Tibetan
ས་གསལ་བས་གཟུགས་ཁམས་མི་རྟོག་པས་གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་བྱེད་ལ། ཞེན་འཛིན་མེད་ཀྱང་ཉམས་ཀྱིས་དཀྲིས་པའི་སྒོམ་དེས་ ཉན་རང་གི་གོ་འཕང་སྒྲུབ་ཅིང་ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ངལ་གསོ་ཙམ་འཐོབ་ཀྱི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ནུད་ཐུབ་པ་དཀའོ། །གཞན་ཡང་ཤེས་རབ་དམན་ཞིང་ཐོས་པ་ཆུང་ན། ངོ་བོ་གཉུག་མ་སྐྱོང་བ་ལས་ལོག་ནས་སྒོམ་ཕྱོགས་རེ་བ་དང་གནས་པ་འཐུག་པོ་དང་ཉམས་འལ་འོལ་དང་གཉུག་མ་རབ་རིབ་ཅན་གྱི་ཁར་འཁོར་བ་འོང་ངོ་། །དེས་ན་གོལ་ས་འགའ་ཞིག་གིས་ངན་འགྲོར་སྐྱེ་དོགས་ཡོད་ལ་གཞན་དག་ཀྱང་སྲིད་པའི་བདེ་བ་སྒྲུབ་ནུས་པ་ཙམ་ལས་མེད་དེ། དཔེར་ན་ཤར་དུ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་ལ་ནུབ་དང་བྱང་དུ་སོང་བ་ལྟར་དོན་འཆུགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཉམས་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་དང་ལྷག་མཐོང་གི་ཉམས་དང་རྟོགས་པའི་རང་ཉམས་གསུམ་ཡོད་པའི་ཕྱི་མ་གོལ་སར་མི་འཛིན་ཞིང་བར་པ་ཡང་ཞེན་མེད་དུ་སྒོམ་ཐད་ཀར་བསྐྱངས་པས་ཉམས་རང་སར་དག་ནས་བོགས་ཐོན་ལ། འོན་ཀྱང་ཉམས་བྱིངས་ཅན་ཕལ་ཆེར་དགེ་སྦྱོར་ན་འཕར་བའི་གེགས་སུ་འགྱུར་ཞིང་གནས་ལུགས་ལ་སྒྲིབ་པས། ཐབས་སྣ་ ཚོགས་པས་ཉམས་བཤིག་ནས་བསྒོམ་པ་ཆོད་ཆེ་བ་ཡིན་ནོ། ༈ །བཞི་པ་སྐྱེ་མེད་དུ་ལ་བཟླས་ཏེ་བོགས་དབྱུང་བ་ལ་ལྔ། ལ་བཟླ་བའི་དུས་ཚོད། རྟོག་པ་དང་སྣང་བ་རྩད་གཅོད་པ། སྒོམ་དང་སྒོམ་མཁན་གྱི་སེམས་རྩད་གཅོད་པ། སྐྱེ་མེད་ཟང་ཐལ་དུ་ལ་བཟླ་བ་དངོས། མཉམ་རྗེས་ཉིན་མཚན་རྣམས་བསྲེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་པ་པོ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་འཐུག་པོ་དག་ནས་སེམས་གསལ་དྭངས་ཐོན་ཏེ་གསལ་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྒོམ་འཁོར་ཡུག་ཏུ་སོང་བའམ། ཉིན་སྣང་ཤས་ཆེ་བ་ཁོར་ཡུག་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་རྟོག་པ་འགྱུ་ཐོག་ཏུ་དྲན་པས་ནམ་ཟིན་གསལ་སྟོང་སང་ངེ་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་ཐོག་ཏུ་དྲན་པས་ནམ་ཟིན་སྣང་སྟོང་ལྷང་ངེ་འཆར་ཞིང་རྟོག་སྣང་གི་ཐོག་ཏུ་ངེས་ཤེས་ཐག་ཆོད་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ལ་བཟླའོ། །ལ་བཟླ་སྔས་ན་མྱོང་བ་མི་ཐོན་པར་གོ་ཡུལ་ལ་བརྟེན་པའི་དྲེད་པོ་ཁའི་ལྟ་བ་མཐོ་བ་ཞིག་འབྱུང་ལ། ཧ་ཅང་འཕྱིས་ན་སྐལ་བ་ཅན་དག་ཉམས་མྱོང་གི་ཞེན་འཛིན་རང་དག་ལ་སོང་ནས་རྟོགས་པ་འཁོར་ཡུག་ དུ་གྲོལ་བ་མང་ཡང་། འགའ་ཞིག་ལ་བཟང་རྟོག་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཆེར་སོང་ནས་དགེ་སྦྱོར་ལ་མཐོ་དམན་སྣ་ཚོགས་འོང་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་འགྲོ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་བླ་མའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཚེ་མོས་གུས་ཀྱི་གདུང་ཤུགས་དྲག་པོས་སྣང་སྲིད་ཆོས་སྐུར་འཆར་བར་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལ་འབད་ཅིང་ངོ་བོའི་བཞག་ཐབས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྐྱངས་ཏེ་སེམས་དྭངས་སྙིགས་ཕྱེད་པ་དང་། སེམས་མ་ཡེངས་ཤིང་གུ་ཡངས་སང་ངེ་བའི་ངང་ནས་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་དུ་མ་སྤྲོས་ཏེ་དེ་ལ་འཛིན་མེད་དུ་བལྟ་ཞིང་ཕྲ་རགས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ། དེ་དང་སེམས་གནས་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ། དེ་བཞིན་དུ་བདེ་སྡུག་དང་ཉོན་མོངས་པ་དུག་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་སོགས་རྟོག་པ་སྣ་མང་པོ་ཞིག་ལ་བལྟ། རེས་རྟོག་པ་དགག་རེས་མང་དུ་སྤྲོ་རེས་རྐྱང་འདེད་བྱ་བ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པ་བྱས་ལ་བལྟ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྣང་བ་མཛེས་མི་མཛེས་སྙན་མི་སྙན་ཕྲ་རགས་སྣ་ཚོགས་ལ་བལྟ། ལུས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་ དང་མིག་འབྱེད་འཛུམ་གཡས་ལྟ་གཡོན་ལྟ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྣང་བའི་འཆར་ལུགས་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་འཆར་དུ་བཅུག་ལ་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ། དེ་དག་དང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག་བལྟ་བ་ཞག་འགའ་བྱེད་དུ་བཅུག་ལ་ཐག་ཆོད་ཀྱི་མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་དང་། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་དང་སྣང་བའི་ངོ་སྤྲོད་གསལ་འདེབས་བྱས་ཏེ་ངེས་ཤེས་བསྐྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་སྐྱེ་འགག་ངོས་བཟུང་མེད་པ་བློ་འདས་ཡིན་སྙམ་པས་མི་ཆོག་པས་སེམས་མ་ཡེངས་ཤིང་གུ་ཡངས་སང་ངེ་བའི་ངང་ནས་སྒོམ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་འཛིན་མེད་དུ་ལྷང་བལྟས་ལ་ཅི་འདྲ་འདུག་ཡང་ཡང་བལྟ། དེ་བཞིན་དུ་སྒོམ་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་དང་ང་དང་བདག་ཏུ་འཛིན་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཡང་བལྟ། གཞན་ཡང་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟའི་སེམས་གསུམ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་འདུག །འདས་པའི་སེམས་གར་སོང་མ་འོངས་པའི་སེམས་གང་ལས་བྱུང་ད་ལྟ་བའི་སེམས་ཇི་ལྟ་བུ་འདུག་བལྟ་ཞིང་ཞག་འགའ་སྒྲོ་ འདོགས་གཅོད་དུ་བཅུག་ལ་ཐག་ཆོད་ཀྱི་མྱོང་བ་སྐྱེས་པ་དང་། བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དང་སྒོམ་པར་བྱེད་པའི་མཁན་པོ་དང་དུས་གསུམ་གྱི་སེམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྒྱུད་ཐ་མི་དད་པར་ཅིར་ཡང་འཆར་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པའི་སེམས་འདི་ཉིད་ཡིན་ལ། འདི་ཡང་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བཞག་ས་རྟེན་གནས་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དུས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་སོགས་སྒྲོ་བཏགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པ། གདོད་མ་ནས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་འཁྲུལ་མ་མྱོང་གྲོལ་མ་མྱོང་སྐྱོན་གྱིས་བསླད་མི་ཚུགས་ཡོན་ཏན་གྱིས་བརྒྱན་མི་ཚུགས་རང་བྱུང་རང་དག་ཟླ་མེད་ཟང་ཐལ་ཕྱལ་བ་ཉིད་དུ་ངོ་སྤྲད་ལ། ཞག་འགའ་ཆེད་འཛིན་མེད་པར་རང་བབས་ལྷུག་པར་སྐྱོང་དུ་བཅུག་སྟེ་ངེས་ཤེས་ཐག་ཆོད་བསྐྱེད། གལ་ཏེ་
Chinese
因为明晰而对色界不作分别，这成为转生到无色界的因。即使没有执着，但被体验缠绕的禅修，也只能成就声闻和独觉的果位，仅仅能从恶趣的痛苦中获得休息，想要获得圆满正等觉的佛陀果位，几乎是不可能的。此外，如果智慧低下且闻法甚少，就会偏离守护本初自性，而依赖禅修的某个方面，或者执着于浓厚的境界，或者体验模糊不清，或者自性变得昏暗。因此，有些歧途可能会导致转生到恶趣，而其他的歧途也只能成就轮回的安乐，例如，想要向东走，却向西或向北走一样，是方向上的错误。体验有止禅的体验、观禅的体验和证悟的自体验三种，后者不被认为是歧途，而中间的体验，如果以无执着的方式直接进行禅修，体验自然会清净并得到提升。然而，大多数以体验为主的人，往往会成为修行的障碍，遮蔽实相，因此，通过各种方法破除体验来进行禅修，效果会更好。 第四，通过在无生中“拉”（la）念诵来提升。这有五个方面：念诵“拉”的时间；切断念头和显现；切断禅修者和禅修的心；在无生空性中直接念诵“拉”；融合座上和座下、白天和夜晚。第一点是：当修行者从安乐、明晰、无分别的浓厚体验中解脱出来，心变得清明澄澈，进入到如虚空般明空状态的禅修境界，或者白天显现较多，进入到这种境界，并且在念头生起时能立即觉察，从而体验到明空澄澈；或者在六识的显现中能立即觉察，从而体验到显空朗然，并且对念头和显现产生决定的认识时，就可以念诵“拉”。如果过早地念诵“拉”，就不会产生体验，而只会产生一种依赖于理解的、夸夸其谈的见解。如果太迟，有根器的人可能会陷入对体验的执着，从而在体验中解脱，但有些人可能会对好的念头和决定的认识产生强烈的执着，从而导致修行中出现各种高低起伏。第二点是：在共同的前行和特别是上师瑜伽中，以强烈的虔诚和渴望，观想显现和存在显现为法身。
English
Because of clarity, not discriminating against the form realm becomes the cause of being born in the formless realm. Even without attachment, the meditation entangled by experience can only achieve the position of Shravakas and Pratyekabuddhas, and can only obtain rest from the suffering of evil destinies. It is difficult to be of any use in attaining the perfect enlightenment of Buddhahood. Furthermore, if wisdom is low and learning is little, one will deviate from guarding the original nature and rely on a certain aspect of meditation, or be attached to thick states, or have vague experiences, or the nature becomes dim. Therefore, some wrong paths may lead to rebirth in evil destinies, while others can only achieve the happiness of samsara. For example, it is like wanting to go east but going west or north, which is a mistake in direction. There are three types of experience: the experience of calm abiding, the experience of insight, and the self-experience of realization. The latter is not considered a wrong path, and the middle experience, if meditation is practiced directly without attachment, the experience will naturally be purified and improved. However, most people who focus on experience tend to become obstacles to practice and obscure reality. Therefore, breaking through experience through various methods and then meditating will be more effective. Fourth, to enhance by reciting "La" in the unborn has five aspects: the timing of reciting "La"; cutting off thoughts and appearances; cutting off the mind of the meditator and the meditation; directly reciting "La" in the unborn emptiness; and integrating the session and post-session, day and night. The first point is: when the practitioner is liberated from the thick experience of bliss, clarity, and non-discrimination, and the mind becomes clear and transparent, entering a meditation state like the clear and empty sky, or when the daytime appearance is more prominent, entering this state, and being able to immediately perceive when thoughts arise, thereby experiencing clear and empty clarity; or when one can immediately perceive in the appearance of the six consciousnesses, thereby experiencing the clear appearance of appearance and emptiness, and when a definite understanding arises regarding thoughts and appearances, then one can recite "La". If "La" is recited too early, experience will not arise, and only a boastful view based on understanding will arise. If it is too late, those with good fortune may fall into attachment to experience, thereby being liberated in experience, but some may develop strong attachment to good thoughts and definite understanding, leading to various ups and downs in practice. The second point is: in the common preliminaries and especially in Guru Yoga, with strong devotion and longing, visualize appearances and existence as the Dharmakaya.
Chinese
努力修习禅定，并如前所述，一心专注于本质的安住方法，使心清澈，分辨精华与糟粕。在心不散乱、宽坦明朗的状态中，不生起众多细微粗大的分别念，无执著地观察它们，观察细微粗大的分别念有什么差别。观察它们与心安住的本质有什么差别。同样地，观察痛苦、快乐以及烦恼三毒的念头等各种各样的念头。时而破斥念头，时而大量生起念头，时而进行追踪等，做各种各样的事情来观察。观察外境的美与不美、悦耳与不悦耳、细微与粗大等各种现象。通过身体的各种姿势，以及睁眼、微笑、向右看、向左看等方式，让各种不同的显现方式呈现出来，观察它们有什么差别。观察它们与心的本质有什么差别，让这样做几天，生起决定的体验。如前所述，清晰地辨认分别念和显现，从而生起定解。第三，仅仅认为禅定的本质是无生无灭、不可捉摸、超越思维是不够的，要在心不散乱、宽坦明朗的状态中，无执著地坦然观察禅定的本质，反复观察它是什么样的。同样地，也要反复观察禅修者的觉知，以及执著于我和我的觉知。此外，过去、未来和现在的三个心有什么差别？过去的心去了哪里？未来的心从哪里来？现在的心是什么样的？观察这些，让这样做几天，断除增益。生起决定的体验后，作为所修的对境、作为能修的禅修者，以及过去、现在、未来三时的所有心，实际上都是无异体性的，显现为任何事物，却在任何地方都没有成立的这个心。这个心也没有本质、没有可以辨认的地方、没有安住之处、没有依靠、没有生灭、没有三处、没有三时的分别等一切增益所染污。从原始以来，就是无根无基、无有迷乱、无有解脱、不会被过失所染污、不会被功德所庄严，是自生自净、无与伦比、通透澄澈的本然状态。认识到这一点后，让其在几天内不作意执著，自然放松地安住，从而生起决定的定解。如果
English
Strive to cultivate meditation, and as previously explained, single-mindedly maintain the essential way of abiding, making the mind clear and distinguishing between essence and dross. In a state of non-distraction and wide-open clarity, without elaborating on numerous subtle and coarse thoughts, look at them without grasping, and observe what differences there are between the subtle and coarse thoughts. Observe what differences there are between them and the essence of the abiding mind. Similarly, observe various thoughts such as happiness, suffering, and the thoughts of the three poisons of affliction. Sometimes refute thoughts, sometimes generate many thoughts, sometimes trace them, and so on, doing various things to observe. Observe the beauty and ugliness, pleasantness and unpleasantness, subtlety and coarseness of external appearances. Through various bodily postures, and opening the eyes, smiling, looking to the right, looking to the left, and so on, allow various different ways of appearing to arise, and observe what differences there are between them. Observe what differences there are between them and the essence of the mind, let this be done for a few days, and when a decisive experience arises. As previously explained, clearly identify thoughts and appearances, thereby generating certainty. Third, it is not enough to merely think that the essence of meditation is unborn and unceasing, unfathomable, and beyond thought. In a state of non-distraction and wide-open clarity, without grasping, openly look at the essence of meditation, and repeatedly observe what it is like. Similarly, repeatedly observe the awareness of the meditator and the awareness that grasps at I and mine. Furthermore, what are the differences between the three minds of the past, future, and present? Where has the past mind gone? Where has the future mind come from? What is the present mind like? Observe these, and let this be done for a few days, cutting through elaborations. After a decisive experience arises, the object to be meditated upon, the meditator who meditates, and all the minds of the three times are actually of the same essence, appearing as anything, but not established anywhere, this very mind. This mind is also not defiled by all elaborations such as essence, identifiable place, abiding place, reliance, arising and ceasing, three places, and the distinctions of the three times. From the beginning, it is rootless and baseless, without delusion, without liberation, cannot be stained by faults, cannot be adorned by qualities, it is self-born and self-pure, incomparable, transparently clear, the very nature of openness. Having recognized this, let it abide naturally and relaxed for a few days without intentional grasping, thereby generating decisive certainty. If