Tibetan
། འཛིན་རྟོགས་གཉིས་པ་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པ་དང་བཏགས་པ་དེའི་རྒྱུ་ཕུང་པོའི་རྒྱུན་སྣང་བ་ཙམ་དེ་ཡི་ཡུལ་ཅན་སྔ་མ་ལས་གཞན་འཛིན་རྟོགས་གཉིས་པ་རྣམ་པ་དགུ་ཆོས་ཅན། གཉེན་པོ་སྒོམ་པའི་ལམ་དང་འབྲེལ་བ་ཡི་སྤང་བྱ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ཏེ། སྒོམ་ལམ་དེ་ཡིས་རྣམ་པར་འཇོམས་པས་སོ། །གཉིས་པ་བཤད་པ་ལ་ཡུལ་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ལ། ལམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་གསུམ། ལམ་གྱི་ངོ་བོ་གཅིག ཤེས་བྱ་གསུམ། སྤང་བྱ་གཅིག རྣམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཅིག་གོ །དང་པོ་ནི། སོ་སྐྱེ་ཐ་མལ་པ་ཆོས་ཅན། ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པ་ཀུན་མཁྱེན་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་ཏེ། གསུམ་པོའི་ཡུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་རྒྱུ་འབྲས་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་དང་། གཞི་ཕུང་སོགས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཤེས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་ཞི་བའི་ལམ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་ཏེ་གཉེན་པོ་ཤེར་ཕྱིན་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་དབྱིངས་སོགས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དབྱེར་མེད་དང་མི་ལྡན་པ་དབྱེར་མེད་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་ཏེ་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དབྱེར་མེད་དུ་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་སོ། །ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་ལམ་མི་མཉམ་པ་ལ་སོགས་ཏེ་བདུད་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་མ་ཤེས་པས་སོ། །དུཿཁ་ལ་སོགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་ཅེས་སོགས་ཏེ་མི་རྟག་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཞེན་པས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདོད་མ་ནས་ཟད་སྐྱེ་མེད་པ་ལ་སོགས་ཏེ་ཆགས་སོགས་གློ་བུར་བར་མ་ཤེས་པས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་ཏེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་སྟོང་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དགུ་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་པ་པོར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཞེན་པའི་ཆ་ནི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་དང་བཞིའི་ཐ་མར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་བརྟེན་པ་ཡོན་ཏན་ནི། སྔར་སྐབས་བཞི་པར་ལམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་སེམས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཡིན་ན། དེ་དག་ཉམས་ལེན་གྱི་རིམ་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། སྦྱོར་བ་གསུམ་ཆར་དག་སའི་ཉམས་ལེན་ལ་སྦྱར་བ་ལྟར། སྔར་རྩེ་སྦྱོར་གཉེན་པོ་འབད་རྩོལ་གྱི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་པ་ན། དེ་དག་ལ་འབད་རྩོལ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་དམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར། དག་སར་ཉམས་ལེན་འབད་རྩོལ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ལྡོག་པ་ནས
Chinese
关于二取（འཛིན་རྟོགས་གཉིས་པ་）有教说和解说两种。第一种是：被假立为有情，以及那个假立的原因——蕴的相续显现，仅仅是那个的对境，与之前的不同，二取九相，法性，是与对治修道之路相关的所断不共品，因为修道之路能够完全摧毁它。第二种是解说，关于对境的体性。第一，有道的障碍三种，道的体性一种，所知三种，所断一种，从相的角度来说一种。第一是：凡夫俗子，法性，对一切都愚昧，具有三种遍知的障碍三种，因为不了解三者的对境的自性，本体因果，三乘之道，以及基蕴等的实相。第二是：对所有所断寂灭之道都愚昧，因为没有完全了解对治般若波罗蜜多。第三是：色等与如来藏和法界等相同，具有无别和不具有无别，不是无别等，因为没有完全了解法性和法性无别。大小乘道不相同等，因为没有完全了解魔等的体性。苦（དུཿཁ་，梵文天城体：दुःख，梵文罗马拟音：duhkha，痛苦）等四谛等，因为对无常等的意义执着于字面意义。第四是：烦恼的自性，从贪欲到灭尽无生等，因为不了解贪等是暂时的。第五是：对能取所取二取不存在愚昧，因为不了解能取所取的体性是空性。第二是：像那样以九种对境为目标，执着于仅仅是假立的能取者，被认为是能取分别的二和四的最后。第三，依靠功德是：之前第四品中，安住于三道的菩萨是不退转的，为了消除认为那些会不依赖于修行的次第的想法，就像将三种加行都应用于清净地的修行一样。之前在顶加行对治努力的逆转中进行了解说，为了消除认为那些不依赖于努力的功德的想法，从清净地修行不依赖于努力的功德的逆转开始。
English
Regarding the two graspings (Dzin-rtogs gnyis-pa), there are two aspects: teaching and explanation. The first is: what is imputed as sentient beings, and the cause of that imputation—the continuous appearance of the aggregates, merely that object, different from the previous one, the nine aspects of the two graspings, the nature of phenomena, is the non-concordant aspect of what is to be abandoned in relation to the antidote path of meditation, because the path of meditation can completely destroy it. The second is the explanation, concerning the nature of the object. First, there are three obstacles of the path, one nature of the path, three knowable things, one thing to be abandoned, and one from the perspective of aspects. The first is: ordinary common people, the nature of phenomena, are ignorant of everything, possessing the three obstacles of the three omniscient ones, because they do not understand the nature of the objects of the three, the essence of cause and effect, the path of the three vehicles, and the reality of the basis aggregates, etc., as they are. The second is: they are completely ignorant of the path of pacifying all that is to be abandoned, because they have not fully understood the antidote Prajnaparamita. The third is: form, etc., are the same as the Tathagatagarbha and Dharmadhatu, etc., possessing non-duality and not possessing non-duality, not being non-duality, etc., because they have not fully understood the non-duality of phenomena and the nature of phenomena. The great and small vehicle paths are not the same, etc., because they have not fully understood the nature of demons, etc. The Four Noble Truths, such as suffering (Duhkha, Devanagari: दुःख, Romanized Sanskrit: duhkha, meaning: suffering), etc., because they cling to the literal meaning of impermanence, etc. The fourth is: the nature of the afflictions, from desire to exhaustion and non-arising, etc., because they do not understand that desire, etc., are temporary. The fifth is: they are ignorant of the non-duality of the grasper and the grasped, because they do not understand that the characteristic of the grasper and the grasped is emptiness. The second is: like that, focusing on the nine objects, clinging to the mere imputation of the grasper, is considered the last of the two and four aspects of grasping consciousness. The third, relying on qualities, is: previously in the fourth chapter, the Bodhisattvas abiding in the three paths are irreversible, in order to dispel the doubt that those would change without relying on the order of practice, just as the three applications are applied to the practice of the pure land. Previously, it was explained in the reversal of the effort of the peak application antidote, in order to dispel the doubt that those do not have qualities that do not rely on effort, starting from the reversal of the qualities of the pure land practice that do not rely on effort.
Tibetan
་སྟོན་པ་ལ། འབད་རྩོལ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག དེ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་རྒྱུ། དེ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཡོན་ཏན། དེ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། རྟེན་པར་བྱེད་ཅེས་དྲང་ངོ་། །སུ་ལ་ན་ངན་སོང་གི་གདུང་བ་ལས་སྐྱོབ་པའི་ལོ་མ། བདེ་འགྲོའི་དགའ་བ་སྐྱེད་པའི་མེ་ཏོག སྲིད་ཞིའི་རྒུད་པ་སེལ་བའི་འབྲས་བུ་མཆོག་ཐོབ་པ་དེ་དག་གིས་སྤྲ་བ་སྟེ་མཛེས་པར་གྱུར་པ་ཡི་དག་སའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ནིའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱུ་གང་ལས་ཤེ་ན་སྒོམ་ལམ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པས་ཡམས་ཀྱི་ནད་ལྟ་བུའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ཟད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ནིའོ། །རྟོགས་པ་བཞི་པོ་ནད་དང་འདྲ་སྟེ་འཚེ་བར་བྱེད་པས་སོ། །དཔེར་ན་ནད་ཟད་དེ་ཡུན་རིང་དུ་ལོན་ནས་ནད་པ་དབུགས་ཕྱིན་པའི་བདེ་བ་རྙེད་པ་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གང་ན་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པར་མཁས་པའི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཀུན་ནོ། །བཞི་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ལ་ཆུ་བོ་བཞི་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་འབབ་པ་བཞིན་དུ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་རིགས་རྣམས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྒྱུན་མི་ཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །བཞི་པ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་ལ་གཉེན་པོ་བར་ཆད་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་བཤད། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལོག་རྟོག་བསལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་ངོ་བོ། དམིགས་རྣམ་སོགས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱུན་མཐའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཆོས་ཅན། བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པ་ལ་ཆོས་གཞན་གྱིས་བར་ཆད་པ་མེད་པའི་རྩེ་སྦྱོར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་བར་ཆད་མེད་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཅེ་ན། དངོས་འབྲས་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་དེ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་མཁྱེན་པ་ཉིད་དོ། །བར་ཆད་མེད་རྩེ་འདིའང་བསོད་ནམས་མང་པོ་ཉིད་ཀྱི་ལྡོག་པ་ནས་ནི་བསྟན་པས་མང་ཞེས་དྲང་ངོ་། །གང་ན་འདིའི་རྒྱུ་སེམས་དང་པོ་སྐྱེད་པའི་བསོད་ནམས་དང་། བར་ཆད་མེད་རྩེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་བསོད་ནམས་སོ། །གང་ལས་ན་རིམ་བཞིན་སྟོང་གསུམ་གྱི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཉན་ཐོས་ཀྱི་རྒྱུན་ཞུགས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པའི་བར་དང་། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་བཀོད་པའི་དགེ་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྐྱོན་མེད་པ་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་ལ་བཀོད་པའི་དགེ་བ་དཔེར་མཛད་ནས་དེ་ལས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན་རིམ
Chinese
於導師。不依賴努力的所依補特伽羅，不依賴於彼之因，不依賴於彼之功德，不依賴於彼之理。第一者，名為所依。於何者耶？於救護惡趣痛苦之葉，生起善趣喜樂之花，獲得息滅輪涅衰損之殊勝果實，以彼等莊嚴，即轉為美妙之清淨剎土大菩薩是也。第二者，因從何來耶？從長久串習禪修道，如瘟疫般之四種分別念滅盡而來。四種證悟如疾病般，乃是損害之因。譬如疾病滅盡，長久之後，病人獲得氣息平復之安樂。第三者，於何者耶？於一切行境中，善能成辦安樂之圓滿功德，總攝於三乘之中。第四者，如何耶？如大海上，四條河流 непрестанно 流入般，三乘之功德種類，以一切行境 непрестанно 流注之方式。第四，於無間瑜伽，宣說對治無間瑜伽，遣除相違品邪分別。第一者，宣說體性、所緣、行相等等。第一者，常邊之等持，彼法性，是無間等持，因其是獲得果位佛陀之際，不被其他法所間斷之頂點結合。如何無間獲得佛陀耶？因實果一切種智之智慧，即是佛陀之故。又，何者是果位佛陀耶？佛陀即是一切種智。此無間頂點，亦由眾多福德之反面而宣說，故稱眾多。於何者耶？此之因，最初生起心之福德，以及此無間頂點本身之福德。從何者耶？次第以三千世界之個別有情，從聲聞之預流果乃至阿羅漢，以及如犀牛角般之獨覺圓滿證悟所安置之善根，以及以菩薩無垢，安置於初地以上之善根為例。如何次第
English
To the teacher. The basis of the individual who does not depend on effort, the cause that does not depend on it, the merit that does not depend on it, the manner that does not depend on it. The first is called the basis. To whom? To the great bodhisattva of the pure land, who is adorned with the leaves that protect from the suffering of the lower realms, the flowers that bring forth the joy of the higher realms, and the supreme fruit of eliminating the decline of samsara and nirvana. The second is, from what cause? It comes from the exhaustion of the four kinds of conceptualization, which are like a plague, through long practice of the meditation path. The four kinds of realization are like diseases, because they are harmful. For example, when a disease is exhausted and a long time has passed, the patient finds the happiness of breathing easily. The third is, in what? In all the perfect qualities that are skilled in accomplishing happiness in all realms, which are all included in the three vehicles. The fourth is, how? Just as four rivers flow continuously into the great ocean, the kinds of qualities of the three vehicles flow continuously in all realms. Fourth, in the uninterrupted yoga, the antidote to the uninterrupted yoga is explained, and the wrong conceptions of the opposing side are eliminated. The first is to explain the nature, object, aspect, etc. The first is, that the samadhi of the constant edge, that dharma, is the uninterrupted samadhi, because it is the culmination of the uninterrupted attainment of the fruit of Buddhahood by other dharmas. How is Buddhahood attained without interruption? Because the wisdom of the actual fruit, the omniscient, is Buddhahood itself. Also, what is the fruit of Buddhahood? Buddhahood is omniscience itself. This uninterrupted peak is also taught from the opposite of many merits, so it is called many. In what? The cause of this is the merit of generating the first mind, and the merit of this uninterrupted peak itself. From what? Gradually, with the individual beings of the three thousand worlds, from the stream-enterer of the hearers to the arhat, and the virtue established in the perfect realization of the solitary realizer like a rhinoceros horn, and the virtue established in the first ground and above, with the bodhisattva without fault as an example. How gradually