Tibetan
་གྱིས་རིགས་མཐུན་པར་འབྲེལ་པ་དང་། རིགས་མི་མཐུན་པར་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་འཇུག་པའི་རིང་བ་དང་ས་གཅིག་རྒལ་ཏེ་ལུགས་འབྱུང་དུ་སོང་ཞིང་ལུགས་ལྡོག་ཏུ་འོངས་པ་ཉེ་བའི་སྦྱོར་བ་ནི་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ནས་དངོས་གཞི་ནི་བརྒྱད་རྒལ་བར་བཤད་པ་དབང་རྣོན་ཡིན་པས་འདིར་རིགས་མི་མཐུན་པར་གོང་དང་འོག་གི་གསུམ་པར་འགྲོ་བ་ནི་ཐོད་རྒལ་གྱི་ནི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་ནོ། །རྟེན་ནི་བློ་གསལ་བས་གླིང་གསུམ་གྱི་མི་དང་། གང་ཟག་ནི་ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་དབང་བས་མི་གཡོ་བ་ཁོ་ནའོ། །བཞི་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དེ་དག་རྟེན་གང་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅེ་ན། སྤྱིར་བཏང་ལ་ཐམས་ཅད་རང་ས་དང་འོག་སའི་རྟེན་ཅན་ཡིན་གྱི་གོང་མའི་རྟེན་ལ་འོག་མའི་སྙོམས་འཇུག་མངོན་དུ་བྱེད་པ་མེད་དེ། དེ་ལ་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དམིགས་གསལ་སྟོན་པ་ནི་སྲིད་རྩེར་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱི་འཕགས་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་དེ། དེ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ནས་སྲིད་རྩེའི་ཟག་པ་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་སའི་ཟག་མེད་མེད་ཅིང་ཅི་ཡང་མེད་དེ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། སྙོམས་འཇུག་འདི་དག་གི་དམིགས་པ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། སྲེད་པ་དང་བཅས་པ་རོ་མྱོང་མཚུངས་ལྡན་གྱིས་རང་གི་ས་པའི་སྲིད་པ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཞིང་། བསམ་གཏན་དགེ་བའི་ཡུལ་དུ་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཐམས་ཅད་རུང་བས་ཡོད་དགུ་ཡིན་ཡང་། གཟུགས་མེད་ཀྱི་དངོས་གཞི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ནི་ས་འོག་མའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་མིན་ཏེ་རང་གོང་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པས་སོ། །དམིགས་པ་ཟག་མེད་ནི་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་ས་འོག་མ་འོག་མ་ཡིན་ནོ། །དྲུག་པ་ལ་སྤོང་ཚུལ་དངོས། ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། །དང་པོ་ནི། །དེ་དག་ལས་སྲིད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་ཟག་པ་མེད་པས་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྤོང་ཞིང་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་དག་པ་པས་ཀྱང་འོག་སའི་སྤོང་གི དངོས་གཞི་དག་པ་པ་ནི་འོག་སའི་སྤངས་ཟིན་པ་དང་འདི་པའི་རང་སའི་སྲེད་པ་རྒྱས་པ་དང་། དམན་པས་གོང་ས་མཆོག་ལས་མི་འབྱིན་པས་མི་སྤོང་ལ། ཀྱང་སྒྲས་མི་ལྕོགས་མེད་ཀྱི་ཟག་མེད་དེས་ཀྱང་སྤོང་བར་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་གཞི་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱང་བརྒྱད་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ལམ་ཡིན་པས་དག་པ་པ་དང་འབད་དེ་དྲང་དགོས་པ་དང་འོག་ས་ལས
Chinese
以同类相联系，以异类顺逆而入，长远者和超越一地而顺生，逆来者是近的结合，是结合。然后正行是说超越八者是利根者，因此此处以异类向上和向下的第三者行进，是顿超的等持。所依是聪慧的三洲之人，补特伽罗是无有烦恼和自在禅定者，唯是不动者。第四，何为禅定和无色定的所依而显现？一般来说，一切都是自地和下地的所依，没有在上地的所依上显现下地的等持，因为那没有必要。特殊指示是，有顶的无所有处显现圣者无漏的等持，因为显现它之后，能使有顶的漏尽，因为自地的无漏不存在，并且无所有处是近的缘故。第五，这些等持的所缘是什么？有贪者以感受相应只缘自己的有，禅定善的境是所有有为和无为法都行，所以是所有。但是，无色定的正行善的行境不是下地的有漏事物，因为只缘自己上地。无漏的所缘之前已经说过了。近分的所缘是下地又下地。第六，断除的方式，近分的差别，殊胜的禅定。第一，从那些来说，因为是有的对治，所以无漏能断除烦恼，并且近分的清净者也能断除下地，正行的清净者是下地已经断除，并且此地的自地贪爱增长，因为低劣，所以不能从上地胜出，所以不能断除，但是也用“也”字表示不可战胜的无漏也能断除。第二，进入那八种正行的近分也是八种，体性是离贪的道，所以必须努力正直地行持清净者，并且从下地
English
Relating to similar types, and entering in direct and reverse order with dissimilar types, the distant ones and those who have crossed one ground and gone in direct order, and those who have come in reverse order are the near combinations, which are combinations. Then, the actual practice is said to be the crossing of eight, which is for those with sharp faculties. Therefore, here, proceeding to the third of the upper and lower with dissimilar types is the absorption of sudden transcendence. The basis is the intelligent people of the three continents, and the individual is only the unwavering one who is without afflictions and has mastery over samadhi. Fourth, on what basis do these samadhis of dhyana and the formless manifest? Generally, all are based on their own ground and the lower ground, but the lower samadhi does not manifest on the basis of the higher ground, because there is no need for that. The special indication is that in the peak of existence, the noble, uncontaminated samadhi of nothingness manifests, because after manifesting it, it causes the leakage of the peak of existence to cease, because the uncontaminated of one's own ground does not exist, and nothingness is near. Fifth, what are the objects of these samadhis? Those with craving, with feeling and corresponding, only focus on their own existence, and in the realm of virtuous dhyana, all conditioned and unconditioned things are permissible, so it is all. However, the object of practice of the virtuous actual practice of the formless is not the contaminated object of the lower ground, because it only focuses on its own higher ground. The object of the uncontaminated has been explained before. The object of the near attainment is the lower and lower ground. Sixth, the actual method of abandonment, the distinction of near attainment, and the special dhyana. First, from those, because it is the antidote to existence, the uncontaminated abandons the afflictions, and the purifier of near attainment also abandons the lower ground. The purifier of actual practice is the one who has already abandoned the lower ground, and the craving of this ground increases, and because it is inferior, it cannot emerge from the superior upper ground, so it cannot abandon it, but the word "also" indicates that the invincible uncontaminated can also abandon it. Second, the near attainment that causes entry into those eight actual practices is also eight, and the essence is the path free from desire, so one must strive to practice the purifier honestly and from the lower ground.
Tibetan
་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་མ་བྲལ་བས་བདེ་མིན་སྡུག་མིན་ནམ། འབད་དེ་དྲང་དགོས་པས་དེ་ཡིན་ལ་གཉིས་ཀྱིས་སྔ་མའོ། །བྱེ་བཤད་ལས་བརྒྱད་ཆར་ཉོན་མོངས་ཅན་མཉམ་པར་མ་གཞག་པས་མཚམས་སྦྱོར་བ་ནི་རང་གི་གྲུབ་མཐའོ། །དང་པོ་མི་ལྕོགས་མེད་ན་འཕགས་ལམ་ཟག་པ་མེད་པའང་ཡོད་དེ། གསལ་བའམ་རང་ས་ལས་ཡིད་འབྱུང་བ་དང་ལྡན་པས་གོང་སའི་ཡང་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་དང་། བསྡུ་བར་དེ་མཉམ་གཞག་གི་དང་པོ་ཡིན་པས་སོ་ཞེས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་རོ་མྱང་ལྡན་དང་གསུམ་ཀ་སྟེ་གསལ་བ་ཉིད་དམ། འདུས་བཟང་ན་རེ། དངོས་གཞི་ལ་འགྲེ་ན་སྙོག་པས་སོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁྱད་པར་ཅན་ཞེས་འབྱུང་བ་ཉེར་བསྡོགས་དང་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ཅེ་ན། ཐ་དད་དེ། དང་པོ་ཉིད་རྟོག་པ་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ་གྱིས་རྩེ་གཅིག་པ་ནི་བསམ་གཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅིང་། དེ་ནི་དག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་འབད་དེ་དྲང་དགོས་པས་ཚོར་བ་བདེ་མིན་སྡུག་མིན་དང་ལྡན་ཞིང་ལམ་ཡང་དཀའ་ལ། དེ་དག་པ་པ་སྒོམ་པ་ནི་ཚངས་ཆེན་གྱི་འབྲས་བུ་ཅན་ཏེ་དེ་མང་ཡང་ཚངས་ཆེན་གཅིག་ལས་མེད་པ་ནི་གཞན་མ་ངེས་པའམ་མཆོག་གཅིག་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་ལ། རྟོགས་བཅས་དཔྱོད་བཅས་སོགས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ། སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ། སྟོང་ཉིད་སྟོང་ཉིད་སོགས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཁྱད་པར་ཅན་རྟོགས་མེད་དཔྱོད་བཅས་ཙམ་དུ་བསྟན་པས་དེ་མན་ཆད་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་དང་དངོས་གཞི་ནི་རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་དང་བཅས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། གཉིས་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ཡན་ཆད་ནི་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་དབྱེ་བ་དངོས། དེ་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདག་དང་བདག་གིར་ཞེན་པ་དང་སྲིད་པ་ལ་སྲེད་པ་དང་སྲིད་པ་ཟད་པ་མི་འདོད་པའི་གཉེན་པོར་སྟོང་ཉིད་དང་སྨོན་མེད་དང་མཚན་མེད་བསྟན་ལ། མཚན་མ་མེད་པ་ནི་ཡུལ་ལྔ་དང་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་ཕོ་མོའི་མཚན་མ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པ་ལ་དམིགས་ནས་འགོག་པའི་རྣམ་པ་བཞི་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་མེད་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཇུག་པའི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཞིང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་སྨོན་བྱ་མིན་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་དང་པོ་གཉིས་དང་ཀུན་འབྱུང་གི་བཞི་དང་གཟིངས་ལྟར་ལྷག་མེད་དུ་འཇུག་པའི་ཚེ་དོར་བྱ་ཡིན་པས་ལམ་བདེ
Chinese
不离厌离心，是既非乐也非苦吗？必须努力正直，因为那是，而二者是前者的。从分别说中，八者都未将烦恼平等安立，所以连接是自己的宗派。如果第一个不能胜过，那么圣道无漏也是有的，因为具有明或者从自地生起的厌离心，成为上地的对治，并且总结来说，那是等持的第一个，所以如此。有些人认为是乐受、苦受和舍受三者，也就是明本身吗？集贤认为，如果与正行相混，就会混乱。第三个是：所说的“特殊者”与近取是一还是异？是异体的，因为第一个本身没有分别，所以成为特殊，仅仅以观察而专注一境是特殊禅定，所以没有第二个等，那是清净等三种，必须努力正直，所以具有非乐非苦的感受，道路也很艰难。修习那些清净者是具有大梵天的果实，虽然那很多，但只有一个大梵天，因为其他是不确定的，或者是一个殊胜的生处。第二，将等持分为三种，分为有觉有观等三种，分为空性等三种，分为空性空性等三种。第一个是：仅仅显示特殊者是无觉有观，所以那以下是第一个的近取，而正行是有觉有观的等持。第二个的近取以上是没有觉观二者的等持。第二有分类的本体，那是特殊的解说。第一个是：为了对治执着我和我所、贪爱有、不欲有灭，显示了空性、无愿和无相。无相是缘于五境和有为法的四种相以及男女的相，即十四者，与阻止的四种行相相应而具有的等持。空性是缘于任何事物而进入无我和空性的行相而具有的。无愿是缘于除此之外的境，不是所愿，是痛苦的前二者和集谛的四者，以及像船一样在无余进入时是应舍弃的，所以道乐。
English
Is it neither happiness nor suffering because it is inseparable from renunciation? It is necessary to strive to be upright, because that is, and the two are the former. From the Abhidharma, the connection is one's own tenet because the eight have not equally established afflictions. If the first cannot be overcome, then there is also the noble path without outflows, because it has clarity or renunciation arising from its own ground, becoming the antidote of the upper ground, and to summarize, that is the first of equipoise, so it is. Some think that it is all three, pleasant feeling, painful feeling, and neutral feeling, that is, clarity itself? The Sanghatabhadra says that if it is mixed with the main practice, it will be confusing. The third is: Is the "special one" mentioned as being close to the first one or different? It is different, because the first itself has no conceptualization, so it becomes special, and focusing on one point only through analysis is a special meditation, so there is no second one, etc. That is the three aspects of purity, etc., and it is necessary to strive to be upright, so it has feelings that are neither pleasant nor painful, and the path is also difficult. Meditating on those pure ones has the fruit of the Great Brahma, although there are many, there is only one Great Brahma, because the others are uncertain, or it is a supreme birth. Secondly, dividing samadhi into three, dividing into three such as with conceptualization and with analysis, dividing into three such as emptiness, dividing into three such as emptiness emptiness. The first is: because the special one is shown to be only without conceptualization and with analysis, that below it is the approximation of the first, and the main part is the samadhi with conceptualization and analysis. Above the approximation of the second is the samadhi without both conceptualization and analysis. The second has the essence of division, that is the special explanation. The first is: emptiness, wishlessness, and signlessness are shown as antidotes to attachment to self and what belongs to self, craving for existence, and not wanting the cessation of existence. Signlessness is the samadhi that corresponds to the four aspects of cessation, focusing on the fourteen, which are the five objects, the four characteristics of conditioned phenomena, and the signs of male and female. Emptiness is that which has the aspect of entering into selflessness and emptiness, focusing on anything. Wishlessness is that which is other than that, the object is not to be wished for, the first two of suffering and the four of the origin, and like a raft, it is to be abandoned when entering without remainder, so the path is happiness.