Tibetan
ས་པ་གསུམ། གནས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་བཞི། སྤྱོད་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བས་སྨོད་པའོ། །བཞི་པ་ནི། གདུལ་བྱའི་བློ་དང་འཚམས་པར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་གཞོལ་བའོ། །ལྔ་པ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་བདོག་པ་ཀུན་གཏོང་བའོ། །དྲུག་པ་ནི། དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་སེམས་མི་ཞུམ་པ་དང་། དངོས་པོར་ལྟ་བ་མེད་པའོ། །ཡང་ན་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་སྦྱོང་བ་དང་པོ་གསུམ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དེ་སྦྱོང་བ་བར་པ་ལྔ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དེ་སྦྱོང་བ་ཕྱི་མ་གཉིས་དང་སྦྱར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་དག་ཅེས་རྐང་པ་གཉིས་འོག་མ་ཀུན་ལ་སྦྱར་རོ། །ས་ལྔ་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་ནི་འཐོབ་ཅེས་དྲང་ངོ་། །གང་ལས་ལྔ་པ་ནིའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཡང་དག་པར་ཏེ་རྫོགས་པར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ན་སྤང་བྱ་བཅུ་པོ་འདི་ནི་རྣམ་པར་སྤངས་པ་ནའོ། །བཅུ་པོ་བཞིར་འདུས་ཏེ། བསམ་སྦྱོར་མ་དག་པ། གནས་མ་དག་པ། ཉེས་པར་སྤྱོད་པ། རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་སོ། །དང་པོ་ནི། རྙེད་བསྐུར་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་རབ་བྱུང་ཁྱིམ་པ་སོགས་དང་འདྲིས་ཤིང་འགྲོགས་པ་དང་། གཞན་ལ་དད་པ་ཅན་གྱི་ཁྱིམ་ཉེ་བར་མི་སྟོན་ཅིང་དེ་ནས་རྙེད་པ་ཐོབ་པ་ལ་འཁྲེན་པ་སྟེ་སེར་སྣ་བྱེད་པ་དང་། གཉིས་པ་ནི། འཁོར་བའི་འདུ་འཛིར་གྱུར་པའི་གནས་སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་གྲོང་དང་རང་དོན་གྱི་འདུ་འཛིར་གྱུར་པའི་གནས་ཉན་རང་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། རྙེད་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་བདག་གི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་དེ་བསྟོད་པ་དང་ཕྲག་དོག་གིས་གཞན་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་དེ་བརྙས་པ་དང་སྲོག་གཅོད་སོགས་མི་དགེ་བའི་ལས་ཀྱི་ལམ་བཅུ་སྟེ་གཞི་མཐུན་གྱི་བསྡུ་བའོ། །བཞི་པ་ནི། ཐོས་སོགས་ཀྱིས་མཁས་ཤིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་བཙུན་པར་རློམ་པས་ཁེངས་པ་དང་། བླང་དོར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཞེན་པ་དང་། བློ་གྲོས་ངན་པ་ནི་ཡིད་གཉིས་སུ་མདོར་བཤད་ཅིང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ལྟ་བར་བཤད་དོ། །ཉོན་མོངས་པ་དུག་གསུམ་བཟོད་ཅིང་འདོད་པའོ། །ས་དྲུག་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་ནི་འཐོབ་ཅེས་དྲང་ངོ་། །གང་ན་ས་ནི་དྲུག་པའོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཡང་དག་པར་ཏེ་རྫོགས་པར་རོ། །གང་གིས་ན་གཉེན་པོ་དྲུག་རྫོགས་ཤིང་དེའི་རྒྱུས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤངས་པས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བཟོད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། བསམ་གཏན་དང་། ཤེས་རབ་སྟེ་ཕྱིན་དྲུག་རབ་ཏུ་རྫོགས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གེགས། སྤྱོད་པ་རྗེས་སྒྲུབ་ཀྱི་གེགས་སོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་མ་ཉན་ཐོས་
Chinese
三种地。从处所的方面来说有四种，从行为的方面来说有两种。第三种是：以对欲望的功德视为过患而加以呵责。第四种是：顺应所化众生的心意而趋向于涅槃。第五种是：舍弃内外的一切财物。第六种是：对于行善不灰心，并且没有实物之想。或者说，修习心的学处是最初的三种，修习戒律的学处是中间的五种，修习智慧的学处是最后的两种，将它们结合起来。第二种是：将“这些”这两个词与下面的所有内容结合起来。第五地的圆满修习是“获得”这样说的。从哪里来说是第五种呢。怎样才是如实地，也就是圆满地呢。在什么时候，这十种应断之法是完全断除的时候呢。这十种可以归纳为四种：不纯净的思与行，不纯净的处所，不如法的行为，根本烦恼。第一种是：为了利养等目的，与出家人、在家人等亲近交往，并且不向他人展示有信仰之人的家，然后贪恋从那里获得的利养，也就是吝啬。第二种是：作为轮回的喧嚣之处的众多人的村落，以及作为自身利益的喧嚣之处的声闻缘觉的作意。第三种是：为了利养等，宣说自己的功德而赞叹自己，并且由于嫉妒而宣说他人的过失而贬低他人，以及杀生等不善业的十种途径，也就是共同基础的集合。第四种是：由于听闻等而自认为博学，并且由于戒律而自认为持戒清净而骄傲自满，以及颠倒地执着于应取舍之处，恶劣的智慧简而言之就是犹豫不决。上师说是邪见。容忍并且贪求烦恼三毒。第六地的圆满修习是“获得”这样说的。在哪里，地是第六地。怎样才是如实地，也就是圆满地呢。凭借什么，六种对治圆满，并且以其为因，断除了六种应断之法呢。第一种是：布施，持戒，忍辱，精进，禅定，智慧，也就是六度完全圆满。第二种有：菩提的障碍，行为随行之障碍。第一种是：弟子声闻
English
The three grounds. Four in terms of location. Two in terms of conduct. The third is: to reproach the qualities of desire by viewing them as faults. The fourth is: to accord with the minds of those to be tamed and to incline towards nirvana. The fifth is: to abandon all internal and external possessions. The sixth is: not to be discouraged in performing virtuous deeds and to have no view of things as real. Alternatively, the first three are for training the mind's discipline, the middle five are for training moral discipline, and the last two are for training wisdom. Combine them. The second is: combine the two words "these" with everything below. The complete training of the fifth ground is said to be "attained." From where is it the fifth? How is it truly, that is, completely? When are these ten things to be abandoned completely abandoned? These ten can be summarized into four: impure thought and action, impure place, improper conduct, and root afflictions. The first is: for the sake of gain and honor, to associate with monastics, householders, etc., and not to show the homes of faithful people to others, and then to be attached to the gains obtained from there, that is, to be stingy. The second is: the village of many people as a place of samsaric bustle, and the mental activity of the Hearers and Solitary Realizers as a place of bustle for one's own benefit. The third is: for the sake of gain, etc., to praise oneself by speaking of one's own qualities, and to denigrate others by speaking of their faults out of jealousy, and the ten paths of non-virtuous actions such as killing, that is, the collection of common foundations. The fourth is: to be arrogant by boasting of being learned through hearing, etc., and of being virtuous through moral discipline, and to cling to what should be adopted and abandoned in a perverse way, and bad intelligence is briefly explained as indecision. The teacher explains it as wrong view. To tolerate and desire the three poisons of affliction. The complete training of the sixth ground is said to be "attained." Where is the ground the sixth ground? How is it truly, that is, completely? By what means are the six antidotes complete, and by what cause are the six things to be abandoned abandoned? The first is: generosity, moral discipline, patience, diligence, meditation, and wisdom, that is, the six perfections are completely perfected. The second has: obstacles to enlightenment, obstacles to following conduct. The first is: disciple Hearer
Tibetan
དང་ནི་བསེ་རུ་རང་རྒྱལ་གྱི་ས་ལ་དགའ་བའི་སེམས་སྤང་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་དང་པོར་འཇུག་པའི་གེགས། བར་དུ་སྒྲུབ་པའི་གེགས། ཐ་མར་མཐར་ཕྱིན་པའི་གེགས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྐྲག་པའི་སེམས་སྤངས་པ་དང་། མགོ་སོགས་བསླངས་ན་མི་ཞུམ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་བདོག་པ་ཀུན་བཏང་ཡང་མི་དགའ་མེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་ཉིད་དབུལ་ཡང་སློང་བ་པོ་ལག་སྟོང་དུ་མི་སྤོང་བ་སྟེ་དྲུག་གིས་སོ། །བུས་སྤང་གཉེན་སོ་སོར་སྦྱར་ཏེ་རང་དོན་ཡིད་བྱེད་སྤོང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། གཞན་དོན་ལ་རྩེ་ཅིག་པའི་བསམ་གཏན་རྫོགས་པའི་སྤང་བྱ་དང་པོ་གཉིས། ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་བཟོད་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་སྤངས་བྱ་གསུམ་པ། སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་རྫོགས་པས་བཞི་པ། སྦྱིན་པ་ལ་སྤྲོ་དགའ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་རྫོགས་པས་ལྔ་པ། ཐབས་མཁས་ཀྱི་ཡུམ་རྫོགས་པས་དྲུག་པ་སྤོང་ཞེས་གསུང་ངོ་། །ཊཱི་ཀར་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་པས་སྤང་བྱ་དྲུག་སྤོང་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱིས་སོ་སོར་སྦྱོར་བ་ནི་དགོངས་པ་མིན་ཞེས་གསུང་ངོ་། །བདུན་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་ལ། སྤང་བྱ་སྤངས་པ་དང་། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་གཉིས། དང་པོ་ནི། འཐོབ་ཅེས་དྲང་ངོ་། །གང་ནས་ནི་བདུན་པའོ། །གང་གིས་ན་འཛིན་པ་ཞེས་པ་དང་པོ་བཅུ་བཞི་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་སྦྱར་ཏེ། ང་རྒྱལ་གྱི་གཞིར་གྱུར་པས་ན་བདག་དང་། ཞུམ་པའམ་འཇིགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་ན་སེམས་ཅན་དང་། སྐལ་བ་མཉམ་པའི་རིས་མཐུན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བར་གནས་པས་ན་སྲོག་དང་། ཡང་དང་ཡང་དུ་འགྲོ་བ་རྣམས་སུ་བསྟེན་པས་ན་གང་ཟག་དང་། སྔར་བྱུང་བ་ད་ལྟར་མེད་པའི་ཆད་པ་དང་། ཡོད་པ་མེད་པར་མི་འགྱུར་བས་ན་རྟག་པ་དང་། འཁོར་འདས་ལ་བླང་དོར་རམ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་དང་། རྒྱུ་རིགས་ཐ་དད་དང་། མིང་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཉེར་སྤྱོད་འཛིན་པས་ན་ཁམས་ཅིག་ཆར་ཐ་དད་དུ་དང་། སྐྱེ་སྒོ་འབྱེད་པས་སམ་ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དག་ཐ་དད་དུ་དང་། ཁམས་གསུམ་པོ་ལ་རྟོག་པས་བདེན་པ་འཛིན་ཅིང་གནས་པ་དང་། དེ་ལ་བླང་དོར་དུ་འཛིན་ཅིང་ཆགས་པ་དང་། རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་མི་ནུས་ཞེས་སེམས་ནི་ཀུན་ཏུ་ཞུམ་པ་དང་། གཟུགས་སྐུ་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་སངས་རྒྱས་དེར་དང་། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ལ་ཆོས་དེར་དང་། ཟུང་བཞི་ཡ་བརྒྱད་ལ་དགེ་འདུན་དེར་དང་། འཆལ་ཚུལ་གྱི་གཉེན་པོ་དགེ་བ་རྒྱུན་ཆགས་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་དེར་ལྟ་བའི་མངོན་ཞེན་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་ལ་ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་
Chinese
第一是舍弃喜爱自己国土的心。第二方面，分为最初进入的障碍、中间修行的障碍、最终圆满的障碍。第一是舍弃对空性的恐惧心，以及即使抬起头等也不退缩。第二是即使舍弃内外一切财产也不感到不悦。第三是自己贫穷也不让乞讨者空手而归，这是通过六种方式。儿子将舍弃和对治分别结合，以舍弃自利之执著的戒律，以及一心一意为他利着想的禅定，是圆满的最初两种舍弃。以对甚深法忍耐的波罗蜜多圆满，是第三种舍弃。以布施的波罗蜜多圆满，是第四种。以对布施的喜悦精进圆满，是第五种。以方便善巧之母圆满，是第六种舍弃，这样说。在论疏中说，以六度圆满而舍弃六种应舍弃之物，因此分别结合并非本意。第七种的完全清净，分为舍弃应舍弃之物和对治之物两种。第一是说要获得。从哪里获得呢？从第七种获得。以什么获得呢？以执著，这与最初的十四种和之后的两种结合。因为是产生我慢的基础，所以是我；因为是沮丧或恐惧的自性，所以是有情；因为与具有相同福分的同类完全具备之间存在，所以是命；因为一次又一次地在轮回中依赖，所以是补特伽罗；因为先前存在而现在不存在的断灭；因为存在不会变成不存在的常；对于轮回和涅槃的取舍，或者色等相状；以及异类的因；以及名色等的蕴；以及执著受用，所以是界同时各异；以及开启生门，或者内外十二处各异；以及对三界进行分别而执著实有并安住；以及对它进行取舍而贪执；以及认为无法获得遍知而内心总是沮丧；以及对于色身，在三宝中认为是佛；以及对于十二部经典，认为是法；以及对于四双八辈，认为是僧；以及对于违背戒律的对治，认为是持续不断的善行，并执著于此；以及对于一切法皆是空性而心存疑虑。
English
The first is to abandon the mind that delights in one's own country. The second aspect is divided into the obstacles to initially entering, the obstacles to practicing in the middle, and the obstacles to ultimately completing. The first is to abandon the fear of emptiness, and not to shrink back even when raising one's head, etc. The second is not to feel displeasure even when abandoning all internal and external possessions. The third is not to let beggars go away empty-handed even when one is poor oneself, and this is through six ways. The son combines the abandonment and the antidote separately, with the discipline of abandoning the attachment to self-interest, and the meditation of single-mindedly thinking of the benefit of others, these are the first two abandonments that are perfected. With the perfection of the patience paramita towards the profound Dharma, is the third abandonment. With the perfection of the giving paramita, is the fourth. With the perfection of the joyful diligence in giving, is the fifth. With the perfection of the mother of skillful means, is the sixth abandonment, so it is said. In the commentary, it is said that the meaning is to abandon the six things to be abandoned with the perfection of the six paramitas, therefore combining them separately is not the intention. In the seventh, the complete purification, there are two: abandoning what should be abandoned and the antidote. The first is said to be obtained. From where is it obtained? It is obtained from the seventh. With what is it obtained? With clinging, which is combined with the first fourteen and the last two. Because it is the basis for generating pride, it is self; because it is the nature of dejection or fear, it is sentient being; because it exists between those who fully possess the same fortune and are of the same kind, it is life; because it is relied upon again and again in samsara, it is person; because it is the annihilation of what existed before and does not exist now; because existence does not change into non-existence, it is permanence; the acceptance and rejection of samsara and nirvana, or the characteristics of form, etc.; and the cause of different kinds; and the aggregates of name and form, etc.; and clinging to enjoyment, therefore the elements are simultaneously different; and opening the gate of birth, or the twelve internal and external sources are different; and clinging to the truth and abiding by discriminating the three realms; and clinging to it with acceptance and rejection and attachment; and thinking that one cannot attain omniscience and the mind is always dejected; and for the form body, among the three jewels, thinking that it is the Buddha; and for the twelve divisions of scripture, thinking that it is the Dharma; and for the four pairs and eight individuals, thinking that it is the Sangha; and for the antidote to immoral conduct, thinking that it is continuous virtue, and clinging to it; and doubting whether all dharmas are emptiness.
Tibetan
ཟ་བས་རྩོད་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དེ་དང་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་འགལ་བར་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་ཉེས་པ་ནི་ཉི་ཤུ་བྱང་སེམས་གང་གི་རྒྱུད་ལ་རྣམ་པར་ཆད་པ་སྟེ་སྤངས་པ་དེ་ཡིས་སོ། །ཉི་ཤུ་པོ་ཡང་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། སོ་སྐྱེ་དང་ཐུན་མོང་བ། ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་བ། བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པ་དང་ཐུན་མོང་བའོ། །དང་པོ་ནི་སྔ་མ་དྲུག གཉིས་པ་ནི་བར་པ་བཅུ་གཉིས། གསུམ་པ་ནི་ཐ་མ་གཉིས་སོ། །བོ་དོང་པ་བརྩོན་འགྲུས་རྡོ་རྗེས། དང་པོ་དྲུག་ཉོན་སྒྲིབ། ཕྱི་མ་རྣམས་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་གསུང་བ་མི་འཐད་དེ། དང་པོ་བཞི་ལ་བདེན་པར་འཛིན་པ་དང་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་གཉིས་ལས། སྔ་མ་བཞིན་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་ཡིན་པས་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ཀྱང་། བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ལ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆ་མཐོང་སྤང་། ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཆ་སྒོམ་སྤང་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱི་མ་རྣམས་ལའང་བདེན་འཛིན་གྱི་ཆ་དང་། བཏགས་པ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ལ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆ་མཐོང་སྤང་ཡིན་ལ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཆ་སྒོམ་སྤང་ངོ་། །དེས་ན་ཉོན་སྒྲིབ་དང་མཐོང་སྤང་གི་ཆ་དུཿཁ་ཆོས་ཤེས་ནས་སྤངས་ཀྱང་འདིར་དེ་དག་གི་གནས་ངན་ལེན་སྦྱོང་བའམ་ཐག་སྲིངས་པའི་གཉེན་པོའོ། །གཞན་དུ་ན་སྤང་བྱ་ཕྱི་མ་གཉིས་པོའང་བྱང་འཕགས་ལ་མངོན་གྱུར་རམ་ས་བོན་ཡོད་པར་འགལ་ལོ། །ཚུལ་འདི་ནི་སའི་ཡོངས་སྦྱོང་སྔ་མ་རྣམས་སུའང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོ་ནི། རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དང་། རྒྱུའི་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ལ་སྨོན་པ་མེད་པ་ཤེས་པ་དང་། འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པའི་དགེ་བ་བཅུ་སྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་དང་། སོ་སྐྱེ་ཀུན་ལ་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ནི། བྱམས་པ་རྫོགས་པས་རློམ་པའམ་སྙེམས་པ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་དང་། མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་ཤེས་པ་དང་། མིང་གཟུགས་སོགས་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལ་བཟོད་པ་ཤེས་པ་དང་། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཐབས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་པར་རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཀུན་ཏུ་འཇོམས་པ་དང་། མཚན་མར་འདུ་ཤེས་པ་དང་ལྟ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་ལྔ་དང་ཉོན་མོངས་ཆགས་སོགས་སྤོང་བ་གསུམ་པོ་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དང་། རྣམ་མཁྱེན་ལ་རྩེ་གཅིག་པའི་ཞི་གནས་ངེས་པར་སེམས་པ་དང་། རྣམ་མཁྱེན་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པའི་ལྷག་མཐོང་ལ་ནི་མ