Tibetan
རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་དྲན་པའང་ལས་ཀྱིས་སོ། །སྒོམ་བྱུང་ནི་འདོད་གཟུགས་ཀྱི་ལྷ་མི་ལ་ཡོད་ལ། རྒྱུ་གཞན་ལས་བྱུང་བ་ནི་མི་ལའོ། །སྐྱེས་ཐོབ་དང་ལས་བྱུང་གི་ཁྱད་པར་ནི། འགྲོ་བ་གང་དུ་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དེའི་ཐོབ་པ་འབྱུང་བར་ངེས་པ་ནི་དང་པོ་སྟེ། འགྲོ་བ་ཞེས་པས་བར་སྲིད་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་སེལ་ཞིང་སྐྱེས་པའི་དུས་ཉིད་ན་ཞེས་པས་བྱ་ལ་སོགས་པའི་ལྟར་དུས་ཕྱིས་ཐོབ་པ་སེལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་བྱུང་བ་ལས་སྐྱེས་སོ། །གང་གི་མངོན་ཤེས་ཀྱི་མིང་ཐོབ་པ་ནི་སྒོམ་བྱུང་ཁོ་ནའོ། །ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་གཞུང་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཉི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་གནས་བདུན་པའོ།། ༈ །།ད་ནི་གནས་བརྒྱད་པ་འཆད་དེ་གོང་དུ་མངོན་ཤེས་སོགས་ཞེས་པའི་བསམ་གཏན་མན་ཆད་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མིན་པས་འདིར་སྟོན་པ་ལ། སྙོམས་འཇུག་དངོས། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །དང་པོ་ལ་སྙོམས་འཇུག་བརྒྱད་དུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གསུམ་དུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་བཞིར་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ། བསམ་གཏན་གྱི་དབྱེ་བ། རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག ཐུན་མོང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་དུ་ཁྱབ་པ་དང་རིམ་པ་དང་ཡང་མཐུན་པས་དང་པོར་བསམ་གཏན་འཆད་པ་ལ་མདོར་བསྡུ་ན་བསམ་གཏན་དག་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ་རྒྱུ་སྙོམས་འཇུག་དང་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའོ། །གཉིས་པོའི་ཁྱད་པར་ནི་མཉམ་གཞག་ཁོ་ན་དང་གཉིས་ཀའམ། དགེ་བ་ཁོ་ན་དང་ལུང་མ་བསྟན་གཉིས་ཀའམ། སྒོམ་བྱུང་ཁོ་ན་དང་སྐྱེས་ཐོབ་ཐོས་བྱུང་ཡང་ཡིན་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་སམ། རང་ས་ཁོ་ན་དང་འོག་སར་ཡང་མངོན་དུ་བྱེད་པའམ། རྒྱུན་ཆགས་པ་དང་རེས་འགའ་བའམ། དངོས་གཞི་ཁོ་ན་དང་ཉེར་བསྡོགས་དང་བཅས་པ། འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའོ་ཞེས་ཟེར་ལ། དེ་རེ་རེ་ཡང་དང་པོ་ནས་བཞི་པའི་བར་བཞི་བཞི་ཡིན་པས་བརྒྱད་དོ། །བསམ་གཏན་དེར་སྐྱེ་བ་དག་ནི་རབ་སྟེ་བཅུད་བསྟན་དུ་གོང་མའི་གནས་དག་བཅུ་བདུན་ནི་ཞེས་བཤད་ཅིང་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ། བསམ་གཏན་བཞི། གཟུགས་མེད་བཞི། གཉིས་ཀའི་མཇུག་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ། སྤྱིའི་ངོ་བོ། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དང་པོ་ནི། སྙོམས་འཇུག་གི་ངོ་བོ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། སེམས་དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་སེམས་བྱུང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །གྲོགས་ནི་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ཡིན་ཏེ། རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ངེས་པར་ཡོད་པས་སོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང
Chinese
自性生的忆念也是业力所致。 禅定生是欲界色界的天人所有，由其他因缘所生是人所有。 生得和业生的差别是： 凡是生于何处的众生，从出生之时起，自然而然地必定会获得该处的果报，这是第一种。 所谓“众生”是为了排除中阴身的幻变，所谓“出生之时”是为了排除如鸟类等后来才获得果报的情况。 第二种是： 由先前业力的差别所产生的。 凡是获得神通名称的，唯有禅定生。 《俱舍论》的释论，名为《论义极明之日》的第七品。 ༈ 现在宣讲第八品，上面所说的神通等，从禅定以下不是识的自性，因此在此宣讲。 入定正行，以及依于此的功德。 第一，入定分为八种，三摩地分为三种，禅定分为四种。 第一，禅定的分类，因入定，共同地确定。 第一是： 因为周遍作为一切功德的所依，并且与次第相符，因此首先宣讲禅定，如果简略归纳，禅定分为两种，即因入定和果生。 两者的差别是： 只是等持还是两者都是？只是善还是无记两者都是？只是禅定生还是生得、听闻生也是因和果？只是自地还是也在下地显现？是恒常还是偶尔？只是正行还是包括近取？称为果和因。 每一个也都是从第一禅到第四禅之间各有四种，因此共有八种。 在禅定中生者，极好，为了显示精要，上面诸处有十七处。 第二，四禅，四无色定，两者的总结。 第一，共同的体性，各自的相。 第一是： 入定的体性，分别说者是： 心专注于善的对境，使心一缘专注的心所是等持。 助伴是与随行者一起则是五蕴，因为非为识者必定存在。 一切也都是等持和
English
Recollection of birth by nature is also due to karma. Dhyana-born beings exist among gods and humans in the desire and form realms, while those born from other causes exist among humans. The difference between being born with and arising from karma is: Whichever realm a being is born into, from the moment of birth, it is certain that they will naturally attain the fruits of that realm; this is the first. The term "being" excludes the magical transformations of the intermediate state, and the term "moment of birth" excludes the later attainment of fruits, as in the case of birds and the like. The second is: Born from the distinctions of previous karma. Whoever obtains the name of clairvoyance is solely dhyana-born. The commentary on the Abhidharmakosha, called "The Sun Illuminating the Meaning of the Treatise," is the seventh chapter. ༈ Now, the eighth chapter will be explained. The clairvoyance and so forth mentioned above, from dhyana downwards, are not the nature of consciousness, so they are explained here. Actual absorption, and the qualities that depend on it. First, absorption is divided into eight, samadhi into three, and dhyana into four. First, the classification of dhyana, the cause of absorption, is commonly established. The first is: Because it pervades as the basis of all qualities and is also in accordance with the order, dhyana is explained first. If summarized, dhyanas are of two types: causal absorption and resultant birth. The difference between the two is: Is it only equipoise or both? Is it only virtuous or both indeterminate? Is it only dhyana-born or also born with, or from hearing, as cause and effect? Is it only in its own ground or also manifests in the lower grounds? Is it constant or occasional? Is it only the main practice or also includes the preparatory? It is called fruit and cause. Each of these is also fourfold from the first to the fourth dhyana, so there are eight. Those who are born in dhyana are excellent. To show the essence, the higher realms are said to be seventeen. Second, the four dhyanas, the four formless absorptions, and the conclusion of both. First, the general nature, the individual characteristics. The first is: The nature of absorption, according to the Vaibhashikas, is: The mental factor of samadhi, which makes the mind one-pointed on a virtuous object. The companions are the five aggregates together with the followers, because the non-cognitive is necessarily present. All are also samadhi and
Tibetan
་མཐུན་པས་བསམ་གཏན་ནོ་དང་པོ་ཞེས་པ་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་གནས་སྐབས་ཁོ་ན་བསམ་གཏན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཐལ་མོའི་གནས་སྐབས་ལག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་བཞིན་ཞེས་བཀག་ནས། རང་ལུགས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་བསམ་གཏན་ཏེ། མདོ་ལས། ལྷག་པའི་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་སེམས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཙོ་བོ་ནི་བསམ་གཏན་བཞིའོ་ཞེས་སོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་པ་སྨྲའོ། །སྒྲ་དོན་ནི་དྷྱཱ་ན་ཞེས་པ་འདིས་མཆོག་ཏུ་སེམས་པར་བྱེད་པས་བསམ་གཏན་ཏེ། སེམས་མཉམ་པར་གཞག་ན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །ཉོན་མོངས་ཅན་ལ་མཆོག་ཏུ་སེམས་པ་མེད་ཀྱང་ལོག་པར་སེམས་པས་ས་བོན་རུལ་བ་ལྟར་བསམ་གཏན་དུ་བཏགས་པར་ཚངས་པའི་ཚོགས་ཀྱི་མདོར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དང་པོ་ནི། དཔྱོད་དང་དགའ་དང་བདེ་དང་ལྡན་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ་གཉིས་པ་ཡན་ཆད་ཁྱད་པར་ཅན་དང་འདོད་པ་སེལ་ཞིང་ས་དེ་ན་འབྲལ་མི་སྲིད་པས་དཔྱོད་པས་རྟོག་པའང་མཚོན་ནོ། །འོ་ན་རྟོག་དང་ལྡན་ཞེས་སྨོས་ཀྱང་ཆོག་མོད་ཅེ་ན། ཊཱི་ཀར་ཡན་ལག་སྔ་སྔ་སྤངས་ཞེས་པས་རྟོག་པ་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ཡང་གཉིས་པར་འགྱུར་བས་མ་སྨོས་ཞེས་ཏེ། ཁ་ཅིག་མཚན་ཉིད་ནི་སྔ་མ་སྤངས་ཤིང་ཕྱི་མ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་ནི་དེ་སྤངས་ཀྱང་དགའ་བ་དང་མི་ལྡན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅིང་བརྟག་པ་མཚུངས་པས་མཚོན་པར་འཆད་ལ། མ་ཧཱ་ནི་མཁས་པ་ལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་རྨོངས་པ་ལ་སྔ་མ་སྲིད་ཅེས་སོ། །ཕྱི་མ་གསུམ་ནི་ཡན་ལག་སྔ་མ་སྔ་མ་སྤངས་ལ་ཕྱི་མ་དང་ལྡན་པ་ཡི་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། དཔྱོད་པ་སྤངས་ལ་དགའ་བདེ་དང་ལྡན་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་དང་། དཔྱོད་དགའ་སྤངས་ལ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་རྩེ་གཅིག་པ་དང་། གསུམ་ཆར་སྤངས་ལ་གཟུགས་ཀྱི་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་པས་བསམ་གཏན་ཡན་ལག་ལ་ངེས་འབྱུང་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱིའི་ངོ་བོ། སོ་སོའི་མཚན་ཉིད། སྒྲ་དོན་གསུམ། དང་པོ་ནི། བསམ་གཏན་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་ཀྱང་གཉིས་དང་བཞི་དང་སྐྱེ་བ་ལྔར་བཤད་པ་དང་སྙོམས་འཇུག་རྩེ་གཅིག་པར་བྱེད་པའོ། །མི་འདྲ་བ་ནི་རྗེས་འབྲང་བཅས་ན་ཕུང་པོ་བཞི་ཁོ་ན་སྟེ། གྲོགས་རིགས་བྱེད་མིན་པ་མེད་པས་སོ། །གཉིས་པ་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ནི། འོག་མ་འོག་མའི་སའི་དམིགས་པ་ལས་དབེན་ཞིང་འདའ་བར་བྱེད་པའི་ཉེར་བསྡོགས་ལས་སྐྱེས་པ་སྟེ། འོག་མ་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ལས་དབེན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་ནས། སྲིད་རྩེའི་བར་དུ་སྦྱར་བས་གཟུགས་མེད་དམིགས་པ་ལས་ངེས་འབྱུང་ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན
Chinese
认为“符合（四禅）的第一个禅定”是不合理的。如果那样，只有心一境性的状态才会变成禅定，就像手掌的状态是手的本质一样。这样驳斥之后，自己的观点是，心一境性本身就是禅定。经部中说：“增上心学和心完全清净的主要就是四禅。” 声音的意义是，“禅那（藏文：དྷྱཱ་ན།，梵文天城体：ध्यान，梵文罗马拟音：dhyāna，汉语字面意思：禅那）”这个词，因为能极度地思考，所以是禅定，意思是如果心保持平静，就能如实地了解事物。虽然烦恼者没有极度的思考，但因为邪恶的思考，就像种子腐烂一样，所以在梵天众的经中说，这被称为禅定。第二部分分为两点。第一点是：具有寻、喜、乐的一境性，是第二个禅定以上所具有的特点，并且消除欲望，因为在这种状态下不可能分离，所以寻也代表伺。如果说“具有寻”也可以，为什么不说呢？答：在注释中说“舍弃前前的支分”，因此，舍弃寻的特点也变成第二个禅定，所以没有说。有些人解释说，特征是舍弃前一个而具有后一个，特点是即使舍弃了前一个，也不具备喜，所以没有过失，并且因为考察是相同的，所以用寻来代表伺。对于玛哈（梵文：महा，梵文罗马拟音：mahā，汉语字面意思：大），如果是智者，情况就是这样，但对于愚者来说，前一个（寻）也可能存在。后面的三个是舍弃前一个支分而具有后一个支分的一境性，即舍弃寻而具有喜乐的一境性，舍弃寻喜而具有乐的一境性，以及完全舍弃三者而具有色的一境性，因此，禅定的支分被称为出离。第二部分包括：总体的体性、各自的特征、声音的意义这三点。第一点是：像禅定一样，无色也分为二、四、五种生处，并且使等持成为一境性。不同之处在于，如果具有随行者，则只有四蕴，因为没有非同类的朋友。第二点，各自的特征是：从下下地的所缘境中分离，并且从能超越的近取因中所生，即从低于第四禅定的分离中所生，从空无边处开始，直到有顶，因此，无色被称为从所缘境中出离。因此，
English
It is unreasonable to think that "the first dhyana that conforms to (the four dhyanas)." If that were the case, only the state of one-pointedness of mind would become dhyana, just as the state of the palm is the essence of the hand. After refuting this, one's own view is that one-pointedness of mind itself is dhyana. The Sutra Pitaka says, "The main things that are the training of higher mind and the complete purification of mind are the four dhyanas." The meaning of the sound is that the word "dhyana (Tibetan: དྷྱཱ་ན།, Sanskrit Devanagari: ध्यान, Sanskrit Romanization: dhyāna, Chinese literal meaning: meditation)" is called dhyana because it thinks extremely, meaning that if the mind remains calm, one can know things as they are. Although afflicted beings do not have extreme thinking, because of evil thinking, just like a seed rotting, it is said in the Sutra of the Assembly of Brahma that this is called dhyana. The second part is divided into two points. The first point is: the one-pointedness that has investigation, joy, and happiness is the characteristic of the second dhyana and above, and it eliminates desire, because it is impossible to separate in this state, so investigation also represents examination. If it is okay to say "having investigation," why not say it? Answer: The commentary says, "Abandon the previous branches," therefore, the characteristic of abandoning investigation also becomes the second dhyana, so it is not said. Some people explain that the characteristic is to abandon the previous one and have the latter one, and the characteristic is that even if the previous one is abandoned, it does not have joy, so there is no fault, and because the examination is the same, investigation is used to represent examination. For Maha (Sanskrit: महा, Sanskrit Romanization: mahā, Chinese literal meaning: great), if it is a wise person, this is the case, but for a foolish person, the previous one (investigation) may also exist. The latter three are the one-pointedness that abandons the previous branch and has the latter branch, that is, the one-pointedness that abandons investigation and has joy and happiness, the one-pointedness that abandons investigation and joy and has happiness, and the one-pointedness that completely abandons the three and has form, therefore, the branches of dhyana are called renunciation. The second part includes: the general nature, the respective characteristics, and the meaning of the sound. The first point is: like dhyana, the formless is also divided into two, four, and five birth places, and it makes samadhi become one-pointedness. The difference is that if there are followers, there are only four skandhas, because there are no friends who are not of the same kind. The second point, the respective characteristics, are: separated from the object of the lower and lower grounds, and born from the proximate cause that can transcend, that is, born from the separation lower than the fourth dhyana, starting from the sphere of infinite space, up to the peak of existence, therefore, the formless is called liberation from the object. Therefore,