Tibetan
་མ་ལུས་པ་འགོག་ནུས་པས་སོ། །མཐའ་ནི་ཆ་སྟེ་རྣམ་བཤད་རིགས་པར། མཐའ་ནི་ཟད་དང་འཇུག་བྱ་དང་། །ཉེ་དང་ཕྱོགས་དང་སྨད་པ་ལའོ། །ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་སྤང་བྱ། གཉེན་པོ། ཡུལ་ཟབ་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་བསྟན། དེ་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཚན་མར་དམིགས་ཏེ་རྒྱལ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ལ་སོགས་པ་དགེ་རྩ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བ་སོགས་ཆོས་ཅན། གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ཏེ། ཆགས་པ་ལ་དེར་རྟོགས་དཀའ་བས་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཇི་ལྟར་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟབ་མོ་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པ་ལ་མཚན་མར་བཟུང་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་ཟབ་པ་ཅིས་འགྲུབ་ཅེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ལམ་མམ་རང་བཞིན་དེ་དོན་དམ་པར་ཟབ་པ་ཉིད་དེ། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་ཏེ་གློ་བུར་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་དབེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་གཉེན་པོ་ནི། འོ་ན་གཉེན་པོས་ཇི་ལྟར་སྤོང་ཞེ་ན། གཉེན་པོ་གཞི་ཤེས་ཆོས་ཅན། འབྲས་བུ་ལ་མཚན་འཛིན་གྱི་ཆགས་པ་སྤང་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་རང་བཞིན་གཅིག་པར་ནི་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ཡུལ་ཟབ་པར་བཤད་པ་ལ། རྟོགས་དཀའ་བར་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་ཟབ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཟབ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་དུ་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་སྟེ་མི་ནུས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་དུ་མིག་གིས་མཐོང་བར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་ནས་ཡིད་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་བར་བཀག་པ་ཡིས་སོ། །འདི་དང་ས་དགུ་ལ་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྔ་འགྲེལ་ལ་དཔྱད་པར་རིགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་དཀའ་བ་ཉིད་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་རྟོགས་པར་དཀའ་སྟེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་དུ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པའི་བར་གྱི་ངོ་བོར་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་བསྡུ་བ་ནི། ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་དྲང་ངོ་། །གང་ན་མི་མཐུན་པ་དང་དེའི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དག་གི་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་མ་ལུས་པ་རྣམས་སོ། །གང་དུ་ན། ཀུན་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་ལ་སྟེ། སྐབས་འདིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྔར་ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་ལྟར་རོ། །ཡང་ན་ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་དགོས་པས། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་འཛིན་དང་། གཉེན་པོ་ནི་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་མཚན་མེད་རྟོགས་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ལ། བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་གང་ཟག་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་འཛིན་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་གཉིས། བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའི་མཚན་འཛིན་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཕུང་པོ་སྟོང་ཉིད་ལ་སྤྱོད་པ་པོ་ངའོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་རྣམས་ལ་སྤྱོད་པ་པོ་ངའོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་བར་ནི་མཚན་འཛིན་དངོས་ཡིན་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སུ་སྟོན་པ་ནི་གཟུགས་སོགས་ཞེས་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ངར་འཛིན་བཀག་པའི་མཚན་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་རང་གིས་བསྒོམས་ན་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཆགས་པའི་མཐའ་འགོག་ནུས། གཞན་ལ་བསྟན་ན་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་དེ་འགོག་ནུས་པས་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། སྦྱིན་ལ་ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་རྒྱལ་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ་སོགས་ཀྱིས་གཞི་དང་ལམ་བསྡུས་ཏེ། གཞི་ལ་དམིགས་བྱར། ལམ་ལ་ཉམས་སུ་བླང་བྱར། འབྲས་བུ་ལ་ཐོབ་བྱར་ཞེན་པའི་བློ་ནི་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་ཡིན་པས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི། རྒྱལ་ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི། ཆོས་ཀྱི་ཞེས་སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གསུམ་པོ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པས་གསུམ་པོ་ལ་དེ་དང་དེར་ཞེན་པའི་བློ་སྤོང་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ནི། ཆོས་རྣམས་ཞེས་སོ། །རང་བཞིན་གཅིག་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་རྟོགས་པར་དཀའ་ཞིང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅེས་པ་ནི། མཐོང་བ་ཞེས་སོགས་དང་། གཟུགས་ལ་ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྤང་གཉེན་གྱི་དོན་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཞེས་སོགས་སོ། །ཞེས་དཀའ་འགྲེལ་ལས་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་འཇུག་པ་སྦྱོར་བ་ལ། སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བ་དང་། དེའི་མཉམ་ཉིད་གཉིས། དང་པོ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་དང་། ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ནི། ལ་ཞེས་པ་ཀུན་གྱི་མཇུག་ཏུ་སྦྱར་ཏེ། ཞེན་སྤྱོད་འགོག་པའི་ཡུལ་བཅུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་དེ་དག་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་སྤྱོད་པ་བཀག་པ་སྟེ་ཞེན་པ་མེད་པའི་སྦྱོར་བའོ། །གཞིའི་ངོ་བོ་གཟུགས་དང་ལ་སོགས་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་ཞེན་སྤྱོད་བཀག་ནས་མི་དམིགས་པར་སྒོམ་པའི་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་ཏེ། འོག་མ་རྣམས་ལའང་སྦྱར་རོ། །གཞིའི་ཁྱད་པར་གཟུགས་སོགས་དེ་མི་རྟག་པ་དང་སོགས་པ་རྟག་པ་དང་ཞི་མ་ཞི་སོགས་ལའོ། །གཟུགས་སོགས་དེའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དབྱེ་བ་མ་རྫོགས་པ་ཀུན་བཏགས་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དང་ལྡན་པ་རབ་ཏུ་རྫོགས་པ་ཡོ
Chinese
不能全部阻断的缘故。边际是部分，在论述理智中，边际是穷尽和应作，近和方向以及贬低等。等等。第二是所断，对治，境深之说。第一是显示不共品，成立它。第一是，缘于相而忆念诸佛等，以及将善根回向圆满菩提等，有法。是对治基智的不共品，因为对于贪著难以在那里证悟，所以贪著是微细的缘故。第二是，那如何是不共品呢？因为如来是甚深离戏的，却执著于相的缘故。境深如何成立呢？佛陀的法道或自性，在胜义谛中是甚深的，因为在胜义谛中，自性是寂静的，不是突然造作的缘故。第二是对治，那么对治如何断除呢？对治基智有法。是能断除果上的执相贪著的，因为以能取所取所摄持的诸法，在自性空性中是现量了知的缘故。第三是境深之说，分为难以证悟和不可思议之说。第一是，又如何法自性是甚深的呢？法的自性是有法。是甚深的，因为在胜义谛中难以证悟，即说是不能的缘故，因为在胜义谛中，从眼所见等直到意识所知之间都遮止的缘故。这个和地九等的前释值得研究。第二是，又那样难以证悟是什么呢？法的自性是难以证悟的，因为认为是不可思议的缘故，因为在胜义谛中，从色等直到佛陀的不共法之间的体性都不能了知的缘故。第二是总结，应知如是宣说。在哪里有不共品和它的对治品的一切差别呢？在哪里呢？在一切智的宗派中，即在此处。如何呢？如前所说的那样。或者远近的差别也应从不共品和对治的角度来证悟，不共品是菩萨的相续。
English
Because it cannot completely block everything. The edge is a part, in the discourse of reason, the edge is exhaustion and what should be done, near and direction, and belittling, etc. And so on. The second is what is to be abandoned, the antidote, the explanation of the profound realm. The first is to show the incompatible aspect, to establish it. The first is, focusing on the characteristics and remembering the Buddhas, etc., and dedicating the roots of virtue to perfect enlightenment, etc., has the nature of being the incompatible aspect of the antidote base wisdom, because it is difficult to realize attachment there, so attachment is subtle. The second is, how is it an incompatible aspect? Because the Tathagata is profound and free from elaboration, but clings to the characteristics. How is the profound realm established? The Dharma path or nature of the Buddha is profound in the ultimate truth, because in the ultimate truth, the nature is tranquil, not suddenly created. The second is the antidote, so how does the antidote eliminate it? The antidote base wisdom has the nature of being able to eliminate the attachment to characteristics on the result, because all the phenomena encompassed by the grasped and the grasper are manifestly known in the emptiness of nature. The third is the explanation of the profound realm, divided into the explanation of being difficult to realize and being inconceivable. The first is, how is the nature of Dharma profound? The nature of Dharma has the nature of being profound, because it is difficult to realize in the ultimate truth, that is, it is said to be impossible, because in the ultimate truth, from what is seen by the eye, etc., to what is known by consciousness is blocked. This and the previous explanations of the ninth ground, etc., are worth studying. The second is, what is so difficult to realize? The nature of Dharma is difficult to realize, because it is considered inconceivable, because in the ultimate truth, the essence from form, etc., to the unmixed Dharma of the Buddha cannot be known. The second is the summary, it should be known as such. Where are all the differences between the incompatible aspect and its antidote? Where is it? In the school of omniscient wisdom, that is, here. How is it? As said before. Or the difference between near and far should also be realized from the perspective of the incompatible aspect and the antidote, the incompatible aspect is the continuum of the Bodhisattva.
Chinese
为了显示执著和对治是认识彼之自续的无相之智的差别，有四种，即：缘于假立之补特伽罗的执著和彼之对治二者，缘于假立之法的执著和彼之对治二者。其中第一者，从色等蕴体悟空性者我之念，到体悟菩提之诸分者我之念之间，是执著之真实，故显示为菩萨之相违品，即色等云云。第二者，遮止假立之我执的无相证悟之智慧，若自己修习，则能遮止自续之贪执边，若为他人宣说，则能遮止他续之彼，故是对治，即布施云云。第三者，胜者是果等，总摄基和道，对于基是所缘境，对于道是所修，对于果是所获得而执著之心，是微细之贪执，故是相违品，即胜云云。彼是之证成是，法之云云。第四者，以知三者自性为一，故能舍弃对于三者彼和彼之执著之心，即诸法云云。自性为一之理如何？答：彼难以证悟且不可思议，即见云云，和色云云。如是之断除和对治之义总摄为，如是云云。如是难解释中说。第二，进入结合中，有结合之差别和彼之等性二者。第一有结合之境和体性。第一是，于一切之后加“拉”字，是遮止执著行境之十者。第二是，遮止对于彼等境显现执著之行境，即无执著之结合。基之体性，从色等到遍知之间，遮止执著行境后，不作意而修习之菩萨瑜伽，下者等亦如是结合。基之差别，色等彼不恒常等，以及恒常和寂静非寂静等。色等彼之体相之差别，未圆满者是遍计所执，具足功德之聚者是极圆满者有。
English
In order to show the difference between clinging and the antidote, which is the wisdom of realizing the absence of characteristics in that continuum, there are four: clinging to what is merely imputed as a person and its two antidotes, and clinging to what is merely imputed as a dharma and its two antidotes. The first of these is the notion that "I" am the one who practices emptiness of the aggregates such as form, and up to the notion that "I" am the one who practices the aspects of enlightenment, which is the actual clinging, and therefore it is shown as an opponent of the bodhisattva, i.e., form, etc. The second is that the wisdom that realizes the absence of characteristics, which prevents the clinging to a merely imputed self, can prevent the extreme of attachment in one's own continuum if one cultivates it oneself, and if one teaches it to others, it can prevent it in the continuum of others, so it is an antidote, i.e., giving, etc. The third, the Victorious One is the result, etc., summarizing the basis and the path. The mind that clings to the basis as the object of focus, to the path as what is to be practiced, and to the result as what is to be attained, is a subtle attachment, and therefore it is an opponent, i.e., Victorious One, etc. The proof that it is is, dharma, etc. The fourth is that by knowing the three to be of one nature, one can abandon the mind that clings to this and that in the three, i.e., all dharmas, etc. How is it that they are of one nature? The answer is that it is difficult to realize and inconceivable, i.e., seeing, etc., and form, etc. The meaning of such abandonment and antidote is summarized as, thus, etc. This is what is said in the Difficult Explanation. Second, in entering into union, there are two: the divisions of union and its equality. The first has the object of union and its essence. The first is, adding the word "la" at the end of everything, these are the ten objects of preventing clinging. The second is, preventing the activity of clinging to those objects, i.e., the union without clinging. The essence of the basis, from form, etc., to omniscience, is the yoga of a bodhisattva who, having prevented the activity of clinging, meditates without focusing. The same applies to the lower ones. The difference of the basis is that form, etc., are impermanent, etc., as well as permanent and peaceful, non-peaceful, etc. The difference in the characteristics of form, etc., is that what is incomplete is the completely imputed, and what is endowed with a collection of qualities is the most complete.