Tibetan
ང་དོར། རྟེན་འབྲེལ་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་བཟློག་རྟོགས་པར་དོན་གཉེར་གྱི་སློབ་མ་གསུམ་པོ་གང་དང་གང་། དམིགས་ཡུལ་གྱི་དོན་ནི་གསུམ་པོ་གང་དང་གང་ལ། གསུམ་པོ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་ཉན་ཅིང་རང་གིས་རྟོགས་པར་འདོད་པའི་གང་ཟག་གསུམ་པོ་དེ་དང་དེ་ལའོ། །གང་ན་དམིགས་ཡུལ་གསུམ་པོའི་དོན་དེ་དང་དེའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ངག་གི་སྒྲ་མེད་ཀྱང་ལུས་ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པར་འདོད་པ་དེ་དང་དེ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་སྤང་བྱ་དང་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། ཤེས་པར་བྱ་ཞེས་དྲང་ངོ་། །གང་ན་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ལམ་མོ། །སྐབས་གང་དུ་ན་ལམ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ནིའོ་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཁྱད་པར་གསུམ་གྱིས་ཡང་དག་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་པར་རོ། །གསུམ་པོ་གང་ཞེ་ན། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་སློབ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སློབ་ལམ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཏེ། རང་གི་སྤང་བྱའི་རིགས་གཟུགས་སོགས་གཟུང་བའི་དོན་སོགས་ལ་རྟོག་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར། འདིར་བསྟན་གཟུང་རྟོགས་ཤེས་སྒྲིབ་ཁོ་ནར་འདོད་པ་ནི། མདོ་དང་འགྲེལ་པ་དང་འགལ་ཏེ། མདོར་གཟུགས་ཟབ་པ་མ་ཡིན་ཕྲ་བ་མ་ཡིན་ཅེས་པས་རིམ་བཞིན་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་བསྟན་ཅིང་། འགྲེལ་པར་གཉེན་པོ་གཉིས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཤེར་སྒྲོན་དུ། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་བདེན་པ་སྒོམ་པ་ཁོ་ན་དང་། དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་གཟུང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤངས་ཏེ། མ་རིག་པ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རབ་ཏུ་སྤོང་བ་ཉིད་དེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན། ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱང་ཕྱི་དོན་ལ་བདེན་འཛིན་གཅིག་པུར་འདོད་པ་ནི་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་ལས་དམན་ཏེ། འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་མི་སྤོང་བའི་ཕྱིར། འདི་ཡི་འཛིན་རྟོག་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་སུ་གནས་པའི་ཞེན་ཆ་ཐམས་ཅད་ཡིན་གྱི། གཟུང་རྟོག་གིས་བཟླས་ཕྱེ་བའི་འཛིན་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་གད་པོའི་གནས་སོ། །ཡང་ཉན་ཐོས་ལས་ཁྱད་ཞུགས་ཏེ། གཟུང་མེད་རྟོགས་པའི་རྟེན་རིགས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་རྟེན་ཡང་རིགས་ཉིད་ཡིན་པ་དགོངས་པ་སྟེ། ཉིར་སྣང་ལས། རྟོགས་པའི་རྟེན་རིགས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་བྱང་སེམས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཞེས་སོགས་དང་། དངོས་པོར་གྱུར་པའི་རྟེན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཐོབ་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་སྤྲུལ་པའི་མེ་ཏོག་གི་རྣམ་པ་ཉེ་བར་འགོད་པ་དང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མདོ་སྔ་མས་བྱང་སེམས་དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟོགས་རིགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རིགས་ཀྱི་རྟེན་དང་། ཕྱི་མས་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྟེན་དུ་རུང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་ཆོས་འདི་དག་ཀྱང་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་རྟོགས་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཤེས་བྱ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་དེ་སྦྱོར་བ་རྣམ་མཁྱེན་ཡིད་བྱེད་སོགས་གསུམ་གྱིས་ཟིན་པར་བཤད་པས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྟོགས་པར་བྱེད་དགོས་ཤིང་དེ་དང་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པ་དང་། རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་འཆད་པའི་ཚེ་བྱང་སེམས་དང་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ནས་གསུངས་པ་དང་། སྐབས་དེར་སྒོམ་ལམ་མ་བཤད་པ་ལ་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་དང་། གཞན་དུ་ན་སྒོམ་ལམ་ཡང་འཆད་རིགས་པར་ཐལ། རང་རྒྱལ་གྱི་སྒོམ་ལམ་ལའང་ཁྱད་ཆོས་གསུམ་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་དེའི་རྒྱུ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནི། རང་རྒྱལ་གྱི་རྟོགས་རིགས་དེ་ཡང་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་གཞན་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་འཆད་མི་ནུས་པས་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་དགོས་ལ། དེ་ལ་ཡང་སྦྱོར་ལམ་དུ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྒོམ་དགོས་པས། རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟོགས་རིགས་རྒྱུན་ལྡན་དུ་སྒོམ་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་སྟོན་ནོ། །སྦྱོར་ལམ་དེའི་དམིགས་རྣམ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དམིགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྡར་བཏགས་པ་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས། རྣམ་པ་དོན་དམ་པར་གཟུགས་སོགས་སུ་བཏགས་པས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་དྲོ་བར་གྱུར་པའོ། །རྩེ་མོར་གྱུར་པ་ནི་དམིགས་པ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་ནས། རྣམ་པ་དོན་དམ་པར་ཉོན་མོངས་འགྲིབ་པ་མེད་པ་དང་། ལ་སོགས་པ་རྣམ་བྱང་འཕེལ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེའོ། །དམིགས་པ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་དམིགས་ནས། རྣམ་པ་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ཡི་སྒོ་ནས་ཅིར་ཡང་གཟུང་དུ་མེད་པ་ལ་བློས་ཀྱང་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་བཟོད་པའོ། །དམིགས་པ་གཟུགས་སོགས་ལ་དམིགས་ནས། རྣམ་པ་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་སོགས་པ་འགག་པ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་གོ །འདིར་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུ་སྦྱོར་ལམ་མ་གསུངས་པ་ནི་སྐབས་དང་པོར་བསྟན་ཟིན་པ་ལ་དགོངས་སོ། །གསུམ་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་རིགས་ཅན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ལམ་ཤེས་འདིར་བསྟན་ཚུལ་ནི། ཤེས་བྱ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་ནི། ག
Chinese
我问：以缘起为目标，对于以顺生、逆生的方式证悟，有求知欲的三种学生是哪些？目标的意义在于哪三种？这三种人如何听闻，并且想要自己证悟的这三种人又是谁？目标三种的意义在哪里？如何才能在没有语言的声音的情况下，依靠身体来证悟？第二，所断和所依的差别是，应当知晓，如是直说。哪里像是犀牛角一样的道？在什么情况下，将“是”字加在道的自性上？如何以三种差别来正确地概括？三种是什么呢？像是犀牛角一样的有学道，法相是，比声闻的有学道殊胜，因为要断除自己的所断之类，即对色等所取之境等的分别念。这里所说的唯有能取分别、所知障，与经部和论典相违，因为经部中说“色非深奥，非微细”，从而依次宣说了人无我和法无我，并且论典中也说了两种对治。在《般若灯论》中说：“仅仅是如所说般修习真谛，以及如实修习缘起，就能断除对所取境之相的分别念，从而彻底断除对无明、蕴、我和合等的执着。”因此，认为所知障也仅仅是对外境的实执，这是不了解。比大乘低劣，因为不舍弃能执的分别念。此处的能执分别念，是大乘所断之类中存在的所有的执着，如果认为是能取分别所转变的执着，那就是废话。又比声闻殊胜，因为以证悟无所取的所依之类而作了区分。此处的所依也是指种性，这是密意的说法，如《现观庄严论》中说：“以证悟的所依之种性而作宣说，是指不退转的大菩萨等等。”又说：“显示获得证悟没有实有之所依的法，如同安立幻化之花。”因此，经部
English
I asked: Which are the three students who are interested in realizing the arising and ceasing of dependent origination? What is the meaning of the goal in these three? How do these three listen, and who are the three people who want to realize it themselves? Where is the meaning of the three goals? How can one rely on the body to realize without the sound of language? Secondly, the difference between what is to be abandoned and what is to be relied upon is that it should be known, as it is said directly. Where is the path like a rhinoceros horn? In what case is the word "is" added to the nature of the path? How are the three differences correctly summarized? What are the three? The path of learning like a rhinoceros horn, the dharma is, is superior to the path of learning of the Shravakas, because it is necessary to abandon one's own category of what is to be abandoned, that is, the conceptual thoughts on objects such as form, etc. The assertion here that only the object-grasping conceptualization and the cognitive obscurations are considered is contrary to the sutras and commentaries, because the sutras say, "Form is neither profound nor subtle," thereby successively explaining the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, and the commentaries also explain the two antidotes. In the Lamp Illuminating Wisdom it says: "Merely meditating on the truth as it is said, and meditating on dependent origination as it is, one can abandon the conceptualization of the aspect of the object of grasping, thereby completely abandoning the attachment to ignorance, aggregates, self, and so on." Therefore, to think that the cognitive obscuration is only the belief in the reality of external objects is not understanding. It is inferior to the Mahayana, because it does not abandon the conceptualization of the grasping mind. The conceptualization of grasping here is all the attachments that exist in the category of what is to be abandoned by the Mahayana, and if it is considered to be the grasping that is transformed by the object-grasping conceptualization, then that is nonsense. It is also superior to the Shravakas, because it is distinguished by the category of the basis for realizing the absence of grasping. The basis here is also the lineage, which is the meaning of the secret, as it says in the Ornament of Clear Realization: "The explanation is made in terms of the lineage of the basis of realization, referring to the irreversible great Bodhisattvas, etc." It also says: "Showing that the attainment of the dharma that realizes that there is no real basis is like establishing the appearance of an illusionary flower." Therefore, the sutras
Chinese
前者菩萨们的相续之法性，乃是自宗的证悟之理的法性，是理的所依。后者虽是法性，却是可以作为所依的论证者。这些特点也是经和论的意旨，菩萨的相续中存在的证悟之理的差别。因为，所知声闻的道，被说成是被加行、遍智、作意等三者所摄持，所以必须成为菩萨的证悟，并且和那个理由相同。在讲解所依的差别时，是从菩萨和佛子的反体方面进行讲述的。并且，那个时候没有讲述修道，是有理由的。否则，也应该讲述修道。因为自宗的修道也具有这三个特点。第二，那个因的决择分，自宗的证悟之理，也仅仅是通过总义的方式来了解，是无法向他人正确地讲解的，所以必须现量了知。而那也必须在加行道中持续修习。因此，自宗的道智的道智之因，是指菩萨持续修习自宗的证悟之理的加行道。那么，那个加行道的所缘和行相是怎样的呢？所缘是缘于一切法唯是假立，行相是显示在胜义中，不违背假立为色等之空性的法性之行相，是暖位。顶位是缘于色等，行相是证悟胜义中烦恼不减，以及清净增上的差别。忍位是缘于色等乃至遍智，行相是通过内空性等外空性等之门，对于任何都不可执著，心也不执著任何的缘故。世第一法是缘于色等，行相是胜义中无生等无灭之行相。这里没有讲述菩萨的道智之因加行道，是因为考虑到第一品已经讲过。第三，对于具有菩萨种性者，应当开示的道智，在此的开示方式是：所知菩萨之道是。
English
The former, the nature of the continuum of those Bodhisattvas, is the nature of the logic of realization of one's own school, the basis of reason. The latter, although it is the nature of reality, is the proof that can serve as a basis. These characteristics are also the intention of the Sutras and Shastras, the difference in the logic of realization that exists in the continuum of Bodhisattvas. Because the object of knowledge, the path of the Hearers, is said to be encompassed by the three, such as application, omniscience, and attention, it must become the realization of the Bodhisattva, and the reason is the same. When explaining the difference of the basis, it is explained from the opposite of Bodhisattvas and Sons of the Conquerors. Moreover, there is a reason why the path of meditation was not explained at that time. Otherwise, the path of meditation should also be explained. Because the path of meditation of one's own school also has these three characteristics. Second, the cause of that is the decisive part, the logic of realization of one's own school, also only knowing in the manner of the general meaning, it is not possible to explain it correctly to others, so it must be known manifestly. And that must also be constantly meditated on in the path of application. Therefore, the cause of the path of knowledge of the path of knowledge of one's own school is the path of application of the Bodhisattva who constantly meditates on the logic of realization of one's own school. What are the object and aspect of that path of application? The object is to focus on all phenomena as merely imputed, and the aspect is to show that in the ultimate sense, it does not contradict the nature of emptiness imputed as form, etc., is the heat. The peak is to focus on form, etc., and the aspect is to realize that in the ultimate sense, afflictions do not diminish, and the differences of complete purification do not increase. Patience is to focus on form from form to omniscience, and the aspect is through the door of inner emptiness, etc., outer emptiness, etc., because nothing can be grasped, and the mind does not grasp anything. The supreme worldly dharma is to focus on form, etc., and the aspect is the aspect of no birth, etc., no cessation in the ultimate sense. Here, the path of application, the cause of the path of knowledge of the Bodhisattva, is not mentioned, because it is considered that it has already been explained in the first chapter. Third, the way to show the path of knowledge that should be shown to those with the Bodhisattva nature is: the object of knowledge, the path of the Bodhisattva, is.