Tibetan
ག་སྟེ། མདོ་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གང་ཞེ་ན། སེམས་གནས་པ་དང་ཡང་དག་པར་གནས་པའོ་ཞེས་སོ། །མཐའ་བཞི་པ་ན་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་གསུམ་པའི་འདོད་ཆགས་བདེ་བ་ལ་རྩོལ་བ་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པ་ལྔའི་གཉེན་པོ་ནི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་དྲན་པ་དང་བཏང་སྙོམས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཕན་ཡོན་ནི། བདེ་མིན་སྡུག་མིན་གྱི་ཚོར་བ་དང་གཉིས་ཀའི་རྟེན་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཏེ། དེས་ན་གཉིས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། གསུམ་པ་ཕན་ཡོན་དང་། བཞི་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྫོགས་པས་སྔ་མ་བས་འཕགས་སོ། །ཡན་ལག་དེ་དག་མིང་གི་སྒོ་ནས་བཅོ་བརྒྱད་ཡིན་ཡང་མཚན་ཉིད་འདྲ་བའི་དངོས་པོའི་རྫས་སུ་ནི་བཅུ་གཅིག་སྟེ་དང་པོའི་ལྔ་དང་། གཉིས་པའི་དང་པོ་དང་གསུམ་པའི་བཞི་དང་། བཞི་པའི་གསུམ་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་བདེ་བ་རྫས་གཞན་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན། དེ་ནི་ཚོར་བ་ཡིན་ལ། དང་པོ་གཉིས་ན་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་ལ་བདེ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པས་ཐ་དད་དེ། མཉམ་གཞག་ཏུ་དབང་ཤེས་མི་སྲིད་ཅིང་དགའ་བ་སྨོས་པས་ལུས་སེམས་ཀྱི་ཚོར་བ་བདེ་བར་མི་རུང་བས་སོ། །འདིའི་དགག་སྒྲུབ་རྒྱས་པ་ནི་གཞན་དུ་བྲིས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་རབ་ཏུ་དྭང་བ་ནི་དང་པོའི་ས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ཡིན་པའམ་སྐལ་ལྡན་ཁྱད་པར་ནི་རྒྱུ་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་འཁྲུག་པ་ཞི་བ་ཙམ་དུ་འདོད་དོ། །དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དགའ་བ་ནི་ཡིད་བདེ་ཡིན་ཏེ། ལུང་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་གསུམ་པ་ན་ཡིད་བདེ་མེད་པར་ཤེས་ལ་བསམ་གཏན་ནི་ཡན་ལག་ལས་ངེས་འབྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་དང་པོ་ནི། རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་མདོ་ལས་བསམ་གཏན་གསུམ་པ་བཤད་པ་ན་འདིར་ཡིད་བདེ་བ་མ་ལུས་པར་འགག་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། འབུམ་པ་ལས། བཞི་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་སྟེ་སྔ་ནས་དུཿཁ་ཡང་སྤངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་བ་དང་མི་བདེ་བ་ཡང་ནུབ་ཅེས་སོ། །སྡེ་པ་ཁ་ཅིག དགའ་བ་སེམས་བྱུང་རྫས་གཞན་དུ་འདོད་ཅིང་སེམས་ཙམ་པ་ནི་ཡིད་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བ་གཅིག་ཉིད་རྟེན་ཀུན་གཞི་དང་བརྟེན་པ་ཡིད་ཚིམ་པར་བྱེད་པས་བདེ་བ་དང་ཡིད་བདེའི་མིང་ཐོབ་བོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་མིན། སྐྱོན་ཅན་སྐྱོན་མེད། སྐྱེ་བ་དང་སྙོམས་འཇུག་གི་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི། ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། མེད་དེ། ས་དེའི་ཉོན་མོངས་པས་མི་དབེན་པས་དང་པོ་ལ་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བདེ་མེད་པ་དང་། དེས་རྙོག་པའི་དགེ་བ་ཡིན་པས་གཉིས་པ་ལ་ནང་རབ་ཏུ་དྭང་བ་དང་། བདེ་བ་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱིས་སླངས་པས་གསུམ་པ་ལ་ཤེས་བཞིན་དང་དྲན་པ་དང་། དེས་དྲི་མ་ཅན་དུ་བྱས་པས་བཞི་པ་ལ་བཏང་སྙོམས་དང་དྲན་པ་དག་པ་མེད་ཅིང་། གཉིས་པའི་ཤིན་སྦྱངས་དང་། གསུམ་པའི་བཏང་སྙོམས་མ་སྨོས་ཀྱང་དགེ་བ་ཡིན་པས་མེད་པར་གྲུབ་པའམ་ཁ་ཅིག་ཡོད་དོ་ཞེས་སོ། །ཁ་ཅིག་ནི་དགེ་བ་ཡིན་པས་སྔ་མ་གཉིས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་ལ་བཏང་སྙོམས་མེད་དོ་ཞེས་སོ། །དེའི་ལྟར་ན་དགའ་བདེ་ནི་འདོད་པའི་མི་དགེ་བས་དབེན་པ་ཙམ་དང་། རབ་དང་ནི་རྟོག་དཔྱོད་ཞི་བ་ཙམ་དང་། དྲན་ཤེས་བཞིན་ནི་དྲན་པ་དང་ཤེས་རབ་ཙམ་ལ་བསམ་པར་མངོན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུང་བར་མ་ལས་བསམ་གཏན་གསུམ་སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་གཡོ་བ་དང་བཅས་ལ། བཞི་པ་མི་གཡོ་ཞེས་པའི་དོན་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། སྐྱོན་བརྒྱད་ཅེས་ཏེ་སྐྱོན་ཉིད་གཡོ་བའི་སྒྲར་བཤད་པའམ་དེས་གཡོ་བར་བྱེད་པ་ལས་ནི་གྲོལ་བས་མི་གཡོ་བ་སྟེ། མདོ་ལས་བཞི་པ་བསྒྲུབས་ཏེ་གནས་པ་དེའི་སེམས་རླུང་མེད་པའི་མར་མེ་ལྟར་མི་མཐོ་མི་དམའ་བར་མི་གཡོ་བ་ཐོབ་བོ་ཞེས་སོ། །སྐྱོན་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། རྟོག་དང་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། སྙོམས་འཇུག་གི་ཚོར་བ་གང་ཡོད་པ་ནི་སྐྱེ་བ་ན་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། སྐྱེ་བའི་བསམ་གཏན་དང་པོ་དག་ན་ནི་ཚོར་བ་གསུམ་ཡོད་དེ་ཡིད་བདེ་བ་དང་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་དང་རྣམ་ཤེས་བཞིའི་བཏང་སྙོམས་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ན་ནི་ཚོར་བ་གཉིས་ཏེ་བཏང་སྙོམས་དང་ཡིད་བདེ་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་ན་ཚོར་བ་གཉིས་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་ས་པའི་བདེ་བ་དང་བཏང་སྙོམས་སོ། །བཞི་པ་ན་ནི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཁོ་ན་ཡོད་དོ། །གསུམ་པ་ནི་འོ་ན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་ན་ལུས་དང་མིག་དང་རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་མེད་པས་མཐོང་ཐོས་རེག་པ་རྒྱུན་ཆད་པ་དང་རྟོགས་དཔྱོད་མེད་པས་ལུས་ངག་གི་རིགས་བྱེད་ཀྱང་མི་རུང་བས་སྨྲ་བ་དང་འགྲོ་འོང་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྣམ་ཤེས་དེ་གསུམ་དང་རིག་བྱེད་ས་དེའི་བསྡུས་པ་མེད་ཀྱང་རྟེན་དེ་ལ་ཡོད་དེ་འོག་སའི་སྤྲུལ་སེམས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལྟར་དེ་དག་ཀུན་སློང་གི་སེམས་རྟོག་དཔྱོད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དང་པོར་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་། དེ་ཡང་ལུང་མ་བསྟན་ཏེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མིན་ལ། དམན་པའམ་དགེ་བ་ནི་རྣམ་སྨིན་ཡིན་ལ་གོང་དུ་སྐྱེས་པ་ནི་འོག་མའི་རྣམ་སྨིན་དོན་དུ་མི་གཉེར་བས་དགེ་བ་མ་ཡིན་པར་དགོས་པའི་དབང་གིས་མ་བསྒྲིབས་པ་མངོ
Chinese
假设，经中说什么是禅定呢？就是心安住和如实安住。第四边有四支，呼气、吸气、第三者的贪欲安乐勤奋，未圆满禅定的五种对治是，无过失故，正念和舍清净，利益是，非乐非苦的感受和二者的所依是禅定等，因此第二是禅定，第三是利益，第四是清净圆满，比前者殊胜。那些支分从名称的角度来说是十八，但体性相同的实物自性来说是十一，即第一的五种，第二的第一种，第三的四种，第四的三种。第二是，为什么第三禅的安乐说是其他事物呢？那是感受，在前二禅中显示因为极度调柔是安乐，所以不同，在等持中意识不可能存在，而且说了喜，所以身心的感受不能是安乐。此处的破立广说已经在其他地方写完了。内部极度澄净是，从第一地必定产生的信赖的信心，或者有缘者的差别是，认为只是息灭了寻伺的扰乱。前二者的喜是意乐，用两种教证知道第三禅中没有意乐，而且禅定是从支分中必定产生的缘故。第一种教证是，《转变经》中宣说第三禅时说，在此意乐全部止息，以及《十万颂》中，以第四禅的角度说，也舍弃了安乐，之前也舍弃了痛苦，意乐和不乐也灭尽。有些部派，认为喜是心所的其他事物，唯识宗认为意识眷属的感受唯一是所依阿赖耶和所依，因为使心满意，所以得到安乐和意乐的名称。第二有三种，是烦恼品还是非烦恼品，是有过失还是无过失，生起和等持的差别。第一是，烦恼品中都有那些吗？没有，因为不离该地的烦恼，所以第一没有远离所生的喜乐，而且因此扰乱的善
English
Suppose, what is samadhi according to the sutras? It is when the mind abides and abides correctly. The fourth extreme has four branches: the effort towards desire and happiness in the third of exhaling and inhaling, the five antidotes to incomplete samadhi are, because of being free from faults, mindfulness and equanimity are completely pure, and the benefits are, feelings that are neither happiness nor suffering and the basis of both are samadhis, etc. Therefore, the second is samadhi, the third is benefit, and the fourth is complete purity, which is superior to the former. Those branches are eighteen from the perspective of names, but in terms of the nature of real objects with the same characteristics, there are eleven, namely the five of the first, the first of the second, the four of the third, and the three of the fourth. The second is, why is the happiness of the third dhyana said to be a different substance? That is feeling, and in the first two dhyanas it is shown that because of extreme pliancy it is happiness, so it is different. In equanimity, consciousness cannot exist, and because joy is mentioned, the feeling of body and mind cannot be happiness. The detailed refutation and establishment of this has already been written elsewhere. Internal complete clarity is, the trusting faith that necessarily arises from the first ground, or the difference of the fortunate is, it is considered to be just the pacification of the disturbance of investigation and analysis. The joy of the first two is mental happiness, and it is known from two kinds of scriptures that there is no mental happiness in the third dhyana, and also because dhyana necessarily arises from the branches. The first scripture is, in the Sutra of Transformation, when explaining the third dhyana, it says that here all mental happiness will cease, and in the Hundred Thousand Verses, from the perspective of the fourth dhyana, happiness is also abandoned, and before that suffering was also abandoned, and mental happiness and unhappiness also cease. Some schools consider joy to be a different mental factor, and the Mind-Only school considers the feeling of the consciousness retinue to be the only basis, Alaya, and the dependent, because it satisfies the mind, it obtains the names of happiness and mental happiness. The second has three aspects: whether it is afflicted or non-afflicted, whether it is faulty or faultless, and the difference between arising and equanimity. The first is, do all of those exist in the afflicted? No, because it is not separate from the afflictions of that ground, so the first does not have the joy and happiness born from separation, and also the virtue disturbed by it.
Chinese
因此，第二禅是内心完全清净，喜乐被烦恼所扰，因此第三禅是正知和正念，因为它被染污，所以第四禅没有舍和清净的忆念。第二禅的轻安和第三禅的舍，即使不提及也是善的，因此成立为没有，或者有些人说是有的。有些人说是善的，因此前两个禅有轻安，后两个禅没有舍。按照这样，喜乐只是远离欲界的不善，殊胜只是寻伺寂灭，正念和正知只是念和智慧而已。第二，如果问《中部经》中说，第三禅因为有缺失所以是动摇的，第四禅是不动摇的，这是什么意思呢？说是八种缺失，缺失本身被解释为动摇的声音，或者从使之动摇的因素中解脱出来，所以是不动摇的。经中说，修成第四禅而安住的人，他的心就像无风的灯一样，不高不低，获得了不动摇。那些缺失是什么呢？就是寻等。第三，如果问，等持的感受存在于生的时候吗？在生的第一禅中，有三种感受，即意乐、三种根识的乐受和四种识的舍受。在第二禅中，有两种感受，即舍和意乐。在第三禅中，有两种感受，即意识之乐和舍。在第四禅中，只有舍受。第三，那么，在第二禅等中，因为没有身体、眼睛和耳朵的识，所以见、闻、触中断，又因为没有寻伺，所以身语的造作也不可能，因此会变成没有说话和行动等吗？虽然没有那三种识和造作的集合，但是存在于那个所依中，就像下地的化身心显现一样，那些发起心和寻伺，首先显现寻伺，而且是不记别，因为已经断除了，不是烦恼性的。下劣或者善是异熟，生于上界的人不追求下界的异熟，因此不是善，而是因为需要的缘故而不被遮蔽而显现。
English
Therefore, the second dhyana is completely pure internally, and joy is disturbed by afflictions, so the third dhyana is mindfulness and awareness, and because it is defiled, the fourth dhyana lacks equanimity and pure recollection. The pliancy of the second dhyana and the equanimity of the third dhyana, even if not mentioned, are virtuous, so it is established as non-existent, or some say it exists. Some say it is virtuous, so the first two dhyanas have pliancy, and the latter two have no equanimity. According to this, joy is merely the absence of non-virtue in the desire realm, excellence is merely the cessation of investigation and analysis, and mindfulness and awareness are merely thought of as mindfulness and wisdom. Secondly, if asked what it means that the third dhyana is said to be moving because it has defects, and the fourth is unmoving, according to the Middle Length Discourses? It is said that there are eight defects, and the defects themselves are explained as the sound of moving, or that it is unmoving because it is liberated from what causes it to move. The sutra says that one who has cultivated and abides in the fourth dhyana, his mind is like a lamp without wind, neither high nor low, and he obtains immovability. What are those defects? They are investigation and so on. Thirdly, if asked whether the feeling of meditative absorption exists at the time of birth? In the first dhyana of birth, there are three feelings, namely mental pleasure, the pleasure of the three sense consciousnesses, and the equanimity of the four consciousnesses. In the second, there are two feelings, equanimity and mental pleasure. In the third, there are two feelings, mental pleasure and equanimity. In the fourth, there is only the feeling of equanimity. Thirdly, then, in the second dhyana and so on, since there is no consciousness of body, eye, and ear, seeing, hearing, and touching are interrupted, and since there is no investigation and analysis, physical and verbal actions are also impossible, so will there be no speaking and acting, etc.? Although those three consciousnesses and the collection of actions are not present, they exist in that basis, just as the emanation mind of the lower ground manifests, those motivating minds and investigation and analysis, first manifest investigation and analysis, and that is unindicated, because it has been abandoned, it is not afflicted. Inferior or virtuous is the result, and one born in the higher realm does not seek the result of the lower realm, therefore it is not virtuous, but it manifests without being obscured by the power of need.