Chinese
答：有两种直接指出的辩论。第一种是：如果法界是种姓，那么一切众生都将安住于此处所指的种姓之中，因为它是普遍存在于一切众生之中的。如果这样说，当菩萨以其传承的修持专注于法界时，法界会成为圣者之法力等的因，从成为修持所依的角度来说，被称为种姓，因此，不会有众生都安住于成为修持所依的种姓之中的过失。第二种是：即使如此，法界，作为法性，你所具有的三乘种姓不应被区分为三种不同的种姓，因为你没有分别。如果这样说，这是不周遍的，因为依靠的法，即修持，以三种不同的差别，可以完全说明所依种姓的三种分类。第二点在注释中已阐明。在解释完修持的所依之后，接下来，第三点是解释修持的所缘，因为觉醒种姓的人必须断除对所缘的虚构执着，然后才能实践修持。对此，圣者以最初的两句偈颂进行了指示，其余部分进行了阐释。按照学者的观点，这是简要指示、略作解释和详细解释。第一点是：大乘修持的所缘是所有应知的法，如寂天所说：王子们所不学的事物，任何事物都不存在。第二点是：如果稍微区分这些法，那么应取舍的善法，以及应舍弃的非善法，和应保持中立的无记法，共有三种。第三点包括：详细分类、如何确定、数量确定和顺序确定。第一点包括从道的角度、从断证的角度、从二谛的角度和从果的角度四个方面。第一方面是：凡夫所包含的是世俗的常法，具有寂静和粗大的相，圣者所包含的是超越世间的真谛之相。第二方面是：与六种漏相关的有漏法是应断除的，与此无关的无漏法是能对治的。第三方面是：诸法由因缘聚合而生，与生、住、灭、变四者分离的是非造作法。第四方面是：有学
English
Answer: There are two directly indicated arguments. The first is: If the Dharmadhatu is the lineage, then all sentient beings will abide in the lineage indicated here, because it is universally present in all sentient beings. If you say so, when a Bodhisattva with the practice of his lineage focuses on the Dharmadhatu, the Dharmadhatu will become the cause of the power of the holy Dharma, etc. From the perspective of becoming the basis of practice, it is called the lineage, therefore, there will be no fault that all sentient beings abide in the lineage that becomes the basis of practice. The second is: Even so, the Dharmadhatu, as the nature of Dharma, the three vehicles you have should not be distinguished into three different lineages, because you have no distinction. If you say so, it is not pervasive, because the dependent Dharma, that is, practice, with three different distinctions, can fully explain the three classifications of the dependent lineage. The second point is clarified in the commentary. After explaining the basis of practice, next, the third point is to explain the object of practice, because a person who awakens the lineage must cut off the fabricated attachment to the object, and then he can practice the practice. In this regard, the Holy One indicated with the first two verses, and the rest was explained. According to the scholar's point of view, this is a brief indication, a brief explanation, and a detailed explanation. The first point is: The object of Mahayana practice is all knowable dharmas, as Shantideva said: There is nothing that the princes do not learn. The second point is: If these dharmas are slightly distinguished, then there are three types: good dharmas to be taken, non-good dharmas to be abandoned, and neutral dharmas to be kept neutral. The third point includes: detailed classification, how to determine, quantity determination, and order determination. The first point includes four aspects: from the perspective of the path, from the perspective of severance and realization, from the perspective of the two truths, and from the perspective of the result. The first aspect is: What is included by ordinary people is the worldly constant Dharma, which has the characteristics of tranquility and grossness, and what is included by the Holy One is the aspect of the ultimate truth that transcends the world. The second aspect is: Leaky dharmas related to the six leaks are to be cut off, and non-leaky dharmas that are not related to this are antidotes. The third aspect is: Dharmas that arise from the aggregation of causes and conditions, and non-fabricated dharmas that are separated from the four of birth, dwelling, cessation, and change. The fourth aspect is: Learners
Tibetan
་སྟེ་ཉན་རང་འཕགས་པ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལའང་འབྱུང་བ་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བཞག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ཆོས་གང་དག་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ཐུན་མོང་མིན་པ་སྟོབས་སོགས་སོ། །དོན་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དགེ་སོགས་གསུམ་དུ་བསྡུས་ནས་དེ་དག་གི་རྣམ་གྲངས་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་སོགས་པར་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཙོ་བོར་ཚོགས་ལམ་དུ་ཐོས་བསམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། སྦྱོར་ལམ་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གིས་སྒོམ་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྒྱུའི་སྒོ་ནས། ཞེས་གསུང་པ་དང་མཐུན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོར་བྱང་སེམས་ཆེན་པོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོད་པར་མ་གྱུར་པ་ཉིད་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཁ་ཅིག་ནི་བླང་བྱ། ཁ་ཅིག་ནི་དོར་བྱ། ཁ་ཅིག་ནི་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ། ཁ་ཅིག་ནི་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པར་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱེད་ལ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྒྲོ་འདོགས་གཅད་པར་བྱ་བའི་གཞི་ཐམས་ཅད་ནི་འདིར་འདུས་པས་འདི་ལས་མང་བ་མི་དགོས་ལ། འདི་ལས་གང་རུང་ཞིག་མ་ཚང་ན་ཡང་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་ཚུལ་མ་འདུས་པར་འགྱུར་བས་འདི་ལས་ཉུང་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་ན་བཅུ་གཅིག་ཏུ་གྲངས་ངེས་སོ། །བཞི་པ་ནི། རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གོ་རིམ་རྣམ་པར་གཞག་པ་མེད་ཀྱང་། རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་གོ་རིམ་ངེས་པ་ཡོད་དེ། བྱང་ཆུབ་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བསླབ་དགོས་ན། བླང་བར་བྱ་བ་ནི་གང་། དོར་བྱ་ནི་གང་། རེ་ཞིག་བཏང་སྙོམས་སུ་གཞག་བྱ་ནི་གང་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་བས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་རིམ་པ་བཞིན་བཞག་གོ །དེ་ནས་མི་དགེ་བ་དང་ལུང་མ་བསྟན་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་སྟེ། དགེ་བ་ཉིད་ལ་ཡང་དང་པོར་བླང་བར་བྱ་བ་གང་། ཕྱིས་བླང་བར་བྱ་བ་གང་སྙམ་པའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་གཉིས་བཞག་གོ །དེ་ནས་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྤང་བྱ་ནི་གང་། གཉེན་པོ་ནི་གང་ཡིན་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་བས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པ་གཉིས་བཞག་གོ །དེ་ནས་ཡང་ཟག་བཅས་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་སྟེ། ཟག་མེད་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དེ་གང
Chinese
即是说，声闻、独觉等圣者的相续中也出现的共同之法，如四念住等，以及哪些法是唯独佛陀才有的不共之法，如十力等。意思是将一切法归纳为善等三类，然后对于这些法的分类，安立为世间法等，这是为了断除增益。主要是在资粮道通过听闻和思维来确定，在加行道则是以世间道的修所生慧来修习的对境。这与某些地方所说的“从因的方面”相符。第二，简而言之，大菩萨应当证悟一切法。应当修学一切法的非有。如是说，因此依靠世俗谛，某些法是应取的，某些法是应舍的，某些法是应在相续中生起的，某些法是应获得的等等，如实地了知这些法的体性。依靠胜义谛，则以证悟这一切法皆无自性的方式来观修。第三，所有需要断除增益的基础都包含在这里，因此不需要比这更多。如果缺少其中任何一个，就不能包含断除增益的方式，因此也不能比这更少，所以数量确定为十一个。第四，虽然从其自性方面来说，没有次第的安立，但是从能证悟的智慧来看，则有确定的次第。如果发菩提心的补特伽罗需要修学一切法，那么就会产生这样的想法：什么是应取的？什么是应舍的？什么是暂时应放舍的？因此，相对于这种想法，就依次安立了善、不善、无记三种。然后，将不善和无记放舍，对于善法本身，也会产生这样的想法：什么是首先应取的？什么是之后应取的？因此就安立了世间法和出世间法两种。然后，又将世间法放舍，就会产生这样的想法：出世间法中，应舍弃的是什么？对治又是什么？因此，相对于这种想法，就安立了有漏和无漏两种。然后，又将有漏放舍，无漏所要证悟的对境是什么
English
That is to say, the common dharmas that also appear in the continuums of Hearers, Solitary Realizers, and other noble beings, such as the four mindfulnesses, and which dharmas are the unique and uncommon dharmas of the Buddha alone, such as the ten powers. The meaning is to summarize all dharmas into the three categories of virtue, etc., and then to categorize these dharmas as worldly dharmas, etc., in order to eliminate superimpositions. The main point is to ascertain them through hearing and thinking on the path of accumulation, and on the path of preparation, they are the objects of meditation cultivated through the wisdom arising from worldly meditation. This is in accordance with what is said in some places, "from the aspect of the cause." Second, in short, great Bodhisattvas should realize all dharmas. They should train in the non-existence of all dharmas. As it is said, therefore, relying on the conventional truth, some dharmas are to be adopted, some are to be abandoned, some are to be generated in the continuum, some are to be attained, and so on, realizing the nature of these dharmas as they are. Relying on the ultimate truth, they meditate in the manner of realizing that all these dharmas are without inherent existence. Third, all the bases for eliminating superimpositions are included here, so there is no need for more than this. If any one of these is missing, the method of eliminating superimpositions will not be included, so it cannot be less than this either, therefore the number is fixed at eleven. Fourth, although there is no arrangement of order from the aspect of its own nature, there is a definite order in relation to the mind that realizes it. If a person who has generated the mind of enlightenment needs to train in all dharmas, then the thought will arise: What is to be adopted? What is to be abandoned? What is to be temporarily set aside? Therefore, in relation to this thought, the three, virtue, non-virtue, and neutral, are established in order. Then, non-virtue and neutral are set aside, and for virtue itself, the thought will arise: What is to be adopted first? What is to be adopted later? Therefore, the two, worldly and transcendental, are established. Then, worldly is also set aside, and the thought will arise: Among the transcendental, what is to be abandoned? What is the antidote? Therefore, in relation to this thought, the two, contaminated and uncontaminated, are established. Then, contaminated is also set aside, what is the object to be realized by the uncontaminated