Tibetan
བཞི་ལ་རྡོ་རུས་ཅུང་ཟད་མ་འཕྲོད་ན་དངོས་གཞི་བསྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་ཁ་སྣོན་ལས་མི་འོང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཚེ་འདི་བློས་བཏང་བ་ལ་ཐུག །ད་ལྟ་ཆོས་བྱེད་པ་ ཀུན་ཚེ་འདིའི་འཁྲི་བ་མ་ཆོད། འདོད་པ་ལ་བློ་མ་ལོག་གཉེན་གྲོགས་འཁོར་གཡོག་ལ་ཞེན་ཆགས་མ་སྤངས། ཟས་གོས་གཏམ་གྱི་འདོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཐོང་བའི་སྟབས་ཀྱིས་དགེ་སྦྱོར་གནད་དུ་མ་སོང་བར་ཆོས་དང་རང་རྒྱུད་འཛོལ། ཆོས་བྱས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཁ་བྲི་མ་བྲི་མི་ལྟ་བར་སྒྲུབ་པ་བྱས་ཡུན་གྱི་ལོ་ཟླ་བགྲང་། རང་སྐྱོན་མི་བརྟག་པར་གཞན་སྐྱོན་བརྟག །ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་རེས་རྒྱུད་ཁེངས། རྙེད་བཀུར་དང་འདུ་འཛི་ལ་སེམས་ཤོར། དོན་མེད་ཀྱི་གླེང་བརྗོད་བྱ་བ་མང་། བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་དང་འཇིག་རྟེན་ཟུང་འཇུག་ཏུ་བསྒྲུབ་སྙམ་ཡང་གྲུབ་དོན་གཅིག་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་དེ་ཐོག་མ་ནས་མི་རྟག་པ་མ་དྲན་ནས་བློ་དྲེད་པས་ལན། དེས་ན་རྒྱལ་བ་འགྲི་གུང་པས་ཆོས་དངོས་གཞི་ལས་ཀྱང་སྔོན་འགྲོ་ཟབ། ཅེས་གསུངས་གདའ་བས་སྔོན་འགྲོ་བཞི་པོ་འདི་རྒྱུད་ལ་ཅུང་ཟད་རེ་སྐྱེས་ན་དེང་སང་གི་དུས་རྒྱུད་སྡེ་བཞི་ཡི་བསྙེན་བསྒྲུབ་ཐེམ་ཡོད་ཟེར་བ་ལས་ཀྱང་ཆེས་དགའ་བར་སྣང་། རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་ལུས་པའི་བྱས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་དེ་ རང་གཞན་མགོ་བསྐོར་མི་ཚེ་སྟོང་ཟད་ཡིན་འདུག །མདོར་ན་ངེས་འབྱུང་ཅུང་ཟད་ཞིག་མ་སྐྱེས་ན་སྒོམ་བྱེད་པ་ཀུན་རི་ལ་ལུད་གསོག་རོག་རྐྱང་པར་རེད་འདུག་པས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་ནམ་འཆི་ཆ་མེད་རེ་བསམ་ནས་བློ་སྣ་ཅིས་ཀྱང་བསྟུང་བར་འཚལ། དམ་པའི་ཆོས་ལ་ཞུགས་དུས་བདུད་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་ནས་དད་པ་འགྲིབ་པར་གསུངས་པས། རང་ལ་བདུད་ཞུགས་པའི་རྟགས་སུ་བླ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་གྱི་སྐྱོན་ལ་རྟོག་པ་དང་། ཆོས་བྱེད་སྤྱིའི་ངན་སྐྱོན་ལ་རྟོག་པ་དང་། ཐ་མལ་གྱི་གྲོགས་དང་འགྲོགས་པ་དང་། ཉམས་ལེན་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་ལྷོད་པ་དང་། འདོད་ཡོན་རང་དགར་སྤྱོད་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་ལ་མོས་གུས་མེད་པ་རྣམས་ཡིན་པས། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་གི་ཡོན་ཏན་བསམ། ཆོས་བྱེད་རྣམས་ལ་དག་སྣང་སྐྱེད། ཕ་རོལ་པོ་ངན་པར་མཐོང་བ་དེ་རང་ཉིད་ལས་མ་དག་པའི་རྟགས་ཏེ་གདོང་པ་དྲི་མ་ཅན་མེ་ལོང་ལ་ཤར་བའི་དཔེ་དྲན། ཐ་མལ་པ་དང་མི་འགྲོགས། དེའི་ངག་ལ་མི་ཉན། འདོད་ ཡོན་གྱི་ཉེས་དམིགས་དྲན་པར་བྱ་དགོས། སྤྱིར་དད་པ་མེད་ན་དཀར་པོའི་ཡོན་ཏན་ཅིའང་མི་སྐྱེ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་དད་པ་འགྲོ་དགོས། དེ་ལའང་དབྱེ་བ་མང་ཡང་ཡིད་ཆེས་ཤིང་སྙིང
Chinese
第四，如果心性和行为稍微不协调，那么所有真正的禅修都会变成八种世间法的补充。一切佛法的根本在于舍弃今生。现在修行佛法的人，都没有断绝今生的牵绊。没有从欲望中回头，没有舍弃对亲友眷属的执着。因为对衣食住行的欲望丝毫没有放下，所以善行没有成为要点，佛法和自心混杂。修行佛法后，不看烦恼是否减少，只是数着修行的年月。不反省自己的过错，反而观察别人的过错。稍微有一点功德就自满。心思被名利和喧嚣所迷惑。做很多无意义的闲聊。想要把修行佛法和世间法结合起来，结果却一件事也没有成功，这是因为从一开始就没有想到无常，而变得厚颜无耻。因此，觉巴吉天颂恭（འགྲི་གུང་པ，公元1143-1217年）说，前行比真正的佛法更深刻。他说，如果这四种前行稍微在心中生起，那么比现在那些号称有四部密续的念诵和修持的人更令人高兴。如果自心还停留在凡俗的状态，那么所做的佛法，就是自欺欺人，虚度一生。总之，如果没有生起一点出离心，那么所有的禅修都只是在山上堆积肥料而已。所以，要常常想着轮回的痛苦和死亡的不确定性，无论如何都要调伏自心。进入神圣的佛法时，据说会有魔障阻碍，使信心减退。所以，自己被魔附身的征兆是：观察上师善知识的过错；观察修行人总体的缺点；与凡夫俗子交往；修行的精进松懈；随意享用欲望；对三宝没有恭敬心。所以，要思念上师三宝的功德。对修行人产生清净的观念。认为别人不好，是自己不清净的征兆，要想起脸上有污垢的人照镜子的例子。不与凡夫俗子交往。不听他们的话。要记住欲望的过患。总的来说，如果没有信心，就不会产生任何白色的功德，所以一切佛法都要以信心为先导。信心也有很多种，但最重要的是信任和真心。
English
Fourth, if the mind and behavior are slightly uncoordinated, then all true meditation will become a supplement to the eight worldly dharmas. The root of all Dharma lies in abandoning this life. Those who practice Dharma now have not severed the ties of this life. They have not turned away from desires, and have not abandoned attachment to relatives and friends. Because they have not given up the desires for food, clothing, shelter, and transportation in the slightest, their virtuous deeds have not become essential, and Dharma and their own minds are mixed up. After practicing Dharma, they do not see whether their afflictions have decreased, but only count the years of practice. They do not reflect on their own faults, but instead observe the faults of others. They become complacent with even a little merit. Their minds are deluded by fame and gain and noise. They do a lot of meaningless chatter. They want to combine the practice of Dharma and worldly affairs, but in the end, they do not succeed in anything. This is because they have not thought about impermanence from the beginning and have become shameless. Therefore, Gyalwa Jigten Sumgon said that the preliminaries are more profound than the actual Dharma. He said that if these four preliminaries arise slightly in the mind, then it is more pleasing than those who claim to have the recitation and practice of the four tantras nowadays. If one's own mind remains in a mundane state, then the Dharma that is done is self-deception and a waste of life. In short, if a little renunciation does not arise, then all meditation is just accumulating fertilizer on the mountain. Therefore, one must always think about the suffering of samsara and the uncertainty of death, and in any case, one must tame one's own mind. When entering the sacred Dharma, it is said that there will be demonic obstacles that hinder and diminish faith. Therefore, the signs of being possessed by a demon are: observing the faults of the guru and spiritual friend; observing the overall shortcomings of practitioners; associating with ordinary people; loosening the diligence of practice; freely enjoying desires; and not having respect for the Three Jewels. Therefore, one should think about the qualities of the guru and the Three Jewels. Generate pure perception towards practitioners. Thinking that others are bad is a sign of one's own impurity, and one should remember the example of a person with a dirty face looking in a mirror. Do not associate with ordinary people. Do not listen to their words. One must remember the faults of desires. In general, if there is no faith, then no white qualities will arise, so all Dharma must be preceded by faith. There are many kinds of faith, but the most important is trust and sincerity.
Tibetan
་ནས་གུས་པ་ལ་ཐམས་ཅད་འདུ། སྐྱེ་ཤིའི་འཕོ་འགྱུར། ནད་གདོན་རྐྱེན་ངན ། གོང་མའི་རྣམ་ཐར་དང་རྒྱལ་བའི་སྐྱེས་རབས་ཐོས་པ་རྣམས་དད་པ་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་ཡིན་པས། ཉིན་རེ་བཞིན་ཡང་དེ་དག་ཡིད་ལས་བརྩིས་བགྲང་གིས་དད་པ་སྐྱེད་དགོས། ཁ་གཅིག་བླ་མ་དང་འགྲོགས་པའི་དུས་སུ་དད་པ་ཆེ་ཆེ་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་། བྲལ་ནས་བརྗེད་པ་དང་། རྐྱེན་དང་འཕྲད་ཚེ་ཡོད་ལ་དེ་ནས་མེད་པ་དང་། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་འདོད་ཐོག་བྱུང་བའམ་ནད་གདོན་སོགས་རྐྱེན་ངན་གྱིས་གཙེས་དུས་དད་པ་ཆེ་ལ། རྗེས་ནས་མེད་པ་དང་། རྩ་བའི་བླ་མ་གཅིག་དང་ཆོས་ཟབ་མོ་གཅིག་ལ་སྙིང་ཕུར་བཙུག་པའི་དད་པ་མེད་པར་གཅིག་བཞག་ནས་གཅིག་གིས་དགའ་བ་ལྟར་བྱེད་པ་རྣམས་སྤངས་ནས་འགྱུར་མེད་ཀྱི་དད་པ་བརྟན་པོས། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་སུ་མ་སོང་ བར་ནང་དུ་ཉམས་ལེན་རེ་མཛོད་དང་རང་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་རེ་འཆར་དུས་གདམས་ངག་དེ་ཟབ་པར་གོ །དེས་ཆོས་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེ། དེ་ཙ་ན་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་དྲན་པས་མོས་གུས་ཀྱང་ཤུགས་ལ་འབྱུང་། དེས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་མ་འབད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཡིན་འདུག། །།དེ་ནས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོ་བཞིའི་ཐོག་མར་སྐྱབས་འགྲོའི་དམིགས་རིམ་ནི། ས་ཕྱོགས་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་བ། མནན་ན་ནེམ་བཏེགས་ན་སྤར་བྱེད་པ། རྩ་ལྗང་ནེའུ་སེང་མེ་ཏོག་དུ་ུམས་གང་བའི་དབུས་སུ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་ལྡན་པའི་ཆུ་མཚོ་ལྷའི་བྱ་སྐད་སྙན་སྒྲོག་པ་དུ་ུམས་གང་བ། མཚོ་དཀྱིལ་དུ་དཔག་བསམ་ལྗོན་ཤིང་རིན་པོ་ཆེ་ལས་གྲུབ་པའི་ལོ་འབྲས་མེ་ཏོག་གིས་དུད་པ། སྡོང་པོ་རྩ་བ་གཅིག་ལ་ཡལ་ག་ཕྱོགས་བཞིར་དབུས་ལྔར་གྱེས་པ་གདུགས་ལྟར་འཁྱིལ་བའི་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བར་སེང་གེ་བརྒྱད་ཀྱིས་བཏེགས་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི། ལྷ་རྫས་ཀྱི་གོས་རིན་ཐང་མེད་པས་བཀབ་པའི་ སྟེང་དུ་པདྨ་འདབ་མ་སྟོང་ལྡན་དང་ཟླ་བ་ཉ་གང་བའི་དབུས་སུ། ངོ་བོ་རང་གི་རྩ་བའི་བླ་མ་རྣམ་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་སྐུ་མདོག་མཐིང་སྔོན་སྟོན་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ། ཞལ་གཅིག་ཕྱག་གཉིས་གཡས་གསེར་གྱི་རྡོ་རྗེ་དང་གཡོན་དངུལ་གྱི་དྲིལ་བུ་ཐུགས་གར་བསྣོལ་ནས་འཛིན་པ། ཞི་བའི་གཟིགས་སྟངས་ཅན། དབུ་རྒྱན་སྙན་རྒྱན་སོགས་ཞི་བའི་ཆས་བཅུ་གསུམ་རྫོགས་པ། དར་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྟོད་གཡོགས་དང་དམར་པོའི་ཤམ་ཐབས། ཞབས་རྡོ་རྗེའི་སྐྱིལ་ཀྲུང་གིས་བཞུགས་པ། མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་གཟི་མདངས་འོད་དུ་འབར་ཞིང་ཐུགས་དགྱེས་པ་ཆེན་པོས་དགོངས་པ། དེའི་དབུ་གཙུ
Chinese
一切都包含在敬信之中。生死的变迁，疾病、邪魔和不幸。听闻上师的传记和佛陀的本生故事是生起信心的原因。因此，每天都要反复思量这些，以生起信心。有些人与上师相处时，信心似乎很大，但离开后就忘记了。遇到障碍时，信心时有时无。当佛法和世俗之事同时出现，或者受到疾病、邪魔等不幸的困扰时，信心很大，但之后又消失了。抛弃那种没有将根本上师视为唯一，没有将甚深佛法铭刻于心的坚定信念，而是像喜欢这个又喜欢那个的做法，以不变的坚定信念，不要向外看，而要在内心进行修持。当自己的心中稍微生起佛法的功德时，就会深刻理解那个教言。由此对佛法产生定解。那时，忆念上师的恩德，敬信也会自然而然地生起。这样，所有道的功德都会毫不费力地自然成就。接下来，在不共四加行之初，皈依的观想次第是：清净的处所，广阔而宽敞的净土。按压时会下陷，抬起时会膨胀。在充满草、绿植、森林和鲜花的中央，有一个具备八支功德的湖泊，充满着发出悦耳天籁之音的鸟儿。湖中央有一棵如意宝树，树上结满了果实和鲜花。树干一根，枝桠向四个方向和中央五个方向伸展，像伞一样盘绕。中央的中心是由八只狮子抬起的珍宝宝座。上面覆盖着无价的天神之衣。在上面，在千瓣莲花和满月的中央。本体是自己的根本上师，形象是金刚持，身色深蓝，如秋天的天空。一面二臂，右手持金色金刚杵，左手持银色铃铛，在心中交叉。具有寂静的眼神。头饰、耳环等具备十三种寂静的装饰。穿着各色丝绸的上衣和红色的裙子。双足跏趺坐。以妙相和好相庄严的身体，光芒四射，心中充满喜悦。其头顶
English
Everything is contained within devotion. The changing of birth and death, illnesses, evil spirits, and misfortunes. Hearing the biographies of past masters and the Jataka tales of the Buddha are causes for generating faith. Therefore, one must contemplate these daily to generate faith. Some people seem to have great faith when they are with their lama, but forget it after they part. When encountering obstacles, faith is sometimes present and sometimes absent. When Dharma and worldly affairs arise simultaneously, or when afflicted by illnesses, evil spirits, or other misfortunes, faith is great, but then it disappears. Abandon the practice of not having unwavering faith in one's root lama and not engraving profound Dharma in one's heart, but rather liking this and then liking that. With unwavering and steadfast faith, do not look outwards, but engage in practice inwardly. When a slight quality of Dharma arises in your mind, you will deeply understand that instruction. This will give rise to certainty about the Dharma. At that point, remembering the kindness of the lama, devotion will also naturally arise. Thus, all the qualities of the path will effortlessly and spontaneously arise. Next, at the beginning of the uncommon four preliminaries, the visualization sequence for taking refuge is as follows: A pure place, a vast and expansive pure land. It sinks when pressed and expands when lifted. In the center, filled with grass, greenery, forests, and flowers, is a lake with eight qualities, filled with birds singing melodious celestial sounds. In the center of the lake is a wish-fulfilling tree made of precious jewels, laden with fruits and flowers. The trunk is one, and the branches extend in four directions and five directions in the center, coiling like an umbrella. In the center of the middle is a jeweled throne supported by eight lions. It is covered with priceless divine garments. Above it, in the center of a thousand-petaled lotus and a full moon. The essence is one's own root lama, the form is Vajradhara, the body color is deep blue, like the autumn sky. One face, two arms, the right hand holding a golden vajra and the left hand holding a silver bell, crossed at the heart. Having a peaceful gaze. Adorned with thirteen peaceful ornaments such as head ornaments and earrings. Wearing a variety of silk upper garments and a red skirt. Seated in the vajra posture. A body adorned with marks and signs, blazing with light and filled with great joy in his heart. The crown of his head