Tibetan
་བསླབ། དེ་ཡང་བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བྱ་བ་བཅུར་གསུངས་ཏེ། དད་པའི་རྩ་བ་ལ་གནས་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་པ་དང་། བརྩོན་པ་དྲག་པོས་དམ་པའི་ཆོས་ཕྱོགས་མེད་དུ་ཚོལ་བ་དང་། འདུན་པ་དྲག་པོས་དགེ་བའི་ལས་ལ་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བ་དང་། བག་ ཡོད་པས་ལས་དང་བྱ་བ་ཆུད་མི་ཟ་བ་དང་། བདག་གི་དགེ་བ་ལ་མི་ཆགས་པར་སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱེད་པ་དང་། ལུས་དང་སྲོག་ལ་མི་ལྟ་བར་དམ་པའི་ཆོས་འཛིན་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་མི་ངོམས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་ནན་ཏན་ཏུ་བྱེད་པ་དང་། དུས་རྟག་ཏུ་ཡང་དག་པའི་དོན་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པས་ལམ་གང་ཡང་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་ནན་ཏན་བྱ། འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ། ལོ་ལེགས་པར་འདོད་ན་ས་བོན་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་སོ་ནམ་ལ་འབད་དགོས་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཆེ་ཕྲ་ལག་ལེན་ཅི་ཐེབས་གང་ཐེབས་དགོས། དེའང་སྦྱིན་པ་བཏང་། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་། བཟོད་པ་བསྒོམ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམ། བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ལ་ལེགས་པར་བསླབ་པ་སྟེ་ཕར་ཕྱིིན་དྲུག་དང་། མདོར་ན། རྒྱལ་སྲས་རྣམས་ཀྱིས་མི་བསླབ་པའི། །དངོས་དེ་གང་ཡང་ཡོད་པ་མིན། །ཞེས་པ་ལྟར་དགེ་རྩ་ཕྱོགས་མེད་དུ་བསྒྲུབ། གཞན་གྱིས་བསྒྲུབས་པ་ལ་ཡི་རངས་བསྒོམ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྔར་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་གསར་པ་དང་འཕྲད་ཅིང་དེའི་རྒྱུ་དགེ་བ་ལ་འགོད་པར་འདོད་པའི་བྱམས་པ་དང་། ད་ལྟའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ཞིང་ཕྱིན་ཆད་ཀྱང་དེའི་རྒྱུད་མི་དགེ་བ་འགོག་པར་འདོད་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་། ད་ལྟ་གཞན་ལུས་སེམས་བདེ་བ་ལ་ཡི་རངས་པའི་དགའ་བ་དང་། རང་དང་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གཅིག་ལ་གལ་ཆེ་ཆུང་ཁྱད་མེད་པར་མཉམ། དེ་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཉེ་རིང་མེད་པ ར་གཅིག་ལ་མ་ཆགས། གཅིག་ལ་མི་སྡང་བར་ཐམས་ཅད་ངོ་མཉམ་པ་ནི་བཏང་སྙོམས་ཏེ། དགྲ་གཉེན་བར་མའི་བྱེ་བྲག་མེད་པར་ནམ་མཁའི་མཐའ་ཁྱབ་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པ་ནི་ཚད་མེད་བཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་དུ་ཞུགས་ཕྱིན་ཆད་ཉམས་ལེན་གྱི་མཐིལ་དུ་དགོས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཉིང་ཁུ་ཡིན། འདི་ལ་བཀའ་གདམས་པའི་མན་ངག་ཏུ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་འབྲེལ་པའི་བསམ་ནས་བྱམས་སོགས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་བྱེད་ དེ། བདག་ཅི་ནས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དགོས་པ་འདུག །དེའི་རྒྱུར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དགོས་པར་འདུག །དེའི་རྒྱུར་སྙིང་རྗེ། སྙི
Chinese
教导。 此外，在《慧海请问经》中说，菩萨有十种行为：安住于信心的根本，依止善知识；以猛烈的精进，毫无偏颇地寻求殊胜的佛法；以强烈的意愿，不舍弃行善业的精进；以谨慎的态度，不浪费工作和事业；不贪著自己的善根，成熟众生；不顾惜身体和性命，受持殊胜的佛法；不满足于福德的积累；努力积累智慧的资粮；时时刻刻不离开正确的意义；以善巧方便，完全寻求一切道。对于这些要努力。 入门教导：如果想要好收成，仅仅有种子是不够的，必须努力耕作，同样，仅仅有想要成佛的想法是不够的，必须尽可能地实践大大小小的菩萨行。也就是布施，持戒，忍辱，精进，禅定和智慧，这六度。总而言之，正如“对于菩萨们来说，没有什么是不需要学习的”所说的那样，要毫无偏颇地积累善根。 随喜他人所做之善。 慈爱，即希望一切众生都获得前所未有的新快乐，并将此快乐之因安立于善法之中； 慈悲，即希望众生脱离当下的痛苦，并且将来也能断除痛苦之因——恶业； 喜悦，即随喜他人身心安乐； 平等心，即对于自己和母亲一样的众生，不分轻重，一视同仁。对于所有众生，不分亲疏远近，不起贪恋，不起嗔恨，平等相待，这就是舍。 也就是，不分怨亲中立，对遍布虚空的一切无量众生，如此修持，即是四无量心。 一旦进入大乘瑜伽，这就是修行的核心，是佛法的精髓。 在噶当派的教言中，通过思考因果关系，使慈爱等在相续中生起。 因此，我无论如何都要成佛。 成佛的因是菩提心。 菩提心的因是慈悲。 慈
English
Teachings. Furthermore, in the Sutra Requested by Blo Gros Gya Tsho, it is said that there are ten activities of a Bodhisattva: abiding in the root of faith, relying on virtuous spiritual friends; with fierce diligence, seeking the supreme Dharma without partiality; with strong desire, not abandoning the effort to engage in virtuous deeds; with mindfulness, not wasting work and activities; not being attached to one's own merit, but maturing sentient beings; not regarding body and life, upholding the supreme Dharma; not being satisfied with the accumulation of merit; diligently making effort in the accumulation of wisdom; at all times not separating from the correct meaning; and with skillful means, completely seeking all paths. One should be diligent in these. Introductory teachings: If one wants a good harvest, it is not enough to just have seeds, one must work hard at farming. Similarly, it is not enough to just have the thought of wanting to attain Buddhahood, one must practice the Bodhisattva's conduct, both great and small, as much as possible. That is, giving, keeping morality, practicing patience, exerting effort, and properly training in meditation and wisdom, these are the six perfections. In short, as it is said, "For the sons of the conquerors, there is nothing that they do not need to learn," one should accumulate virtuous roots without partiality. Meditate on rejoicing in the virtuous deeds of others. Loving-kindness, which is the wish that all sentient beings may meet with new happiness that has never existed before, and to establish the cause of this happiness in virtue; Compassion, which is the wish that sentient beings may be free from present suffering, and in the future may also prevent the cause of suffering, which is non-virtue; Joy, which is rejoicing in the happiness of others' bodies and minds; Equanimity, which is to treat oneself and beings like one's mother equally, without distinguishing between importance and insignificance. Towards all sentient beings, without distinguishing between near and far, not being attached to one, not being hostile to one, but treating all equally, this is equanimity. That is, without differentiating between enemies, friends, and neutrals, to meditate in this way on immeasurable sentient beings pervading the ends of space, this is called the four immeasurables. Once one has entered the Great Vehicle Yoga, this is the core of practice, the essence of the Dharma. In the Kadampa teachings, through contemplating the relationship of cause and effect, loving-kindness and so on are generated in the mind-stream. Therefore, I must attain Buddhahood no matter what. The cause of attaining Buddhahood is the mind of enlightenment. The cause of the mind of enlightenment is compassion. Compas-
Tibetan
ང་རྗེའི་རྒྱུར་བྱམས་པ། དེའི་རྒྱུར་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་དྲིན་ཏུ་གཟོ་བ། དེའི་རྒྱུར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་དགོས། དེ་ཤེས་ནས་ཐོག་མར་རྩ་བའི་མ་དེའི་དྲིན་ལ་བསམ་ནས་བྱམས་པ་བསྒོམས། དེ་དང་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་སྲོག་དབུགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཀུན་ལ་རྒྱ་ཇེ་ཆེར་བསྒོམ། མི་གཞན་གྱིས་ཆོས་པ་བཟང་པོར་མཐོང་དུ་རེ་བའམ། ལྟོ་གོས་སྙན་གྲགས་སོགས་འདོད་པའམ། གཞན་ལས་རང་བཟང་བ་ཞིག་འོང་དུ་རེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བརྫུ། ཚུལ་འཆོས་བྱེད། མིང་རྟོགས་ལྡན་དང་གྲུབ་ཐོབ་ཏུ་བཏགས་པ་དེ་གཉིས་ཕུང་གི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་དང་། མི་རྟག་པའི་སྒོམ་གཉེན་པོ་བརྟེན་དགོས། དགེ་སྦྱོར་དང་ཆོས་སྤྱོད་བག་རེ་བྱེད་ཀྱང་ཕྱི་མ་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་ཙམ་ལ་སྨོན་ནའང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་རྒྱབ་འགལ་ཡིན་པས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་ལས་འབྲས་དྲན་ པར་བྱ། རང་དོན་ཡིད་བྱེད་ཁོ་ན་ལས་གཞན་ཕན་གྱི་བསམ་པ་མི་སྐྱེ་ན་རྩ་བ་འཆུག་པས་བདག་གཞན་མཉམ་བརྗེའི་སེམས་བསྒོམ་དགོས། འདི་ལྷག་པར་ཡང་གལ་ཆེ། དེ་ཡང་བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་འདོད་པར་མཉམ། སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པར་མཉམ། ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡང་མཉམ། བདག་གཅིག་པུ་ཡིན་ལ་སེམས་ཅན་ནི་མང་པོ་ཡོད་པས་བདག་དང་མཉམ་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག །དེའི་ཕྱིར་བདག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་འདོད་པ་སྟེ་འདི་ཉིད་གོ་ཡུལ་ཙམ་དུ་ུམ་ལུས་པའི་སེམས་ཐོག་ཏུ་ཁེལ་ངེས་པ་དགོས། དེའི་བོག་འདོན་ཏུ། བདག་མི་གཅེས་ཤིང་། སེམས་ཅན་གང་རུང་གཅིག་ཀྱང་བདག་ལས་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར་འཛིན་པས་གཞན་བདེ་བའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་དོས་དྲག་པ་ལའང་འཇུག་པར་སྤྲོ་བའི་བསམ་སྦྱོར་གཉིས་ཀ་གཞན་དོན་ཁོ་ན་བྱེད་པ་དགོས། ད་ལྟ་རང་རེ་ཚོས་དགེ་བ་ཕྲན་བུ་བྱེད་ན་ཡང་། རང་གིས་བྱས་པ་ དེས་རང་ལ་ཕན་པར་བྱེད། གཞན་གྱིས་བྱེད་བཅོལ་བ་དེ་བཅོལ་མཁན་དེའི་ཡིན་རྒྱུ་བྱེད་པ་འདི་འདྲས་གར་ཡང་མི་ཕྱིན། ཆོས་སྤྱོད་ལྟ་ཅི་སྨོས་འགྲོ་འཆག་ཉལ་འདུག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཞན་ཕན་གྱི་སེམས་འབའ་ཞིག་པས་བྱ། ནད་དང་གདོན་གྱི་གནོད་པ། མི་ཁ་ཟུག་པ། ཉོན་མོངས་ཆེ་རུ་འགྲོ་བ་སོགས་བྱུང་ན་དེའི་སྟེང་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་མི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཤིང་སྤུངས། སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ན་སྔོན་ལས་སུ་ཤེས་པས་སེམས་སྡུག་མི་བྱ་བར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བླང་། བདེ་སྐྱིད་བྱུང་ཚེ་ནོར་དབང་ཐང་དགེ་ཕྱོགས་སུ་བཏང་ཞིང་སྙོམ་ལས་སུ་མི་སྡོད་པར་ལུས་ངག་དགེ་ལ་བ
Chinese
慈爱是上师的根本，知恩报恩是慈爱的根本，视一切众生为父母是慈爱的根本。认识到这一点后，首先思念根本母亲的恩德，修习慈爱。同样地，对一切有情众生，都要扩大修习慈爱。不要为了让别人把自己看作是好的修行人，或者为了得到衣食名声等，或者为了比别人更好而假装菩萨，虚伪做作。把名字叫做证悟者和成就者，这二者是毁灭的根源，所以要依靠暇满难得和无常的修法作为对治。即使做一些善行和修行，如果只希望来世获得人天福报，也与菩提心相违背，所以要忆念轮回的过患和业果。如果心中只有利己的想法，而不生起利他的心，那就是根本错误，所以要修习自他交换的心。这一点尤其重要。也就是说，自己和一切众生在想要快乐上是相同的，在不想要痛苦上是相同的，在法性无自性上也是相同的。自己是唯一的，而众生是众多的，所以比与自己相同还要更加殊胜。因此，要发愿自己获得佛果后，将一切众生安置于佛果，这一点不仅仅是理解，而是要切实地落实到心上。为了实现这一点，不要珍爱自己，要认为任何一个众生都比自己更珍贵，为了他人的幸福，即使是极大的痛苦也愿意承受，身语意三门都要做利益他人的事情。现在我们即使做一点善事，也是为了自己受益。别人委托我们做的事情，也变成委托人的功劳，这样是行不通的。更不用说修行了，一切的行住坐卧都要以利益他人的心来做。如果遇到疾病和魔障的侵害，或者受到别人的恶语中伤，或者烦恼增大的情况，就把一切众生的不悦意都集中起来承受。如果遇到痛苦，要知道这是往昔的业力，不要伤心，要接受他人的痛苦。如果遇到快乐和幸福，就把财富、权势都用于善的方面，不要懈怠，身语意三门都要行善。
English
Love is the root of the Guru. Recognizing and repaying kindness is the root of love. Recognizing all sentient beings as one's parents is the root of love. Having realized this, first contemplate the kindness of your root mother and cultivate love. Similarly, cultivate love, expanding it to include all sentient beings sustained by life and breath. Do not pretend to be a Bodhisattva, acting hypocritically, hoping that others will see you as a good practitioner, or desiring food, clothing, fame, etc., or hoping to be better than others. Calling oneself an accomplished one or a realized one, these two are the root of ruin, so you must rely on the difficulty of obtaining leisure and fortune and the meditation on impermanence as antidotes. Even if you do some virtuous deeds and Dharma practice, if you only aspire to the happiness of gods and humans in the next life, it is contrary to Bodhicitta, so remember the faults of samsara and the results of karma. If only self-interest arises in your mind and the thought of benefiting others does not arise, then the root is wrong, so you must cultivate the mind of exchanging self and others. This is especially important. That is to say, oneself and all sentient beings are equal in wanting happiness, equal in not wanting suffering, and equal in the nature of Dharma without inherent existence. Oneself is singular, while sentient beings are numerous, so it is even more superior than being equal to oneself. Therefore, aspire to attain Buddhahood and then place all sentient beings in Buddhahood; this should not remain merely an intellectual understanding but must be firmly established in your mind. To achieve this, do not cherish yourself, and regard any sentient being as more precious than yourself. For the sake of others' happiness, be willing to endure even the most severe suffering, and engage in benefiting others with your body, speech, and mind. Even the small amount of virtue we do now, we do it for our own benefit. Entrusting others to do something becomes the merit of the one who entrusted it; this will not work. Not to mention Dharma practice, all actions, such as walking, standing, sitting, and lying down, should be done with the sole intention of benefiting others. If harm from illness and evil spirits occurs, or if you are hurt by others' words, or if afflictions increase, then gather and accumulate all the unpleasantness of sentient beings upon yourself. If suffering arises, know that it is due to past karma, do not be sad, and take on the suffering of others. If happiness and well-being arise, dedicate wealth and power to virtuous pursuits, do not remain idle, and engage in virtue with your body, speech, and mind.