Tibetan
ང་བྱར་རྟེན་པའི་རྣམ་རྟོག་བཞི་པོ་དེ་གང་ཞེ་ན། འདི་ལ་གཟུང་རྟོག་དང་། འཛིན་རྟོག་གཉིས། དང་པོ་ནི། གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དབྱེ་གཞི། དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། གཞིའི་རྟེན་ཅན་དང་། དེའི་གཉེན་པོའི་རྟེན་ཅན་གཉིས་ཡོད་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས་སོ། །འདིར་གཞི་ཞེས་པ་འཕགས་པས་དངོས་པོ་ཙམ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཆོས་ལ་སྦྱར་བ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་རྩ་བའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པོ་དེ་ནི་དབྱེ་གཞི། སོ་སོར་ཏེ་རེ་རེ་ལའང་རྣམ་པ་དགུ་དགུ་སྟེ། རིམ་བཞིན། རྨོངས་པ་སྟེ་མ་རིག་པ་སོགས་དང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་དགུ་དགུ་ཡོད་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །འདིར་དངོས་བསྟན་གྱི་གཟུང་རྟོག་དང་པོའི་དགུ་པ་དང་། གཉིས་པའི་ལྔ་པ་དྲུག་པ་སྟེ་གསུམ་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་དང་། ལྷག་མ་རྣམས་རང་རྒྱལ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དོན་རྟོག་པ་སྤོང་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་པའི་གཟུང་རྟོག་གི་མཚན་གཞིར་འདིར་བསྟན་པའི་མ་རིག་པ་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ལ་ཤེར་སྒྲོན་ནས་དངོས་སུ་བཤད་ཅིང་། སྐབས་བཞི་པར་བཤད་པའི་ལམ་བདེན་གྱི་ལམ་གསུམ་པའི་རྣམ་པ་དྲུག་གིས་སྤངས་བྱའི་ཤེས་སྒྲིབ་གཉིས་དང་འདིར་བསྟན་པའི་རང་རྒྱལ་གྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་གཉིས་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། དཀའ་འགྲེལ་ལས། འོན་ཀྱང་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ནི་བྱང་སེམས་ཁོ་ནའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་འདིར་བསྟན་རྟོག་པ་བཞི་པོ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ལ་ལྡན་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་དཔྱད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེར་མ་ཟད་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོགས་པའང་དབྱེ་གཞི། དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འདོད་དེ། གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་དང་། སྐྱེས་བུ་བཏགས་པར་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་གཉིས་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །གཉིས་པོ་རེ་རེ་ལའང་དགུ་དགུ་སྟེ། རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་དང་། གཅིག་པུ་ལ་སོགས་པའི་བདག་གི་ངོ་བོ་སོགས་དང་། ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་ཡུལ་དགུ་དགུ་ཡོད་པ་ལས་ཕྱེ་བས་སོ། །དཔེར་ན་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ཡུལ་གྱིས་དགུ་དགུར་ཕྱེ་བ་དེ་བཞིན་ནོ། །དངོས་བསྟན་དང་པོ་དགུ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་རིགས་ཁོ་ན་སྟེ། གང་ཟག་ལ་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་དེའོ། །བཞི་ཀའང་དམན་ལམ་སྔོན་དུ་མ་སོང་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་དུཿཁ་ཆོས་བཟོད་ཁོ་ནས་སྤོང་བས་སྒོམ་སྤང་མེད་པ་དང་། སྒྲུབ་རྟོག་ཡིན་པ་དང་། ཐེག་པ་གསུམ་ཀའི་སྤང་བྱའི་རིགས་ཡོད་པ་དང་། ལྡན་རྟེ
Chinese
那么，作为所依的四种分别念是什么呢？即所取分别念和能取分别念两种。第一，作为所取之境的分别念的分类依据。如果分类，则有两种，即以基为所依的和以其对治为所依的两种差别。这里所说的“基”，圣者认为是事物本身，而论师认为是与一切烦恼相应的法，两者中前者是根本意义。这二者是分类的依据。各自，即每一个都有九种，依次是，愚昧即无明等和蕴等九种境的差别。这里，直接指出的所取分别念的第一种的第九种，以及第二种的第五种和第六种，这三种是大乘的断除之类，其余都是自宗的断除之类。为了断除所取义分别念。《智灯》中对作为所取分别念的名称依据的，这里所说的以无明等为对境的分别念，有明确的阐述。第四品中所说的道谛的第三种道的六种相，与所断的二种所知障以及这里所说的自宗的断除之类，二者意义相同。在《难解释》中说：“然而，作为所依的补特伽罗唯有菩萨的相续中才有。”这里所说的四种分别念，是指菩萨的加行道后得位所具有的，对此进行分析。第二，不仅如此，作为能取之境的分别念也是分类依据。如果分类，则认为是两种，即以人我实有和以士夫假有为所依的两种。这二者每一个都有九种，即自在的我，以及单独等等的我之自性等，以及依赖于蕴和处等，即从九种境中区分出来。例如，所取分别念两种以境分为九种一样。直接指出的第一种九种是声闻的断除之类，因为是对人我的真实执着，所以是烦恼障。第二种是菩萨的。四种都是，如果不是先前的下劣道，那么大乘的苦法忍只能断除，所以没有修断，并且是胜解分别念，以及有三乘的断除之类，以及具有所依。
English
So, what are the four types of conceptualization that rely on objects? They are the conceptualization of the object of grasping and the conceptualization of the grasper. First, the basis for classifying the conceptualization of the object of grasping. If classified, there are two types: those that rely on the base and those that rely on its antidote. Here, the term "base" is considered by the noble ones to be the object itself, while the teachers consider it to be associated with all afflictive dharmas. The former is the fundamental meaning. These two are the basis for classification. Each of them has nine types, respectively, which are the distinctions of the nine objects such as ignorance and the aggregates. Here, the ninth of the first type of directly indicated object-grasping conceptualization, and the fifth and sixth of the second type, these three are the types to be abandoned by the Mahayana, and the rest are only the types to be abandoned by one's own school. In order to abandon the conceptualization of the object of grasping. In the "Lamp of Wisdom," the conceptualization that takes ignorance, etc., mentioned here as the basis for the name of the object-grasping conceptualization, is explicitly explained. The six aspects of the third path of the path of truth explained in the fourth chapter are the same in meaning as the two obscurations of knowledge to be abandoned and the types of abandonment of one's own school mentioned here. In the "Difficult Explanation," it is said, "However, the person who is the basis exists only in the mindstream of the Bodhisattva." The four conceptualizations mentioned here refer to those possessed by the Bodhisattva in the subsequent attainment of the path of application, and this is analyzed. Second, not only that, but the conceptualization of the grasper is also the basis for classification. If classified, it is considered to be of two types: those that rely on the person as substantially existent and those that rely on the person as nominally existent. Each of these two has nine types, which are the self of independence, and the nature of the self such as aloneness, and those that rely on the aggregates and sense bases, etc., that is, distinguished from the nine objects. For example, just as the two object-grasping conceptualizations are divided into nine types by object. The first nine directly indicated are only the types to be abandoned by the Hearers, because they are the true clinging to the person, so they are afflictive obscurations. The second is that of the Bodhisattva. All four, if not preceded by the inferior path, then the Mahayana's suffering dharma acceptance can only abandon them, so there is no abandonment by meditation, and it is a belief conceptualization, and there are types to be abandoned by all three vehicles, and it possesses a basis.