Tibetan
་འགྲོ་ཞིང་། དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ལས་དང་། ཡེ་ཤེས་མ་འདྲེས་པ་གསུམ་ནི་དུས་གསུམ་ལ་མ་ཆགས་མ་ཐོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་བཅོ་བརྒྱད་སྔར་བཤད་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། སྔར་བཤད་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །ཁ་ཅིག་དང་གི་སྒྲས་གཞི་ཤེས་དང་ལམ་ཤེས་སྡུད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཐེག་བསྡུས་དང་། ཀུན་བཏུས། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཡོན་ཏན་འདི་དག་འཆད་པའི་ཚེའང་རྣམ་མཁྱེན་ལས་ལོགས་སུ་དེ་གཉིས་བགྲངས་རིགས་པར་ཐལ་བ་དང་། འདིར་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྣམ་པ་བརྒྱ་དང་བཅུ་ལ་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་གཞན་གཉིས་ཀྱང་དེའི་ནང་དུ་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དང་གི་སྒྲ་ནི་འབྱེད་པའི་ཚིག་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནང་ཚན་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྨོན་ནས་མཁྱེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་སོགས་ཀྱི་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་བསྟན་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་འཛིན་ནི། བདག་ལ་ལྟ་བའི་མིའི་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་དམིགས་རྐྱེན་མི་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་གྱི་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་སྤོང་ཞིང་དེ་ལས་འབྱོལ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། རྒྱལ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ་ནི་གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་སོགས་སུ་བྱོན་ནས་རང་ལ་དམིགས་ནས་སེམས་ཅན་དེའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་རྒྱུན་ཆད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ཅིང་ཉོན་མོངས་ས་བོན་དང་བཅས་པ་རྒྱུན་གཅོད་པས་ཁྱད་པར་འཕགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་དངོས་དང་རྩོད་སྤང་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཉན་ཐོས་སོགས་ཀྱི་དེ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྨོན་ནས་མཁྱེན་པ་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྨོན་ནས་མཁྱེན་པ་ནི། རྩོལ་བ་གཏན་མེད་དུ་ངང་གིས་འཇུག་པས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་གཟུགས་སོགས་ལ་ཆགས་པ་སྤངས་པ་དང་ཆོས་ཀྱི་ཆ་མི་མཁྱེན་པ་གང་ཡང་མེད་པས་ཐོགས་པ་མེད་པ་དང་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་རྟག་ཏུ་གནས་པ་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པ་བརྙེས་པས་འདྲི་བ་ཀུན་གྱི་ལན་འདེབས་པར་ནུས་པར་བཞེད་དོ། །འཕགས་པས་ཆགས་སྤངས་ནི་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་དང་། རྟག་གནས་ནི་ཐུགས་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་གཞག་པའོ་ཞེས་གསུངས། ཉན་རང་གི་ནི་ཁྱད་ཆོས་ལྔ་ལྡན་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། གཉིས་པ་རྩོད་པ་སྤངས་པ་ལ་རྟག་གནས་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བ། ཁྱབ་རྟག་གཉིས་ཀ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་སྐུ་ཆོས་ཅན་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པར་ཐལ། རྟག་ཏུ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་
Chinese
行走，以及随顺彼时意乐的三种不杂之事业与智慧，即是对于三时无有执着与阻碍之智慧，也就是之前所说的十八种，以及之前所说的遍知一切相。有些人认为用“和”字来包括基础智和道智是不合理的，因为在《摄大乘论》、《集论》、《经庄严论》中，在讲解这些功德时，也应该将这二者从遍智中单独列出，而且这里是将一百一十种遍智之相安立为遍智的时候，其他二者也包含在其中。因此，“和”字是区分的词语。第二，在内在分类中，有无烦恼之等持和从愿而知的等持。第一，显示声闻等之等持与佛陀之等持的差别是：声闻的无烦恼等持，是从不作以我为视者的有情烦恼生起之缘的方式，完全舍弃他者的烦恼生起并从中解脱。而佛陀的无烦恼则是前往村庄和城市等处，以自己为所缘，发愿彼等有情的烦恼皆断绝，并断绝烦恼种子，因此更为殊胜。第二分为真实和辩论遣除二者。第一，显示声闻等之等持与如来从愿而知之差别是：佛陀的从愿而知，是毫不费力自然而然地进入，因此是任运成就，并且舍弃对色等之贪执，以及没有任何不了解的法，因此是无有阻碍，并且恒常安住直至轮回存在，以及由于获得了各个正确的智慧，因此被认为是能够回答一切提问的。圣者说，舍弃贪执是不会中断，恒常安住是心恒常处于等持之中。声闻独觉的则不是这样具备五种特征。第二，辩论遣除分为对恒常安住的辩论遣除，以及对周遍和恒常二者的辩论遣除。第一是：法身法性应恒常利益有情，因为恒常安住于大悲之自性中。
English
Walking, and the three unmixed activities and wisdom that follow the intention of that time, are the wisdom that is unattached and unobstructed to the three times, that is, the eighteen kinds mentioned before, and the omniscient knowledge of all aspects mentioned before. Some people think that it is unreasonable to include the basic wisdom and the path wisdom with the word "and", because in the *Mahāyānasaṃgraha*, the *Abhidharmasamuccaya*, and the *Mahāyānālaṃkāra*, when explaining these merits, these two should also be listed separately from the omniscient knowledge, and here it is when one hundred and ten aspects of the omniscient knowledge are established as the omniscient knowledge, the other two are also included in it. Therefore, the word "and" is a word of distinction. Second, in the internal classification, there are samādhi without afflictions and samādhi of knowing from aspiration. First, the difference between the samādhi of the hearers and so on and that of the Buddha is shown: the samādhi without afflictions of the hearers is to completely abandon the arising of afflictions of others and be liberated from it in the way that it does not create the condition for the arising of afflictions of beings who see themselves as self. The Buddha's freedom from afflictions is to go to villages and cities, etc., and with himself as the object, to wish that the afflictions of those sentient beings would be cut off, and to cut off the seeds of afflictions, so it is more excellent. The second is divided into two: the real and the refutation of debate. First, the difference between the samādhi of the hearers and so on and the Tathāgata's knowing from aspiration is shown: the Buddha's knowing from aspiration is that it enters effortlessly and naturally, so it is spontaneously accomplished, and it abandons attachment to form and so on, and there is no dharma that is not understood, so it is unobstructed, and it always abides as long as samsara exists, and because it has obtained each correct wisdom, it is considered to be able to answer all questions. The noble one said that abandoning attachment is not interrupted, and abiding constantly is that the mind is constantly in samādhi. The solitary realizer does not have these five characteristics. Second, the refutation of debate is divided into the refutation of debate on constant abiding, and the refutation of debate on both pervasiveness and constancy. The first is: the Dharmakāya Dharma-nature should always benefit sentient beings, because it always abides in the nature of great compassion.
Tibetan
ན། འདིའི་ལན་ནི་སྐལ་ལྡན་ལ་སྣང་བ། སྐལ་མེད་ལ་མི་སྣང་བ་དཔེས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྣང་ངོ་ཞེས་དྲང་ངོ་། །གང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་དེའོ། །གང་ལ་གདུལ་བྱ་དག་མ་དག་དེ་དང་དེ་ལའོ། །དུས་གང་གི་ཚེ་ན་བྱ་བ་ཕྲིན་ལས་མཛད་པས་ཕན་པར་གྱུར་པའི་ཚེའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ལོངས་སྐུའི་གདུལ་བྱ་གང་ལ་ལོངས་སྐུ་གང་དང་། སྤྲུལ་སྐུའི་གདུལ་བྱ་གང་ལ་སྤྲུལ་སྐུ་སོགས་གང་སྐལ་བ་དང་མཚམས་པར་ནིའོ། །རྒྱུ་གང་ལས་ན་གདུལ་བྱ་རྒྱུ་བཞི་ལས་ནི་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་གྱུར་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སོ། །རྒྱུ་ནི་རྨི་ལམ་བསྟན་པར། ཐུབ་པ་མཐོང་བའི་རྒྱུ་ཚུལ་ཁྲིམས་དག་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྡན་པ་ཐུབ་པའི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ། དེ་མཐོང་བར་སྨོན་པ་བཞི་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དཔེར་ན་ལྷ་ཡི་རྒྱལ་པོས་ཆར་ཕབ་ཀྱང་ནས་སོགས་ས་བོན་མི་རུང་བ་རུལ་བ་དང་ཚིག་པ་སོགས་ལ་མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་མི་འཁྲུངས་པ་ལྟར་ཐབས་མཁས་ལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་བའི་སངས་རྒྱས་ནས་དོན་ཁྱད་པར་ཅན་སྣང་བའི་སྐལ་བ་མེད་པས་བཟང་པོ་མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་སམ་འོད་ཟེར་འགྱེད་པ་སོགས་མི་མྱོང་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཆུ་ཡི་སྣོད་ཆག་ན། །ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་མི་སྣང་བ། །དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་ངན་པ་ལ། །སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱང་མི་སྣང་ངོ་། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་ཁྱབ་པ་དང་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རིམ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལན་རིམ་བཞིན་གདུལ་བྱ་གང་ཡོད་དུ་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་སྐལ་ལྡན་ལ་མཛད་པ་ཕྲིན་ལས་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཁྱབ་པར་ངེས་པར་བརྗོད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་རྒྱུན་ཟད་པ་སྟེ་ཆད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་རྟག་པ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་དང་ནི་རྒྱུན་མི་ཆད། །རྒྱུན་གྱིས་དེ་དག་རྟག་པ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །གཉིས་པ་ལོངས་སྐུ་ལ་ངོ་བོ་མདོར་བསྟན། ཡོན་ཏན་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་སུ་མཚོན་བྱེད་མཚན་ནི་བཟང་པོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། མཛེས་ཤིང་སྡུག་པར་བྱེད་པ་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུས་བརྒྱན་པའི་གཟུགས་སྐུའི་བདག་ཉིད་གནས་འོག་མིན་ཁོ་ནར་བཞུགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཐུབ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུར་སྟོན་པ་བཞེད་དེ། འཁོར་ས་བཅུའི་བྱང་སེམས་ཁོ་ན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་ཉེ་བར་རྫོགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་གཟུ
Chinese
那，对此的回答是以譬喻说明对有缘者显现，对无缘者不显现。第一，显现，如实陈述。在哪里显现呢？在佛的事业中。对谁显现呢？对可调伏的众生，清净与不清净的众生。在什么时间显现呢？在事业和利他行为能够带来利益的时候。如何显现呢？对报身所化的众生显现报身，对化身所化的众生显现化身等，根据各自的根器和相应的方式显现。从什么因缘显现呢？依赖于可调伏的众生从四种因缘中完全成熟。四种因缘是：在梦中显现，见到能仁（释迦牟尼）的因缘是戒律清净，具有禅定，宣说能仁的功德，以及渴望见到他。第二，例如，天王降雨，但对于不能生长的种子，如腐烂和烧焦的种子，不会生出绿色的苗芽。同样，对于没有缘分见到善妙殊胜之事的众生，即使佛陀具有善巧方便和广大的慈悲，他们也无法体验到美好的增上生、决定胜，或者感受到佛的光芒等。正如：如果水器破裂，月亮的倒影不会显现。同样，对于恶劣的众生，佛的形象也不会显现。如是说。第二，对此的辩论是：智慧法身，作为所立宗。如果说是周遍和常恒，那是不合理的。因为它们分别存在于瑜伽士各自确定的相续中，并且每一刹那都在生灭。回答是：因为对有缘者来说，佛陀的事业和利他行为非常广大，所以在任何有可调伏众生的地方，佛陀都会显现说法等，因此可以说佛是周遍的。并且，因为佛陀的相续不会断绝，所以也可以说是常恒的。正如：自性及其相续不会断绝，通过相续，它们是常恒的。如是说。第二，关于报身，首先是简要地说明其体性，然后是详细地阐述其功德。第一，作为佛陀的象征，具有三十二相好，以及八十随形好庄严的色身，仅仅安住在色究竟天，这是所立宗。示现为能仁（释迦牟尼）世尊的圆满报身，被认为是与十地菩萨一起，仅仅圆满受用大乘佛法的
English
Now, the answer to this is to illustrate with an example that it appears to those with good fortune and does not appear to those without fortune. First, it appears, truthfully stated. Where does it appear? In the deeds of the Buddha. To whom does it appear? To those who can be tamed, both pure and impure beings. At what time does it appear? At the time when actions and activities benefit. How does it appear? To those who are to be tamed by the Sambhogakaya, the Sambhogakaya appears, and to those who are to be tamed by the Nirmanakaya, the Nirmanakaya appears, etc., according to their respective capacities. From what cause does it appear? It depends on the fact that the beings to be tamed are fully matured from the four causes. The four causes are: showing in dreams, the cause of seeing the Thubpa (Shakyamuni) is pure morality, having Samadhi, speaking of the qualities of Thubpa, and wishing to see him. Second, for example, even if the king of gods rains, green sprouts will not grow from seeds that are not suitable, such as rotten or burnt seeds. Similarly, even though the Buddha has skillful means and great compassion, beings without the fortune to see special things will not experience good rebirths, definite goodness, or the spreading of light, etc. Just as: If a water vessel is broken, the reflection of the moon will not appear. Similarly, the image of the Buddha will not appear to evil beings. So it is said. Second, the debate on this is: Dharmakaya of wisdom, as the subject. If it is said to be pervasive and permanent, it is not reasonable. Because they exist in the respective continuums determined by individual yogis, and because they arise in each moment. The answer is: Because the Buddha's activities and benefit for others are very extensive for those with good fortune, so wherever there are beings to be tamed, the Buddha will appear to teach the Dharma, etc., therefore it is said that the Buddha is pervasive. And, because the Buddha's continuum does not cease, it can also be said to be permanent. Just as: Nature and its continuum do not cease, through the continuum, they are permanent. So it is said. Second, regarding the Sambhogakaya, first, briefly explain its essence, and then explain its qualities in detail. First, as a symbol of the Buddha, the possessor of the thirty-two major marks and eighty minor marks that adorn the Rupakaya (form body), residing only in Akanistha, this is the subject. It is considered to show the complete enjoyment body of the Thubpa (Shakyamuni) Bhagavan, together with only the Bodhisattvas of the ten Bhumis, fully enjoying only the Mahayana Dharma.