Tibetan
གྲོ་བ་དེ་དག་གི་རང་ལྡོག་དག་མི་དགེ་ཡིན་ན་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་འགྲོ་བར་བཞག་དགོས་ན་རེ་རེ་ལ་ཡང་སྔར་གྱི་ལས་ཡོད་པས་འགྲོ་བ་འཆོལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་། དགེ་རྩ་ཆད་པ་ཡང་འགྲོ་བར་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་ཅན་མིན་ཞིང་ལུང་བསྟན་དགེ་བ་ཡང་མིན་པས་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས་ཀྱང་ལས་ཀྱི་སྲིད་པ་ལོགས་སུ་བཤད་དོ། །ཁ་ཅིག་རྣམ་སྨིན་ཁོ་ནར་འདོད་ལ། ཁ་ཅིག་རྒྱས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཅུང་ཟད་ཡོད་ཅེས་འདོད། མདོ་སྡེ་པ་ནི་དགེ་བ་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡང་ཡོད་ཅེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་སྣོད་ཡིན་ན་གླིང་བཞི་མིར་བགྲང་དགོས་ན་འགྲོ་བ་ལྔ་ཆར་གྱིས་ལོངས་སྤྱོད་པས་འགྲོ་བ་འཆོལ་པ་དང་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་ཤིང་མ་བྱས་པ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་བས་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། ལས་དང་མཐུན་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་། ལུང་ལས། བསོད་ནམས་སྡིག་འབྲས་ཉེར་འགྲོ་རྣམས། །ལས་བཞིན་དུ་ནི་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་འགྲོ་བ་གཉིས་གསུངས་སོ། །འོན་ཀྱང་བར་སྲིད་ནི་འགྲོ་བ་མིན་ཏེ། མདོ་ལས་སྲིད་པ་ནི་བདུན་ཏེ། འགྲོ་བ་ལྔ་དང་ལས་དང་སྲིད་པ་བར་མའོ་ཞེས་ལོགས་སུ་མཛད་པ་དང་། གདགས་པ་ལས་འགྲོ་བ་ལྔས་ནི་སྐྱེ་གནས་བཞི་མ་བསྡུས་ཏེ་སྲིད་པ་བར་མའོ་ཞེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལས། མིག་གང་ཞེ་ན་འགྲོ་བ་ལྔ་དང་སྲིད་པ་བར་མའི་མིག་གོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གནས་པ་བདུན་བཤད་པ། སེམས་ཅན་གྱི་གནས་དགུ་བཤད་པ། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གནས་པ་བཞི་བཤད་པ། བདུན་དང་བཞིའི་མུ་བཞི་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གནས་པ་བདུན་ཞེས་འབྱུང་བ་ནི། འགྲོ་བ་ལྔ་ལས་ལུས་དང་འདུ་ཤེས་གཉིས་ཀ་ཐ་དད་པ་ནི། འདོད་པ་དང་བསམ་གཏན་དང་པོར་ཕྱིས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཏེ། ལུས་དང་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་དང་རྟགས་ཐ་དད་ལ། འདུ་ཤེས་བསམ་པ་ནི་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་སོགས་ཐ་དད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་རྣམ་ཤེས་སྲེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བརྟེན་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གནས་སོ། །ལུས་ཐ་དད་ཅིང་འདུ་ཤེས་གཅིག་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོར་ཐོག་མར་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཏེ། ལུས་ནི་ཚངས་ཆེན་དང་འཁོར་དག ཚད་དང་། དབྱིབས་དང་སྨྲ་བ་དང་གོས་གྱོན་པ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་ལ། འདུ་ཤེས་ནི་གཉིས་ཀའང་ཚངས་པ་རྒྱུ་མིན་པ་ལ་རྒྱུར་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་གཅིག་པའོ། །འོ་ན་འཁོར་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྨོན་ལམ་འདེབས་པ་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན། བ
Chinese
如果那些行相的自反是不善的，因为是流转之因，如果必须安立为流转，那么每一个也都有以前的业，因此流转就会混乱，并且阿罗汉和断善根者也被包括在流转中，因此不是有烦恼，也不是授记善，所以仅仅是无覆无记，经部中也 अलग地讲述了业的生有。有些人认为是仅仅是异熟果，有些人认为也有少许是来自于增长。经部师则说也有善和有烦恼。如果是器，如果必须将四大洲算作人，那么五道都会享用，因此流转就会混乱，并且所作业会浪费，会遇到未作业，因此称为有情，因为是与业相应而流转，并且经中说：福德罪果随行者，如业一般而流转。续释中说了法和补特伽罗的流转二者。然而中阴不是流转，因为经中说生有有七种，即五道和业以及中阴生有，这样 अलग地安立，并且在《施设论》中说五道没有包括四生，即中阴生有，并且在《法蕴论》中说，什么是眼，即五道和中阴生有的眼。第三有四，即宣说七识住，宣说九有情居，宣说四识住，宣说七和四的四句差别。第一，经中说有七识住，即五道中身体和想二者都 विभिन्न的是，欲界和初禅中后来出生的那些，身体和颜色和形状和标志 विभिन्न，想即念头是苦乐舍等 विभिन्न。像那样的有情蕴上，以识贪着的方式而依止，即是识住。身体 विभिन्न而想 एक的是，初禅中最初出生的那些，身体即大梵天和眷属等，量和形状和语言和穿衣等 विभिन्न，想即二者也都是将梵天作为非因之因执取的想 एक。那么眷属们如何见到他发愿呢？
English
If the self-reversals of those aspects are unwholesome, since they are the cause of wandering, if they must be established as wandering, then each also has previous karma, therefore wandering will be confused, and Arhats and those who have severed roots of virtue are also included in wandering, therefore they are not afflicted and are not prophesied virtuous, so they are merely unobscured and unindicated, and the sutras also separately explain the existence of karma. Some think it is merely the result of maturation, and some think there is also a little that comes from increase. The Sutra School says that there are also wholesome and afflicted ones. If it is a vessel, if the four continents must be counted as humans, then all five realms will enjoy it, therefore wandering will be confused, and the work done will be wasted, and one will encounter what has not been done, therefore it is called sentient being, because it wanders in accordance with karma, and the sutras say: Those who follow merit and sin, will wander according to karma. The commentary on the Uttaratantra says that there are two wanderings, of Dharma and of individuals. However, the intermediate state is not wandering, because the sutras say that there are seven existences, namely the five realms and karma and the intermediate existence, thus establishing them separately, and in the Designation it is said that the five realms do not include the four births, namely the intermediate existence, and in the Dharma Collection it is said, what is the eye, namely the eye of the five realms and the intermediate existence. The third has four, namely, explaining the seven abodes of consciousness, explaining the nine abodes of sentient beings, explaining the four abodes of consciousness, and explaining the fourfold distinction of seven and four. First, the sutras say that there are seven abodes of consciousness, namely, among the five realms, both body and perception are different, those born later in the desire realm and the first dhyana, body and color and shape and characteristics are different, and perception, namely thoughts, are different such as pleasure, pain, equanimity, etc. On such aggregates of sentient beings, relying on them in the manner of consciousness clinging, is the abode of consciousness. Body is different and perception is the same, those born first in the first dhyana, body, namely Great Brahma and retinue, etc., measure and shape and speech and clothing, etc. are different, and perception, namely both also have the same perception of grasping Brahma as the cause of non-cause. Then how do the retinue see him making aspirations?
Tibetan
སམ་གཏན་དང་པོ་རང་སའི་སྔོན་གྱི་གནས་དྲན་པ་སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་དྲན་པའམ། ཊཱི་ཀ་ལས་དེ་ལས་ཐོས་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་རྣམས་ལུས་འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གཅིག་ལ། འདུ་ཤེས་ནི་དང་པོའི་ཡིད་བདེ་ཡང་སེམས་གཡོ་བར་བྱེད་པས་སྐྱོ་ནས་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་བཏང་སྙོམས་དང་དེས་སྐྱོ་ནས་ཡིད་བདེ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་ཁ་ཅིག་ཡིད་བདེ་བས་སྐྱོ་བ་ན། ཁ་ཅིག་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟ་བ་ལ་སོགས་པའམ། མདོ་སྡེ་པ་སོགས་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྣོད་མེར་འབར་བ་ན་ལྷ་གཞོན་ནུ་དག་དེར་ཡང་མེ་འོང་བར་སེམས་ཤིང་སྐྲག་ལ། རྒན་པོ་འཆགས་འཇིག་མཐོང་བ་དག་མི་སྐྲག་པ་འདུ་ཤེས་ཐ་དད་དོ། །ལུས་དང་འདུ་ཤེས་གཅིག་པ་ནི་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་བ་རྣམས་ཏེ། ལུས་འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་བདེ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟ་བར་གཅིག་པའོ། །དེ་བཞི་དང་གཟུགས་ཅན་མིན་པ་དང་པོ་གསུམ་པོ་དག་སྟེ་དེ་ལྟར་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གནས་པ་བདུན་ནོ། །ལྷག་མ་ངན་སོང་དང་བསམ་གཏན་བཞི་པ་དང་སྲིད་རྩེ་དག་ནི་རྣམ་ཤེས་དེ་རྒྱས་ཤིང་འཕེལ་བར་མི་བྱེད་ཀྱི་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་དང་ལྡན་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གནས་མིན་ཏེ། ངན་སོང་ན་ཚོར་བ་དུཿཁ་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པ་རྒྱུ་འབྲས་དང་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་གིས་སེམས་རྒྱུན་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བདུན་པོ་དེའི་སྟེང་དུ་སྲིད་རྩེ་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པ་བསྣན་ནས་དགུ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ནི་གནས་དགུར་མདོ་ལས་བཤད་དེ། དེ་དག་ཏུ་སེམས་ཅན་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་དགའ་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལས་ཀྱི་སྲིན་པོས་མི་འདོད་བཞིན་དབང་མེད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་གཞན་ངན་སོང་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་མིན་ཏེ་བཙོན་རྭ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། ཡང་མདོ་ལས་རྣམ་ཤེས་གནས་པ་གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དུ་ཉེ་བར་འགྲོ་བ་དག་ནི་བཞི་གསུངས་ལ་དེ་ཡང་སྲེད་པའི་དབང་གིས་གནས་པ་ཡིན་ཞིང་ཟག་མེད་དང་ས་གཞན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་རྣམ་ཤེས་སྲེད་པས་མི་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རང་གི་ས་པ་ཁོ་ནའི་ཕུང་པོ་བཞི་ཡིན་ལ། རྣམ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ནི་བྱེ་སྨྲ་ནི་གནས་དང་གནས་པ་པོ་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པས་གནས་པ་པོ་ཉིད་གནས་ཡིན་པར་མ་བཤད་དེ་རྒྱལ་པོ་ཉིད་བསྟན་དུ་མི་རུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་ཅིང་། མདོ་སྡེ་པ་ནི་གྲུ་དང་མཉན་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་ནི། །འོ་ན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གནས་པ་བདུན་གྱིས་བཞི་བསྡུས་སམ་བཞིས
Chinese
初禅自地的忆念前世，是与生俱来的忆念，或者，如论疏所说，因为是从那听闻的缘故。如是说。与此相反的是，二禅者们身体是光明的自性，而意识是初禅的喜乐，但因为心动摇而厌烦，所以进入近分定（ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་བཏང་སྙོམས།），又因此厌烦而进入喜乐。或者，有些人因喜乐而厌烦，有些人则视为功德等等。经部师等认为，初禅的器皿燃烧时，年轻的天人们心想那里也会有火而感到害怕，而年老见到成住坏空者们不害怕，这是意识的差别。身体和意识相同的是三禅者们，身体是光明的自性，并且对于快乐视为功德是相同的。那四个和无色界的最初三个，这样就是七识住。其余的恶趣和四禅以及有顶，因为不使识增长广大，而是具有摧毁的作用，所以不是识住。因为在恶趣中有痛苦的感受，以及无想，以因果和灭尽定来断绝心流的缘故。第二是，在那七个之上加上有顶和无想定，九个是经中所说的有情九住，因为有情们在那之中自然而然地安住的缘故。因为被业的罗刹不由自主地安住，所以其他的恶趣不是有情的住处，如同监狱一般。第三是，又经中说识住接近于色、受、想、行的是四种，那也是因为贪爱的力量而安住，并且因为识不依赖于无漏和他地的蕴，所以是有漏的、仅仅是自己地的四蕴。唯识部认为，分别开示了住处和居住者，所以没有说居住者本身就是住处，如同国王本身不能被指示一样。这样认为。经部师则说，如同船和船员一样，因为二识不是同时产生的缘故。如是说。第四是，那么七识住包含了四种，还是四种
English
The first dhyana, remembering the previous state of one's own ground, is an innate memory, or, as the commentary says, because it is heard from that. Thus it is said. The opposite of that is that the second dhyana practitioners are one in the nature of the body of light, and the consciousness is the joy of the first dhyana, but because the mind is agitated, they are disgusted and enter the equanimity of the near concentration, and because of that disgust, they enter joy. Or, some are disgusted by joy, while some regard it as a virtue, and so on. The Sutra masters and others think that when the vessel of the first dhyana is burning, the young gods think that there will be fire there and are afraid, while the old ones who see the formation, duration, destruction, and emptiness are not afraid, which is the difference in consciousness. Those who are the same in body and consciousness are the third dhyana practitioners, who are the same in that the body is the nature of light and they regard happiness as a virtue. Those four and the first three of the formless realms, thus there are seven abodes of consciousness. The remaining evil destinies and the fourth dhyana and the peak of existence are not abodes of consciousness because they do not increase and expand consciousness, but have the function of destroying it. Because in the evil destinies there is the feeling of suffering, and non-perception, and the mind stream is cut off by cause and effect and the absorption of cessation. The second is that on top of those seven, adding the peak of existence and non-perception, the nine are the nine abodes of sentient beings spoken of in the sutras, because sentient beings naturally dwell in them with joy. Because they are involuntarily dwelling due to the demon of karma, the other evil destinies are not the abodes of sentient beings, like a prison. The third is that again, the sutras say that the abodes of consciousness that approach form, feeling, perception, and formation are four, and that is also because of the power of craving, and because consciousness does not rely on the aggregates of the uncontaminated and other grounds, so they are the four aggregates of the contaminated and only one's own ground. The Vaibhashikas think that by separately showing the abode and the dweller, they did not say that the dweller itself is the abode, just as the king himself cannot be indicated. Thus they think. The Sutra masters say that just like a boat and a sailor, because the two consciousnesses do not arise simultaneously. Thus it is said. The fourth is, then do the seven abodes of consciousness include the four, or do the four