྱེ་བ་སོགས་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་ངོ་། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་གསུམ་གའི་ཉམས་སམ་ཉམས་ཕྱོགས་རེ་བ་གང་ཡིན་ཡང་འདྲ་སྟེ། ཉམས་དེ་དག་ལ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་ནས་ཉམས་ཀྱིས་དཀྲིས་པའི་སྒོམ་དེ་བྱུང་ན་དགའ་མི་དགའ་བར་ཆེད་དུ་བསྐྱང་ན། བདེ་བས་འདོད་ཁམ
Chinese
迷失之处在于，修习时，不区分所断与对治，以自知自明的方式，将所断本身视为对治，这是对无明的迷失，将所断烦恼与修习分开，以修习作为烦恼的对治，是最初的迷失；念头纷飞或遇到其他因缘时，立即停止并转为修习，这是暂时的迷失。在增益方面迷失在于，不了解修习方法，不区分，一切法皆安住于自性之中，这是对无明的增益，对有相执着，却认为自性不成立，是最初的迷失；未将修习融入道中，只是表面功夫，却自认为在修习，或者先听闻，之后又想修习，像这样以念头切断修习，是暂时的迷失。以上所说的，都可视为修习的迷失之处。有些迷失会导致堕入恶趣，还有些会使修习者变成没有体验、厚颜无耻之人，因此不迷失非常重要。歧途在于，一般来说，通过修习，会生起无量无边的乐、明、无念的体验差别。特别是，修行者如果脉、明点、气三者良好，并且没有被散乱和懈怠中断，持续修习，就会产生令人惊叹、难以言喻的各种体验。如果将修习与其他事务混杂，则只会产生少许体验。无论如何，在乐的体验中，身体会充满快乐，冷热的触感也会显现为快乐，甚至感觉不到身体的存在与否，感到快乐和兴奋等，心中充满喜悦，产生快乐的感觉，内心感到舒适和放松，甚至分不清白天和黑夜，会产生各种各样的快乐。在明的体验中，心会变得清澈，一切显现都会变得清晰，即使在夜晚也能看到远近的物体，会出现光明等显现，甚至会觉得自己能了解他人的想法等等，会产生各种各样的体验。在无念的体验中，会出现各种空性的征兆，会对一切事物产生空性的执着。显现会变得黯淡无光，没有自性，自己和显现都会显现为空性，会产生空性的定解等等，会产生各种各样的体验。无论是乐、明、无念三种体验中的任何一种，或者只是其中一种体验，都是一样的。如果将这些体验视为至高无上，并执着于这些体验，为了产生这些体验而刻意修习，那么快乐就会
English
The loss lies in, during meditation, not distinguishing between what is to be abandoned and the antidote, but with self-awareness and self-knowledge, considering the very thing to be abandoned as the antidote, this is a loss of ignorance, separating the afflictions to be abandoned from meditation, and using meditation as an antidote to the afflictions, is the initial loss; when thoughts scatter or when encountering other conditions, immediately stopping and switching to meditation, this is the temporary loss. The loss in proliferation lies in, not understanding the method of meditation, not distinguishing, all phenomena abiding in their own nature, this is a proliferation of ignorance, clinging to appearances, yet thinking that self-nature is not established, is the initial loss; not integrating meditation into the path, but only doing superficial work, yet thinking that one is meditating, or first listening, and then wanting to meditate, like this, cutting off meditation with thoughts, is the temporary loss. All of the above can be considered as losses in meditation. Some losses can lead to falling into the lower realms, and others can turn meditators into people without experience and shameless, therefore it is very important not to lose. The wrong path lies in, generally speaking, through meditation, countless differences in the experience of bliss, clarity, and non-thought will arise. In particular, if the practitioner's channels, drops, and winds are good, and are not interrupted by distraction and laziness, and continue to meditate, then various amazing and indescribable experiences will arise. If meditation is mixed with other affairs, then only a few experiences will arise. In any case, in the experience of bliss, the body will be filled with happiness, the touch of hot and cold will also appear as happiness, and even the existence or non-existence of the body will not be felt, feeling happy and excited, etc., the heart will be filled with joy, a feeling of happiness will arise, the heart will feel comfortable and relaxed, and even day and night will not be distinguished, various kinds of happiness will arise. In the experience of clarity, the mind will become clear, all appearances will become clear, even at night all objects near and far can be seen, appearances of light and clarity will appear, and even one will feel that one can understand the thoughts of others, etc., various kinds of experiences will arise. In the experience of non-thought, various signs of emptiness will appear, and an attachment to emptiness will arise for all things. Appearances will become dim and without self-nature, oneself and appearances will appear as emptiness, a definite understanding of emptiness will arise, etc., various kinds of experiences will arise. Whether it is any one of the three experiences of bliss, clarity, and non-thought, or just one of these experiences, it is the same. If these experiences are considered supreme, and one clings to these experiences, and deliberately meditates in order to generate these experiences, then happiness will