Chinese
仅仅依靠每一个禅定之道，也不能完全焚烧油灯。没有它们也不能完全焚烧，而是观待刹那的前后相互依存而如此焚烧，这便是从诽谤中解脱之法。第三，远离增损的理性的分类是：简要地说，如果说禅定之道不退转的理性是深奥的，并且说深奥是远离增损的，那么，深奥的理性如果分类的话有几种？它远离增损的方式是怎样的呢？深奥的理性有生深奥等八种，也就是说，不观待发心前后而不能生起菩提心，观待而生起，生与不生不相违背，因此是生深奥。诸事物在胜义中不灭，在世俗中仅仅生起就灭，因此是灭深奥。第二，道方便智慧深奥是：在一切时处串习真如，但没有做圆满、成熟、清净三者，它不会显现，这是真如所具有的深奥。第三，所断能取深奥是：真如的一切法都无可修，但修布施等多种，这是所知所具有的深奥。能见是真如的自性，因此什么也见不到，这才是胜义见，这是智慧所具有的深奥。第四，修行行为深奥有行为的自性、它的相、它的差别三种。第一是：从法性之门来说没有所行，但在名言中行布施等，这叫做行为深奥。第二是：在无有有无等二边的自性中，成办一切布施等，这是在无二中深奥。第三是：即使二种因缘聚合圆满，但在胜义中不能获得它的果——成佛，了知这是方便善巧的深奥。就从增损中解脱之法的第一点来说，仅仅依靠大乘禅定之道的前后每一个就能生起菩提心，没有它们也能生起菩提心是增益，总的来说不生起菩提心是诽谤。因此，从它之中解脱就是从生之中解脱，所以是深奥之义，其余七个也应同样类推。
English
Even relying solely on each and every meditative path, one cannot completely burn the oil lamp. Without them, one cannot completely burn it either, but rather, relying on the preceding and subsequent moments in mutual dependence, it burns in that way. This is the method of liberation from defamation. Third, the divisions of reasoning that are free from addition and subtraction are: Briefly stated, if it is said that the reasoning of the irreversible meditative path of the Mahayana is profound, and that profoundness is free from addition and subtraction, then, if profound reasoning is classified, how many are there? How is it free from addition and subtraction? Profound reasoning has eight aspects, such as profound arising, which means that without relying on the preceding and subsequent generation of bodhicitta, bodhicitta cannot arise, and relying on it, it arises. There is no contradiction between arising and not arising, therefore it is profound arising. All phenomena do not cease in ultimate reality, but in conventional reality, they cease as soon as they arise, therefore it is profound cessation. Second, profound path means wisdom is: Even if suchness is cultivated at all times, it will not manifest without completing the three: perfection, maturation, and purification. This is the profoundness inherent in suchness. Third, profound abandonment and grasping is: All dharmas of suchness are impossible to accomplish, but one accomplishes various forms such as giving, which is the profoundness inherent in knowable objects. The object to be seen is the nature of suchness, therefore nothing is seen at all, and this is ultimate seeing, which is the profoundness inherent in wisdom. Fourth, profound practice and conduct has three aspects: the nature of conduct, its form, and its distinction. The first is: From the perspective of the nature of reality, there is nothing to be practiced, but in conventional terms, one engages in giving and so on, which is called profound conduct. The second is: In the nature of non-duality, which is free from the two extremes of existence and non-existence, one accomplishes all giving and so on, which is profound in non-duality. The third is: Even if the two accumulations of cause and condition are complete, one knows that one will not attain its result, Buddhahood, in ultimate reality, which is the profoundness of skillful means. As for the first point of the method of liberation from addition and subtraction, relying solely on each and every preceding and subsequent meditative path of the Mahayana can generate bodhicitta, and generating bodhicitta without them is addition, and generally not generating bodhicitta is defamation. Therefore, liberation from it is liberation from arising itself, so it is the meaning of profoundness, and the remaining seven should be applied in the same way.
Tibetan
།གསུམ་པ་བསྒོམ་བྱ་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ་ལ། དེ་ལྟར་སློབ་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས་བཤད་ཟིན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་སོགས་གསུམ་འཆད་པ་ནི། འོ་ན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་སྦྱོར་བ་གསུམ་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡིན་སྙམ་ན། ལམ་གསུམ་ལ་གནས་པའི་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཐོབ་ན་དེ་དག་ཉམས་ལེན་གྱི་རིམ་པ་ལ་མི་ལྟོས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྤྱིར་ས་བཅུའི་རྗེས་ཐོབ་ཡོངས་སྦྱོང་གི་ཉམས་ལེན་ནི་སྐབས་དང་པོར་བསྟན་ཟིན་ལ། མཉམ་གཞག་གི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཉམས་ལེན་སྐབས་ལྔ་པར་འཆད་པར་འགྱུར་བས། འདིར་དག་སའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཉམས་ལེན་སྦྱོར་བ་གསུམ་སྟོན་པ་ལ། ཆོས་སྐུའི་རྒྱུ་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བ། གཟུགས་སྐུའི་རྒྱུ་ཞིང་དག་པའི་སྦྱོར་བ། ཕྲིན་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་སྦྱོར་བའོ། །དང་པོ་ལ། སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་སྦྱོར་བའི་དོན་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡང་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་ལ་བཟང་ངན་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་འབྱུང་མི་སྲིད་པ་ལ་འཇོག་ཅིང་། ས་བདུན་པ་མན་གྱི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་རྟོག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་དག་སའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཉམས་ལེན་དུ་གྲུབ་བོ། །འདི་ལ་སྦྱོར་བའི་ངོ་བོ། དེ་ལ་ཀླན་ཀ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ན། སྲིད་པ་ལ་དོར་བྱ་དང་ཞི་བ་ལ་བླང་བྱར་མི་རྟོག་པར་སྒོམ་པའི་དག་སའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་ཡང་མདོར། ཤཱ་རིའི་བུས་རབ་འབྱོར་ལ་སྨྲས་པ། རྨི་ལམ་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ན་ཅི་ཤེར་ཕྱིན་རྣམ་པར་འཕེལ་ལམ། རབ་འབྱོར་གྱིས་སྨྲས་པ། ཉིན་བར་བསྒོམ་པས་འཕེལ་ན་རྨི་ལམ་དུ་བསྒོམ་པས་ཀྱང་འཕེལ་ལོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྨི་ལམ་དང་ཉིན་པར་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའོ། །ཞེས་པའི་རྨི་ལམ་གྱིས་འཁོར་བ་བསྟན་ཏེ། མ་རིག་པའི་འཁྲུལ་སྣང་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར། ཉིན་བར་གྱི་མྱང་འདས་བསྟན་ཏེ། མ་རིག་པའི་གཉིད་སད་པའི་ཕྱིར། རྟོག་པ་མེད་པས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡང་འཁོར་འདས་ཐ་དད་དུ་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་སྤངས་པར་བསྟན་ནས་ཤུགས་ལ་མཉམ་གཞག་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ལས་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཀླན་ཀ་སྤང་བ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཀླན་ཀ་ནི། འོ་ན་སད་པའི་ཚེ་ན་ཡང་ལས་སོགས་པ་མེད་པར་ཐལ
Chinese
第三，所修之结合的体性方面。如是宣说了学习不退转之聚后，在其下宣说有寂平等之结合等三者。那么，在不退转之相之后宣说三种结合的理由是什么呢？如果安住于三道的一切菩萨获得不退转之相，那么他们是否会不依赖于修行的次第呢？一般来说，十地之后获得圆满清净的修行在第一品中已经宣说了。止观之障的断除修行将在第五品中宣说。因此，此处宣说清净地的菩萨的共同不共的修行三种结合，即法身的因有寂平等之结合，色身的因清净刹土之结合，事业的因方便善巧之结合。第一，有寂平等之结合的意义在于，后得位时对于轮回和涅槃二者都不可能产生执持好坏差别的分别念。由于七地以下的后得位会产生那样的分别念，因此成立为清净地的共同不共的修行。此处有结合的体性，以及对此的辩驳。第一是，由于了知从色蕴到一切智之间的诸法，显现却无自性，如同梦幻一般。因此，不执着轮回为应舍弃，涅槃为应获取，而修习的清净地的瑜伽。也就是经中，舍利子对善现说：如果在梦中安住于空性，无相，无愿之等持，那么智慧度是否会增长呢？善现说：如果在白天修习会增长，那么在梦中修习也会增长。为什么呢？因为梦中和白天是没有分别念的。这里用梦境表示轮回，因为具有无明的错觉显现。用白天表示涅槃，因为从无明的睡眠中醒来。由于没有分别念，因此表示在后得位也断除了执持轮回和涅槃为不同的分别念，从而暗示了止观。第二，有四种辩驳，第一，对于没有业的过失的辩驳，分为二，第一是辩驳：那么醒来的时候也没有业等了。
English
Thirdly, regarding the nature of the practice of union. Having finished explaining the assembly of irreversible learning, the three unions, such as the union of samsara and nirvana being equal, are explained below. Now, what is the reason for explaining the three unions after the sign of irreversibility? If all the bodhisattvas abiding on the three paths attain the sign of irreversibility, will they become independent of the order of practice? In general, the practice of completely purifying the post-attainment of the ten bhumis has already been taught in the first chapter. The practice of abandoning the obscurations of samadhi will be taught in the fifth chapter. Therefore, here, the three unions of the uncommon practice of the bodhisattvas of the pure realms are taught: the union of samsara and nirvana being equal, which is the cause of the dharmakaya; the union of pure lands, which is the cause of the rupakaya; and the union of skillful means, which is the cause of activity. First, the meaning of the union of samsara and nirvana being equal is that in the post-attainment state, it is impossible to have discriminating thoughts that hold both samsara and nirvana as good or bad, different. Since such discriminating thoughts arise in the post-attainment state of the seventh bhumi and below, it is established as the uncommon practice of the pure realms. Here, there is the nature of the union and the refutation of objections to it. The first is that since all phenomena from form to omniscience are understood to appear but are without inherent existence, like a dream, therefore, it is the yoga of the pure realms that does not conceive of samsara as something to be abandoned and nirvana as something to be attained. That is, in the sutra, Shariputra said to Subhuti: If one abides in the samadhi of emptiness, signlessness, and wishlessness in a dream, will the perfection of wisdom increase? Subhuti said: If it increases by meditating during the day, it will also increase by meditating in a dream. Why? Because there is no discrimination in dreams and during the day. Here, the dream shows samsara, because it is accompanied by the delusion of ignorance. The daytime shows nirvana, because it is awakening from the sleep of ignorance. Since there is no discrimination, it shows that in the post-attainment state, the discrimination of holding samsara and nirvana as different is also abandoned, thus implying samadhi. Second, there are four refutations. First, there are two refutations of the fault of having no karma. The first is the objection: Then there is no karma etc. even when awake.