Tibetan
་འདོད་པས་སོ། །ཕ་རོལ་བདེ་བ་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་བདེ་བ་ནི་དགའ་བ་ཡིན་ལ། བཏང་སྙོམས་ནི་ཉེ་དུ་ལ་འབྲེལ་མེད་ལྟར་བྱེད་པ་མ་ཆགས་པ་སྟེ། ཆགས་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་གནོད་སེམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའམ། སློབ་དཔོན་ནི་ཆགས་སྡང་གཉིས་ཀ་ནས་སྙོམས་པའི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་པ་ནི་ཀྱེ་མ་སྟེ་ཞེ་ཐག་པ་ནས་སེམས་ཅན་འདི་དག་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་གྱུར་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག དགའ་བ་དང་མི་འབྲལ་བར་འགྱུར་ཅིག སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆགས་སྡང་མེད་པར་སྙོམས་པའི་རྣམ་པའོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་མ་གྱུར་པ་ལ་དེར་མོས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེའོ་ཞེས་མི་སེམས་ཀྱི་གྱུར་ཅིག ཅེས་སེམས་པའམ་མོས་པ་ནི་དགའ་བའི་བསམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མིན་ལ། དེ་ལྟར་གྱུར་ཀྱང་མི་དགེ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་གནོད་སེམས་སོགས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་སོ། །སྤྱོད་ཡུལ་ནི་རང་དང་ཉེ་བ་ལ་དམིགས་ནས་སྐྱེ་བའི་གནོད་སེམས་སོགས་འདོད་པ་ན་ཡོད་པས་དེའི་གཉེན་པོ་འདོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དམིགས་ཤིང་། དགའ་བ་ཡིད་བདེ་ཡིན་པས་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ན་ཡོད་ལ་གཞན་ནི་ཆགས་སྡང་མེད་པ་ཡིན་པས་བསམ་གཏན་ས་དྲུག་ཆར་ན་ཡོད་པའམ། ཁ་ཅིག་ནི་དངོས་གཞི་ལྔ་ཁོ་ན་ན་ཡོད་ཅེས་པའམ། ཁ་ཅིག་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའམ་སྦྱོར་བས་ཡང་བསྣན་ཏེ་ས་བཅུ་པའོ་ཞེས་སོ། །བཞི་པོ་དེ་ཡི་གནོད་སེམས་སོགས་དངོས་སུ་མི་སྤོང་སྟེ་དངོས་གཞི་ཡིན་པའམ་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་ཉི་ཚེ་བའི་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ་རྣམ་འགྲེལ་ལས། བྱམས་སོགས་རྨོངས་དང་འགལ་མེད་ཕྱིར། །ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཚར་ཆོད་མིན། །ཞེས་སོ། །འོན་ཀྱང་དེ་དག་གི་སྦྱོར་བས་བསྡུས་པ་འདོད་པ་དང་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱིས་གནོད་སེམས་སོགས་མགོ་གནོན་པ་དང་དངོས་གཞིས་སྤངས་པ་ཐག་སྲིང་བའི་གཉེན་པོར་བྱེད་པས་དེ་ལྟར་བཤད་དོ། །སྐྱེད་ཚུལ་ནི་ཉོན་མོངས་ཆུང་ན་རང་གིས་མྱོང་བའི་བདེ་བའམ་སངས་རྒྱས་སོགས་ལ་ཡོད་པ་ཐོས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་ལ་མོས་པར་བྱེད་ཅིང་། ཆེ་ན་མཛའ་བོ་སོགས་གསུམ་དུ་ཕྱེ་སྟེ་དང་པོར་ཆེན་པོ་ལ་མོས་ཤིང་དེ་ནས་འབྲིང་དང་ཆུང་ངུ་དང་ཐ་མལ་པ་དང་དགྲ་བོ་ཆུང་འབྲིང་ཆེན་པོ་ལ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པར་མོས་ན་ཁྱིམ་གཅིག་དང་གྲོང་དང་ཡུལ་འཁོར་སོགས་ཀུན་ལ་མོས་པར་བྱེད་ལ། སྙིང་རྗེ་དང་དགའ་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་ཞིང་བཏང་སྙོམས་པ་ནི་ཐ་མལ་པ་ནས་སྔར་རྩོམ་ལ། དེ་ནས་ཆགས་སྡང་ཆེ་ན་དགྲ་མཛའ་ནས་སོ། །ཚད་མེད་སྐྱེ་བ་མྱུར་བུལ་གྱི་རྒྱུ
Chinese
是欲望所致。缘于他众安乐而心生喜悦即是欢喜。舍，如同对亲人不亲不疏，是不执著。是作为执著先行的害心之对治。导师说，舍是于贪嗔二者皆平等之自性。相是，唉呀，从心底里希望这些众生具有安乐，远离痛苦，永不离喜，愿众生对贪嗔没有而平等相待。如果不是这样，那么对此的信奉岂不是颠倒了吗？回答说，心里想着“愿安乐”或者信奉，因为是有欢喜之念，所以不是颠倒。即使这样，也不会变成不善，因为是对治害心等。行境是，因为缘于自己和亲近之人而生的害心等存在于欲望之中，所以它的对治是缘于欲望的众生。欢喜是心悦，所以在第一、二禅中有，其他是无贪嗔，所以在六禅地都有，或者有些人说是只有正行五地有，或者有些人说没有等持或者加上加行，所以是十地。这四者不会实际断除害心等，因为是正行或者信奉作意，并且是缘于微不足道的众生。如《释量论》中所说：“慈等与痴无违故，不能断尽极重罪。”然而，以这些的加行所摄持的欲望和近取可以压制害心等，并且正行可以作为延长断除的对治，所以这样说。生起之方式是，如果烦恼小，就信奉众生如同听到自己感受的安乐或者佛等具有安乐。如果大，就分为亲友等三类，首先信奉大者，然后是中、小者和普通人，以及小、中、大的仇敌。如果对所有这些都平等信奉，就信奉一家人、村庄和地区等所有。慈悲和欢喜也与此相同，舍是从普通人开始修习，然后如果贪嗔大，就从仇敌和亲友开始。生起无量心的快慢之因
English
It is caused by desire. Joy is the happiness of mind that arises from focusing on the happiness of others. Equanimity is like treating relatives neither intimately nor distantly, it is non-attachment. It is the antidote to harmful thoughts that precede attachment. The teacher says that equanimity is the nature of being equal to both attachment and aversion. The aspect is, alas, from the bottom of my heart, I hope that these beings have happiness, are free from suffering, and never leave joy, and may beings be equal without attachment or aversion. If it is not like this, then wouldn't the belief in this be reversed? The answer is, thinking in the heart, "May there be happiness" or believing, because it is a thought of joy, it is not reversed. Even so, it will not become unwholesome, because it is the antidote to harmful thoughts and so on. The realm of practice is that because harmful thoughts and so on arising from oneself and close people exist in desire, its antidote is to focus on beings of desire. Joy is mental pleasure, so it is in the first and second dhyanas, and others are without attachment and aversion, so they are in all six dhyana grounds, or some say that there are only five actual grounds, or some say that there is no samadhi or adding application, so it is the ten grounds. These four do not actually abandon harmful thoughts and so on, because they are actual practice or believing in mindfulness, and are focused on insignificant beings. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: "Love, etc., are not contrary to delusion, therefore, they cannot completely eliminate extremely serious sins." However, the desire and near-attainment gathered by the application of these can suppress harmful thoughts and so on, and the actual practice can serve as an antidote to prolong the abandonment, so it is said in this way. The way to generate it is that if the afflictions are small, one believes in beings as if hearing the happiness one experiences or the happiness that Buddhas and others have. If it is large, it is divided into three