Chinese
为了遣除对“我”的迷惑，即“我的自性是什么？相状是什么？”，宣说了缘起的三部分，从而了悟“我乃是无有之法的缘起”。如果只宣说因果中的任何一个，就无法遣除对三时的迷惑，因此两者都要宣说。第二，将烦恼归纳为三类：烦恼的遍行烦恼是无明和贪爱、取，业的遍行烦恼是行和有，业烦恼生起之基础的遍行烦恼是剩余的七支。同样，七者是果，因此以因或集为主的是五支，以果或苦为主的是七支。第三，为什么详细分析中间的因果，而总结前后的支分呢？总结前后二者的因和果是：中间这一世的果是识等五支，后世的因是贪爱、取二支，通过比量可以推知，从比喻中可以看出，二者也有差别。也就是说，无明可以分为贪爱、取二支，因为因的支分是烦恼，所以像这里一样进行划分。这表明，在无明的位置上，贪爱、取也可以。或者，无明和行二者都是因，因此也可以分为三支。老死可以分为名色等四支，因为是连接之外的果，所以像这里一样进行划分。或者，两个果都可以分为五支。第四，确定十二支的数量有两种情况：数量确定的真实情况，以及生起和已生起的差别。第一种情况是：如果无明和老死没有因果，轮回就会有始有终，如果存在因果，就无法确定为十二支。如果按照暂时性的三世圆满的情况来看，这样就足够了。因为没有因果，而从总体上来说是存在的，所以两种过失都没有。因此，法是轮回无始的，所以仅仅是无终。而种类也不会超出这十二支，这表明：从烦恼贪爱中产生烦恼取，从烦恼无明和取中产生行为，即行业行和有。
English
In order to dispel the confusion about "I," that is, "What is my nature? What is its form?", the three parts of dependent origination are explained, thereby realizing that "I am merely the dependent origination of non-existent phenomena." If only one of the cause and effect is explained, it will not be possible to dispel the confusion about the three times, so both must be explained. Second, the afflictions are summarized into three
Tibetan
་པ་དང་། བྱ་བ་དེ་གཉིས་ལས་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་སྐྱེ་བ་དང་། གཞི་དེ་གཉིས་ལས་གཞི་ཚོར་བའི་བར་དང་རྒ་ཤི་དང་། གཞི་ཚོར་བ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་སྲེད་པ་སྐྱེ་བ་འདི་ནི་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་སྐྱེ་བའི་ལུགས་ཡིན་ལ། འདིའི་སྲེད་ལེན་ལ་ཕྱི་མ་དབུས་སུ་བྱས་པའི་རྒ་ཤིར་འདོགས་པས་དོན་གཅིག་ཅིང་ཚོར་བ་ལས་སྲེད་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། རྒ་ཤི་ལས་མ་རིག་པ་འབྱུང་བར་གྲུབ་བོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་ཁྱོད་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་། བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱང་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ན། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཞེ་ན། བསྟན་བཅོས་ལས་ནི་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་བཤད་ལ། མདོའི་དགོངས་པ་འདིར་འབྱུང་བ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ལ་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་རྒྱུ་ལྔ་འབྱུང་བ་དང་འབྲས་བུ་ལྔ་བྱུང་བའམ། རྟེན་འབྲེལ་གཅིག་ལ་འབྱུང་བ་ཁོ་ན་མ་རིག་པ་དང་། བྱུང་བ་ཁོ་ན་རྒ་ཤི་དང་གཉིས་ཀ་ཡིན་པས་བཅུའམ་སྤྱིར་ནི་ཐམས་ཅད་གཉིས་ཀའོ། །གཉིས་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ངོ་བོ་བཤད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་སམ། དེ་འགྲེལ་པར་བཤད་ཟིན་ནས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་སྐབས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་གཙོ་བོ་ཉིད་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སྟོན་པའམ། འགྲེལ་པར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ནི་སྔར་བཤད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་གསུངས་པས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་སུ་སྔ་མ་རྣམས་བཞེད་དོ། །འདི་ལ་ཡན་ལག་བཞི་དངོས་སུ་བསྟན། ལྷག་མ་བཤད་འཆད་ལ་ལྟོས་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། མ་རིག་པ། མིང་། རེག་པ། ཚོར་བ་བཤད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་། ངོ་བོ་གཞན་དུ་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྫས་གཞན་མ་རིག་པ་ཡིན་ལ། དེའི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྔོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་གསལ་མི་གསལ་རྣམ་པ་དགྲ་ཟླ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་ལ་བྱ་སྟེ་ཆགས་མ་ཆགས་དང་འདྲ་ཞིང་ལས་འབྲས་སོགས་མི་གསལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་མི་མཛའ་བ་མཛའ་བའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་། བརྫུན་ནི་འགྱུར་དྲག་པ་ཡིན་པས་མི་བདེན་པ་བདེན་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །སོགས་པ་ནི་བསོད་ནམས་དང་ཐར་པ་དང་བྱ་བར་འོས་པ་དང་འགལ་བ་ལ། ཆོས་དང་དོན་དང་བྱ་བ་མིན་པ་བྱེད་ཅེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བཙུན་པ་དཔལ་ལེན་ཉོན་མོངས་སྤྱིའི་མིང་དུ་འདོད་པ་འགོག་པ་ནི། མདོ་ལས་ཀུན་སྦྱོར་དང་སོགས་པ་འཆིང་བ་དང་ཕྲ་རྒྱས་དང་ཆུ་བོ་དང་སྦྱོར་བའི་ཚིག་ཏུ་མ་རིག་པ་ཞེས་ཐ་དད
Chinese
以及，那两种作用导致了基蕴（ālaya-vijñāna，阿赖耶识）和出生，那两个基导致了基感受之间的衰老和死亡，基感受导致了烦恼贪爱的产生，这是有支的生起之理。这里的贪爱执取将后世置于中心，与衰老死亡相连，意义相同，因为从感受中产生贪爱。因此，衰老死亡导致无明产生就成立了。第二，经中说：比丘们，我将为你们讲述缘起和生起的法。那么，这两者的区别是什么呢？论典中说一切有为法都是这两者，而经的意旨是，生起是因，从因生起的是果，因此五因是生起，五果是生起，或者在一个缘起中，唯有生起是无明，唯有生起是衰老死亡，两者都是十，或者总的来说，一切都是两者。第二，解释当下所应的自性是，经部宗的观点，或者在解释中已经说过，现在要展示分别说部宗的支分的主要性是这样的，或者解释中说分别说部宗的观点就是之前所说的。因此，经部宗认为之前的观点是正确的。这里直接显示了四个支分，其余的依赖于解释和讲解。第一部分有四个方面：无明、名、触、感受的解释。第一部分有两个方面：自性认识，驳斥将自性视为其他。第一是：与智慧（jñāna， ज्ञान， 智慧）不相符的法，另一种事物是无明。虽然所有与此不相符的方面都是烦恼，但它先于一切，并且呈现出一种不清晰、敌对的状态，类似于贪与不贪，并且不清楚业果等。例如，不友善是不友善的对立面，谎言是剧烈的变化，因此不真实是真实的对立面。等等，是指与功德、解脱和应做之事相反，就像说做非正法、非意义和非应做之事一样。第二是：驳斥尊者吉祥将无明视为烦恼的总称。经中说，无明是结缚等束缚、随眠、河流和结合的词语，是不同的。
English
And, those two actions lead to the base consciousness (ālaya-vijñāna) and birth, those two bases lead to aging and death between the base sensations, and the base sensation leads to the arising of afflictive craving, this is the manner of arising of the limb of existence. Here, craving and grasping place the future in the center and connect it with aging and death, having the same meaning, because craving arises from sensation. Therefore, it is established that ignorance arises from aging and death. Second, the sutra says: Monks, I will explain to you dependent origination and the arising dharma. So, what is the difference between these two? The treatises say that all conditioned phenomena are both of these, but the intention of the sutra is that arising is the cause and what arises from the cause is the effect, so the five causes are arising and the five effects are arising, or in one dependent origination, only arising is ignorance, only arising is aging and death, both are ten, or in general, everything is both. Second, explaining the nature of what is appropriate at the moment is, the view of the Sutra School, or it has already been said in the explanation, now to show that the main nature of the division of the Vaibhāṣika School is like this, or the explanation says that the view of the Vaibhāṣika School is just what was said before. Therefore, the Sutra School considers the previous views to be correct. Here, four limbs are directly shown, the rest depends on explanation and exposition. The first part has four aspects: explanation of ignorance, name, touch, and sensation. The first part has two aspects: recognition of the nature, refuting the view of considering the nature as other. The first is: the dharma that is incompatible with wisdom (jñāna), another thing is ignorance. Although all aspects that are incompatible with this are afflictions, it precedes everything and presents a state of unclearness and hostility, similar to attachment and non-attachment, and it is not clear about karma and its results, etc. For example, unfriendly is the opposite of friendly, and lies are drastic changes, so untruth is the opposite of truth. Etc., refers to the opposite of merit, liberation, and what should be done, just like saying doing non-dharma, non-meaning, and non-should-be-done. The second is: refuting Venerable Dpal ldan's view of considering ignorance as the general term for afflictions. The sutra says that ignorance is a different term for bonds and other fetters, latent tendencies, rivers, and combinations.