Tibetan
ས་པ་རྩོད་སྤོང་ནི་དེའི་ཕྱིར་རིང་དུ་རྒྱུན་ཆད་ན་འོག་ཏུ་གཟུགས་ཅི་ལས་སྐྱེ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདས་པའི་གཟུགས་དང་། མདོ་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ལུས་སེམས་ཕན་ཚུན་ས་བོན་ཅན་ཡིན་པས་རྣམ་སྨིན་གྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཀྱི་འཇུག་པ་རྙེད་པའི་ཚེ་ལུས་ཀྱི་ས་བོན་དང་། རིགས་པའི་མདོ་སྡེ་པ་གཟུགས་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད། སེམས་ཙམ་པ་སེམས་ཀུན་གཞི་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་སྒྲ་དོན་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་སམ་ཞེ་ན། སྦྱོར་བའི་ཚེ་བཞི་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟར་མཐའ་ཡས་པའོ་སྙམ་དུ་མོས་ཤིང་། དེ་ལས་དངོས་གཞི་གྲུབ་པས་དེར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱིས་ནི་གཞན་ལ་ཡང་དམིགས་ཏེ། མདོ་ལས་དེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ཏེ་ཆོས་ཀུན་རྣམ་ཤེས་ཙམ་མོ་ཞེས་སྦྱོར་བས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ཞེས་སོ། །དེ་དང་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ལྟ་བས་ཐག་མ་ཆོད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩལ་སྦྱོང་ཙམ་དང་། ཐག་ཆོད་པའམ་ཡུད་ཙམ་རྣམ་ཤེས་སུ་ལྟ་ཡང་ཕུང་པོར་ཞེན་པ་དང་སྤྲོས་བྲལ་སྒོམ་པའོ་ཞེས་སོ། །རྣམ་ཤེས་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ནས་ཅི་ཡང་མེད་པ་བདེའོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ལྟར་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་དེར་བསྟན་ཏེ་དེ་དང་དབུ་མའི་ཁྱད་ཀྱང་སྔར་བཞིན་ནོ། །ཅི་ཡང་མེད་པ་ལ་སྐྱོན་དུ་བལྟས་ཏེ་འདུས་ཤེས་རགས་པ་ནི་ནད་དང་འབྲས་དང་ཟུག་རྔུ་ཞེས་སུན་འབྱིན་པས་ཕྲ་ཞིང་དམན་པའི་ཕྱིར་འདུ་ཤེས་མེད་ཅེས་བྱ་ལ། འདུ་ཤེས་མེད་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པའོ་ཞེས་འཛིན་པས་འདུ་ཤེས་གཏན་ནས་མེད་པའང་མིན་ཏེ། མདོར་ན་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་འདི་ནི་བདེ་བའོ་ཞེས་སྦྱོར་བས་སོ། །དེ་ལ་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །གསུམ་པ་ནི། སྙོམས་འཇུག་གི་དངོས་གཞིའི་རྫས་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཡོད་དེ། གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་བཞིའོ། །གསུམ་པ་ཐུན་མོང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ། སྙོམས་འཇུག་གསུམ་དང་སྦྱར་བ། བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ངོས་གཟུང་བ། སྙོམས་འཇུག་ཐོབ་ཚུལ། རྟེན་གང་གིས་གང་མངོན་དུ་བྱེད་པ། སྤྱོད་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་པ། ཉོན་མོངས་གང་གིས་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ལས་དང་པོ་བདུན་ལ་མིང་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་གསུམ་གསུམ་སྟེ། རོ་མྱང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་དང་དག་པ་དང་ཟག་མེད་གསུམ་མོ། །བརྒྱད་པ་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ན་སྟེ། སེམས་མི་གསལ་ཞིང་ཟག་མེད་ནི་ལྷག་མཐོང་གཙོ་བོར་བྱེད་པས་སོ། །སྤྱིར་སྲེད་ལྟ་ང་རྒྱལ་རྨོངས་པ་ཤས་ཆེ་བའི་བསམ་གཏན་ཡོད་ཀྱང་རོ་མྱོང་ལྡན་ཁོ་ན་བཤད་པ་ནི་མདོ་ཁ་ཅིག་ལས་འབྱུང་བའམ། གང་སྤེལ་ལས་དམིགས་པ་ལ་འབྲེལ་ཞིང་ཞེན་པ་ཁོ་ན་བསམ་གཏན་ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིན་ལ་གཞན་དེ་ལྟར་མིན་ནོ་ཞེས་སོ། །ས་ལས་གོང་དུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་མི་ཤེས་ཤིང་དེ་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་འཛིན་པས་རོ་མྱང་ལྡན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པོ་དེ་ལ་རོ་མྱང་བ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་ནི་སྲེད་པ་དང་བཅས་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཡིན་ལ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་དགེ་བའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་རྫས་ནི་དག་པ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དཀར་པོའི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རོ་མྱང་ལྡན་དེས་ཅི་ཞིག་མྱོང་བར་བྱེད་ཅེ་ན། དག་པ་པ་འདས་མ་ཐག་པ་དེ་ནི་རོ་མྱང་ལྡན་དེས་མྱང་བྱ་ཡིན་པས། དེ་ནི་དག་པ་ལས་ལངས་ལ་རོ་མྱང་ལྡན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་སོ། །ཟག་མེད་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དགེ་བའི་རྫས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཡན་ལག་དངོས། བསམ་གཏན་གྱི་ཁྱད་པར། དེ་དག་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཐུན་མོང་དུ་བསྟན་པ། གསུམ་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་གནོད་སེམས་རྣམ་འཚེ་དང་། དུཿཁ་ཡིད་མི་བདེ་རྣམ་གཡེང་ལྔ་ཐག་སྲིང་བའི་གཉེན་པོ་ནི་དྲན་ཤེས་བཞིན་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ཡིན་ཡང་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་དཀྲིས་པས་རང་མིང་གིས་མ་བསྟན་པར་དེ་བྱེད་པ་རྟོག་དཔྱོད་དང་། ཕན་ཡོན་ནི་དེས་མི་མཐུན་པ་སྤངས་ནས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་མྱོང་བ་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་རྟེན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ཡན་ལག་བཞི་སྟེ། དང་པོའི་འདོད་ཆགས་རྟོག་དཔྱོད་དུཿཁ་རྒོད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ནི་སྔ་མ་གསུམ་ཡིན་ཞིང་དེར་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་འཁྲུག་པ་ཞི་བས་ནང་རབ་ཏུ་དྭང་བའི་མིང་གིས་བསྟན་པ་དང་། གཞན་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་སྔར་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་ཡན་ལག་ལྔ་སྟེ། གཉིས་པའི་འདོད་ཆགས་ཡིད་བདེ་དགའ་བ་རྒོད་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པ་བཞིའི་གཉེན་པོའི་དགའ་བ་རྩོལ་བའི་འདུ་བྱེད་བཏང་སྙོམས་དང་། དེའི་རྒྱུ་མཚན་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་དང་། དེ་མི་ཉམས་པའི་ཤེས་རབ་སྟེ་ཤེས་བཞིན་གསུམ་ནི་དགའ་བའི་ཀུན་དཀྲིས་དང་བྲལ་བས་རང་མིང་གིས་བསྟན་པ་དང་། ཕན་ཡོན་ནི་སེམས་ཀྱི་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་། སེམས་གནས་པར་བྱེད་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གནས་ཀྱི་ཡན་ལ
Chinese
关于破除争论，如果因为这个原因长期断绝，那么之后身体从何而生呢？对此，分别说部认为是过去的身，经部的一些人认为是身心互为种子，因此通过异熟的方式，在获得心的进入时，就是身体的种子，理性的经部认为是身所生。唯识宗认为是心从阿赖耶识所生。第二，各自的词义是只缘于虚空等吗？在修习时，因为认为第四禅有过失，所以心想一切法都像虚空一样无边无际。因为从那之中真实义成就，所以才在那里宣说。之后也缘于其他，如经中说“它在一切方面”等等。同样，因为认为虚空有过失，所以修习一切法唯是识，因此说识无边。这和唯识的见解有什么区别呢？在见解上没有决断之前，只是修习三摩地的能力，即使决断或短暂地观为识，也是执着于蕴并修无戏论。因为认为识有过失，所以说无所有是安乐，为了这样修习才在那里宣说，它和中观的差别也如前一样。因为认为无所有有过失，所以驳斥粗大的有想是疾病、肿瘤和痛苦，因为细微和低劣的缘故称为无想。认为无想是完全愚昧，所以也不是完全没有想，总之，因为修习无想非无想是安乐。那也被称为有顶。第三是，等持的真实义的体性有八种，如上所说，即四禅和四无色定。第三，共同地确定，与三种等持结合，确定禅定的支分，获得等持的方式，什么依靠什么而显现，所缘的行境是什么，什么烦恼所断除。第一是，在那八种之中，前七种仅从名称的角度有三种，即如品尝般相应的、清净的和无漏的三种。第八种有顶只有两种，即心不明显和无漏是胜观的主要。
English
Regarding refuting disputes, if it is cut off for a long time for this reason, then from what does the body arise afterwards? In response, the Vaibhashika school believes it is the past body, some Sautrantikas believe that body and mind are mutually seeds, therefore, through the way of Vipaka, when the entry of mind is obtained, it is the seed of the body, the rational Sautrantikas believe it is born from the body. The Mind-Only school believes that the mind is born from the Alaya consciousness. Second, do the meanings of each word only refer to space, etc.? During practice, because the fourth dhyana is considered to have faults, one thinks that all dharmas are as boundless as space. Because the true meaning is accomplished from that, it is declared there. Later, it also refers to others, as the sutra says, "It is in all aspects," and so on. Similarly, because space is considered to have faults, one practices that all dharmas are only consciousness, therefore it is said that consciousness is boundless. What is the difference between this and the view of Mind-Only? Before the view is decided, it is only the practice of the ability of samadhi, even if one decides or briefly views it as consciousness, one is still attached to the skandhas and practices non-proliferation. Because consciousness is considered to have faults, it is said that non-existence is happiness, and it is declared there for the sake of such practice, and the difference between it and Madhyamaka is the same as before. Because non-existence is considered to have faults, the gross perception is refuted as disease, tumors, and pain, and it is called non-perception because it is subtle and inferior. It is believed that non-perception is completely ignorant, so it is not completely without perception, in short, because the practice of neither perception nor non-perception is happiness. That is also called the peak of existence. Third, the nature of the reality of samadhi has eight aspects, as mentioned above, namely the four dhyanas and the four formless absorptions. Third, to determine in common, to combine with the three samadhis, to determine the limbs of dhyana, the way to obtain samadhi, what relies on what to manifest, what is the object of focus, and what afflictions are abandoned. The first is that among those eight, the first seven have three aspects only from the perspective of name, namely the three types of tasting-like correspondence, purity, and non-leakage. The eighth, the peak of existence, has only two aspects, namely the mind is not clear and non-leakage is the main aspect of insight.
Chinese
因为是耽著之故。一般来说，虽有贪欲、见、慢、愚痴成分居多的禅定，但只说具有味著，是出自某些经典，或者说，从增益方面来说，只有与所缘相关联且执著的禅定才是烦恼性的，其他的则不是这样。因为不了解高于此地（指欲界）的解脱，并且认为只有它是最重要的，所以就变成了具有味著。与这三者相似的具有味著，是与贪欲相伴的等持。作为世间善的自性的等持之物，被称为清净者，因为具有白法。具有味著会体验到什么呢？刚刚过去的清净者就是具有味著所体验的对象。因此，它是从清净中生起，并进入到具有味著之中。无漏是超越世间的善之物。第二，正行支，禅定的差别，以及对这些的诤论的舍弃。第一，共同宣说，三者分别宣说。第一，初禅有五个支：不顺品，欲界的贪欲、嗔恚、恼害，以及苦、不悦意、掉举五者，断除它们的对治是念、正知、舍三种，但因为被喜的贪欲所缠缚，所以没有用自己的名称来表示，而是用它的作用——寻、伺。利益是，由此断除了不顺品，体验到从寂静处所生的喜和乐，以及使二者进入的所依——禅定。第二禅有四个支：断除初禅的贪欲、寻、伺、苦、掉举、禅定不圆满五者的对治是之前的三个，在那里，因为寻伺的扰动平息，所以用内心极度澄净的名称来表示，其他的喜等三个和之前一样。第三禅有五个支：断除二禅的贪欲、不悦意、喜、掉举、禅定不圆满四者的对治是喜、勤作、舍，以及不忘失其原因的忆念，以及不退失它的智慧，即正知这三者，因为远离了喜的遍缠，所以用自己的名称来表示，利益是心的感受是快乐，以及使心安住，所以是禅定安住之支。
English
Because of being attached. Generally speaking, although there are meditations that are mostly composed of desire, views, pride, and ignorance, only saying that they have taste is from some scriptures, or it can be said that from the aspect of increase, only the meditation that is related to the object and is attached is afflicted, and others are not like that. Because one does not understand the liberation higher than this realm (desire realm), and thinks that only it is the most important, it becomes having taste. Having taste similar to these three is the samadhi accompanied by desire. The object of samadhi that is the nature of worldly virtue is called the pure one, because it has white dharma. What does having taste experience? The pure one that has just passed is the object experienced by having taste. Therefore, it arises from purity and enters into having taste. The uncontaminated is the object of virtue that transcends the world. Second, the actual limb, the difference of meditation, and the abandonment of disputes about these. First, the common statement, and the three separate statements. First, the first dhyana has five limbs: the unfavorable aspects, the desire, anger, and harm of the desire realm, and the five of suffering, unpleasantness, and agitation, the antidotes to cut them off are the three of mindfulness, awareness, and equanimity, but because they are entangled by the desire of joy, they are not expressed by their own names, but by their function—seeking and examining. The benefit is that by this, the unfavorable aspects are cut off, and the joy and happiness born from the quiet place are experienced, and the basis for making the two enter—the samadhi. The second dhyana has four limbs: the antidotes to cut off the five of the desire, seeking, examining, suffering, agitation, and incomplete samadhi of the first dhyana are the previous three, and there, because the disturbance of seeking and examining is calmed, it is expressed by the name of extreme clarity of the inner mind, and the other three of joy and so on are the same as before. The third dhyana has five limbs: the antidotes to cut off the four of the desire, unpleasantness, joy, agitation, and incomplete samadhi of the second dhyana are joy, effort, equanimity, and the memory of not forgetting its cause, and the wisdom that does not lose it, that is, the three of awareness, because they are free from the pervasive entanglement of joy, they are expressed by their own names, and the benefit is that the feeling of the mind is happiness, and the mind is made to dwell, so it is the limb of the dwelling of samadhi.