Tibetan
་ལ་འཇུག་པ་དང་། རང་ཉིད་དམ་པར་རྟོགས་ནས་རང་གི་བསྟན་བཅོས་ལ་གཞན་འཇུག་པའི་ཆེད་དེ་གཉིས་ཆར་འགྲེལ་པར་བཤད་དོ། །དཀའ་འགྲེལ་ལས། འདིས་རྒྱན་གྱི་མདོ་བཤད་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་ལྔ་འཆད་པའི་ཚེ་མདོའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་བཞེད་ཅིང་སྔ་རབས་པ་རྣམས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། ཞེས་པས་བསྟན་པ་གསུངས་ཀྱང་སྔ་མ་ལེགས་ཚུལ་ངག་ཏུ་གསལ་ལོ། །གཉིས་པ་རྗོད་བྱེད་བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དགོས་འགྲེལ་འཆད་པ་ནི། དགོས་པ་གཉིས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས། བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་འཇུག་པར་མི་བྱ་སྟེ། བརྗོད་བྱ་བདེན་པ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར། བྱ་རོག་སོ་རྟོག་བསྟན་བཅོས་བཞིན་ཞེས། བརྗོད་བྱ་ལ་མ་རྟོགས་ལོག་རྟོགས་ཐེ་ཚོམ་གསུམ་དང་། ཡང་བརྗོད་བྱ་དང་ལྡན་ཡང་དེ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པའི་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འཇོག་པོའི་གཙུག་གི་ནོར་བུ་ལེན་པའི་བསྟན་བཅོས་བཞིན་ཞེས་དགོས་པ་ལ་བློ་གསུམ་དང་། དགོས་པ་ཡོད་ཀྱང་ཟབ་མོ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་མཐོང་གི་ཉིང་དགོས་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་བག་མར་ལེན་པའི་ཀླ་ཀློའི་བསྟན་བཅོས་བཞིན་ཞེས། ཉིང་དགོས་ལ་བློ་གསུམ་དང་། དེ་དག་ཡོད་ཀྱང་དགོས་པ་གཉིས་པོ་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། མཐོ་རིས་དོན་དུ་སྲོག་གཅོད་བཞིན་ཞེས། འབྲེལ་པ་ལ་མ་རྟོགས་སོགས་བློ་གསུམ་ལས། དེ་དག་སེལ་བ་ལ་བརྗོད་བྱ་སོགས་གསུམ་དངོས་སུ་དང་འགྲེལ་བ་ཤུགས་ལ་སྟོན་པ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་ལམ། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་གསུམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ། དེ་ནས་གསུམ་གྱིས་ཉིང་དགོས། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱིས་དགོས་པ་བསྟན་ཏེ། མགོན་པོ་བྱམས་པས་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་སྒོ་ནས་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ནས་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་རྒྱན་རྩོམ་པར་དམ་བཅས་པ་ན་དེའི་བརྗོད་བྱ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་བཤད་ཚུལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་མཁྱེན་གསུམ་ལ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་དེ་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུར་བྱས་ནས་དེ་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་བཤད་ཚུལ་དང་པོས་བསྡུས་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྐྱེ་མེད་གསུམ་རྟོགས་པའི་རྟོགས་པ་གང་ཟག་གི་ཆ་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་བ་དེ་ཉིད་འདིར་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་ཞེས་པའོ། །འོ་ན་དེ་ཉིད་བཀའ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་བཤད་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་སྟོན་པས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་གསུམ་པོ་འདི་ལས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་བཤད་པར་བྱ་བ་
Chinese
进入，以及自己证悟成为圣者后，为了让别人进入自己的论著，这两种都作了解释。在《难解疏》中说：‘这在讲解《现观庄严论》的五种窍诀时，认为显示了经的必要，而且古代的人们说，以“一切种智道”显示了教法，但前一种说法在口头上更清楚。’第二，解释进入所诠论著的支分，必要和关联。从第二个必要引申开来，不要进入这部论著，因为所说不符合真理，如同乌鸦占卜论著一样。对于所说，有不理解、错误理解、怀疑三种情况。而且，即使符合所说，也没有必要轻易理解它，如同取走轮王的顶髻宝珠的论著一样，对于必要有三种想法。即使有必要，也没有必要亲身证悟深奥的意义，如同娶寡妇的野蛮人的论著一样，对于究竟必要有三种想法。即使有这些，但这两个必要与论著无关，如同为了升天而杀生一样，对于关联有不理解等三种想法。为了消除这些，直接显示所说等三种，间接显示解释。‘一切种智道。’等等两句偈颂，最初三句显示所说，然后三句显示究竟必要，最后两句显示必要。怙主弥勒以赞扬三智功德的方式，向圣母顶礼后，发誓要写作三智的庄严，那么它的所说是什么呢？以最后两种赞颂的解释方式所概括的佛地的三智，称为一切种智，将其作为应获得的果，然后将获得它的道路，以第一种赞颂的解释方式所概括的菩萨相续的无生三智的证悟，通过补特伽罗的条件而转变为八现观，这正是这里要说的论著。那么，这难道是不依赖佛经而自己解释的吗？不是的，世尊从这三部般若经中所说的一切，都将在这里解释。
English
Entering, and after realizing oneself as a noble being, explaining both for the sake of leading others into one's own treatises. In the Difficult Explanation, it says: 'This, when explaining the five key points of the method of explaining the Ornament Sutra, considers showing the necessity of the Sutra, and the ancients said that the teaching was shown by "the path of all-knowingness," but the former statement is clearer in words.' Second, explaining the limbs of entering the expressed treatise, necessity and connection. Proceeding from the second necessity, one should not enter this treatise, because what is said does not accord with the truth, like a treatise on crow divination. Regarding what is said, there are three situations: not understanding, misunderstanding, and doubt. Moreover, even if it accords with what is said, there is no need to easily understand it, like a treatise on taking the jewel from the crown of a wheel-turning king, there are three thoughts on necessity. Even if there is necessity, there is no need to directly realize the profound meaning, like a barbarian's treatise on taking a widow as a wife, there are three thoughts on the ultimate necessity. Even if there are these, but these two necessities are not related to the treatise, like killing for the sake of ascending to heaven, there are three thoughts on connection, such as not understanding. To eliminate these, directly show the three, such as what is said, and indirectly show the explanation. 'The path of all-knowingness.' etc., two verses, the first three show what is said, then three show the ultimate necessity, and the last two show the necessity. The Protector Maitreya, in the manner of praising the qualities of the three wisdoms, after prostrating to the Mother, vowed to write the Ornament of the Three Wisdoms, so what is its subject matter? The three wisdoms of the Buddha-ground, summarized by the latter two modes of explanation of the praise, are called all-knowingness, and this is made the fruit to be obtained, and then the path to obtain it, the realization of the three unborn wisdoms of the Bodhisattva continuum, summarized by the first mode of explanation of the praise, which transforms into the eight perceptions through the condition of the individual, is precisely the treatise to be spoken of here. So, is this explained independently without relying on the scriptures? No, whatever the Teacher has said in these three Prajnaparamita Sutras will be explained here.
Tibetan
ཡིན་གྱི་དེ་ལས་ལོགས་སུ་མི་འཆད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །འོ་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ནས་བཤད་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་ལམ་འདིར་འཆད་དམ་ཞེ་ན། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོར་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་ལམ་གསུངས་ཀྱང་འདིར་ཐེག་པ་གཞན་གྱིས་ཤེས་རབ་གསུམ་སྐྱེ་བའི་རིམ་པས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁོ་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་དེ་འཆད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །རྟོགས་རིགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ནི་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་དངོས་སུ་བསྟན་ཏེ། བྱང་སེམས་ཁོ་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ་བ་དེ་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་ཆར་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་དམན་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་ནི་གཞུང་འདིར་དངོས་སུ་མི་སྟོན་ཏེ། གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དང་། འོག་ཏུ་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་རྣམ་གཞག་རེ་རེ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཐེག་དམན་གྱི་ལམ་རྣམས་ཤུགས་ལ་བསྟན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དགོས་པ་ནི། སྟོན་པས་འདི་ལས་བཤད་པ་གང་། །ཞེས་པ་ལས་འཕྲོས་ནས་སྟོན་པས་བཤད་ཟིན་པས་བསྟན་བཅོས་བརྩམས་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། དེའི་ལན་ནི་ཚིག་རྐང་ཐ་མ་གཉིས་ཏེ། བསྟན་བཅོས་མ་བརྩམས་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་མི་ནུས་པས་དེས་དོན་དེ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་དགོས་པ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །གསུམ་པ་ཉིང་དགོས་ནི། འོ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། དེའི་ལན་དུ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མདོ་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ལམ་དང་དེའི་སྤྱོད་པ་སྦྱིན་སོགས་ཕར་ཕྱིན་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་མདོའི་དོན་རྟོགས་པ་བཞིན་དྲན་པའི་ཤེས་པས་བཞག་ནས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ས་དང་པོར་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཉིང་དགོས་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །མདོར་ན་དགོས་འབྲེལ་ངག་གི་ཚིགས་བཅད་གཉིས་པོ་འདིས་རྗོད་བྱེད་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལ་བརྟེན་ནས། བརྗོད་བྱ་དགོས་པ་ཉིང་དགོས་གསུམ་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་འདི་ལྟར་བསྟན་ཏེ། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་དུས་སུ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལ་ཐོས་བསམ་བྱས་པས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོའི་དོན་ངོ་བོ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ཡིན་ཀྱང་བསྟན་ཚུལ་སྐབས་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པ་དེ་ཉིད་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་འབྱུང་ལ། དེའི་དོན་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་གནས་སྐབས་སུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ས་དང་པོ
Chinese
意思是说，不是与此相异地宣讲。那么，从《般若经》中所说的三乘一切道，是否在此宣讲呢？《般若经》中虽说了三乘一切道，但此处所讲的是，其他乘不是以生起三种智慧的次第来体验，而是唯有菩提萨埵才应体验的那些内容。若就证悟的种类来说，则是真实地显示了三乘一切的证悟种类，因为唯有菩萨才应体验的那些内容，具备了三乘一切的证悟种类。小乘声闻缘觉的道，不是在此论中直接显示的，因为“不是由他人体验”，并且，在下面宣讲大乘道次第的各个环节时，也说了小乘的道是间接显示的缘故。第二，必要是：从“导师于此说什么”这句话引申开来，如果认为导师已经说过，那么造论就没有必要了。对此的回答是最后两句偈颂，如果不造论，那么凡夫俗子们就不能轻易地领悟经义，因此，能让他们轻易地领悟那个意义，就是造论的必要。第三，究竟必要是：那么，凡夫俗子们轻易地领悟经义有什么必要呢？对此的回答是，凡夫俗子们依靠轻易地领悟经义，从而以忆念的智慧，如实地安立对法道及其行持，布施等十度自性的经义的领悟，并在资粮道和加行道的阶段，以无数劫中所修的威力，在初地显现十法行，这就是论的究竟必要。总之，这两句关于必要和关联的偈颂，通过所说的《现观庄严论》，以这样的次第显示了所诠释的必要、究竟必要这三者：在凡夫俗子的阶段，通过听闻和思维《现观庄严论》，即使般若经的意义本质是十法行，但以八事七十义的方式所显示的那些内容，也会以总义的方式被领悟，并且，在资粮道和加行道的阶段，修习那些意义，从而在初地
English
It means that it is not explained separately from this. So, are all the paths of the three vehicles mentioned in the Prajnaparamita Sutra explained here? Although the Prajnaparamita Sutra speaks of all the paths of the three vehicles, what is explained here is that other vehicles do not experience the order of generating the three wisdoms, but only Bodhisattvas should experience them. If we consider the types of realization, then the types of realization of all three vehicles are actually shown, because only Bodhisattvas should experience them, and they have all the types of realization of the three vehicles. The path of the Hinayana Pratyekabuddhas is not directly shown in this text, because "it is not experienced by others," and because it is said that the paths of the Hinayana are indirectly shown when explaining each aspect of the Mahayana path below. Second, the need is: stemming from the phrase "What does the teacher say from this?" If it is thought that the teacher has already said it, then there is no need to compose a treatise. The answer to this is the last two verses. If a treatise is not composed, then ordinary people will not be able to easily understand the meaning of the sutras. Therefore, the ability to easily understand that meaning is the need for composing a treatise. Third, the ultimate need is: So, what is the need for ordinary people to easily understand the meaning of the sutras? The answer to this is that ordinary people rely on easily understanding the meaning of the sutras, and thus, with the wisdom of mindfulness, they truly establish the understanding of the meaning of the sutras, which are the nature of the ten perfections such as giving, and in the stages of accumulation and preparation, the ten practices of Dharma manifest in the first bhumi by the power of meditation for countless kalpas, which is the ultimate need of the treatise. In short, these two verses on need and connection show the order of engaging in the three: the need and the ultimate need, which are explained through the expressed Abhisamayalankara. In the stage of ordinary people, through hearing and thinking about the Abhisamayalankara, even though the essence of the meaning of the Prajnaparamita Sutra is the ten practices of Dharma, those contents shown in the manner of the eight topics and seventy meanings will be understood in the manner of general meaning, and in the stages of accumulation and preparation, practicing those meanings will lead to the first bhumi.