Tibetan
ནི། འདུ་བྱེད་ཟག་བཅས་མ་ལུས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དུཿཁ་ཡིན་ཏེ། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དང་། ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དང་། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པ་གསུམ་པོ་རྟེན་ཡུལ་གྲོགས་དང་བཅས་པའི་ཟག་བཅས་རྣམས་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཅི་རིགས་པར་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་རྩོད་སྤོང་ནི། ཟག་བཅས་ཀྱི་བདེ་བའང་དུཿཁར་འགྱུར་བས་འཇིག་རྟེན་ན་བདེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེ་བའི་ཐ་སྙད་བྱས་ལ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟིགས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དུཿཁའོ། །ཡང་ལམ་བདེན་ཡང་མི་རྟག་པས་དུཿཁར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། དུཿཁ་ཐམས་ཅད་ཟད་པ་འདྲེན་པས་འཕགས་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་དང་། དུཿཁ་དང་པོ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཟག་བཅས་ཐམས་ཅད་ཀུན་འབྱུང་མིན་ཏེ། མདོ་ལས་སྲེད་པ་ཁོ་ན་ཀུན་འབྱུང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། གཙོ་བོ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བདེན་པ་གཉིས་བཤད་པ་ནི། ཐུབ་པས་བདེན་པ་གཉིས་གསུངས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་མཚན་གཞི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཆོས་གང་ལ་བཅོམ་པའི་འཇིག་པས་བཤིག་ན་དེའི་བློ་མི་འཇུག་ཅིང་ཐ་སྙད་མི་འཐོབ་པ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཆོས་གང་ལ་བཅོམ་པའི་འཇིག་པས་མི་གནོད་ཀྱང་བློ་ཡིས་ཆོས་གཞན་དང་གཞན་དུ་བསལ་ན་དེའི་བློ་མི་འཇུག་པ་དཔེར་ན་བུམ་པའི་ཆུ་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་སྟེ། དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ནི་སྔ་མ་གཉིས་ལས་གཞན་འཇིག་པ་གཉིས་ཀྱིས་མི་གནོད་པར་རང་དབང་དུ་ཡོད་པ་སྟེ། མཚན་གཞི་ནི་རྫས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྐད་ཅིག་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འཇིག་པ་གཉིས་མེད་པ་རྣམས་དང་འདུས་མ་བྱས་སོ། །གསུམ་པ་སྐྱེ་ཚུལ་ལ། འཇུག་ཚུལ་མདོར་བསྟན། སྒོམ་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། བྱ་བའི་རིམ་པ་དང་། བློའི་ངོ་བོའོ། །དང་པོ་ནི། ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསླབ་པས་བདེན་པ་མཐོང་ཞེ་ན། དང་པོར་གཞི་ཚུལ་ཁྲིམས་རིས་བདུན་གང་རུང་ལ་གནས་ཏེ་བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་མཐུན་པའི་ཐོས་པ་དང་། ཐོས་པའི་དོན་བགྲང་གཞལ་གྱིས་བསམ་པར་བྱས་ནས། ལོྃ་ཀྃ་དང་ལོ་ཀ་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་ཏེ་དེ་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་བློ་ནི་མིང་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་ལ་འཇུག་པ་དང་། བསམ་བྱུང་ནི་རེས་འགའ་མིང་ལས་དང་། རེས་འགའ་དོན་གྱིས་མིང་འདྲེན་པས་གཉིས་ཀའི་ཡུལ་ཅན་དང་། སྒོམ་བྱུང་ནི་མིང་ལ་མི་ལྟོས་པར་དོན་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཅན་ནོ་ཞེས་བྱེ་སྨྲ་འདོད་དོ། །སློབ་དཔོན
Chinese
是。有漏的一切行是法，是痛苦，因为有漏的受，悦意的、不悦意的、以及这二者之外的第三者，与所依处、助伴一起的有漏诸法，就其自身而言，以各自的方式与痛苦本身相应之故。第三，破斥争论：有漏的快乐也变成痛苦，这样一来世间就没有快乐了吗？答：就凡夫的意识而言，安立为快乐的名称，就圣者的观察而言，是痛苦。又问：道谛也是无常，因此应成痛苦。答：不会变成痛苦，因为能引出一切痛苦的止息，故与圣者相合，并且已超越了最初的痛苦。第二，一切有漏都不是集谛，因为经中说唯有贪爱是集谛。答：没有过失，因为是就主要而言。第二，宣说二谛：能仁宣说了二谛，那么这二者的体性和所依是什么样的呢？答：如果以破灭性的摧毁来摧毁某个法，则其意识不生起，名称也不可得，如瓶子一般；如果以破灭性的摧毁不能损害某个法，但意识能将之排除为其他法，则其意识不生起，譬如瓶中的水一般，这就是世俗谛；真实谛则与前二者不同，不为二种摧毁所损害，而是自在存在的。所依是为实物所摄的刹那和极微，以及无二灭坏的诸法和无为法。第三，生起之理，简略地宣说进入之理，广说修习之理。第一，分二：行为的次第和意识的体性。第一：以何种方式修学才能见到真谛呢？答：首先安住于七众律仪中的任何一种，具有与见谛相应的听闻，并通过计数衡量来思维听闻之义，然后精勤修习超越世间和出世间的禅定，这就是见谛。第二：听闻所生的意识是依于名而入于义，思所生慧有时依于名，有时义引出名，是二者的境，修所生慧是不依赖于名而唯以义为境，这是分别说者的观点。论师
English
It is. All contaminated activities are dharmas, and they are suffering because contaminated feelings, pleasant, unpleasant, and the third other than these two, along with the contaminated dharmas that have a basis, place, and companions, are in their own way appropriately associated with suffering itself. Third, refuting the argument: Contaminated happiness also becomes suffering, so wouldn't there be no happiness in the world? Answer: In relation to the minds of ordinary beings, it is designated as happiness, but in relation to the vision of the noble ones, it is suffering. Again, if the truth of the path is also impermanent, then it would be a consequence of being suffering. Answer: It does not become suffering, because it leads to the exhaustion of all suffering, so it is in accordance with the noble ones, and because it has transcended the initial suffering. Second, not all contaminated things are the origin of suffering, because the sutra says that only craving is the origin of suffering. Answer: There is no fault, because it is referring to the main thing. Second, explaining the two truths: If the capable one has spoken of the two truths, then what are the characteristics and bases of these two? Answer: If a dharma is destroyed by destructive disintegration, then its mind does not arise and its name cannot be obtained, like a vase; if a dharma is not harmed by destructive disintegration, but the mind can exclude it as another dharma, then its mind does not arise, like the water in a vase, this is the conventional truth; the ultimate truth is different from the previous two, it is not harmed by the two kinds of disintegration, but exists independently. The bases are the moment and the subtle particles included in the substance, and the dharmas that are without the two destructions and the unconditioned. Third, the way of arising, briefly explaining the way of entering, and extensively explaining the way of practicing. First, in two parts: the order of actions and the nature of consciousness. First: How can one see the truth by studying the method? Answer: First, abide in any of the seven vows of the foundation, have hearing that is in accordance with seeing the truth, and then think about the meaning of what you have heard by counting and measuring, and then diligently practice meditation that transcends the world and the world beyond, and that is seeing the truth. Second: The consciousness that arises from hearing relies on the name to enter into the meaning, the wisdom that arises from thinking sometimes relies on the name, and sometimes the meaning leads to the name, it is the object of both, and the wisdom that arises from meditation does not rely on the name but only on the meaning, this is the view of the Vaibhashikas. The teacher
Tibetan
་ནི་བསམ་བྱུང་དེ་མིང་ལ་དམིགས་པའི་ཆ་ནས་ཐོས་བྱུང་དང་། དོན་ལ་དམིགས་པའི་ཆ་ནས་སྒོམ་བྱུང་དུ་ཐལ་བས་བསམ་བྱུང་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སུན་ཕྱུང་ནས། རང་ལུགས་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དང་། རིགས་པས་བརྟགས་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སྐྱེས་པ་ལ་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟེན་སྣོད་དུ་རུང་བ་བསྒོམ་པ་པོའི་ཁྱད་པར། དེས་བསྒོམ་བྱའི་ལམ་གྱི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ལ། མདོར་བསྟན། རྒྱས་པར་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི་སྒོམ་པ་པོ་གང་ཞིག སྒོམ་པ་ཇི་ལྟར་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ལུས་འདུ་འཛིན་དང་སེམས་མི་དགེ་བའི་རྣམ་རྟོག་ལས་བསྲིང་བ་གཉིས་དང་ལྡན་ན་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལྡན་དཀའ་བ། ལྡོག་པས་སླ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ངན་ཉུང་རྙེད་པས་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་། བཟང་མང་རྙེད་པར་འདོད་པ་འདོད་ཆེན་ཅན་ལ་ལམ་སྐྱེ་སླ་བ་མིན་ཞིང་ལྡོག་པ་ལ་སླའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། བྱེ་སྨྲ་ནི་ཆོས་གོས་སོགས་རྙེད་པ་ལ་ཡང་ཡང་སྲེད་ཅིང་འདོད་པ་ནི་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་། དེ་མ་རྙེད་པ་ལ་རྙེད་པར་འདོད་པ་ནི་འདོད་ཆེན་ཅན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ནི་སྔ་མ་ལྟར་བཞེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྡོག་པ་གཉེན་པོར་བསྟན། དེ་འཕགས་རིགས་སུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོག་མི་ཤེས་དང་འདོད་ཆེན་ཅན་གཉིས་ལས་བཟློག་པ་ནི་གཉིས་པོ་དེ་ཡི་གཉེན་པོ་དག་ཡིན་ལ། གཉེན་པོ་དེ་གཉིས་ནི་ཁམས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པ་གསུམ་དང་དྲི་མེད་དང་བཞིའོ། །ངོ་བོ་ནི་མ་ཆགས་པའི་རང་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་། དེའི་ཁྱད་པར་དཔྱད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མ་ཆགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་འཕགས་པའི་རིགས་སམ་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལས་འཕགས་ཆོས་སྐྱེ་བས་སོ། །དེ་ལ་བཞི་ཡོད་པ་དག་ལས། དང་པོ་ཆོས་གོས་དང་བསོད་སྙོམས་དང་མལ་སྟན་ལ་མ་ཆགས་པ་གསུམ་ནི་ཆོག་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། བཞི་པ་ནི་སྤོང་བ་འགོག་པ་དང་སྒོམ་པ་ལམ་ལ་དགའ་བ་སྟེ་དེ་བཞི་ལ་མ་ཆགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྲིད་པ་དང་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ། ངེས་དོན་གང་བསྟན་པ། དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་བཞི་པོ་དེས་དོན་གང་བསྟན་ཞེ་ན། དང་པོ་གསུམ་གྱིས་ཚུལ་བསྟན་ལ། ཐ་མས་ལས་བསྟན་ཏེ། ཚུལ་འདིས་གནས་ཤིང་ལས་འདི་བྱེད་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་དུ་ཚུལ་དང་ལས་འདི་ལྟ་བུ་བྱ་ཞེ་ན། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་གི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བའི་གོས་སོགས་ལ་སྲེད་པ་བཞིའི་གཉེན་པོ
Chinese
驳斥说，如果思所成慧从名相的角度来说就成了闻所成慧，从意义的角度来说就成了修所成慧，这样就无法找到思所成慧了。而自宗则认为，要依靠可信的教证、理智的分析和禅定中产生的智慧。第二，作为所依之器的修行者的差别，以及由此所修的道次第。第一，总的来说，详细地解释分为两个部分。第一，什么样的修行者，修行才能圆满呢？如果具备身体不散乱和内心远离不善分别念这两种条件，就能圆满。第二，具备这两种条件很难，反过来就容易了。第一，如果因为得到少量不好的东西就不高兴，不知满足，想要得到更多好的东西，贪得无厌，那么道就很难生起，反过来就容易。这二者的区别是什么呢？毗婆沙师认为，对于得到的法衣等物品，反复贪恋和欲望，就是不知满足；对于没有得到的，想要得到，就是贪得无厌。经部师也如前者一样认为。第二，显示相反的对治法，以及显示这是圣种。第一，不知满足和贪得无厌这二者的相反，就是这二者的对治法。这两种对治法是属于三界的三个和无垢的第四个。本体是不执著的自性。第二，本体和分析它的差别。第一，不执著本身就被称为圣种或圣性，因为从中产生圣法。其中有四种，第一，对于法衣、乞食和卧具不执著这三种是知足的自性。第四种是不喜欢舍弃、断除、修行道，这四种被称为不执著，因为背离了有和欲望的贪著。第二，显示了什么究竟的意义，以及这样显示的必要性。第一，这四种圣种显示了什么意义呢？前三种显示了行为，最后一种显示了事业，意思是如果以这种行为安住，做这种事业，就能获得解脱。第二，为什么要采取这样的行为和事业呢？为了对治依处之人的相续中产生的对衣服等四种贪恋。
English
It is refuted that if wisdom arising from thought is considered from the perspective of name, it becomes wisdom arising from hearing, and from the perspective of meaning, it becomes wisdom arising from meditation, thus making it impossible to find wisdom arising from thought. The self-school, however, believes that it relies on credible teachings, rational analysis, and wisdom arising from samadhi. Second, the difference of the practitioner as a suitable vessel, and the stages of the path to be cultivated accordingly. First, in general, the detailed explanation is divided into two parts. First, what kind of practitioner can complete the practice? If one possesses the two conditions of not being distracted in body and keeping the mind away from unwholesome thoughts, then one can complete it. Second, it is difficult to possess these two conditions, but it is easy in reverse. First, if one is unhappy with obtaining a small amount of bad things, is not content, and wants to obtain more good things, being greedy, then it is not easy for the path to arise, but it is easy in reverse. What is the difference between these two? The Vaibhashikas believe that repeatedly craving and desiring the obtained robes and other items is not knowing satisfaction; wanting to obtain what has not been obtained is being greedy. The Sautrantikas also think like the former. Second, showing the opposite antidote, and showing that this is the noble lineage. First, the opposite of not knowing satisfaction and being greedy is the antidote to these two. These two antidotes are the three belonging to the three realms and the fourth immaculate one. The essence is the nature of non-attachment. Second, the essence and analyzing its differences. First, non-attachment itself is called the noble lineage or noble nature, because noble Dharma arises from it. Among them, there are four types. First, the three types of non-attachment to robes, alms, and bedding are the nature of contentment. The fourth is not liking to abandon, cut off, and practice the path. These four are called non-attachment, because they turn their backs on attachment to existence and desire. Second, what ultimate meaning is shown, and the necessity of showing it in this way. First, what meaning do these four noble lineages show? The first three show behavior, and the last one shows action, meaning that if one abides with this behavior and does this action, one will obtain liberation. Second, why should one adopt such behavior and action? To counteract the four types of craving for clothes and so on that arise in the continuum of the person who is the basis.