Tibetan
ས་ལམ་ལས་གཞན་པའི་བར་མ་དོར་གནས་པ་དག་ནི་དགེ་སོགས་གསུམ་གྱིས་སེམས་ཀུན་སློང་ཞན་པས་ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ཞིག་བྱེད་ན། རིག་བྱེད་མིན་པ་མི་སློང་བས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཉིད་དང་ལྡན་ནོ། །མུ་གཉིས་པ་ནི། ཚེ་སྔ་མའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ཤི་བས་བཏང་ལ་གསར་པ་མ་སྐྱེས་པའི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ལ་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མིན་པ་ཁོ་ན་དང་ལྡན་ཏེ། སོ་སྐྱེ་དཔེར་མ་བརྗོད་པ་ནི་འཕགས་པ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ངེས་ལ་སོ་སྐྱེ་དེ་ནི་འདོད་གཟུགས་ནས་ནི་བཏང་། གཟུགས་སུ་སྐྱེ་བ་ལ་ཡོད་ཀྱང་གཞན་ལ་མེད་པས་མ་ངེས་པའོ། །ཡང་ན་མུ་བཞི་ནི་འདོད་པའི་རྟེན་ལ་བརྩི་བ་ཡིན་ལ་དེའི་བྱིས་པ་ལ་མེད་པས་སོ། །འོ་ན་འདོད་ཉོན་བརྒྱད་པ་སྤངས་དགུ་པ་མ་སྤངས་པ་ཞིག་ཤི་ན་གོང་མའི་དངོས་གཞིའི་སེམས་མ་ཐོབ་པས་འདོད་པར་སྐྱེ་ཞིང་། དེ་ལ་གཏོང་རྒྱུ་གཉིས་པོ་མ་བྱུང་བས་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཧཱའི་ཞལ་ནས་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ནི་ཤི་བས་ཀྱང་གཏོང་སྟེ། གཏོང་རྒྱུའི་འགྲེལ་པར་རིས་མཐུན་པ་བཏང་བས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་གཏོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ནི་འཕགས་མིན་ཤི་བས་སོ་ཞེས་པའི་སྦྱོར་ལམ་ལ་བསམས་སོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས་ལུས་དང་ལྡན་ལ་ལུས་ཀྱི་ལས་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་སྒོ་ངའི་ནང་ན་འདུག་པའི་མེར་མེར་པོ་ལ་སོགས་པའོ་ཞེས་པས་ཤི་བས་གཏོང་བར་ངེས་ལ། དེས་ན་སྦྱོར་ལམ་དང་མཚན་ཉིད་འདྲ་བས་དངོས་གཞི་མ་ཐོབ་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ཐམས་ཅད་ཤི་བས་གཏོང་ངོ་ཞེས་གཟུང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་གང་ཟག་བར་མས་རྫས་ལས་བྱུང་བའི་བསོད་ནམས་བསྐྱེད་པ་ལ་རིག་བྱེད་མིན་པ་ཡོད་ཅིང་རིག་བྱེད་མེད་པ་སྲིད་པས་འདོད་པའི་རྟེན་ལ་ཡང་མུ་གཉིས་པ་ཡོད་དོ། །དེས་ན་ལན་གསུམ་པ་གང་ཞིག་བཤད་ན་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པས་འཕགས་པ་ནི་ཉེ་བར་མཚོན་པའི་དཔེའོ་ཞེས་པ་ཉིད་རིགས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །གཉིས་ཀ་དང་ལྡན་པ་ནི་བར་མ་ལ་གནས་པས་ཀུན་སློང་དྲག་པོས་དགེ་མི་དགེ་སོགས་བྱེད་པའོ། །གཉིས་ཀ་དང་མི་ལྡན་པ་ནི་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྡོམ་པའི། སྡོམ་མིན་གྱི། བར་མའི་ཐོབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ལ་ཐོབ་ཚུལ་དངོས། གང་ལས་ཐོབ་པའོ། །དང་པོ་གསུམ་སྟེ། བསམ་གཏན། ཟག་མེད། སོ་ཐར་ཐོབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་དང་ཟག་མེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་དེ་དག་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་ཅེ་ན། བསམ་གཏན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡོམ་པ་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ས་སྟེ་འོག་ས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་སྐྱེ་བའི་ཚེ་དངོས་གཞི་དང་སྦྱོར་བས་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་སེམས་ཐོབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཐོབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི། ཟག་མེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་འཕགས་ལམ་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་དེས་ཐོབ་བོ། །གསུམ་པ་ལ་ཐོབ་ཚུལ་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན། ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སོ་སོ་ཐར་པ་ཞེས་པའི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་ཡིན་པས་གཞན་མཁན་སློབ་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་། སོགས་པ་ནི་རང་ཡང་དེ་དག་ལ་ལེན་པར་གོ་བར་བྱེད་པའི་རིག་བྱེད་དང་ལེན་སེམས་ཀྱིས་ཐོབ་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་འདུལ་བ་པ་དག་ནི་སོགས་པའི་སྒྲས་རིག་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས་པར་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་རྒྱུ་བཅུ་བསྡུ་བར་འདོད་དེ། ལུང་མ་མོ་ལས་བྱུང་བ་ལྟར་འགྲེལ་པར་བཅུ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར། བསྙེན་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར། དགེ་བསྙེན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ལ་སྡོམ་པའི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཞར་ལ་སྡོམ་མིན་གྱི་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་རིས་བདུན་དང་ཉིན་ཞག་གི་བར་དུ་བསྙེན་གནས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བར་བྱ་སྟེ། དུས་ནི་ཚེ་དང་ཉིན་ཞག་གི་མཐའ་གཉིས་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡོམ་མིན་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དུ་ལེན་པ་མེད་ཀྱང་སྡིག་པའི་བསམ་པས་རྟག་ཏུ་ལོག་པར་ཞུགས་པས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་རིགས་ཅན་ཡིན་ལ། ཉིན་ཞག་པ་ཡི་སྡོམ་མིན་མེད་དེ། བསམ་པ་སྔ་མ་མེད་ཅིང་ལས་སྨད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནི་བསྙེན་གནས་དེ་ལྟར་ནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དུས་རེ་ཞིག་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ནི་བར་མའི་དགེ་བར་བཤད་དོ་ཞེས་བྱེ་སྨྲ་ཟེར་རོ། །གྲག་ཅེས་པ་མདོ་སྡེ་པ་ན་རེ། སྡོམ་མིན་ཡང་རིག་བྱེད་མིན་པའི་རྫས་མེད་ཀྱི་སྡིག་པ་བྱ་བའི་བསམ་པ་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྟེ། གྲོ་བཞིན་སྐྱེས་ཀྱི་གཏམ་རྒྱུད་ལྟར་ཉིན་མོ་དང་མཚན་མོ་བ་ཡང་ཡོད་ཀྱི། མི་ལེན་པས་མེད་ན་ཇི་སྲིད་འཚོ་བའི་བར་མ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཏེ། འདིས་ལས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་སྡོམ་མིན་དུ་འདོད་པར་མངོན་ཏེ་བར་མ་མི་དགེ་བ་དང་ཁྱད་པར་ནི་སྦྱོར་བ་དང་དངོས་གཞིའོ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ནོད་པའི་ཚུལ། ཡན་ལག་གི་གྲངས་ངེས། རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། བསྙེན་གནས་ཉིན་ཞག་ཏུ་ནོད་ན་ཇི་ལྟར་ནོད་པར་བྱ་ཞེ་ན། ནད་པ་མིན་པས་དམའ་བར་འདུག་ཅིང་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ་འབོགས་པ་པོས་སྨྲས་པའི་རྗེས་སུ་བཟླས་པ་ཡིས་ནོད་ཅིང་། རྒྱན་ནར
Chinese
那些处于道和地之间的中阴身，如果以善等三种心态发起微弱的身语行为，由于不发起表色，所以具有非表色。第二种情况是：前世的表色因死亡而舍弃，新的尚未产生的圣者，只具有非表色。没有举凡夫为例，是因为圣者在一切情况下都是确定的，而凡夫则从欲界、色界舍弃。即使在色界产生也有，但在其他界没有，所以是不确定的。或者第四种情况是，以欲界的所依为依据，但其孩童没有。如果断除了欲界烦恼第八品，未断第九品的人死亡，由于没有获得上界的实事心，所以会转生到欲界。那么，由于没有产生两种舍弃之因，是否具有近分律仪呢？玛哈的口述说，没有获得实事的近分律仪，也会因死亡而舍弃。在舍弃之因的解释中说，舍弃同类也会稍微舍弃。这是因为圣者或非圣者死亡。如果认为这是在思择加行道，则不然。经论中说，具有身体而不具有身体之业的是在蛋中的雏鸟等，因此确定会因死亡而舍弃。因此，由于加行道和体性的特征相同，所以应理解为所有未获得实事的近分律仪都会因死亡而舍弃。然而，中等补特伽罗通过物质产生的福德，存在非表色，并且可能没有表色，因此在欲界的所依中也存在第二种情况。因此，如果说第三种回答是驳斥和考察相同，那么说圣者是近似的比喻才是合理的。具有两者，是因为处于中阴身，以强烈的动机行善或不善等。不具有两者，是指无色界的众生等。第二，如何获得的方式有三种：律仪的获得方式、非律仪的获得方式、中等的获得方式。第一种包括真实的获得方式和从何处获得。第一种有三种：静虑、无漏、别解脱的获得方式。第一种是：静虑和无漏的律仪是如何获得的呢？从静虑产生的律仪是指静虑的地，也就是从下地脱离贪欲和生
English
Those intermediate beings who are in the intermediate state other than the paths and grounds, if they perform actions of body and speech with a weak motivation of virtue and so on, since they do not arouse manifestation, they possess non-manifestation. The second case is: a noble being whose manifestation of the previous life has been abandoned due to death and a new one has not yet arisen, possesses only non-manifestation. The reason for not giving the example of an ordinary being is that a noble being is definite in all cases, while an ordinary being abandons from the desire realm and the form realm. Even if it exists in the form realm, it does not exist in other realms, so it is indefinite. Or the fourth case is that it is based on the support of the desire realm, but its child does not have it. If someone who has abandoned the eighth level of afflictions in the desire realm but has not abandoned the ninth level dies, since they have not obtained the actual mind of the upper realm, they will be reborn in the desire realm. Then, since the two causes of abandonment have not arisen, do they have the vows of accumulation? Maha's oral instruction says that the vows of accumulation that have not obtained the actual basis are also abandoned by death. In the explanation of the cause of abandonment, it says that abandoning the same kind also abandons a little. This is because a noble or non-noble being dies. If it is thought that this is contemplating the path of application, it is not so. The scriptures say that having a body but not having the karma of the body is like a chick in an egg, etc., so it is certain that it will be abandoned by death. Therefore, since the characteristics of the path of application and the nature are the same, it should be understood that all the vows of accumulation that have not obtained the actual basis are abandoned by death. However, an intermediate person who generates merit from matter has non-manifestation, and it is possible that there is no manifestation, so there is also a second case in the support of the desire realm. Therefore, if the third answer is said to be the same as refutation and examination, then it is reasonable to say that a noble being is an approximate example. Having both is because they are in the intermediate state, performing good or bad deeds with strong motivation. Not having both refers to beings in the formless realm, etc. Secondly, there are three ways to obtain them: the way to obtain vows, the way to obtain non-vows, and the way to obtain the intermediate. The first includes the actual way to obtain and from where to obtain. The first has three: the way to obtain concentration, the way to obtain non-outflow, and the way to obtain individual liberation. The first is: how are the vows of concentration and non-outflow obtained? The vows arising from concentration refer to the ground of concentration, that is, being free from desire and birth from the lower ground.
Chinese
获得彼之时的正行和加行，仅以近圆之意，即能与其一同获得。第二，无漏之律仪，以圣道静虑六地所摄持而获得。第三，共同显示获得之方式，分别解说差别。第一，别解脱之律仪，是如实受持之律仪，故由他者轨范师之律仪施予之表色，以及等等，由自己亦于彼等受持之表色和受心而获得。然分别说部之调伏者等，以等等之语，不依赖表色，而欲集摄近圆之十种因，如律经母所出，于释中宣说十种。第二有三，时之差别，近住之差别，居士之差别。第一，律仪之时之差别，顺便说非律仪之时之差别。第一，应如实受持尽寿之七众和一日一夜之近住律仪，时乃寿命和日夜之二边故。第二，非律仪是尽寿之间虽无受持，然以罪恶之念恒常趣入邪途，故是尽寿之种类。一日夜者无有非律仪，以无有先前之念且事业卑劣故，彼乃无有如是受持近住之故。暂时趣入邪途，说为中间之善，如是分别说部说。具名称者经部师说，非律仪亦是非表色之无色罪业所作之念，具有习气，如星宿生之故事，日间和夜间者亦有，若不领受则无，则尽寿之中间亦将不存，如是，此显现欲将一切业之趣入视为非律仪，中间不善和差别乃加行和正行，如是说。第二有三，如何受持之方式，支分之数量决定，所依之差别。第一，若于一日夜受持近住，当如何受持耶？非病人故，卑下而坐，合掌，以施予者所说之语之后而复诵而受持，装饰等
English
At the time of attainment, one obtains it together with the actual practice and the preparatory mind of approximation. Secondly, the undefiled precepts are obtained through the noble path, which is encompassed by the six levels of meditative concentration. Thirdly, the common method of attainment is shown, and the differences are explained separately. Firstly, the precepts of individual liberation, being the precepts that are properly taken, are obtained through the expressive actions of the preceptor who bestows the precepts, and the expressive actions and the mind of acceptance by which one understands that one is also taking them. However, the Vinaya masters of the Sarvastivada school believe that the word "etc." implies the collection of the ten causes for full ordination without relying on expressive actions, as it appears in the Sutra Matrika, where ten are explained in the commentary. Secondly, there are three differences: the difference of time, the difference of the upasatha, and the difference of the upasaka. Firstly, the difference of the time of the precepts, and incidentally, the difference of the time of non-precepts. Firstly, one should properly take the seven classes of vows for as long as life lasts, and the upasatha vows for a day and a night, because time is the two extremes of life and day and night. Secondly, non-precepts are those who do not take them for as long as life lasts, but constantly engage in evil thoughts, so they are of the kind that lasts for as long as life lasts. There are no non-precepts for a day and a night, because there is no prior intention and the action is inferior, because there is no such taking of the upasatha. The Sarvastivadins say that temporarily engaging in evil is said to be an intermediate virtue. The Sutra masters say that non-precepts are also the intention to commit non-expressive, immaterial sins, together with habitual tendencies, like the story of the star-born, and there are those who do it during the day and night. If one does not take them, then there will be no intermediate state for as long as life lasts. Thus, this seems to consider all engagement in actions as non-precepts, and the difference between intermediate non-virtue is the preparation and the actual practice, as it is said. Secondly, there are three: the way to take them, the definite number of limbs, and the difference of the basis. Firstly, if one takes the upasatha for a day and a night, how should one take it? Since one is not sick, one sits down humbly, joins the palms, and takes it by repeating after the words spoken by the giver, and decorations, etc.