Tibetan
་དོ། །ལུས་ཀྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་ནི་བདེ་བའི་དབང་པོའོ། །བསམ་གཏན་གསུམ་པ་ན་སེམས་ཀྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ནི་བདེ་བའི་དབང་པོ་སྟེ། ཡིད་བདེ་མིན་ཞིང་ལུས་ཚོར་མེད་པས་སོ། །གསུམ་པ་ལས་གཞན་དང་པོ་གསུམ་དང་འདོད་པ་ན་སེམས་ཀྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་དེ་ཡིད་བདེ་བའི་དབང་པོ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཚོར་བརྟན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཀྱི་ཚོར་བ་སིམ་པ་མིན་པ་གདུང་བར་མྱོང་བ་ནི་ཡིད་མི་བདེ་བའི་དབང་པོའོ། །བཏང་སྙོམས་ཀྱི་དབང་པོ་ནི་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་མ་སྟེ་སིམ་མི་སིམ་ལས་གཞན་པའི་མྱོང་བའོ། །ལུས་སེམས་གང་གི་བར་མ་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་ཀའི་བར་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་བདེ་སྡུག་ལུས་སེམས་ཐ་དད་དུ་བྱེད་ལ་བཏང་སྙོམས་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་ཐ་དད་པ་དང་། བྱེད་ལས་ཕན་གནོད་མི་མངོན་པའོ། །དང་པོ་སེམས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྣམ་སྨིན་ལས་སྐྱེས་པ་ཅུང་ཟད་རྟོག་པས་མི་སྐྱེ་ཡང་ཕལ་ཆེར་རྣམ་རྟོག་ལེགས་ཉེས་ལས་སྐྱེ་ཞིང་། ལུས་ཀྱི་དེ་གཉིས་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་ཡུལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཡང་སྐྱེ་བས་རྒྱུ་ཐ་དད་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་གཉིས་ཀ་མི་རྟོག་པ་ཁོ་ནར་རང་གི་ངང་གིས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་གཅིག་ཏུ་གཞག་གོ །གཉིས་པ་ནི། ལུས་སེམས་ཀྱི་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ལུས་སེམས་སོ་སོ་ལ་བརྟན་མི་བརྟན་དུ་ཕན་གནོད་སོ་སོར་མངོན་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་ལུས་སེམས་ལ་ཕན་གནོད་ཀྱི་བྱེ་བྲག་མི་ཕྱེད་པས་གཅིག་ཏུ་སྡོམས་ཏེ་དེས་ན་བཏང་སྙོམས་མེད་པར་སྨྲ་བ་ཡང་བྱུང་ངོ་། །གཉིས་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། གདགས་གཞི་དད་སོགས་ལྔ་ཡིད་དང་བདེ་བ་ཡིད་བདེ་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ལ་གང་རུང་གཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་རེས་འཇོག་ཏུ་ཡོད་པས་རིགས་ལ་ལྟོས་ནས་དགུ་པོ་དེ་མཐོང་ལམ་གྱི་ཚེ་བདེན་པའི་དོན་སྔར་མ་ཤེས་པ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་ཀུན་ཤེས་བྱེད་པ་དང་། སྒོམ་ལམ་གྱི་ཚེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཟིན་གོམས་པར་བྱེད་པས་ཀུན་ཤེས་པ་དང་། མི་སློབ་ལམ་ལ་བདེན་པ་ཀུན་རྟོགས་སོ་ཞེས་སམ་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་པས་དུཿཁ་ཤེས་ཡང་ཤེས་པར་བྱར་མེད་དོ་ཞེས་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པས་ཀུན་ཤེས་ལྡན་པའི་དབང་པོ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །ཀུན་བཏུས་ལས་གོང་མ་གཉིས་ལ་ཡིད་མི་བདེ་ཡང་ཡོད་པས་དབང་པོ་བཅུའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ས་མཚམས་ནི་བསྡུ་བ་ལས་ཚོགས་ལམ་ནས་ཡོད་པར་བཤད། ཀུན་བཏུས་དང་ཤེར་ཕྱིན་ལས་སྦྱོར་ལམ་ནས་ཡོད་པར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པའི་རབ་དབྱེ་ལ་དྲུག་སྟེ། ཟག་བཅས་ཟག་མེད། རྣམ་སྨིན་ཡིན་མིན། རྣམ་སྨིན་དང་བཅས་མ་བཅས། དགེ་སོགས་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར། སྤང་བྱ་ཡིན་མིན་གྱི་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་དབང་པོ་ཉེར་གཉིས་པོ་དག་ལས་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་དུ་ཞེ་ན། བཤད་མ་ཐག་པ་གསུམ་ནི་གཅིག་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ལམ་གསུམ་ཁོ་ན་ལ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཅན་བདུན་དང་སྲོག་དང་ལུས་སེམས་ཀྱི་དུཿཁ་དག་སྟེ་བཅུ་ནི་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་སྟེ་ལམ་བདེན་དང་འདུས་མ་བྱས་མིན་པས་སོ། །གཞན་དགུ་ལ་ཟག་མེད་གསུམ་གྱི་གདགས་གཞིར་གྱུར་པ་ཟག་མེད་དང་། མ་གྱུར་པ་ཟག་བཅས་ཡིན་པས་རྣམ་པ་གཉིས་ཀ་ཡོད་དོ། །ཟག་མེད་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དང་། །ཞེས་དང་། དེ་གསུམ་ཟག་བཅས་ཟག་པ་མེད། །ཅེས་པ་དང་དགོས་པ་ཐ་དད་པས་མི་ཟློས་སོ། །ཁ་ཅིག་མདོ་དོན་ལ་འཁྲུལ་ནས་དད་སོགས་ལྔ་ཟག་མེད་ཁོ་ནར་འདོད་པའང་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། སྲོག་ནི་མཐོ་རིས་དང་ངན་སོང་ན་དགེ་མི་དགེའི་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་ཁོ་ནའོ། །འོ་ན་དགྲ་བཅོམ་པ་སྐུ་ཚེའི་གཏོང་འཇོག་བྱེད་པར་བཤད་ལ། རྣམ་སྨིན་ནི་སྔོན་གྱི་འབྲས་བུ་ཡིན་པས་འདོད་དགུར་འབྱུང་བ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། འདིར་རྣམ་སྨིན་ཁོ་ནར་འདོད་པ། ཕལ་ཆེར་རྣམ་སྨིན་དུ་འདོད་པ། ཞར་ལ་སྐུ་ཚེའི་གཏོང་འཇོག་བཤད་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཁ་ཅིག་ན་རེ། བསྟན་བཅོས་ལས་དགྲ་བཅོམ་པ་རབ་མཐའི་བསམ་གཏན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་དེ་ལས་ལངས་ནས་དགེ་འདུན་ནམ་གང་ཟག་ལ་འཚོ་བའི་ཡོ་བྱད་ཕུལ་ཏེ་བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་དེ་ཚེའི་རྣམ་སྨིན་དུ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨོན་ཞིང་ངག་ཏུ་ཡང་སྨྲས་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཚེ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་འབྱུང་བས་དེ་ཉིད་མཐོང་ཆོས་ཀྱི་ལས་འཕེན་རྫོགས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའམ། བདེན་པ་མཐོང་ལ་འཕེན་པ་མེད་པར་བྱས་ན་རྫོགས་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་དེ་འདིས་མཐོང་ཆོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་དངོས་སུ་ཁས་བླངས་དགོས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཚེ་བསྲིངས་སུ་ཡོད་པ་མིན་གྱི་སྔོན་ལོ་བརྒྱ་ཐུབ་པར་འཕངས་པ་ལས་རྐྱེན་གྱི་དུས་མིན་པར་ཤི་ནས་ཚེ་ལྷག་ལུས་པ་འགའ་ཞིག་དེས་མཐོང་སྟེ་སྔར་གྱི་སྦྱོར་བས་འདིར་འདྲེན་པར་འདོད་དེ། འདིར་མཐོང་ཆོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྒྱུས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་དང་འདྲ་བས་རྣམ་སྨིན་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བཙུན་པ་དབྱངས་སྒྲོག་ན་རེ། ཚེ་བསྲིངས་བ་ལུས་དེ་ཉིད་ལ་རབ་མཐའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྟོབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་འབྱུང་བ་ཚེ་དང་མཐུན་པར་དག་བསྐྱེད་ནས་
Chinese
。 身体的感受平静是乐的根源。在第三禅中，心的感受平静，那是乐的根源。因为没有心的快乐，也没有身体的感受。除了第三禅，在前三个禅定和欲望中，心的感受平静是意的快乐的根源。因为心的感受不稳定。心的感受不平静，体验痛苦，那是意的不快乐的根源。舍的根源是那两者的中间，即平静与不平静之外的体验。是身体和心的哪个中间呢？是两者的中间。那么，快乐和痛苦在身体和心中是不同的，而舍却被认为是一体的，原因是什么呢？有两个原因：原因不同，以及作用上利益和损害不明显。首先，心的快乐和痛苦，从禅定和异熟所生，稍微思考不会产生，但大多数是从分别念的好坏产生。而身体的快乐和痛苦，即使不分别念，也因对境可爱与不可爱的力量，即使是阿罗汉也会产生，所以原因不同。而舍，两者都不分别念，只是自发地产生，所以被认为是一体。第二，身体和心的那两者，对身体和心各自的稳定与不稳定，利益和损害各自明显。而舍，对身体和心的利益和损害没有区分，所以总合为一，因此也有人说没有舍。 第二，无漏的自性是：所依是信等五者、意和乐、意乐、舍三者中的任何一个，虽然只有一个，但可以轮流存在，所以根据种类，那九者在见道时，因为能知晓以前不知道的真谛，所以是全知者；在修道时，因为能使已经亲眼见到的事物变得熟悉，所以是全知者；在无学道上，因为知道一切真谛，或者知道灭尽不生，所以知道痛苦，并且没有必要再去了解，所以具有知识，因此是具有全知的三种根源。在《俱舍论》中，因为前两者也有不快乐，所以说是十根源。界限方面，《俱舍论》中说从资粮道开始存在。《俱舍论》和《般若经》中说从加行道开始存在。 第二，相的分类有六种：有漏和无漏，
English
. The calmness of bodily sensation is the root of pleasure. In the third dhyana, the calmness of mental sensation is the root of pleasure. Because there is no mental pleasure and no bodily sensation. Other than the third dhyana, in the first three dhyanas and desire, the calmness of mental sensation is the root of mental pleasure. Because mental sensation is not stable. The experience of suffering when mental sensation is not calm is the root of mental unhappiness. The root of equanimity is the middle of those two, which is the experience other than calm and uncalm. Which middle of body and mind is it? It is the middle of both. So, what is the reason why pleasure and pain are different in body and mind, while equanimity is considered as one? There are two reasons: the causes are different, and the benefits and harms of the actions are not obvious. First, mental pleasure and pain, born from dhyana and vipaka, do not arise from slight thought, but mostly arise from the good and bad of discrimination. And the bodily pleasure and pain, even without discrimination, arise even for arhats due to the power of the object being lovely and unlovely, so the causes are different. And equanimity, both do not discriminate, but arise spontaneously, so it is considered as one. Second, those two of body and mind, the benefits and harms are obvious to the stability and instability of each body and mind. And equanimity, there is no distinction between the benefits and harms to body and mind, so it is summed up as one, therefore some say there is no equanimity. Second, the nature of the uncontaminated is: the basis is any one of the five of faith, etc., mind and pleasure, mental pleasure, and equanimity, although there is only one, but it can exist alternately, so according to the type, those nine, at the time of the path of seeing, because they can know the truth that was not known before, so they are omniscient; at the time of the path of cultivation, because they can make the things that have already been seen become familiar, so they are omniscient; on the path of no more learning, because they know all the truths, or know the cessation of non-arising, so they know suffering, and there is no need to know again, so they have knowledge, therefore they are the three roots of having omniscience. In the Abhidharmasamuccaya, because the former two also have unhappiness, so it is said to be ten roots. In terms of boundaries, the Abhidharmasamuccaya says that it exists from the path of accumulation. The Abhidharmasamuccaya and the Prajnaparamita say that it exists from the path of application. Second, the classification of aspects has six types: contaminated and uncontaminated,
Chinese
是成熟还是不成熟？ 有异熟果和无异熟果。 善等三种的差别。 三界的差别。 是舍弃还是不舍弃的差别。 第一，那么二十二根中，哪些是有漏，哪些是无漏呢？ 刚刚说过的三种是完全没有染污的，因为只安立在三道上的缘故。 七种色法以及命根和身心之苦等十种只是有漏的，因为不是道谛和无为法的缘故。 其他九种，成为无漏三种的假立处的是无漏，没有成为假立处的是有漏，因此有两种情况。 “无漏道之谛”，以及“此三有漏无有漏”，因为必要不同，所以不重复。 有些人错解经义，认为信等五种只是无漏。 第二，命根在善趣和恶趣中，是善与非善之果报异熟。 那么，阿罗汉被说成可以舍弃或保留寿命，而异熟是先前的果报，因此随心所欲地出现是相违的，如果这样认为。 这里有三种情况：只认为是异熟，大多数认为是异熟，顺便说舍弃或保留寿命。 第一种情况，有些人说，经论中说阿罗汉进入最极的禅定，从禅定中出来后，向僧众或个人供养生活的资具，并发愿说：愿我的受用之异熟转变为寿命之异熟，这样祈愿并在口中也这样说，因此受用会转变为寿命。 这样说，因此这既是现法受业的投生和圆满，或者如果认为见谛没有投生，那么就必须承认圆满的异熟是此现法之果的真实异熟。 有些人认为不是所有的阿罗汉都有延寿，而是先前投生能活一百岁，但因为意外而未到时就死亡，剩下一些寿命，他们见到这些寿命，认为是通过先前的串习而引到这里的。 在这里，现法之果的异熟之因，就像产生果一样，因此只是假立为异熟。 第二种情况，尊者妙音说，延寿是在那个身体上，通过最极禅定的力量，清净地生起与寿命相应的第四禅的诸蕴
English
Mature or immature? With or without Vipaka. The difference between the three, virtue, etc. The difference between the three realms. The distinction of whether to abandon or not. First: Then, among the twenty-two faculties, which are with outflows and which are without outflows? The three just mentioned are completely without defilements, because they are only placed on the three paths. The seven form aggregates and the suffering of life, body, and mind, etc., are only with outflows, because they are not the truth of the path and the unconditioned. The other nine, those that have become the basis for the imputation of the three without outflows are without outflows, and those that have not become the basis for the imputation are with outflows, so there are both aspects. "The truth of the path without outflows," and "These three are with outflows and without outflows," are not repeated because the necessities are different. Some people are confused about the meaning of the sutras and think that the five, such as faith, are only without outflows. Second: Life, in the higher realms and lower realms, is only the Vipaka of the fruits of virtue and non-virtue. Then, it is said that Arhats can give up or retain their lives, but Vipaka is the fruit of the past, so it is contradictory that it arises as desired. Here, there are three cases: only considered as Vipaka, mostly considered as Vipaka, and incidentally talking about giving up or retaining life. The first case: Some say that the scriptures say that Arhats enter the ultimate Samadhi, and after rising from Samadhi, offer the necessities of life to the Sangha or individuals, and pray, "May the Vipaka of my enjoyment be transformed into the Vipaka of life," and also say it in words, so enjoyment will be transformed into life. It is said that this is both the projection and completion of the karma experienced in this life, or if it is considered that there is no projection in seeing the truth, then it must be admitted that the Vipaka of completion is the real Vipaka of the fruit experienced in this life. Some think that not all Arhats have the ability to extend their lives, but some who were previously projected to live a hundred years die prematurely due to accidents, leaving some life, and they see these lives and think that they are brought here by previous habits. Here, the cause of the Vipaka of the fruit experienced in this life is like producing a fruit, so it is only nominally admitted as Vipaka. The second case: The venerable Yangdro says that extending life is on that body, through the power of the ultimate Samadhi, purely generating the elements of the fourth Dhyana that are in harmony with life.