Tibetan
འཐད་ཅིང་། དེ་ནི་རབ་བྱུང་ལ་ཡང་ཡོད་པས་སྣ་གཅིག་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྲོག་གཅོད་སྤོང་ཞེས་པ་མདོ་གང་ནས་ཀྱང་མི་འབྱུང་ལ་བདེན་པ་མཐོང་བའི་མདོ་ལས། ནམ་འཚོའི་བར་དུ་སྲོག་དང་བསྡོས་པས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་མངོན་པར་རབ་ཏུ་དྭང་བ་ཞེས་པ་ལ་འཁྲུལ་བའོ། །དེས་ན་དགེ་བ་གོང་མ་ལ་སྤྲོ་བར་བྱ་བ་དང་། དེ་ཙམ་ཡང་དོན་ཆེ་བས་སྡོམ་པ་མེད་པ་དང་མ་ཚང་བ་ཡང་དགེ་བསྙེན་དུ་གསུངས་སོ། །སྤྱིར་གསུང་རབ་ལས་དགེ་བསྙེན་བདུན་གསུངས་ཏེ། སྐྱབས་གསུམ་འཛིན་པ། སྣ་གཅིག སྣ་འགའ། ཕལ་ཆེར་སྤྱོད་པ། ཡོངས་རྫོགས་དང་། ཚངས་སྤྱོད་དང་། བསྙེན་གནས་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་སྲུང་བ་གོ་མའི་དགེ་བསྙེན་ནོ། །དང་པོ་ལྔ་ནི་མིང་ཆེན་གྱི་མདོ། དྲུག་པ་ལུང་རྣམ་འབྱེད་དང་། དྲག་ཤུལ་ཅན་དང་། ཚེ་དང་ལྡན་པ་མོའུས་ཞུས་པ་ལས་བཤད། བདུན་པ་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་སེན་རིངས་ཀྱི་མདོར་བཤད། ཁ་ཆེ་བ་ནི་བདུན་པ་འདི་མི་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡན་ལག་མང་ཉུང་དང་དུས་རིང་ཐུང་ལ་ལྟོས་པ་ཡང་ཡོད་ལ། གཙོ་བོར་ནི་ཆུང་ངུ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་སློང་དྭང་བ་དང་མ་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཏེ། དེས་ན་དགྲ་བཅོམ་པའི་སྡོམ་པ་ཆུང་བྱིས་པའི་ཆེ་བ་དང་། དགེ་སློང་གི་ཆུང་ལ་དགེ་བསྙེན་གྱི་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པ་སྲིད་དོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ཞིག་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་གང་ཐོབ་པས་སངས་རྒྱས་སུ་བྱེད་ཅིང་ཐ་སྙེད་འདོགས་པའི་ཆོས་མི་སློབ་པའི་ལམ་ཆོས་སྐུ་དང་། གང་ཞིག་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ནི་དགེ་བདུན་ཡིན་ལ་དེར་བྱེད་པའི་ཆོས་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་པའི་སློབ་པ་དང་མི་སློབ་པའི་ལམ་གཉིས་ཀ་དང་། གང་ཞིག་ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ནི་རང་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་དང་དུཿཁ་ཞི་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སྟེ། དེ་ནི་ཚིག་སྡེབས་པའི་ངོར་ཐ་མར་སྨོས་སོ། །སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་རྟེན་གང་ཟག་གི་ནི་ཟག་བཅས་ཡིན་པས་སྐྱབས་གནས་མིན་ཞེས་སོ། །སློབ་དཔོན་དེ་ལྟར་ན་ལམ་མངོན་དུ་མ་བྱས་པ་ན་སངས་རྒྱས་དང་དགྲ་བཅོམ་མིན་པ་དང་འཕགས་པ་མིན་པར་འགྱུར་ཞིང་དགེ་སློང་དུ་བྱེད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཁོ་ན་དགེ་སློང་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ནས། ཆོས་ནི་འདི་དང་མཐུན་ལ་སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་གྱི་རྟེན་གྱི་གང་ཟག་དེ་གཉིས་སུ་བཞེད་དོ། །ངོ་བོ་ནི་འཇིགས་པ་ལས་ཐར་པའི་ཆེད་དུ་ཡུལ་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་བསྟེན་པར་ཁས་ལེན་ཅིང་བློ་གཏོད་
Chinese
合理。因为在出家戒中也有，所以会说受持一种等。另外，任何经典中都没有“断绝杀生”的说法，而是误解了《见谛经》中“乃至生命，以生命为代价皈依，显现极为清净”之句。因此，应该乐于更高的善行，仅仅如此也很重要，所以说没有戒律或不圆满也是居士。总的来说，经中说了七种居士：受持三皈依，一种，几种，多数受持，圆满，梵行，以及受持斋戒八支直至生命终结的居士。前五种出自《名大经》，第六种出自《律分别》以及《勇猛者》和《具寿目连所问经》。第七种出自《遍行者散胜经》。克什米尔人不承认这第七种。第三，也取决于支分多少和时间长短。主要的是，无论是小的等等，都取决于发心清净和不执著等意念如何。因此，阿罗汉的戒律可能小于孩童的，比丘的戒律可能小于居士的，等等。第四，凡是皈依三宝的，以何所证而成佛，以及施设差别的法，即无学道法身；凡是皈依僧伽的，圣者即是七善士，成为圣者的法，是佛陀之外的有学道和无学道二者；凡是皈依法的，即是自他相续中烦恼和痛苦寂灭的涅槃。这是在语句组合上最后提到的。佛陀和僧伽的所依补特伽罗是有漏的，所以不是皈依处。论师说，如果这样，那么在没有现证道之前，就不是佛陀和阿罗汉，也不是圣者，而且只有作为比丘的戒律才能成为比丘。然后说，法与此相符，并且佛陀和僧伽的所依补特伽罗被认为是二者。本体是为了从恐惧中解脱而承诺依止特殊对境并寄托信任。
English
It is reasonable. Because it is also present in the monastic vows, it will be said to observe one thing, etc. Furthermore, the statement "abstaining from killing" does not appear in any sutra, but it is a misunderstanding of the phrase in the Sutra of Seeing Truth, "Even to the point of life, having gone for refuge at the cost of life, manifestly utterly pure." Therefore, one should rejoice in higher virtue, and even that much is important, so it is said that even without vows or incomplete vows, one is still a layperson. In general, the scriptures speak of seven types of laypersons: those who hold the three refuges, one kind, several kinds, mostly practicing, complete, celibate, and those who keep the eight precepts of the upavasatha vows for as long as they live. The first five are from the Great Name Sutra, the sixth from the Vinaya-vibhanga, the Fierce One, and the Sutra of Maudgalyayana. The seventh is explained in the Sutra of the Wandering Ascetic Senarika. The Kashmiris do not accept this seventh one. Third, it also depends on the number of limbs and the length of time. The main thing is that whether it is small or whatever, it depends on how the mind is, such as pure motivation and non-attachment. Therefore, the vows of an arhat may be smaller than those of a child, the vows of a monk may be smaller than those of a layperson, and so on. Fourth, whoever goes for refuge to the Buddha, by whatever attainment one becomes a Buddha, and the dharma that establishes the distinction, the path of no more learning, the Dharmakaya; whoever goes for refuge to the Sangha, the noble person is the seven good men, and the dharma that makes one a noble person is both the path of learning and the path of no more learning other than the Buddha; whoever goes for refuge to the Dharma, that is Nirvana, the pacification of afflictions and suffering in one's own and others' minds. This is mentioned last in the arrangement of words. The basis of the Buddha and Sangha, the person, is contaminated, so it is not a place of refuge. The teacher says that if that is the case, then until the path is realized, one is not a Buddha or an Arhat, nor a noble person, and only the discipline that makes one a monk becomes a monk. Then he says that the Dharma is in accordance with this, and the person who is the basis of the Buddha and Sangha is considered to be both. The essence is to acknowledge and trust in relying on a special object in order to be liberated from fear.
Tibetan
པ་ཡིན་ལ། འབྲེལ་པར་ངག་གི་རིག་བྱེད་དུ་བཤད་པ་ནི། ནོད་པའི་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །སྐྱབས་ཀྱི་དོན་ནི་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་དུཿཁ་ཐམས་ཅད་ལས་གཏན་དུ་ངེས་པར་ཐར་བར་བྱེད་པའོ། །ལྔ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལོག་གཡེམ། བརྫུན། མྱོས་འགྱུར་སྤོང་བ་ཡན་ལག་ཏུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྡོམ་པ་གཞན་ལ་མི་ཚངས་སྤྱོད་སྤོང་བ་ཡན་ལག་ཏུ་བཞག་ལ། དགེ་བསྙེན་ལ་ལོག་གཡེམ་སྤོང་བ་ཡན་ལག་དུ་བཞག་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། ལོག་གཡེམ་ནི་གཞན་གྱི་ཆུང་མ་སུན་ཕྱུང་ཞིང་ངན་སོང་གི་རྒྱུར་གྱུར་པས་འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་ཤིན་ཏུ་སྨད་པའི་ཕྱིར་དང་ཁྱིམ་པས་སྡོམ་སླ་བའི་ཕྱིར་དང་། འཕགས་པའི་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་ཡང་ལོག་གཡེམ་མི་བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་ཚངས་སྤྱོད་ནི་དེ་ལྟར་མིན་པས་སོ། །ཅི་དགེ་བསྙེན་གྱིས་ཕྱིས་ཆུང་མ་ལེན་ན་སྡོམ་པ་མི་ཉམས་སམ་ཞེ་ན། མི་ཉམས་ཏེ། སྡོམ་པ་ནི་ལོག་གཡེམ་སྤོང་ངོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་དུ་འཐོབ་ཀྱི་རྒྱུད་འདི་ལ་མི་ཚངས་སྤྱོད་སྤོང་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་མིན་པས་སོ། །ཡང་ན་བུད་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་འདི་ལས་གཞན་ལ་འཁྲིག་པ་མི་བྱའོ་ཞེས་ཁས་མ་བླངས་པའི་ཕྱིར་རང་གི་ཆུང་མ་ནི་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བ་མེད་པས་སྡོམ་པ་ཉམས་པ་མིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་བརྫུན་སྤོང་བ་ཁོ་ན་ཡན་ལག་ཏུ་བཞག་པ་ཅི་ཞེ་ན། ཉེས་པ་ཆེ་ཞིང་སྤོང་སླ་བ་ནི། བརྫུན་སྨྲ་ཤིན་ཏུ་སྨད་ཕྱིར་དང་། །སླ་ཕྱིར་མི་བྱེད་ཐོབ་ཕྱིར་དང་། །དགོས་པ་ལྷག་པོ་ནི་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པར་གྱུར་པ་ན་ཕྱིར་བཅོས་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱས་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཉེས་པ་གླེང་བའི་ཚེ་དེ་རང་གི་སྤང་བྱ་མིན་ན་རྫུན་དུ་སྨྲ་བས་བསླབ་པ་ལས་ཐལ་ཞིང་འདའ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་སྤོང་བར་བསྟན་པས་ཉེས་པ་ལན་གཉིས་སུ་གྱུར་ན་མི་རུང་ངོ་སྙམ་ནས་ཕྱིར་བཅོས་པའི་དགོས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡང་འདི་ལ་ཐུབ་པའི་བཀས་བཅད་ཅིང་བཀག་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་རྣམས་ལས་མྱོས་འགྱུར་སྤོང་བ་ཁོ་ན་བཞག་པ་ཅི་ཞེ་ན། རྒྱུ་སྔར་གྱི་གསུམ་པོ་དང་མྱོས་འགྱུར་གྱི་དྲན་པ་ཉམས་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར་བས་ཡན་ལག་གཞན་བསྲུང་བའི་ཕྱིར་དུའོ། །ཕལ་ཆེན་པ་ཆང་འཐུང་བ་རང་བཞིན་གྱི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འདོད། མངོན་པ་བ་བཅས་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བར་འདོད་ལ། འདི་ཡི་དགག་བྱའི་གཙོ་བོ་ནི་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཡིན་ལ། གཉེན་པོའི་བློས་ཀྱང་བཏུང་བར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་སློབ་དཔོན་ནི་སེམ
Chinese
并且，关于联系上说，在语言的知识中说，是就接受的时候的权力而说的。救护的意义是依靠它，从一切痛苦中永远必定解脱。第五有三：邪淫、妄语、舍弃迷醉作为支分的理由。第一，对于其他的律仪，安立了舍弃非梵行作为支分，对于近事男，安立了舍弃邪淫作为支分，这是什么原因呢？邪淫是使他人的妻子不悦，并且成为堕恶趣之因，所以在世间也极被呵责，并且在家者易于受持律仪，并且在圣者的其他生世中，也获得不邪淫的律仪，而非梵行不是这样。如果近事男后来娶妻，律仪不会丧失吗？不会丧失，因为律仪是如实承诺舍弃邪淫而获得的，不是承诺在此相续中舍弃非梵行。或者因为没有承诺不与此妇女相续之外的行淫，所以自己的妻子与承诺没有相违，因此律仪不会丧失。第二，又仅仅安立舍弃妄语作为支分是什么原因呢？因为过患大且易于舍弃：妄语之说极被呵责故，易故不作能得故。特殊需要是，在超越一切学处时，作为返回修正的支分之故。如此，在谈论罪过之时，如果那不是自己所应舍弃的，那么说妄语就会超越学处，如果显示舍弃它，罪过就会变成两次，心想这样不行，所以有返回修正的必要。第三，又在此，在能仁的禁令和遮止的罪过中，仅仅安立舍弃迷醉是什么原因呢？原因是之前的三个，并且因为迷醉会使正念丧失，从而会进入恶行，所以是为了守护其他支分。大众部认为饮酒是自性的罪过，经部认为这是制定的罪过，而此所应遮止的主要是有染污的意识，并且也能以对治之心饮用。这两者的差别，阿阇梨是心
English
And, regarding the connection, it is said in the knowledge of language that it is spoken in terms of the power of the time of acceptance. The meaning of refuge is that by relying on it, one is definitely and permanently liberated from all sufferings. Fifth, there are three: the reasons for establishing abandoning wrong conduct, lying, and intoxicants as limbs. First, for other vows, abandoning unchaste conduct is established as a limb, but for a layperson, abandoning wrong conduct is established as a limb. What is the reason for this? Wrong conduct makes others' wives unhappy and becomes the cause of falling into lower realms, so it is extremely condemned in the world, and it is easy for householders to keep vows, and in other lives of noble ones, they also obtain the vow of not engaging in wrong conduct, but unchaste conduct is not like that. If a layperson later marries a wife, will the vow not be lost? It will not be lost, because the vow is obtained by truly promising to abandon wrong conduct, not by promising to abandon unchaste conduct in this continuum. Or, because there is no promise not to engage in sexual activity with anyone other than this female continuum, one's own wife does not contradict the promise, so the vow is not lost. Second, what is the reason for establishing only abandoning lying as a limb? Because the fault is great and easy to abandon: because the saying of lies is extremely condemned, it is easy, and one can obtain not doing it. The special need is that when one transcends all trainings, it is because it is made a limb for returning and correcting. Thus, when discussing faults, if that is not what one should abandon, then speaking lies will exceed the training, and if it is shown to be abandoned, the fault will become twofold, thinking that this is not right, so there is a need to return and correct. Third, why is it that only abandoning intoxicants is established here among the sins prohibited and forbidden by the Able One? The reason is the previous three, and because intoxicants cause mindfulness to be lost, thereby leading to misconduct, so it is for the sake of protecting other limbs. The Mahasanghikas consider drinking alcohol to be a sin by nature, the Abhidharmikas consider it to be a sin by prescription, and the main thing to be prevented here is the afflicted consciousness, and it can also be drunk with an antidote mind. The difference between these two, the teacher is mind