Tibetan
་ཞེ་ན། དམིགས་རྣམ་དང་ངོ་བོ་འདྲ་བས་ལམ་དུ་བཏགས་པའམ། མཧཱ་ལྟར་ན་གོང་ནས་གོང་དང་ལྷག་མེད་བགྲོད་པས་ལམ་མོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བསམ་གཏན་གྱི་དངོས་གཞི་བཞི་པོ་དེ་དག་གི་ལམ་ནི་ཤིང་རྟའི་འཁོར་ལོ་ཚང་ཞིང་ཁལ་སྙོམས་པ་ལྟར་ཡན་ལག་གིས་ཟིན་ཞིང་ཞི་ལྷག་ཆ་སྙོམས་པས་འབད་མི་དགོས་པར་ངང་གིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སླ་ལ་ས་གཞན་མི་ལྕོགས་མེད་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་དང་གཟུགས་མེད་དག་གི་དེ་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དཀའ་བ་ཡིན་ཏེ་གཉིས་ཞི་གནས་ཆུང་ལ་གཟུགས་མེད་ལྷག་མཐོང་ཆུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་རྟུལ་པོའི་ལམ་ནི་ཤེས་བྱ་མངོན་པར་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པ་བུལ་ལ། ཅིག་ཤོས་བློ་རྣོན་པོའི་ལམ་ནི་མངོན་ཤེས་མྱུར་བའོ། །དེས་ན་མུ་བཞི་སྟེ། ལམ་སླ་མངོན་ཤེས་བུལ་བ་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་རྟུལ་པོ་དང་། གཉིས་པ་ས་གཞན་གྱི་རྣོན་པོ་དང་། གསུམ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་རྣོན་པོ་དང་། །བཞི་པ་གཞན་གྱི་རྟུལ་བའོ། །གསུམ་པ་ལ། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་གྱི་དབྱེ་བསྡུ། ཆོས་གང་གནས་སྐབས་གང་དུ་སྒོམ་པ། ཆོས་དུ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཡིན་པ། ས་གང་ན་ཆོས་དུ་ཡོད་པ། གནས་སྐབས་གང་དུ་ཤེས་ནས་དད་པ་ཐོབ་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ནི་མཐུན་ཡུལ་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ཏེ། བོ་དྷིའི་སྒྲ་ལས་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་དེ་མིན་པའི་མུན་པ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པས་བྱང་བ་དང་རང་དོན་བྱས་པ་དང་སྤང་བྱ་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཆུབ་པ་སྟེ། བུདྡྷའི་སྒྲ་ཉིད་སངས་པ་དང་རྒྱས་པར་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་དེའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ནི་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་དེ་དང་དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་མཐུན་ཞིང་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གཙོ་བོར་བྱས་ན་ཡན་ལག་བདུན་དངོས་དང་གཞན་བརྒྱུད་ནས་མཐུན་ལ། མ་བྱས་ན་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུ་ན་ཡོད་པ་ཞེས་དངོས་དང་གཞན་བརྒྱུད་ནས་མཐུན་པས་སོ། །གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱུས་བསྡུས་པ་ནི་འོག་ནས་འཆད་པའི་རང་གི་གནས་སྐབས་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ལ་དེ་མ་ཡིན་པ་ནི་ལམ་གོང་འོག་ཏུ་སྔ་ཕྱིའི་མིང་ཐོབ་པ་དག་སྟེ། དང་པོ་ལྔ་ནི་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་དུ་མིང་ཐོབ་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་འཕགས་ལམ་ལའོ། །འབྲས་བུས་བསྡུས་པ་ནི་སྒོམ་པ་མི་སློབ་པའི་ལམ་ན་ཡོད་པ་སྟེ་རྒྱུན་ཕྱི་མ་དང་མཐུན་པའོ་ཞེས་སོ། །ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་ཆར་དང་མཐུན་པ་མེད་པས་ཕྱོགས་མཐུན་དུ་མ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་འཐད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་མིང་གི་སྒོ་ནས་ཕྱེའི་རྫས་སུ་བཅུ་སྟེ། བཅུ་གང་ཞེ་ན། དད་པ་ནས་ཤིན་སྦྱངས་ཀྱི་བར་རོ། །ཇི་ལྟར་བྱས་པས་ཤེ་ན་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དང་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་འཇོག་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་རྣམས་ནི་རིམ་པ་བཞིན་ཤེས་རབ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་ནི་དད་པ་དང་བརྒྱད་ནི་བརྩོན་འགྲུས་དང་བཞི་ནི་དྲན་པ་དང་བརྒྱད་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། སུམ་ཅུ་རྫས་ལྔས་བསྡུས་ལ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་གི་བཏང་སྙོམས་དང་དགའ་བ་དང་། ལམ་གྱི་ཡན་ལག་གི་རྟོགས་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཡན་ལག་གསུམ་དང་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་གི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཞེད་པའོ། །བྱེ་སྨྲ་ནི། ལུས་ངག་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྫས་ཐ་དད་པས་རྫས་བཅུ་གཅིག་གོ་ཞེས་སོ། །བསྡུ་བར་ཚུལ་ཁྲིམས་དགའ་བ་ཤིན་སྦྱངས་བཏང་སྙོམས་ཏེ་དྲུག་ལས་གཞན་དབང་པོ་ལྔར་བསྡུས་སོ། །ཅི་ཤེས་རབ་དང་བརྩོན་འགྲུས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་གསལ་ན་བརྒྱད་བརྒྱད་ཇི་ལྟར་ཡོད་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ནི། དེ་དག་གནས་སྐབས་གང་དུ་བསྒོམ་ཞེ་ན། སྡེ་ཚན་བདུན་ནི་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་ལམ་ལ་འཇུག་པའི་ལས་ནི་དང་པོ་པ་ཚོགས་ལམ་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་དང་། ངེས་འབྱེད་ཆ་མཐུན་རྣམས་ལས་དྲོ་བར་བདེན་པའི་དམིགས་རྣམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་རྒྱུས་བརྩོན་པ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་སྤོང་བ་དང་། རྩེ་མོར་མི་ཉམས་པའི་དགེ་བ་བཟོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་དང་། བཟོད་པར་མི་ཉམས་པས་དད་སོགས་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་དང་། ཆོས་མཆོག་ཏུ་མི་མཐུན་པས་མི་རྫི་བའི་ཕྱིར་སྟོབས་དང་། སྒོམ་ལམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཟད་མི་སྐྱེ་ཤེས་དང་ཉེ་བའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་དང་། མཐོང་ལམ་དུ་མྱུར་བར་འགྲོ་བའི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་སྒོམ་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་སྟེ། གྲངས་ཀྱི་རིམ་པ་ནི་མི་ཉམས་པར་སྔར་སྨོས་སོ། །སེམས་ཙམ་པས་ཚོགས་ལམ་གསུམ་དང་དྲོད་རྩེ་དང་བཟོད་མཆོག་དང་མཐོང་ལམ་དང་སྒོམ་ལམ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་དང་། ལམ་གྱི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ནི་ཟག་པ་མེད་པ་དང་གཞན་ལྔ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་གཉིས་ཏེ་བྱིས་པ་དང་འཕགས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སོ། །བཞི་པ་ནི། བསམ་གཏན་དང་པོ་ན་སྡེ་ཚན་བདུན་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་ལ་མི་ལྕོགས་མེད་ན་བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་གི་དགའ་བ་མ་གཏོགས་པ་ཡོད། གཉིས་པ་ན་ནི་ལམ་གྱི་ཡན་ལག་གི་རྟོག་པ་མ་རྟོགས་པ་གཞན་རྣམས་ཡོད་ལ། བསམ་གཏན་གོང་མ་གཉིས་ན་དེ་གཉིས་མ་གཏོགས་པ་ཡོད་ཅིང་། བསམ་གཏ
Chinese
如果这样，因为所缘和体性相同而安立为道吗？或者如《大（藏文：མཧཱ།）》所说，由于不断向上前进，所以是道。第二，四种静虑的本体之道，就像圆满且负重平衡的车轮一样，因为被支分所摄持，并且寂止和胜观平衡，所以不需要努力就能自然生起，因此是容易的，其他地所不能及的。而有差别和无色界的道与之相反，因此是困难的，因为二者寂止微小，无色界胜观微小。钝根者的道是缓慢地现见和证悟所知，另一类聪慧者的道是快速地现见。因此有四句：道易现见迟缓是依赖静虑的钝根者；第二是其他地的聪慧者；第三是静虑的聪慧者；第四是其他的钝根者。第三，关于菩提分法的分类和归纳，什么法在什么阶段修习，多少法是有漏和无漏，什么地有多少法，在什么阶段了知后获得信心并进行观察。第一，了知三乘的灭尽和不生是共同之处，即菩提。从菩提（藏文：བོ་དྷི།，梵文天城体：बोध，梵文罗马拟音：bodhi，汉语字面意思：觉）一词来看，由于断除了所有烦恼和非烦恼的黑暗，所以是清净，并且由于已经成办自利和证悟没有所断，所以是觉悟。就像佛（藏文：བུདྡྷ།，梵文天城体：बुद्ध，梵文罗马拟音：buddha，汉语字面意思：佛）一词本身一样，是醒觉和增长。与该菩提相顺应的是三十七道品，因为与该菩提直接或间接相顺应，并且是因。其中，如果主要从阶段的差别来看，七个支分是直接相顺应，其他的通过间接相顺应。如果不这样，就像金刚喻定中存在一样，通过直接和间接相顺应。以阶段的差别用因来归纳，就是在下面所说的自己的阶段中存在，不是这样就是在道的高低次第中获得先后之名。最初的五个是在所有高低次第中获得名称，后面的两个是在圣道中。用果来归纳，就是在修道和无学道中存在，与后来的加行道相顺应。六度等与三菩提都不相顺应，因此没有显示为顺品，这是合理的。那些也只是从名称的角度来区分的物质。
English
If so, is it established as the path because the object and nature are the same? Or, as the Great (Tibetan: མཧཱ།) says, it is the path because it continuously progresses upwards. Second, the path of the four actualities of meditation is easy because, like a complete and balanced chariot wheel, it is sustained by its limbs, and because tranquility and insight are balanced, it arises naturally without effort, and other grounds cannot match it. The paths of the differentiated and formless realms are difficult because they are the opposite of this, as both have little tranquility and the formless has little insight. The path of the dull-witted is slow to manifest and realize what is to be known, while the path of the sharp-witted is quick to manifest. Therefore, there are four possibilities: the easy path with slow manifestation is the dull-witted who relies on meditation; second is the sharp-witted of other grounds; third is the sharp-witted of meditation; and fourth is the dull-witted of others. Third, regarding the classification and categorization of the aspects conducive to enlightenment, what dharma is practiced at what stage, how many dharmas are with outflows and without outflows, on what ground are how many dharmas, and at what stage is faith gained and investigation conducted after knowing. First, knowing the exhaustion and non-arising of the three vehicles is the common ground, which is enlightenment. From the word Bodhi (Tibetan: བོ་དྷི།, Sanskrit Devanagari: बोध, Sanskrit Romanization: bodhi, Chinese literal meaning: awakening), it is pure because it has abandoned all the darkness of afflictions and non-afflictions, and it is awakened because it has accomplished its own benefit and realized that there is nothing to be abandoned. Just like the word Buddha (Tibetan: བུདྡྷ།, Sanskrit Devanagari: बुद्ध, Sanskrit Romanization: buddha, Chinese literal meaning: awakened) itself, it is awakening and increasing. What is in accordance with that enlightenment is the thirty-seven factors of enlightenment, because they are directly or indirectly in accordance with that enlightenment and are the cause. Among them, if the emphasis is on the distinction of stages, the seven limbs are directly in accordance, and the others are indirectly in accordance. If not, just as it exists in the Vajra-like Samadhi, it is in accordance through direct and indirect means. To categorize by cause with the distinction of stages is to exist in one's own stage as explained below, and what is not so is to obtain the names of earlier and later in the higher and lower order of the path. The first five obtain names in all higher and lower orders, and the latter two are in the noble path. To categorize by result is to exist in the path of training and no more learning, which is in accordance with the subsequent preparatory path. The six perfections, etc., are not in accordance with all three enlightenments, so they are not shown as conducive factors, which is reasonable. Those are also just substances divided from the perspective of names.
Chinese
即是，哪十个呢？即是，从信心到轻安之间。如何做到呢？即是，称为正念和如理作意，以及神足是依次智慧、精进和禅定的自性。因此，二者是信心，八者是精进，四者是正念，八者是禅定，三十者以五种自性所摄。菩提分法的舍和喜，以及道支的觉和，戒律支的三者和菩提分法的轻安，是论师所许。分别说者说：身语的戒律是不同自性，所以是十一种自性。总摄为戒律、喜、轻安、舍，六者之外，其余摄为五根。如果智慧、精进和禅定各自分别显现四种，那八种八种如何存在呢？第二，这些在什么阶段修习呢？七科是依次进入道之业，最初者在资粮道中，为了断除四颠倒而有正念。从抉择分中，在暖位上，以获得真谛所缘行相的差别之因，而增长精进，所以有正断。在顶位上，为了不退失的善根而进入忍位，所以有神足。在忍位上，因为不退失而获得信等自在，所以有诸根。在世第一法中，因为不相违而不退转，所以有诸力。在修道中，为了菩提灭尽不生智而接近，所以有菩提分。在见道中，以修习迅速行道的道支而善加分别。数量的次第是不退失地如前所说。唯识宗认为有资粮道三者、暖顶和忍位、世第一法、见道和修道。第三，菩提的七个支分和道的八个支分是无漏的，其余五个有二种，即凡夫和圣者的差别。第四，在初禅中有全部七科，如果不能胜任，则除了菩提分法的喜之外都有。在二禅中，除了道支的寻伺之外，其余都有。在上面的两个禅定中，除了那二者之外都有。
English
That is, which ten? That is, from faith to tranquility. How is it done? That is, it is called mindfulness and proper attention, and the miraculous legs are the nature of wisdom, diligence, and samadhi in order. Therefore, two are faith, eight are diligence, four are mindfulness, and eight are samadhi. The thirty are summarized by five natures. The equanimity and joy of the Bodhi limbs, as well as the awareness of the path limbs, the three of the precepts limbs, and the tranquility of the Bodhi limbs, are what the teachers allow. The Vaibhashikas say that the precepts of body and speech are different natures, so there are eleven natures. In summary, precepts, joy, tranquility, and equanimity are six, and the rest are summarized into five roots. If wisdom, diligence, and samadhi each appear in four forms, how can there be eight of each? Second, in what stages are these practiced? The seven categories are the karma of entering the path in order. The first one is in the accumulation path, and there is mindfulness to eliminate the four inversions. From the decisive parts, in the warmth position, the cause of obtaining the difference of the true object and appearance is used to increase diligence, so there is right abandonment. In the peak position, in order to enter the forbearance position of non-decreasing goodness, there are miraculous legs. In the forbearance position, because of non-decreasing, one obtains the freedom of faith and so on, so there are roots. In the supreme Dharma of the world, because it does not contradict, it does not regress, so there are powers. In the path of cultivation, in order to approach the wisdom of Bodhi's extinction and non-birth, there are Bodhi limbs. In the path of seeing, by cultivating the path limbs of rapid travel, one can distinguish them well. The order of numbers is as previously stated without regression. The Mind-Only School believes that there are three accumulation paths, warmth and peak, forbearance, the supreme Dharma of the world, the path of seeing, and the path of cultivation. Third, the seven branches of Bodhi and the eight branches of the path are without outflows, and the other five have two kinds, that is, the difference between ordinary people and saints. Fourth, in the first dhyana, there are all seven categories, and if one cannot handle it, then there is everything except the joy of the Bodhi limbs. In the second dhyana, there is everything except the seeking and examining of the path limbs. In the two upper dhyanas, there is everything except those two.