Tibetan
གས་འཕྲོ་རྐྱེན་བྱེད་པས་རང་བབས་ལ་ངོ་ཤེས་ཡོད་ཙམ་མ་ གཏོགས་རང་གིས་རང་མི་བཅིངས་པར་བཞག་པས། རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་སྔར་ལས་མང་བས་ཁམས་འཁྲུགས་ཏེ་སེམས་ལ་བལྟ་སྙིང་མི་འདོད་པ་དང་། ཡང་འཕྲོ་རྒོད་མེད་པར་ཆི་ལེར་གནས་པས་སེམས་རྩ་དགའ་བ་དང་། རེས་དེ་ལྟར་གནས་དུས་གཉིད་བྲོ་བའམ། སྐབས་རེར་དབུགས་འཚང་བ་དང་། རྨི་ལམ་ཡང་ལན་གྲངས་མང་པོ་རང་བཞིན་ཟིན། ཡང་གནས་པའི་འཕྲོ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཅིག་ཤར། ཤར་མ་ཐག་ཏུ་ལྷན་གྱིས་གནས་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་ཤར་བ་དེ་ཚུར་བཀུག་ནས་བཞག་རྒྱུ་ཡོད་པ་འདྲ་བ་སོགས་ཉམས་གྱི་བྱེ་བྲག་སྣ་ཚོགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་སྒོམ་ཤེས་པའི་སྔ་ལྟས་ཡིན་འདུག་པས་མ་བསྐྱུར་བར་སྐྱོང་ན་གཞུང་ནས་གསུངས་པའི་གནས་པ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གང་རུང་ཞིག་སྐྱེ། ཡང་ཞིག་ནས་རྟེན་ཅན་ལ་བསླབ་ན། བསླབ་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་མང་ཡང་། མདུན་དུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་བསྒོམ་ནས་སེམས་གཏད་པ་དང་། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་བརྩི་བགྲང་བྱེད་པ་དེ་ལྷག་པར་ཕན་ཡོན་ཀྱང་ཆེ། ཞི་གནས་མཐར་ཐུག་པ་སྐྱེས་ན་ཟག་བཅས་ཀྱི་ མངོན་ཤེས་རྫུ་འཕྲུལ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་གསུངས་ཀྱང་རྩ་རིགས་བཟང་ངན་དང་དབང་པོའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད། དེང་སང་དེ་ཙམ་བསྒོམ་ནུས་མཁན་མེད། ནུས་ཀྱང་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་འགྲུབ་དཀའ་བའི་དུས་ཡིན། འགྲུབ་ཏུ་རུང་ཡང་ཞར་ལ་བྱུང་ན་མ་གཏོགས་འདོད་པ་མི་རུང་། མངོན་ཤེས་སོགས་ཐལ་ཐོལ་བྱུང་ན་ལྟོས་མེད་དུ་བསྐྱུར་བ་མ་གཏོགས་ཆེད་གཉེར་བྱས་ན་བདུད་ཀྱི་བར་གཅོད་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སྙན་གྲགས་དང་ནུས་པ། ཟང་ཟིང་གི་བསོད་ནམས་སོགས་ཀྱང་ཕལ་ཆེར་ལ་འདི་ཙམ་ནས་སྐྱེ་བར་གསུངས་ཏེ། དེས་ཀྱང་དགེ་སྦྱོར་འགྲིབ་ན་བདུད་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཡིན་པར་གདའོ། །འདི་སྐབས་སེམས་ཀྱི་ལེར་གནས་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་རྒོད་ཀྱི་འགྱུ་བ་དེ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་བཟུང་སྟེ་གནས་འདུག །འགྱུ་འདུག་བསམ་ནས་ངོ་བལྟ་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་རང་ངོ་ལྟ་བ་ངོ་མ་ནི་མི་ཤེས་པའི་གནས་འགྱུ་ཤེས་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་ནས་རྣམ་རྟོག་དང་རིག་པ་གཉིས་ཡ་བྲལ་ཐ་དད་དུ་མི་འཛིན་པར་ཆུ་ རླབས་ཆུ་དང་རོ་གཅིག་པ་བཞིན་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ངང་དུ་བཞག །དེ་ཡང་མི་ཤེས་ན་གནས་འདུག །འགྱུ་འདུག་བསམ་མཁན་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ཧྲིག་གེར་བཞག་པ་མ་གཏོགས་དྲན་པའི་རྗེས་ཉུལ་བརྟག་དཔྱད་ཅིའང་མི་བྱ་བར་གནས་པའི་ཐོག་ཏུ་ལྷན་ནེར་བཞག་པས། ཡེངས་མེད་འཁོར་ཡུག་ལྷ་བུའི་བློ་ཁ་ཚིམས་པ། གསལ་སྟོང་ཧྲིག་གེ་བ། རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་རྡོ་ཚན་ལ་ཁ་བ་བབ
Chinese
因为散乱是违缘，所以只是对自性稍有认识，没有用自己束缚自己。由于分别念的散乱比以前更多，心烦意乱，不想看心。有时没有散乱，平静地安住，心里很高兴。有时那样安住时，昏昏欲睡。有时呼吸困难。梦也多次自然而然地出现。有时在安住的间隙，一个分别念生起。刚一生起就一起安住，似乎可以把生起的分别念拉回来安住等等，出现各种各样的体验，这是懂得修行的先兆，所以不要放弃，如果修持，就会生起经中所说的上中下任何一种安住。又从另一方面来说，如果学习有相，学习的方法虽然很多。但在面前观修释迦牟尼佛，心专注，数呼吸，那样做特别有利益。据说生起最究竟的止观，就会生起有漏的他心通和神变等，但也有根器好坏和根基的差别。现在没有多少人能那样修行。即使能，也是难以成就共同悉地的时候。即使能成就，也只能是顺带发生，不能追求。如果他心通等偶然发生，除了毫不顾忌地放弃之外，如果特意追求，就是魔障产生的因。同样，名声和能力，世间的福报等，据说也大多是从这里产生的。如果因此而减少善行，那就是魔的加持。这个时候，心的专注和分别念散乱的流动，把这两者视为不同而安住。只是想着“流动着，安住着”而观察，却不知道真正的自性观察，这叫做知道安住和流动。之后，不把分别念和觉性视为分离和不同，就像水波和水一样，味道相同，安住在自明自显的状态中。如果还是不明白，就安住着。除了把想着“安住着，流动着”的自己，坦然地安住在自己的本性上之外，什么也不追随念头，不做任何观察，就在安住的基础上坦然安住。这样，无散乱的境界，就像天子一样心满意足。明空坦然，无论生起什么分别念，都像雪落在石头上一样。
English
Because distraction is a hindrance, one only has a slight recognition of one's own nature, without binding oneself. Because the distractions of discursive thoughts are more than before, one becomes agitated and unwilling to look at the mind. Sometimes there is no distraction, and one abides peacefully, feeling very happy. Sometimes, while abiding in that way, one becomes drowsy. Sometimes one experiences difficulty breathing. Dreams also occur naturally many times. Sometimes, in the midst of abiding, a discursive thought arises. As soon as it arises, one abides together with it, and it seems that one can pull back the arising discursive thought and abide with it, and so on. Various kinds of experiences arise, which are said to be a sign that one understands meditation, so one should not abandon it. If one cultivates it, one will generate one of the superior, middling, or inferior abidings mentioned in the scriptures. Furthermore, if one trains with an object of focus, although there are many ways to train, it is particularly beneficial to visualize Shakyamuni Buddha in front of oneself and focus one's mind, and to count one's breaths. It is said that if one generates ultimate calm abiding, one will generate all the contaminated clairvoyance and miraculous powers, but there are also differences in the quality of one's lineage and faculties. Nowadays, there are not many people who can meditate that much. Even if one can, it is a time when it is difficult to accomplish common siddhis. Even if one can accomplish them, it should only happen incidentally, and one should not pursue them. If clairvoyance and other things happen suddenly, one should abandon them without hesitation. If one deliberately pursues them, it is a cause for demonic obstacles to arise. Similarly, fame and power, worldly fortune, and so on, are also said to arise mostly from this. If one's virtuous activities decrease because of this, it is said to be the blessing of demons. At this time, the mind's clear abiding and the movement of discursive thoughts are held as separate and distinct. One only observes, thinking, "It is moving, it is abiding," but one does not know the true observation of one's own nature. This is called knowing abiding and movement. After that, one does not regard discursive thoughts and awareness as separate and distinct. Just as waves and water have the same taste, one rests in the state of self-knowing, self-illuminating awareness. If one still does not understand, one abides. Instead of following after thoughts or engaging in any analysis, one simply rests in the nature of the one who thinks, "It is abiding, it is moving," and abides openly on the basis of that abiding. In this way, the environment of non-distraction satisfies the mind like a celestial child. Clarity and emptiness are open and clear. Whatever discursive thought arises, it is like snow falling on a stone.
Tibetan
་པ་ལྟར་ཤར་ཤར་དུ་ཟིན་པ། མི་འདི་རྣམས་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུ་ུམི་བསྒོམ་པ་ཅི་ཡིན་ན་སྙམ་པའི་རང་ལ་ཡིད་ཆེས་དང་གཞན་ལ་ཡི་མུག་ལྡང་བ། རི་ལ་གཅིག་པུར་བསྡད་ཀྱང་གཅིག་རྐྱང་ཟིན་སྙམ་པ། ཆོས་བརྒྱད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་མེད་འདྲ་བ། སྐབས་རེར་ཚབ་ཚུབ་བན་བུན་མང་པོ་ལངས་ནས་བལྟ་རྒྱུ་བཞག་རྒྱུ་མི་རྙེད་པ། སྐབས་རེར་འདི་ཡིན་མེད་པའི་མོག་གེ་བ་སོགས་འབྱུང་བར་སྣང་སྟེ་ཉམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཡིན་པར་འདུག །དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་དང་པོ་བྱུང་ས། ཐ་མ་འགྲོ་ས། བར་དུ་གནས་ས། དབྱིབས་ཁ་དོག་གཅིག་དང་དུ་མ་སོགས་རྩད་གདར་ ཞིབ་ཆ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བཅད་པས། གང་ནས་སྐྱེ་ས་མེད། འདི་ན་འགག་ཟེར་བ་མེད། ད་ལྟ་འདིར་གནས་ཀྱི་ཡུལ་མེད། དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་ངོས་བཟུང་བྱར་མེད། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་དེ་རྗེན་ལྷག་གེར་མཐོང་བ་ལ་ལྷག་མཐོང་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཀྱང་། ཉམས་ཀྱི་མྱོང་བ་ཙམ་ལས་རྟོག་པའི་རང་ངོ་མཐོང་བ་དངོས་ནི་མིན་འདུག །འདི་སྐབས་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས་མ་བཅོས་པར་ཞོག་གསུངས་པ་དེ་འདི་ཡིན་པར་འདུག་སྙམ་པའང་འབྱུང་། ཕར་ནམ་ཡེངས་མི་ཚོར་བ་སྐབས་ཞིག་དྲན་རིག་ཡེ་རེ་འོང་དུས་གསལ་ལྷང་ངེ་སོང་བ་འདྲ་ཞིག་ཀྱང་ཡོང་། འདི་སྒོམ་གྱིི་གཏད་སོ་མེད་པར་ཐ་མ ལ་དུ་རང་གར་བསྡད་པ་འདྲ་བའང་འབྱུང་བས་སྒོམ་སྔར་ལས་ཞན་དུ་སོང་བ་མིན་ནམ་བསམ་པའང་འབྱུང་། །རྣམ་རྟོག་ཤར་ཡང་སྔར་བཞིན་དཀའ་ཚེགས་མི་དགོས་པ་ལ་རང་གར་བཞག་པས་ཆོག་པ་ལྟར་སྣང་བ་སོགས་འཆར་སྒོོ་མི་འདྲ་བ་དང་། མཐོ་དམན་ཡུན་རིང་ཐུང་དུ་མ་འབྱུང་ཞིང་རེ་ཞིག་སྐྱེད་ཐོན་རྒྱུ་ཅིའང་མེད་པས་སྐབས་རེར་ཡི་མུག་ཀྱང་ལྡང་། སྐབས་རེར་འདི་ལས་ལྷག་པའི་ལྟ་སྒོམ་མེད་འདྲ་བསམ། གཞན་ལ་རྟོག་པ་མཐོ་མཐོའི་སྐད་ཆ་བཤད་སྙིང་འདོད། རྨི་ལམ་དུའང་སྔར་གྱི་གྲུབ་ཐོབ་དང་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ། སྐབས་རེར་མི་མཚམས་པ་མ་རུངས་པ་འདི་རྨིས་ནས་རེ་དོགས་ཁུ་འཁྲིག་འབྱུང་། སྐབས་རེར་རྣམ་གཡེངས་དང་ཉམས་ལེན་ཀྱང་འདྲེས་ནས་ང་རྣམ་གཡེངས་ཀྱིས་མི་གནོད་པར་འདུག་སྙམ་སྟེ་ཡུན་རིང་གཡེང་ན་དུག་ལྔ་ཆོས་བརྒྱད་སྔར་ལས་ཀྱང་ཐུབ་ལྡང་ནས་རེ་ཞིག་དྲན་པས་རྗེས་སླེབ་མི་ཐུབ། སླེབ་ཀྱང་མགོ་ནོན་དཀའ་བར་འོང་བས་བརྟན་པ་ཤིན་ཏུ་ཐོབ་ན་མ་གཏོགས་རྣམ་གཡེངས་སྤང་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་ནུས་པ་ཞིག་གལ་ཅི་ནས་ཆེ་བར་གདའ། དེ་ནས་མོས་གུས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་སམ། སྔོན་གྱི་ལས་འཕྲོ་སད་ལྟ་བུས་རིག་པ
Chinese
就像闪电一样快速地完成。心想这些人为什么不像这样修习呢？生起对自己有信心，对他人感到厌倦。即使独自住在山上，也觉得自己已经达到了一切。似乎对世间八法漠不关心。有时会冒出许多杂乱无章的想法，找不到要看的东西或要放下的东西。有时会出现这种模模糊糊，不知是什么的情况，这似乎是体验的差别。然后，对于心的最初产生之处，最终消逝之处，中间停留之处，形状颜色是一个还是多个等等，反复详细地进行追查。 结果发现，没有产生的地方。这里没有所谓的停止。现在这里没有停留的地方。形状颜色等无法确定。赤裸裸地见到脱离一切戏论的心之自性，无处可寻的自明，这被称为胜观。但这只是体验的感受，并不是真正见到觉知的自性。这个时候，会觉得生起对能见与所见二者不二的定解，然后安住于不造作的状态，上师所说的就是这个意思。有时会这样想。有时会长时间没有觉察，突然间，念头和觉性出现时，会觉得一切都变得清晰明亮。这就像是没有修行的目标，最终自然而然地安住一样，有时会觉得修行比以前退步了。即使生起分别念，也不像以前那样需要费力，似乎可以自然而然地放下，等等，出现各种不同的情况。 高低、长短等情况不会持续发生，暂时没有任何进展，所以有时会感到厌倦。有时会想，似乎没有比这更高的见修行。想要对别人说一些高深的见解。在梦中也会梦到以前的成就者和本尊。有时会梦到不合适的人或恶人，从而产生希望和恐惧。有时散乱和修行也会混杂在一起，心想我似乎不会被散乱所伤害，但如果长时间散乱，五毒和世间八法会比以前更加强烈地生起，以至于暂时无法用正念来追赶。即使追赶上也难以控制，所以除非获得非常稳固的定力，否则必须舍弃散乱，一心一意地修行，这一点非常重要。然后，由于虔诚心的加持，或者像唤醒前世的业力一样，觉性
English
It's like finishing quickly like lightning. Thinking, why don't these people practice like this? Confidence arises in oneself, and weariness arises towards others. Even when living alone on a mountain, one feels that one has attained everything. It seems like one is indifferent to the eight worldly concerns. Sometimes many chaotic and confused thoughts arise, and one cannot find anything to look at or anything to let go of. Sometimes there appears to be this vague, unclear state of what it is, which seems to be a difference in experience. Then, regarding the initial arising place of the mind, the final vanishing place, the intermediate dwelling place, whether the shapes and colors are one or many, etc., repeatedly and thoroughly investigate. As a result, it is discovered that there is no place of arising. Here, there is no so-called cessation. Now, here, there is no place of dwelling. Shapes, colors, etc., cannot be identified. Nakedly seeing the nature of the mind, which is free from all elaboration, the self-illuminating that is nowhere to be found, this is called insight (Lhaktong). But this is just the feeling of experience, not actually seeing the nature of awareness. At this time, one feels that a definite understanding arises that the seer and the seen are non-dual, and then one abides in a state of non-fabrication, which is what the guru meant. Sometimes one thinks like this. Sometimes, without noticing for a long time, suddenly, when thoughts and awareness arise, one feels that everything becomes clear and bright. This is like having no goal of meditation, and eventually naturally abiding, and sometimes one feels that meditation has regressed compared to before. Even when conceptual thoughts arise, it doesn't require effort like before, and it seems like one can naturally let go, etc., and various different situations arise. High and low, long and short, etc., do not occur continuously, and there is no progress for the time being, so sometimes one feels weary. Sometimes one thinks that there seems to be no higher view or meditation than this. One wants to say profound views to others. In dreams, one also dreams of past accomplished beings and yidam deities. Sometimes one dreams of inappropriate people or evil people, and thus hope and fear arise. Sometimes distraction and practice are mixed together, and one thinks that I don't seem to be harmed by distraction, but if one is distracted for a long time, the five poisons and the eight worldly concerns will arise even more strongly than before, so that one cannot catch up with mindfulness for a while. Even if one catches up, it is difficult to control, so unless one obtains very stable stability, one must abandon distraction and practice with one-pointedness, which is very important. Then, due to the blessings of devotion, or like awakening past karma, awareness