Tibetan
རྣམ་པའི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། མོས་པས་བསགས་པའི་དགེ་བ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བས་ཉན་རང་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བསྔོ་བ་ནི། བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ལ་མ་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་པའོ། །བསྔོ་བ་དེ་ཡི་བྱེད་པ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་སྟོན་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བས་མཆོག་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་དངོས་པོར་དང་། དངོས་མེད་དུ་མངོན་ཞེན་འགོག་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་ལྔ་ལས། དང་པོ་བསྔོ་བྱའི་རྫས་ལ་མངོན་ཞེན་འགོག་པ་ནི། བྱེད་པ་ཅན་གྱི་བསྔོ་བ་དེ་ནི་བསྔོ་བྱའི་རྫས་དམིགས་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ། །བསྔོ་བྱེད་ཀྱི་སེམས་ལ་ཞེན་པ་འགོག་པ་ནི། སེམས་དེ་ལ་འདུ་ཤེས་དང་། ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ནོ། །བསྔོ་བར་བྱེད་པ་པོའི་ཞེན་པ་འགོག་པ་ནི། བསོད་ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཕུང་སོགས་སམ་བྱ་བྱེད་ཀྱིས་དབེན་པར་ཤེས་པའོ། །བདག་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགེ་བ་ཐ་དད་དུ་ཞེན་པ་འགོག་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྐྱེ་ཞིང་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་དྲན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ནོ། །ཕྱིན་དྲུག་ལ་བཟང་ངན་དུ་ཞེན་པ་འགོག་པ་ནི། ཕྱིན་དྲུག་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་ཀྱང་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ཐབས་དང་ཟླའོ་ཤེས་རབ་དང་བཅས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པའམ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མར་འཛིན་པ་མེད་པ་སྟེ། ཅི་སྟེ་མཚན་མ་མེད་ན་བྱང་ཆུབ་བསྔོ་བ་ཡིན། ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལམ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་ཆ་མ་དོར་ཞིང་དོན་དམ་དུ་མི་དམིགས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བྱིན་པའོ། །བཞི་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་མི་དམིགས་པར་ཤེས་པས་བསྔོ་བ་དེར་གཏོགས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེས་མཚོན་ནས་ཉན་རང་ཡང་མ་ཡིན་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། སྔར་བཤད་པ་དགུ་ལས་གཞན་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཡི་བསྔོ་བ་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་སྟེ་གསུམ་ཆར་ཡང་བསོད་ནམས་ཆེན་པོ་འབྱུང་བའི་བདག་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། སྟོང་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྤྱན་ལྔ་ཐོབ་པ་བས་དེ་མི་དམིགས་པའི་དམིགས་པས་ཡི་རང་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་བསྔོ་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། འབྲས་བུ་ལྔ་ལ་གནས་པ་ལ་མཆོད་པ་བས་དེ་མི་དམིགས་སོགས་ཀྱི་བསྔོ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ལ་གནས་པ་ལ་མཆོད་པ་བས་དེ་མི་དམིགས་སོགས་ཀྱི་བསྔོ་བའོ། །འདིར་བསྔོ་བ་སྒོམ་ལམ་བྱེད་པ་དང་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པས་གསུངས་པ་དེ་གོང་འོག་གཉིས་ལ་སྦྱར་ན་མོས་པ་སྒོམ་
Chinese
是种类的差别。第一种是，以信解所积的善根完全回向于无上菩提，因此是胜于声闻缘觉的回向，是不缘于无上菩提的方式而缘取。那回向的作用是，能指示三乘之道的，并且成为成佛之因，因此是殊胜的。第二种是，对实有和非实有遣除实执，有两种。第一种有五种，第一，遣除对回向物的实执是，具有作用的回向，是了悟回向物无所缘的行相。遣除对回向者的执着是，心具有不颠倒的认识和见解的体性。遣除对回向所依的执着是，了知福德之事物远离蕴等或能作所作。遣除对自与佛之善根的异体执着是，佛之福德聚的自性，于世俗中生起，于胜义中是忆念无生灭之法性的行境。遣除对六度之好坏的执着是，即使随行六度，也是以发心所摄持的方便和智慧双运。第二种是，没有执着于破立或空性的相，即，如果无相，则成为菩提回向。第三种是，一切道于世俗中不舍显现分，于胜义中不可得，因此是佛所随喜加持的。第四种是，由于了知三界不可得，因此不属于那回向，并且由此类推，也不是声闻缘觉。第五种是，除了前面所说的九种之外，小、中、大的回向是三种，三种都是产生大福德的自性。第一种是，胜过三千世界的有情都获得五眼，以那不可得的所缘，随喜先行的回向。第二种是，胜过对安住于五果者作供养，以那不可得等的回向。第三种是，胜过对安住于无上菩提者作供养，以那不可得等的回向。此处以回向作为修道，并以不可得的行相所说，如果将那与上下二者结合，则是信解修
English
These are the distinctions of types. The first is the dedication that is superior to that of the Hearers and Solitary Realizers, by dedicating the merit accumulated through faith to unsurpassed enlightenment, which is to focus without focusing on unsurpassed enlightenment. The function of that dedication is that it is supreme because it shows the path of the three vehicles and becomes the cause of Buddhahood. The second has two aspects: preventing clinging to reality and non-reality. The first has five aspects. First, preventing clinging to the object of dedication is that the dedication with function is the aspect of realizing that the object of dedication is without focus. Preventing clinging to the mind of the dedicator is that the mind has the characteristic of non-perverted perception and view. Preventing clinging to the agent of dedication is knowing that the object of merit is devoid of aggregates, etc., or agent and action. Preventing clinging to the difference between self and the Buddha's merit is that the nature of the Buddha's accumulation of merit arises conventionally and is the object of remembrance of the nature of phenomena without arising or ceasing in the ultimate sense. Preventing clinging to good and bad in the six perfections is that even if one practices the six perfections, it is with skillful means and wisdom combined, embraced by the generation of bodhicitta. The second is that there is no clinging to negation and affirmation or the sign of emptiness, that is, if there is no sign, then it is a dedication to enlightenment. The third is that all paths do not abandon the appearance aspect in the conventional sense and are not found in the ultimate sense, so the Buddhas give their approval. The fourth is that because the three realms are known to be unattainable, it does not belong to that dedication, and by extension, it is also not that of Hearers and Solitary Realizers. The fifth is that other than the nine mentioned earlier, the small, medium, and large dedications are the three types, and all three are the nature of producing great merit. The first is that it is better than all the sentient beings of the three thousand worlds obtaining the five eyes, with that unattainable object, the dedication that is preceded by rejoicing. The second is that it is better than making offerings to those who abide in the five fruits, with the dedication of that unattainable, etc. The third is that it is better than making offerings to those who abide in unsurpassed enlightenment, with the dedication of that unattainable, etc. Here, dedication is spoken of as practicing the path and with the aspect of unattainability. If that is combined with the two above and below, it is faith-practice.
Tibetan
ལམ་དེ་ཡང་བྱེད་པ་གནས་སྐབས་སུ་བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་། མཐར་ཐུག་ཤེར་ཕྱིན་ཐོབ་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ཅིང་། རྣམ་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། རྗེས་སུ་ཡིད་རང་སྒོམ་ལམ་ཡང་བྱེད་པ་རང་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་མཉམ་པར་ཐོབ་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ཅིང་། རྣམ་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །གསུམ་པ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་སྒོམ་ལམ་ནི། བརྗོད་དོ་ཞེས་དྲང་ངོ་། །གང་དུ་ན་ལམ་ཤེས་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་རོ། །གང་ཡིན་པར་ན་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་སྒོམ་པའི་ལམ་ཡིན་པར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་དམིགས་ཡུལ་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ། རྣམ་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡུལ་དང་ངོ་བོ་ལ་སོགས་པ་དམིགས་པའི་ཐབས་དང་། དོན་དམ་པར་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པས་ཟིན་པ་དག་གི་སྒོ་ནས་སོ། །གང་ན་བློའི་ངོ་བོ་ཡི་རང་བ་སྟེ། དྭང་བའི་དད་པ་ཡིད་བྱེད་དང་ལྡན་པས་ཨ་རེ་ལེགས་སྙམ་དུ་དགའ་བ་སྒོམ་པའོ། །དེའི་མིང་ནི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཞེས་སོ། །འདི་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་གིས་བསྟན་པ་སྔ་མ་གཉིས་ལ་སྦྱོར་ཚུལ་ནི། སྔ་མ་གཉིས་ཀྱང་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པར་སྣང་ཆ་མ་དོར་བའི་ཐབས་དང་ཟུང་འཇུག་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རྗེས་ཐོབ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་བསྟན་ཟིན་ནས། གཉིས་པ་ཟག་མེད་ནི། མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ནས་བསྟན་དགོས་པས་མཉམ་གཞག་འཆད་དོ། །དེ་ལ་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱིས་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའི་གཉེན་པོ་དང་། དེ་ལས་གྲོལ་བའི་རྣམ་གྲོལ་ལམ་གཉིས་སུ་ངེས་པས་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་དང་རྣམ་དག་སྒོམ་ལམ་གཉིས་སུ་བསྟན་ལ། དེ་ལ་དང་པོར་སྒྲུབ་པ་སྒོམ་ལམ་སྟོན་པ་ལ། ངོ་བོ། ཁྱད་པར། རྣམ་པ། བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་སུ་མཐོང་ཟིན་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྒོམ་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ནི་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡུམ་གྱིས་མ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་སོགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་ཅིང་། ཟིན་ན་ཐོབ་པས་སྦྱིན་སོགས་གཞན་ལས་མཆོག་ཉིད་དེ། གང་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཡོངས་སུ་ཟིན་གྱུར་ན། །ཞེས་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་ལ་སྐྱེ་མེད་དུ་སྦྱོར་བས་ན་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པའོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ལས། གནས་སྐབས་ཀྱི་བྱེད་པ་ནི། ལམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཅིར་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པར་རྒྱུད་ལ་གཏོད་ཅིང་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའོ། །མཐར་ཐུག་གི་བྱེད་པ་ནི། དེས་དོན་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོབ་པའོ།
Chinese
而且，此道在暂时能明显积聚广大的福德，究竟能成办获得般若波罗蜜多的事业，具有不缘的相状；随喜的修道也能成办自他共同获得善根的事业，具有不缘的相状。通过这样的方式。第三是随喜的修道，说“说”是正直的。在哪里呢？是在讲解道之智慧的这个场合。是什么呢？是具有漏的修道。如何呢？对于所缘的生者和圣者二者的善根，以世俗的方式缘境和自性等等的方便，以胜义的方式通达不缘而摄持的方式。在哪里呢？在心的自性随喜，以清净的信心作意而具足，修习“啊，真好”的欢喜。它的名称是随喜作意。这是以方便智慧双运的方式将前二者结合的方法。前二者也不是仅仅具有不缘的相状，而是没有舍弃显现部分的方便和双运。这样就讲完了后得福德资粮所摄持的部分。第二是无漏，必须从等持智慧资粮的方面来讲解，所以要讲解等持。对此，因为决定了以各自的份额遣除障碍的对治，以及从中解脱的解脱道这二者，所以宣说了成办修道和清净修道这二者。对此，首先宣说成办修道，有本体、差别、相状、作用。第一，已经现量见到法性，恒常修习的无间道就是它的本体。第二，没有被般若波罗蜜多摄持的布施等不能获得佛果，被摄持就能获得，所以布施等比其他殊胜，如云：“何时被智慧所摄持”。等等。第三，因为将色等一切法都结合于无生，所以不明显积聚。第四有二，暂时的作用是：将道的诸法不缘任何对境而安立于相续中并生起。究竟的作用是：由此获得大利益佛果。
English
Moreover, this path temporarily manifests and accumulates vast merit, and ultimately accomplishes the attainment of Prajñāpāramitā, possessing the aspect of non-objectification. The path of rejoicing also accomplishes the attainment of shared merit for oneself and others, possessing the aspect of non-objectification. This is done through such means. Thirdly, the path of rejoicing is directly stated as "speaking." Where is it? It is in this context of explaining the wisdom of the path. What is it? It is the path of cultivation that includes defilements. How is it done? Regarding the roots of virtue of both sentient beings and noble ones as objects of focus, through methods of focusing on objects, entities, and so on in a conventional manner, and through understanding non-objectification in an ultimate manner. Where is it? In the nature of the mind, rejoicing, possessing pure faith and attention, cultivating the joy of thinking, "Ah, how wonderful!" Its name is rejoicing and holding in mind. This is the method of combining the former two teachings through the union of skillful means and wisdom. The former two are not solely characterized by non-objectification, but are the union of skillful means without abandoning the aspect of appearance. Thus, the collection of subsequent merit is explained. Secondly, the undefiled must be explained from the perspective of the accumulation of meditative wisdom, so meditation will be explained. In this regard, since it is determined that there are two paths: the antidote that dispels obscurations through one's own share, and the liberation from that, therefore, the path of accomplishment and the path of purification are taught as two. First, teaching the path of accomplishment, there are essence, distinction, aspect, and function. First, the uninterrupted path of continuously meditating on the already directly seen nature of reality is its essence. Second, giving and so on, if not grasped by the Mother (Prajñāpāramitā), will not attain Buddhahood; if grasped, it will be attained, so giving and so on are superior to others, as it says, "When it is completely grasped by wisdom." And so on. Third, because all phenomena such as form are connected to non-arising, it does not manifestly accumulate. Fourth, there are two aspects. The temporary function is: to establish and generate the dharmas of the path in the mindstream without focusing on anything. The ultimate function is: through this, the great benefit of Buddhahood itself is attained.