Tibetan
ན་ཏན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ནི་ཡུལ་ལོ། །ལམ་གྱི་ངོ་བོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གསུམ་ནི། ལེགས་པའི་ལམ་ནི་སྦྱོར་བ་དང་མཐོང་བ་དང་སྒོམ་པའི་ལམ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། དང་པོའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཞི་བ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སོགས་པས་ཡ་མ་རླ་བསོག་དང་སྙིང་པོ་མེད་པ་སྡུད་དོ། །ཞི་བ་སོགས་ཀྱི་དོན་ནི། འཕགས་པས་དངོས་པོ་འགོག་པས་ཞི་བ་རྐྱེན་དབང་ཡིན་པས་ཡ་མ་རླ། རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་བསོག་དཔྱད་མི་བཟོད་པས་སྙིང་པོ་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གསར་མཐོང་གི་ཡུམ་སྒྲུབ་པ་དང་། མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ངོ་བོ་ནི། མདོར་བསྡུས་སོགས་ལ་དམིགས་ནས་འཇུག་བྱའི་གཟུང་བར་ཞེན་པའི་རྣམ་རྟོག་འདི་ནི་གཟུང་བའི་རྟོག་པ་གཅིག་སྟེ་དང་པོའོ། །འདི་ལ་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ་ལྡོག་པ་དང་རྣལ་མ་ཅི་རིགས་པར་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་དགུ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པས་སོ། །སློབ་དཔོན་ནི་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་ཉེར་ལྡོགས་ཀྱིས་སྤོང་བས་དེའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་བཤད་པ་ལ། མིང་གི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ། ཡུལ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བཞེད་དེ་ཞེས་དྲང་ངོ་། །གང་ན་གཟུང་རྟོགས་གཉིས་པ་འདིའོ། །གང་དུ་ན་འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཉན་རང་གི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་རྣམས་གོང་ནས་གོང་དུ་འཇུག་པས་འཇུག་པ་ཞེས་བྱ་ལ་དེ་དག་གི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་སོགས། གཉིས་པ་ལ་ཡུལ། ངོ་བོ། སྤང་གཉེན་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་དམན་པའི་ཚོགས་ལམ་གྱི་གཉིས་ནི། དེར་ཐེག་ཆེན་གྱི་སེམས་མི་སྐྱེ་སྟེ་ཐེག་ཆེན་གྱི་དགེ་བཤེས་དང་བྲལ་བས་སོ། །དེར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཆོས་སྐུ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དེ་གཞན་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དམིགས་པའི་བསོད་ནམས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་མེད་པས་སོ། །དེའི་སྦྱོར་ལམ་དུ་ཐེག་པ་དམན་པ་ཉན་རང་གི་ཐེག་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ་དེའི་རིགས་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །དེའི་མཐོང་ལམ་དུ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་དེ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཡུམ་སྒྲུབ་པ་མེད་པས་སོ། །དེའི་སྒོམ་ལམ་དུ་མི་རྟག་སོགས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱེད་དེ་ཕུང་པོ་དེར་མི་དམིགས་པས་སོ། །དེའི་མི་སློབ་ལམ་དུ་དེར་བསྒོམ་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེར་དམིགས་པ་སླར་བསྒོམ་པ་ལ་མི་ལྟོས་པས་སོ། །སྒོམ་མི་སྒོམ་དེ་དག་ལས་ནི་བཟློག་པ་སྤྲོས་བྲལ
Chinese
存在于名言（胜义）中的是境。从道的体性的角度来说，有三种：殊胜道即是加行道、见道和修道这三种。第一种的理由是为了止息颠倒等。等等包括了无义和无实。止息等等的意义是：圣者断除事物所以是止息，是因缘所致所以是无义，自性是空性所以是无实，因为不堪忍受观察。后面两种是现量新见空性之母的修习，以及使已见之境变得熟悉。第二，体性是：专注于总摄等，执着于所取的分别念，这一个所取的分别念是第一。这被称为具有加行之相的行境，因为以逆行和真实等各种方式，将九种加行之境作为境。论师说，修道的加行以逆行而断除，所以是具有其相之行境。第二，解释进入之境，从名称方面指示，从境等方面解释。第一是：如是应理。在哪里，能取所取二者是第二。在哪里，因为是进入之境的缘故。为什么呢？因为声闻和独觉的心和心所的证悟次第是从上到上进入，所以称为进入，并且是它们的境等。第二有境、体性、所断和对治的结合。第一，下劣的资粮道和加行道的二者是：在那里不生起大乘之心，因为远离了大乘的善知识。在那里不作意菩提心之精华法身，因为没有为了他利而缘如来之殊胜福德。在其加行道中，作意下劣的声闻和独觉的乘，因为是其种姓。在其见道中，不作意圆满正等觉，因为没有方便智慧双运之母的修习。在其修道中，修习无常等，因为不缘彼蕴。在其无学道中，在那里没有修习，因为在那里缘彼不需要再次修习。修与不修与那些相反，是无戏论。
English
The object is what exists in conventional truth. From the perspective of the nature of the path, there are three: the excellent path is the three types of paths of application, seeing, and meditation. The reason for the first is to pacify perversions, etc. The "etc." includes meaninglessness and emptiness. The meaning of pacification, etc., is: pacification because the noble ones eliminate things, meaninglessness because it is due to conditions, emptiness because its nature is emptiness, and insubstantiality because it cannot withstand examination. The latter two are the practice of the mother of newly seeing emptiness directly, and making what has been seen familiar. Second, the nature is: focusing on summaries, etc., the conceptual thought that clings to what is to be grasped, this one conceptual thought of what is to be grasped is the first. This is called having the object of experience of the aspect of application, because it takes the nine objects of application as objects in various ways, such as reversal and reality. The teacher said that the application of the path of meditation is abandoned by reversal, so it is said to have the object of experience of that aspect. Second, explaining the object of entry, indicating from the aspect of name, explaining from the aspect of object, etc. The first is: it is reasonable to say so. Where, the grasper and the grasped are the second. Where, because it is the object of entry. Why? Because the minds and mental events of the Hearers and Solitary Realizers enter from above, so it is called entry, and it is their object, etc. The second has the combination of object, nature, what is to be abandoned, and the antidote. First, the two of the inferior accumulation path and application path are: there, the mind of the Great Vehicle does not arise, because it is separated from the spiritual friend of the Great Vehicle. There, the essence of the mind of enlightenment, the Dharmakaya, is not considered, because there is no particularly excellent merit that focuses on the Tathagata for the benefit of others. In its application path, it considers the inferior vehicle, the vehicle of Hearers and Solitary Realizers, because it is of that lineage. In its seeing path, it does not consider perfect complete enlightenment, because there is no practice of the mother of the union of skillful means and wisdom. In its meditation path, it meditates on impermanence, etc., because it does not focus on that aggregate. In its path of no more learning, there is no meditation there, because focusing on it there does not depend on meditating again. Meditation and non-meditation are the opposite of those, it is without elaboration.
Tibetan
་སྒོམ་པ་མེད། མི་རྟག་སོགས་སྒོམ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ལ་མ་དམིགས་པ་དང་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉན་རང་ཆོས་ཅན། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཤེས་བྱ་མ་རྟོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། སྔ་མ་ནི་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་དེ་དག་ལ་དམིགས་ནས་ལྡོག་བྱའི་གཟུང་བར་ཞེན་པའི་བློ་ནི་གཟུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རྟོག་པ་དེ་དག་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་སྤོང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་ནི་སྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་འཇུག་པའི་གནས་སྐབས་ལ་སྤོང་བར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་འཛིན་རྟོག་ལ། སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་རྟེན་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ཡུལ། ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ལ་ཤེས་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་པ་གསུམ། ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཤེས་རབ་གཉིས་ཐབས་ཤེས་གཉིས། སོ་སྐྱེའི་ལྟ་སྤྱོད་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། སོ་སྐྱེ་ནི་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་རྫས་སུ་མེད་པས་སོ། །གཟུགས་སོགས་ནི་ཆོས་སུ་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པས་སོ། །མཁྱེན་གསུམ་ནི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དེ་གཞི་ལམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ནི་གཟུགས་སོགས་ལ་ཆགས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པ་མ་སྤངས་པས་སོ། །བྱང་སེམས་ཀྱི་དེ་ནི་ཆོས་རབ་དུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཉན་རང་ཆོས་ཅན། མྱང་འདས་ཀྱི་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་བྱེད་དེ། ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་མི་བྱེད་པས་སོ། །བྱང་སེམས་ཆོས་ཅན། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་གྱིས་ངེས་པར་འབྱུང་སྟེ། གཟུགས་སོགས་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། སོ་སྐྱེ་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱིས་བྱིན་པའི་ཡོན་ནི་དག་པར་སྤྱོད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་ལ་མ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར། ཕྱིན་དྲུག་གི་སྤྱོད་པ་རྣམ་པར་འཁྲུགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྦྱིན་སོགས་ལ་འཁོར་གསུམ་དུ་དམིགས་ཏེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དགུ་ལ་དམིགས་ཏེ་འཛིན་པ་པོར་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཞེན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་དེ་འཛིན་པར་བྱེད་པ་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་མདོར་བསྒྲགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར
Chinese
没有禅修。并非没有对无常等进行禅修，因为没有或有专注于法性和人无我。声闻缘觉法，不是如实证悟实相之义，因为执着于与此相反。这是就未证悟所知而言，前者是就道而言。第二，以这些境为对境，执着于所断的所取之识，是所取之相的第二种分别。第三，要知道这些分别在大乘禅修道上是要断除的。论师认为在禅修道的入门阶段要断除。第二，在能取分别中，有假立为有情和依赖于假立为有情的理由两种。第一种有境和自性。第一种有从所知角度安立的三种，声闻和菩萨的智慧，二者是方便和智慧，凡夫的见行二者。第一，凡夫只是在分别的行境中假立为有情，因为不是实有。色等只是假立为法，因为只是心的显现而已。三智不是在世俗谛中空性，因为在基道果的一切方面运行。第二，声闻的智慧执着于色等，因为没有断除对能取所取的执着。菩萨的智慧是善于辨别法的自性，因为证悟了能取所取无自性。第三，声闻缘觉法，为了执着于涅槃的实有而行事，因为不为三大而行事。菩萨法，通过三乘道而决定生起，因为证悟了不专注于色等。第四，凡夫法，不能清净地享用他人给予的供养，因为没有进入现量证悟无我。六度的行为是错乱的，因为在布施等中执着于三轮而修持。第二，要知道以这样的九境为对境，执着于只是假立为能取者的所知障，是首先要了解的能取，因为是这样简略宣说的。
English
There is no meditation. It is not that there is no meditation on impermanence, etc., because there is or is not focus on the selflessness of phenomena and persons. Hearers and self-realizers, they do not realize the meaning of reality as it is, because they cling to the opposite of it. This is in terms of not realizing the knowable, the former is in terms of the path. Second, the mind that clings to the object to be abandoned by focusing on those objects is the second kind of conceptualization of the aspect of the object. Third, know that these conceptualizations are to be abandoned on the Mahayana meditation path. The teacher thinks that it should be abandoned at the stage of entering the meditation path. Second, in the grasping conceptualization, there are two: being nominally designated as sentient beings and relying on the reasons for being nominally designated as sentient beings. The first has object and nature. The first has three established from the perspective of the knowable, the wisdom of Hearers and Bodhisattvas, the two are method and wisdom, the two views and practices of ordinary beings. First, ordinary beings are only nominally designated as sentient beings in the object of conceptualization, because they are not substantial. Form, etc., are only nominally designated as phenomena, because they are only the appearance of the mind. The three wisdoms are not empty in the relative truth, because they operate in all aspects of the basis, path, and result. Second, the wisdom of Hearers clings to form, etc., because it has not abandoned clinging to grasper and grasped. The wisdom of Bodhisattvas is the nature of distinguishing phenomena well, because it realizes that grasper and grasped are without self-nature. Third, Hearers and self-realizers, they act for the sake of clinging to the reality of Nirvana, because they do not act for the sake of the three great ones. Bodhisattva phenomena, they definitely arise through the path of the three vehicles, because they realize that they do not focus on form, etc. Fourth, ordinary beings, they cannot purely enjoy the offerings given by others, because they have not entered the direct realization of selflessness. The conduct of the six perfections is confused, because they practice by focusing on the three circles in giving, etc. Second, know that the obscuration of knowledge that clings to being nominally designated as the grasper by focusing on such nine objects is the grasper that must be understood first, because it is briefly proclaimed in this way.