Chinese
三摩地所生的三种律仪。第二部分有三点：别解脱律仪、三摩地和无漏。顺便讲一下意和根律仪。第一部分有五点：分类、定义、名称、词义、补特伽罗。第一点是：所谓别解脱，有八种类别：比丘父母二人、式叉摩那、沙弥父母二人、居士父母二人、近住。不将后二者分开，是因为时间短，或者是因为食物等也包括在内。在《亲友书》的注释中，式叉摩那不出现，而是分为两个近住。这八种也是从名称的角度来区分的，作为定义不同的事物，实际上是四种：因为父亲的三个律仪与母亲的三个律仪并非不同，而且式叉摩那的律仪也包含在沙弥尼的律仪之中。然而，通过舍弃六根本法和六随顺法，使其与沙弥尼有所区别。这些事物是同一的理由是，男女相互改变性别，只是比丘父亲等名称改变而已，并没有产生舍弃先前律仪的原因，也没有产生获得先前没有的律仪的其他原因。因此，事物的相续是相同的，只是所依不同而已。如果依次受持三种律仪，那么各自的舍弃是否仅仅产生不同的部分呢？因为非表色本身是不同的，所以在比丘的相续中，舍弃酒等的五种是三种，歌舞等的五种是两种。根据基础的多少，通过相反的差别而变大变小。然而，所谓比丘，是像阿罗汉一样用特殊的名称来称呼的。表色显现只有一种，即以认为是比丘的心来乞讨，并且说出它。第一个争论是，如果事物不同，那么受持后者就会舍弃前者，因此三者不能同时存在。如果说三者事物不同，但在一个相续中各自不混合地存在，则没有矛盾。如果获得后者就舍弃前者，那么舍弃后者而存在前者，则会变成不应该呵责。第二点是：为了安住于各自的律仪，发誓舍弃身语的应舍弃之处，即杀生等五种，由此成为居士和
English
The three vows arising from samadhi. The second part has three points: the Pratimoksha vows, samadhi, and non-outflow. Incidentally, the vows of mind and senses are explained. The first part has five points: classification, definition, names, etymology, and person. The first point is: The so-called Pratimoksha has eight
Tibetan
། དེ་ཡང་དགེ་སློང་ཕ་མའི་གཡོག་ལ་བསྙེན་པས་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། །སྤང་བྱ་བརྒྱད་ཉིན་ཞག་གཅིག་གི་བར་དུ་སྤོང་བ་ཆོ་གས་མནོས་ཤིང་བླངས་པ་ལས་བསྙེན་གནས་དང་། དེ་ནི་ཇི་སྲིད་འཚོ་བའི་སྡོམ་པའམ་དགྲ་བཅོམ་པའི་ཕུང་པོ་ལ་བསྙེན་པར་གནས་པའོ། །སྤང་བྱ་བཅུ་སྤོང་བ་མནོས་པ་ལས་དགེ་ཚུལ་དང་། དེ་ཡང་ལས་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་མཐོང་དུ་མི་རུང་བའམ། བླ་མའི་བྱ་བ་ལ་ངལ་ཞིང་དུབ་པས་དེ་སྐད་ཅེས་པའོ། །སྡོམ་དུ་བསྡུས་པའི་ལུས་ངག་གི་སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་མནོས་པ་ལས་དགེ་སློང་ཉིད་དེ། རྫོགས་པ་ལ་བསྙེན་པའི་དོན་གྱིས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཤཱི་ལའི་སྒྲ་ལས་འཆལ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་གདུང་བ་ལས་བསེལ་བར་བྱེད་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ནི། མཁས་པས་བསྔགས་པས་ལེགས་སྤྱོད་དང་། བྱ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ལས་ཏེ་རིག་བྱེད་མིན་པ་རྩོལ་བའི་རང་བཞིན་མིན་ཡང་རིག་བྱེད་དང་སེམས་པས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རམ། བྱ་བའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལས་སོ། །ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པས་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །བཞི་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་སོ་ཐར་དང་དགེ་བའི་ལས་ལམ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་དང་པོའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མིན་པ་ནི་པྲ་ཏི་མོ་ཀྵའི་དོན་སྡིག་པ་ལས་དང་པོར་ཐར་པའི་ཕྱིར་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་སྡོམ་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་ལ། དེ་ཕྱིན་ཆད་སྡོམ་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཚེ་བྱ་བ་དགེ་བའི་ལས་ལམ་དངོས་ཡིན་ལ། དེ་ཕྱིན་ཆད་ནི་མཇུག་གོ །ལྔ་པ་ནི། སོ་སོར་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་ནི་བརྒྱད་དེ་དགེ་བསྙེན་སོགས་སོ། །དབྱེ་བ་དང་ཟློས་སོ་ཞེ་ན། མིན་ཏེ། གོང་དུ་དབྱེ་བ་དང་འདིར་ལྡན་པའི་གང་ཟག་བསྟན་པའམ། སྤང་བྱ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་སྤོང་བ་ཐམས་ཅད་དགེ་བསྙེན་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་ཟིན་པ་བརྒྱད་ཁོ་ནའོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བསམ་གཏན་ཟག་མེད་བཤད་པ་ལ། གང་ལ་ལྡན་པ། སེམས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་། སྤོང་བའི་སྡོམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་བཞི་དང་། ཉེར་བསྡོགས་སྐྱེས་པའི་གང་ཟག་དང་སྡོམ་པ་དེ་ལྡན་ཏེ་བསམ་གཏན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པའི་མཐུས་ལུས་ངག་གི་ཉེས་པ་བདུན་སྤོང་བ་ཡིན་ལ། ཟག་མེད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་དང་ལྡན་ཏེ་འདི་ཡང་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་གི་ལམ་གྱིས་སྤོང་བདུན་ཐོབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡོམ་པ་གཉིས་སེམས་ཀྱི་རྗེས་འཇུག་ཅེས་གསུངས་པ་གང་ཞེ་ན། ཐ་མ་གཉིས་ནི་མཉམ་གཞག་གི་སེམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་གི དང་པོ་ནི་གཡེ
Chinese
而且比丘侍奉父母的差使，就叫做這樣。捨棄八種（戒條），在一天一夜之間捨棄，通過儀式領受並受持，是近住（戒）；那是盡其一生的誓戒，或是侍奉阿羅漢的蘊身。捨棄十種（戒條），通過領受而捨棄，是沙彌。那也是一百零一種不應當見到的事情，或是因為上師的事業而疲勞困頓，所以才這樣稱呼。領受誓戒，捨棄身語的一切應捨棄之物，是比丘本身，以侍奉圓滿之義。第三，從“尸羅”的語音來說，因為從邪淫的戒律的痛苦中解脫出來，所以是戒律，以及被智者讚歎的善行，以及因為是行為的自性所以是業，雖然不是明智的自性，也不是努力的自性，但因為是明智和思維所造作的緣故嗎？因為是行為的原因和結果的緣故，所以是業。通過防護惡行，叫做別解脫的誓戒。第四，為什麼叫做別解脫和善業道呢？最初剎那的表色和非表色，是“波羅提木叉”的意義，因為首先從罪惡中解脫出來的緣故，所以既是別解脫又是誓戒，那之後就只是誓戒了。那時，行為是真正的善業道，那之後就是結尾了。第五，具有別解脫誓戒的補特伽羅有八種，即居士等。是區分還是重複呢？不是的，因為上面是區分，這裡是指具有（誓戒）的補特伽羅，或者說，捨棄五種應捨棄之物等，所有的捨棄都是居士等嗎？不是的，因為表明了只有被出離心所攝持的八種。第二，宣說禪定無漏（戒），於何者具有，隨心，捨棄的誓戒。第一，具有禪定的四種實物，以及近分所生的補特伽羅和誓戒，因為禪定等持的力量而捨棄身語的七種過失。無漏的誓戒是與聖者具有的，這也是通過禪定六地的道而獲得捨棄七種（過失）。第二，（經中）所說的兩種誓戒是隨心的是什麼呢？最後兩種是隨順等持的心，最初是散
English
Moreover, a monk attending to the duties of parents is called such. Renouncing eight (precepts), renouncing them for one day and one night, receiving and upholding them through ritual, is the near-dwelling (vows); that is a vow for as long as one lives, or dwelling in attendance on the aggregates of an Arhat. Renouncing ten (precepts) through receiving, is a novice. That is also one hundred and one things that should not be seen, or because of being weary and exhausted by the work of the lama, that is why it is called that. Receiving vows, renouncing all that should be renounced by body and speech, is the monk himself, by the meaning of attending to completion. Third, from the sound of "Śīla," because it liberates from the suffering of immoral discipline, therefore it is discipline, and good conduct praised by the wise, and because it is the nature of action, therefore it is karma, although it is not the nature of intelligence, nor the nature of effort, but because it is made by intelligence and thought? Because it is the cause and result of action, therefore it is karma. By guarding against misconduct, it is called the vow of individual liberation. Fourth, why is it called individual liberation and the path of virtuous action? The manifesting and non-manifesting form of the first moment is the meaning of "Prātimokṣa," because it is first liberated from sin, therefore it is both individual liberation and vow, and after that it is only vow. At that time, the action is the real path of virtuous action, and after that it is the end. Fifth, the individuals who possess the vow of individual liberation are eight, namely lay devotees and so on. Is it a distinction or a repetition? It is not, because the above is a distinction, and here it refers to the individuals who possess (the vow), or in other words, is all renunciation, such as renouncing the five things to be renounced, lay devotees and so on? It is not, because it shows that there are only eight kinds that are possessed by the thought of renunciation. Second, explaining the undefiled meditation (vow), in whom it exists, following the mind, the vow of renunciation. First, the four realities of meditation, and the individual and vow born of proximity, because of the power of meditative equipoise, they renounce the seven faults of body and speech. The undefiled vow is possessed by the noble ones, and this also obtains the renunciation of seven (faults) through the path of the six levels of meditation. Second, what are the two vows that are said to follow the mind? The last two follow the mind of equipoise, the first is scattered.
Tibetan
ངས་པ་དང་སེམས་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡང་བྱེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་འཆལ་ཚུལ་གྱི་འགལ་ཟླ་ཡིན་ན་དངོས་སུ་སྤོང་བའི་སྡོམ་པ་གང་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི་མཉམ་གཞག་མིན་པས་སྤོང་སྡོམ་ཡིན་ལ། ཐ་མ་དེ་གཉིས་ལ་འཆལ་ཚུལ་དང་། དེའི་རྒྱུད་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་སྡོམ་པ་ཞེས་བྱ་ལ། དེ་ཡང་སྤང་བྱ་དེ་དག་འདོད་པའི་ས་པ་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོ་མི་ལྕོགས་མེད་ལས་སྐྱེས་པ་དང་དེ་ཡང་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེས་ན་དེ་གཉིས་སྤྱི་དང་སྤོང་བའི་སྡོམ་པ་ལ་མུ་བཞི་བཞིའོ། །གསུམ་པ་ནི། མདོ་ལས། ཡིད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལེགས་པ་སྟེ། །ཞེས་དང་། གང་ལ་མིག་གི་དབང་པོ་སྡོམ་པས་བསྡམས་ཏེ་གནས་སོ་ཞེས་པའི་ཡིད་དང་དབང་པོའི་སྡོམ་པ་གང་ཞེ་ན། བྱ་བ་དང་བྱ་བ་མིན་པ་ཤེས་པའི་ཤེས་བཞིན་དང་། དེ་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དག་གིས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྡོམ་པར་བྱེད་པས་ཡིད་དང་དབང་པོའི་སྡོམ་པ་གཉིས་ཀ་གོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཟློས་སྒྲ་སྨོས་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་པས་སོ། །དཔེར་ན་མི་གཉིས་ལ་ཟན་གཉིས་གཉིས་བྱིན་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ཐམས་ཅད་ཐུན་མོང་དུ་བཤད་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དུས་ཇི་སྲིད་ལྡན། ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པ། རྒྱུ་གང་གིས་གཏོང་བ། རྟེན་གང་ལ་ལྡན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རིག་བྱེད་མིན་པའི་ལྡན་ཚུལ། རིག་བྱེད་ཀྱི་ལྡན་ཚུལ། དེ་དག་གི་མུ་བཞི་བརྩི་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་བཞི་སྟེ། སོ་ཐར་གྱི། སྡོམ་མིན་གྱི། མཉམ་པར་གཞག་པའི། བར་མའི་ལྡན་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་བསླབ་པ་ཕུལ་བ་ལ་སོགས་པས་མ་བཏང་གི་བར་དུ་རྟག་ཏུ་ད་ལྟར་གྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མིན་པ་དང་ལྡན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་མིན་པས་རྟག་ཏུ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་ཕྱིན་ཆད་མ་བཏང་གི་བར་དུ་འདས་པ་དང་ལྡན་ཡང་ལྡན་ནོ། །མ་འོངས་པ་ནི་སེམས་རྗེས་མི་འབྲང་བས་ཐོབ་པ་སྔར་སྐྱེ་མེད་པས་མི་ལྡན་པར་ནི་ཆོས་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། སྡོམ་མིན་ལ་གནས་པའི་གང་ཟག་ལའང་ལྡན་ཚུལ་དེ་དང་འདྲ་བ་ཁོ་ན་སྦྱར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་སྡོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ནི་མ་བཏང་གི་བར་རྟག་ཏུ་འདས་དང་མ་འོངས་དང་ལྡན་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ཡིན་པས་སོ། །འཕགས་པ་ཟག་མེད་ནི་སྐད་ཅིག་དང་པོའི་ཚེ་སྔོན་ཟག་མེད་མ་བསྐྱེད་པས་འདས་པ་དང་ལྡན་པ་མིན་ཞིང་ཞེས་པས་མ་འོངས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་གཞན་དུ་འདས་པ་དང་ཡང་ལྡན་ནོ།
Chinese
也随顺于有心和无心。(3)如果一切律仪都是破戒的反面，那么实际断除的律仪是什么呢？第一，因为不是等持，所以是断律仪。最后那两个称为破戒，以及断除其相续烦恼的律仪。而且，因为所断除的那些是欲界的，所以其对治生起于不可胜伏，而且那也只是由无间道所摄。因此，那两个在共同和断律仪上有四句。第三，经中说：“意之律仪善哉！”以及“以眼根律仪而系缚而住”，那么意和根的律仪是什么呢？以了知应作和不应作的正知，以及不忘失那的正念，遮止相违品，因此意和根的律仪都应理解，为了这个缘故说了重叠词，因为那是两个二的词。例如，对两个人给予两个两个的食物一样。第二，一切共同宣说有四：拥有多久的时间，如何获得的方式，以什么因舍弃，依于什么而拥有。第一有三：非表色的拥有方式，表色的拥有方式，以及计算那些的四句。第一又有四：别解脱的，非律仪的，等持的，中间的拥有方式。第一，安住于别解脱律仪的补特伽罗，直到奉还学处等未舍弃之间，恒常具有现在的非表色，因为不是随心，所以恒常现行。从第一刹那以后直到未舍弃之间，也具有过去。未来不是随心，因为获得先前未生，所以不具有是法性。第二，对于安住于非律仪的补特伽罗，也同样安立那样的拥有方式。第三，具有禅定律仪的生者和圣者二者，直到未舍弃之间恒常具有过去和未来，因为是随心。无漏圣者在第一刹那，因为先前未生起无漏，所以不是具有过去，因此具有未来，其他也具有过去。
English
Also follows the mindful and the mindless. (3) If all vows are the opposite of breaking precepts, then what are the vows that are actually abandoned? First, because it is not equipoise, it is the vow of abandonment. The last two are called breaking precepts, and the vow of abandoning the afflictions of its continuum. Moreover, because those to be abandoned are of the desire realm, their antidote arises from the invincible, and that is only included by the uninterrupted path. Therefore, those two have four sentences in common and in the vow of abandonment. Third, the sutra says: "The vow of mind is good!" and "He dwells restrained by the vow of the eye faculty," then what are the vows of mind and faculty? With the mindfulness that knows what to do and what not to do, and the memory that does not forget that, the opposing side is restrained, so the vows of mind and faculty should both be understood, for this reason the repetitive word is spoken, because it is a word of two twos. For example, it is like giving two pieces of food to two people. Second, there are four things that are all commonly explained: how long it lasts, how it is obtained, what causes it to be abandoned, and what it depends on. The first has three: the way of having non-revealing, the way of having revealing, and calculating the four sentences of those. The first also has four: the way of having individual liberation, non-vow, equipoise, and intermediate. First, the person who abides in the vow of individual liberation always has the non-revealing form of the present as long as he has not abandoned it by offering the training, etc., because it is not according to the mind, so it is always manifest. From the first moment until it is not abandoned, it also has the past. The future is not according to the mind, because it was not born before it was obtained, so it is not the nature of the Dharma to have it. Second, for the person who abides in non-vows, the same way of having is applied. Third, the two beings and noble ones who have the vow of meditation always have the past and the future until they are not abandoned, because they are according to the mind. The noble one without outflows does not have the past because he did not generate the outflows before the first moment, so he has the future, and others also have the past.