Tibetan
་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་དག་གི་རང་གི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པར་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པས་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་གསུམ་པོ་དག་ཏུ་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་དེ་ལ་ཁྱད་པར་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་བཀག་པས་བཟོད་པ་གསུམ་པོ་རྣམས་སོ། །བཞི་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ས་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་པོ་དག་ལས་བརྩམས་ནས་ནི་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་མི་གནས་པའི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཡིས་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བར་མདོ་ལས་བཤད་དེ། གནས་པར་མི་བྱ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན་ནས་གནས་བྱའི་ཆོས་རྣམས་བདེན་པ་མ་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། ས་བཅུ་ནི་བརྒྱད་སྟོང་པར་བརྒྱད་པ་སོགས་ལ་བཤད་ཀྱང་ཡུམ་གཞན་གཉིས་ལས་སྔར་བཞིན་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་ལ་ལམ་ཤེས་དངོས་དང་། དེའི་རྒྱུ་ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་ནོ། །དང་པོ་ལ་དོན་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། སྤང་བྱ་དང་རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་གཉིས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། རྩོད་སྤོང་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཉན་རང་གཉིས་ཀྱི་མི་སློབ་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ན་སློབ་ལམ་ལ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པས། ལམ་ཤེས་སོ་སོར་བསྟན་པ་ལ་དོན་མེད་ཅིང་། ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རང་དོན་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་དང་། གཞན་དོན་ཆོས་སྟོན་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ནི། བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་ཅན། སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མི་སློབ་ལམ་ལས་ལམ་བགྲོད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཟབ་པ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བརྗོད་དེ། ཁྱོད་ནི་སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་བསྟན་མི་དགོས་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མི་སློབ་ལམ་ནི་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་དགོས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། རང་བྱུང་གི་རིགས་ཅན་བདག་ཉིད་ཀྱི་སྨོན་ལམ་སོགས་ཀྱི་མཐུས་དབེན་པར་བསྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་ཚེ་ཆོས་སྟོན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཟབ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་པ་སྒྲ་ལ་མི་ལྟོས་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་དེ་ནི་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་སྒྲ་དང་བཅས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་ཡང་གི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་རྩོད་སྤོང་ནི། སྒྲ་མེད་པ་དང་ཆོས་སྟོན་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་བར་སྟོན་པ་ནི། སྣང་ཞེས་དྲང་ངོ་། །གང་ལ་ན་བདེན་པ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག དགེ་སྡིག་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་བླ
Chinese
若。第二，由于了悟到色等诸法，其各自的自性在胜义谛中毫无所缘，故视为三种顶位。第三，由于遮止了色等诸法以常与无常等差别相所缘的方式存在，故为三种忍。第四，从菩萨的第一地等十地开始，不应以所缘的方式安住。经中说，以不执著的方式广为宣说，能成为诸法之最胜。为何不住呢？因为佛陀现量了知一切法，却没有见到可住之法的真实性。十地在《八千颂》的第八品等中有所宣说，但在其他两部《母经》中也如前述般宣说。第二，关于独觉的道，道智的道智，有真实的道智，以及作为其因的决择分。第一，有二种差别，即意义的差别，以及所断与所依的差别。第一，有正文和辩驳二者。第一，如果声闻和独觉二者的无学道没有差别，那么学道也没有差别。因此，分别宣说道智是没有意义的。如果存在差别，那又是如何呢？从为自利而行道的方式，以及为利他而说法的方式这二个方面来显示差别。例如犀牛角般的独觉的智慧，是法，在最后有的时候，比声闻的无学道，从行道的方式上来说，显得更为深奥。因为你在最后有的时候，不需要他人指点，而声闻的无学道，在那个时候，则需要依赖他人的指点。第一点成立，因为具有自生种姓者，凭借自身愿力等的加持，仅仅依靠依止寂静处就能证悟菩提。不仅如此，那个法，在获得菩提的时候，从说法的方式上来说，也更为深奥。因为你说法不依赖语言，而声闻的说法，则依赖于有语言。这是“又”的意思。第二，辩驳是，没有声音和说法是相违的吗？为了显示不相违，故说为显现。对于何者而言呢？对于缘于四谛，而有无常等十六行相；缘于善恶，而有
English
Ro. Second, because of realizing that the self-nature of form and other dharmas is without any object of focus in the ultimate truth, it is regarded as the three supreme positions. Third, because the existence of form and other dharmas in a manner of focusing on distinctions such as permanence and impermanence is prevented, it is the three kinds of forbearance. Fourth, starting from the first bhumi of the Bodhisattva and the other ten bhumis, one should not abide in a manner of focusing on objects. The sutra says that extensively explaining the manner of non-attachment can become the most excellent of all dharmas. Why not abide? Because the Buddha directly knows all dharmas, but has not seen the truth of the dharmas that can be abided in. The ten bhumis are explained in the eighth chapter of the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra, etc., but they are also explained as before in the other two Mother Sutras. Second, regarding the path of the Pratyekabuddha, the knowledge of the path of the knowledge of the path, there is the actual knowledge of the path, and the decisive discrimination that is its cause. First, there are two kinds of differences, namely the difference in meaning, and the difference in what is to be abandoned and what is to be relied upon. First, there are the main text and the refutation. First, if there is no difference between the non-learning paths of the Shravakas and the Pratyekabuddhas, then there is also no difference in the learning paths. Therefore, it is meaningless to separately explain the knowledge of the path. If there is a difference, then what is it like? The difference is shown from the two aspects of the way of practicing the path for one's own benefit, and the way of teaching the Dharma for the benefit of others. For example, the wisdom of the Pratyekabuddha, like a rhinoceros horn, is a dharma, and in the last existence, it is said to be deeper than the non-learning path of the Shravakas in terms of the way of practicing the path. Because in the last existence, you do not need to be taught by others, while the non-learning path of the Shravakas needs to rely on the guidance of others at that time. The first point is established, because those who have the lineage of self-generation, by the power of their own aspirations, etc., can realize enlightenment simply by relying on solitary places. Moreover, that dharma is also deeper in terms of the way of teaching the Dharma when enlightenment is attained. Because your teaching of the Dharma does not depend on sound, while the Shravakas' teaching of the Dharma depends on sound when teaching others. This is the meaning of "also." Second, the refutation is, is the absence of sound contradictory to teaching the Dharma? In order to show that it is not contradictory, it is said to be manifestation. For whom? For those who focus on the four truths, and have the sixteen aspects of impermanence, etc.; focus on virtue and vice, and have