Tibetan
ལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། དེར་ནི་བསླབ་གཞི་ལྔའི་སྡིག་པ་དང་ཉོན་མོངས་པ་མི་དགེ་བ་ཕལ་ཆེར་སྤངས་པས་རྣམ་གྲངས་པའི་དམ་པར་བསྟན་ལ། འདིར་རྣམ་གྲངས་པ་མེད་པར་བསྟན་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། གཟུགས་སུ་ཉེར་འགྲོ་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་ཇི་ལྟ་བུ་ལ་ཡོད་ཅེ་ན། འདོད་པར་བདེན་པ་མཐོང་ནས་ཚེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་ཏེ་འདོད་པར་སྐྱེས་པའི་འཕགས་པ་ནི་དུཿཁ་མང་བས་ཆེས་སྐྱོ་བའི་ཕྱིར་ཁམས་གཞན་གོང་མར་འགྲོ་བ་མེད་ཀྱི་འདི་ཉིད་དུ་ཚེ་དེའམ་གཞན་ལ་ཕྱིར་མི་འོང་ཐོབ་ནས་ཐར་བར་འགྱུར་ལ། འདོད་པར་རྟེན་པ་ནི་གསར་རྙིང་གིས་ཡིད་འབྱུང་མི་འབྱུང་སྟེ་རྒན་པོའི་ཁྱིམ་ཐབ་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱིས་གཟུགས་སུ་ཚེ་གྱུར་པ་གཟུགས་མེད་དུ་ཡང་འཇུག་སྟེ་གོང་འཕོ་སྲིད་རྩེར་འགྲོ་བ་བཞིན་ནོ། །འདོད་པར་ཚེ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་དེ་དང་གོང་མར་སྐྱེས་པའི་འཕགས་པ་ནི། ཚེ་གཞན་དུ་ལམ་འདྲིས་པའི་ཕྱིར་དབང་པོ་སྨིན་ཞིང་བརྟན་པ་ཐོབ་པས་ཡོངས་སུ་མི་ཉམས་ཤིང་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དབང་པོ་འཕོ་བ་ཡང་མི་རྟེན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་དང་པོར་གང་སྤེལ་བ། གྲུབ་པའི་ཚད། སྤེལ་བའི་དགོས་པ། གྲངས་ངེས་ཀྱི་ཚད་དོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་མ་སྤེལ་བའི་དང་པོར་ནི་བཞི་པའི་དངོས་གཞི་དེ་ཉིད་སྤེལ་བར་བྱེད་ཀྱི་གཞན་ནི་མིན་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ལས་སུ་རུང་ཞིང་ལམ་སླ་བའི་མཆོག་ཡིན་པ་དང་གཞན་ནི་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིས་གོམས་པ་ན་འོག་མ་གསུམ་ཡང་སྤེལ་ལོ། །རྟེན་ནི་དང་པོར་གླིང་གསུམ་གྱི་མིས་སྤེལ་ལ། ཕྱིས་ཉམས་པ་གཟུགས་སུ་སྤེལ་ལོ། །སྦྱོར་བ་ནི་དང་པོར་ཟག་མེད་དང་ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་རྒྱུན་ལྡན་གསུམ་སྤེལ་བ་ནས་རིམ་གྱིས་རྒྱུན་ཕྲི་སྟེ་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་སྤེལ་བའི་བར་རོ། །ཟག་མེད་སྔ་ཕྱིའི་མཚམས་སྔ་མ་ལས་ལྡང་སེམས་དང་ཕྱི་མ་ལ་འཇུག་སེམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་གཉིས་ཀྱིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་བ་གསུམ་བསྲེས་ནས་སྒོམ་པ་ནི་དེ་གྲུབ་པའི་དངོས་གཞི་སྟེ་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་གཉིས་བར་ཆད་མེད་ལམ་དང་ཕྱི་མ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་མོ། །སློབ་དཔོན་ནི་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་མ་སངས་རྒྱས་ལས་གཞན་གྱིས་སྤེལ་མི་ནུས་རྒྱུན་ལྡན་གསུམ་ལ་འདོད་དགུར་འཇོག་པ་ནི་གྲུབ་པའོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གནས་གཙང་མར་སྐྱེ་བ་དང་། མཐོང་ཆོས་ལ་བདེ་བར་གནས་པར་བྱ་བ་དང་། ཉོན་མོངས་པས་འཇིགས་ཏེ་རོ་མྱོང་མཚུངས་ལྡན་ཐག་བསྲིངས་ཏེ་མི་ཉམས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡང་སྤེལ་ལོ། །དེ་ཡང་ཕྱིར་མི་འོང་དབང་རྟུལ་ལ་གསུམ་ཆར་ཚང་ལ་རྣོན་པོ་ལ་སྔ་མ་གཉིས་དང་། དགྲ་
Chinese
如果有人问：这没有矛盾吗？没有矛盾。因为在那里，通过舍弃五种学处（藏文：བསླབ་གཞི་ལྔ），罪恶和烦恼等大多数不善业，被认为是具有殊胜功德的圣者。而这里则被认为是无殊胜功德的。第三个问题是：趋近于色界等这些存在于何处呢？答：在欲界中见到真谛，并在欲界圆满一生的圣者，因为痛苦众多而极度厌倦，所以不会前往其他更高的界，而是在此生或来世获得不还果而解脱。依赖于欲界，不会因为新旧而生起或不生起厌离心，就像老人的家庭一样。实际上，在色界圆满一生者，也会进入无色界，就像向上迁移到有顶天一样。在欲界圆满一生者，以及生于更高界的圣者，因为在其他世已经熟悉了道路，所以获得成熟和稳固的根基，不会完全退失，也不会依赖于根基的转移。第四个问题是：首先要修习什么？成就的标准是什么？修习的必要性是什么？数量确定的标准是什么？第一个问题是：在以前没有修习过的情况下，首先要修习的就是第四禅的本体，而不是其他的。因为这种禅定是最容易修习且道路平坦的殊胜之法，而其他的则不能做到。后来习惯了，也可以修习下面的三种。所依是：最初是由三大洲的人修习，后来衰退了，就在色界修习。修习的方法是：最初修习无漏、有漏和无漏相续三种，然后逐渐减少相续，直到修习每一刹那。无漏的前后界限，是通过前一刹那的起身心和后一刹那的进入心的后得二者来区分的。第二个问题是：将每一刹那的三种混合起来修习，这是成就的本体，即前两个刹那是无间道，后一个是解脱道。论师认为，最后的刹那，除了佛陀之外，没有人能够修习，而对于相续的三种，可以随意安排，这就是成就。第三个问题是：为了往生净居天，为了在现法中安乐住，为了不被烦恼所怖畏，延长品尝滋味和相应的时间，使之不退失，所以也要修习。对于不还果的钝根者来说，这三者都具备，而对于利根者来说，只有前两者，以及敌人
English
If someone asks: Is there no contradiction? There is no contradiction. Because there, by abandoning the five training precepts (Tibetan: བསླབ་གཞི་ལྔ), sins and afflictions, and most non-virtuous deeds, they are regarded as noble ones with special qualities. But here, they are regarded as without special qualities. The third question is: Where do those who approach the form realm and so on exist? Answer: Those noble ones who have seen the truth in the desire realm and have completed their lives in the desire realm, because of the many sufferings, are extremely weary, so they will not go to other higher realms, but in this life or the next, they will attain the non-returner fruit and be liberated. Relying on the desire realm, aversion will not arise or not arise because of the new or old, just like an old man's family. In reality, those who have completed their lives in the form realm will also enter the formless realm, just like moving upwards to the peak of existence. Those who have completed their lives in the desire realm, and the noble ones born in the higher realms, because they are familiar with the path in other lives, they have obtained mature and stable faculties, so they will not completely degenerate, nor will they rely on the transfer of faculties. The fourth question is: What should be practiced first? What is the standard of accomplishment? What is the necessity of practice? What is the standard of definite quantity? The first question is: In the case of not having practiced before, what should be practiced first is the very essence of the fourth dhyana, and not others. Because this samadhi is the most excellent method that is easy to practice and the path is smooth, while others cannot do it. Later, when accustomed, the three below can also be practiced. The basis is: initially practiced by the people of the three continents, later degenerated, and then practiced in the form realm. The method of practice is: initially practice the three of non-leaking, leaking, and non-leaking continuous, and then gradually reduce the continuity, until practicing each moment. The boundary between the former and latter of the non-leaking is distinguished by the two subsequent attainments of the rising mind from the previous moment and the entering mind in the latter moment. The second question is: Meditating by mixing the three of each moment is the essence of accomplishment, that is, the first two moments are the path of no interval, and the last one is the path of liberation. The teacher believes that no one other than the Buddha can practice the last moment, and for the continuous three, they can be arranged at will, and this is the accomplishment. The third question is: In order to be born in the Pure Abode, in order to abide in bliss in the present dharma, in order not to be afraid of afflictions, to prolong the time of tasting flavors and corresponding, so that it does not degenerate, it is also necessary to practice. For the dull-rooted non-returner, all three are complete, while for the sharp-rooted, there are only the former two, and the enemy.
Tibetan
བཅོམ་རྟུལ་པོ་ལ་ཕྱི་མ་གཉིས་དང་རྣོན་པོ་ལ་བར་པ་ཁོ་ན་ཡོད་ལ། སྐྱེ་བ་ཡང་ཟག་བཅས་ཀྱིས་ཏེ་རྫོགས་བྱེད་དམ་འགྲུབ་བྱེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་གནས་གཙང་མ་ལྔར་ངེས་ཤེ་ན། སྤེལ་མ་དེ་ནི་ཆུང་ངུ་ཐུན་གཅིག་ལ་སེམས་གསུམ་སྤེལ་དང་། འབྲིང་དྲུག་དང་། ཆེན་པོ་དགུ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་བཅུ་གཉིས་དང་། ཤིན་ཏུ་ཆེས་ཆེ་བ་ཟག་མེད་བཅུ་དང་ཟག་བཅས་ལྔ་སྟེ་བཅོ་ལྔར་སྤེལ་བ་རྣམ་པ་ལྔའི་ཕྱིར་རིམ་བཞིན་འབྲས་བུ་གནས་གཙང་གི་སྐྱེ་བ་ཡང་ལྔ་ཁོ་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་ནི་ཐར་པ་ལྟར་ཞི་བའི་ཆོས་དེ་ལུས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་བྱེད་པའོ་ཞེས་མིང་ཚན་ལ་བརྩམས་ཏེ་བཤད་པའི་མདོ་འདིར་འདོད། སེམས་ཙམ་པ་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་ཏེ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་དང་། སློབ་དཔོན་ནི་མཉམ་བཞག་གི་ཚེ་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཞི་བ་ཐོབ་པ་དང་དེ་ལས་ལངས་པ་ན་འགོག་པ་ནི་ཐར་པ་ལྟར་ཞི་བའོ་སྙམ་དུ་ཤེས་པས་མངོན་སུམ་དུ་བྱེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་ལ། འབུམ་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལུས་ཀྱིས་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་དེ་ཉིད་ཕྱི་མའི་ཞུགས་པར་གཞག་པ་ནི། ཕྱིར་མི་འོང་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉོན་མོངས་ཅན་དང་པོ་སྤངས་པ་ནས། སྲིད་རྩེའི་ཆ་བརྒྱད་པའི་བར་དུ་ཟད་པ་ནི་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ལ་བརྒྱུད་ནས་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། དེར་མ་ཟད་ཆ་དགུ་པ་སྤོང་བའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ལ་གནས་པ་ཡང་དེ་ལ་དངོས་སུ་ཞུགས་པ་སྟེ་དགྲ་བཅོམ་མིན་པས་སོ། །འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་དང་ཀུན་བཏུས་གསུམ་ལས་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་གསུངས་པ་ནི་སྔ་མ་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ལུགས་སོ། །དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ཏེ། ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐལ་མཉམ་གྱི་རྒྱུ་རྒྱས་ཤིང་བར་ཆད་མེད་པའི་ནང་ན་ཆེ་བ་ཡིན་པས་ཕར་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་འཇོམས་ནུས་ལ་ཚུར་ཉོན་མོངས་ཅན་གང་གིས་ཀྱང་མི་བཤིག་པས་སོ། །དཔེར་ན་རྡོ་རྗེ་ཕ་ལམ་གྱིས་ཕར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཅོད་ཚུར་སུས་ཀྱང་གཞིག་མི་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། །དབྱེ་ན་ཟག་མེད་ས་དགུའི་ཡོད་དོ། །དམིགས་པ་ནི་སྲིད་རྩེའི་བདེན་བཞི་དང་འོག་ས་བརྒྱད་ཀྱི་འགོག་ལམ་ལ་དམིགས་ཤིང་རྣམ་པ་བཞིར་བསྒྱུར་བས་དུ་མ་སྟེ། ལམ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ལ་དམིགས་པ་མི་བཤིག་པ་ལྟར་ན་མི་ལྕོགས་མེད་པས་བསྡུས་པ་ནི། སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་འགོག་པའམ། །ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་གང་ཡིན་ཏེ། །ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན། །ཞེས་པས་འདོད་པའི་འགོག་ལམ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་གོང་ས་བརྒྱད་ཀྱི་འགོག་པ་ལ་དམིགས་པ་བཞི་བཞི་དང་། སྤྱིའི་གཉེན་པོ་རྗེས
Chinese
钝根者有后有二种，利根者唯有中有。其生亦由有漏而圆满或成就。第四，为何决定为五净居天？因为交替是，小者一刹那交替三心，中者六心，大者九心，极大者十二心，极甚大者无漏十心与有漏五心，共十五心交替，因有五种差别，故依次果报净居之生亦唯有五种。第二，为获得灭尽定，不来者如解脱般以身现证寂静之法，此为依名相而说之经中所许。唯识宗认为依身而生，论师则说于等持时获得身之行为寂静，从彼起立时，知灭尽如解脱般寂静，故现证之。十万颂则说以智慧之身。第二，安立彼为后有之入者，谓不来者从断除初禅之最初烦恼，乃至有顶第八分之间灭尽，是经由阿罗汉而入者。不仅如此，安立于断除第九分之无间道者，亦是真实入于彼者，因非阿罗汉故。二大释与三总集中唯说后者，是胜于前者之理。彼乃金刚喻定，以其为一切道之分位平等之因增长，且于无间中为大，故能摧毁一切烦恼，然任何烦恼亦不能毁坏之。譬如金刚石能断一切物，然任何物亦不能毁坏之。若分，则有无漏九地。所缘为有顶之四谛与下八地之灭道，且转为四种行相，故为众多。若如不坏般缘于道之总相，则不可胜，故摄为：修道之灭，或道之法智为何？是三界之对治。如是缘于欲界灭道之八种行相，与上八地之灭之四四行相，及总对治之后。
English
The dull have two later existences, and the sharp have only the intermediate existence. Their birth is also completed or accomplished by the contaminated. Fourth, why is it determined to be the five Pure Abodes? Because the alternation is that the small alternates three minds in one moment, the medium six, the large nine, the very large twelve, and the extremely large ten uncontaminated minds and five contaminated minds, a total of fifteen minds. Because there are five kinds of differences, the result of the Pure Abodes is also only five in order. Second, in order to obtain the cessation attainment, the non-returner manifests the peaceful Dharma like liberation with the body, which is accepted in the sutra that speaks based on names. The Mind-Only School believes that it arises depending on the body, and the teacher says that at the time of meditative equipoise, the behavior of the body is obtained as peaceful, and when arising from it, one knows that cessation is peaceful like liberation, so it is manifested. The Hundred Thousand Verses say with the body of wisdom. Second, establishing it as the entrant of the later existence means that the non-returner, from abandoning the first affliction of the first dhyana, up to the eighth part of the peak of existence, is exhausted, and is the one who enters through the Arhat. Moreover, establishing oneself on the uninterrupted path of abandoning the ninth part is also truly entering into it, because it is not an Arhat. The two great commentaries and the three compendiums only speak of the latter, which is the reason for being superior to the former. That is the Vajra-like Samadhi, because it is the cause of equal division of all paths, increasing and being great among the uninterrupted, so it can destroy all afflictions, but no affliction can destroy it. For example, just as a diamond can cut all things, but no thing can destroy it. If divided, there are nine uncontaminated grounds. The object of focus is the four truths of the peak of existence and the cessation and path of the lower eight grounds, and it is transformed into four aspects, so it is many. If, like the indestructible, one focuses on the general aspect of the path, it is invincible, so it is summarized as: the cessation of the path of cultivation, or what is the Dharma-wisdom of the path? It is the antidote to the three realms. Thus, the eight aspects of focusing on the cessation and path of the desire realm, and the four four aspects of focusing on the cessation of the upper eight grounds, and after the general antidote.