Tibetan
ང་བཅས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤེས་པའི་དེ་ལྟར་གསུམ་དང་བཟོད་པའི་འདོད་པའི་མཐོང་སྤང་སྤངས་པ་གསུམ་སྟེ་དྲུག་དང་། རྗེས་ཤེས་བཟོད་པ་དང་བཅས་པའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤེས་པའི་གཉིས་དང་བཟོད་པའི་གསུམ་སྟེ་ལྔའོ། །གསུམ་པ་གྲངས་ངེས་ནི། མཐོང་སྤང་དང་པོ་གཉིས་སྤང་པ་རེ་རེར་བྱས་ནས་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་བརྒྱད་ཅི་སྟེ་མིན་ཞེ་ན། ཡོངས་ཤེས་སུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་གསུམ་སྟེ། སྤངས་པ་བྲལ་པའི་ཐོབ་པ་ཟག་མེད་ཀྱིས་བཟུང་བ་དང་། རྒྱུ་དེས་སྲིད་རྩེའི་ཕྱོགས་ཙམ་ཉམས་པར་བྱས་པ་སྟེ་སྤངས་པ་དང་། མཐོང་སྤང་དང་པོ་གཉིས་པོ་ཀུན་འགྲོའི་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་ཀུན་ཏུ་བཅོམ་པ་སྟེ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་ཤེས་སུ་འཇོག་པ་ལས། དུཿཁ་ཆོས་ཤེས་ཀྱི་ཚེ་རྒྱུ་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་མེད་ཅིང་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་ཚེ་གསུམ་པ་མེད་ལ། ཀུན་འབྱུང་ཆོས་ཤེས་ཀྱི་ཚེ་རྒྱུ་གསུམ་ཆར་ཚང་བས་ཡོངས་ཤེས་གཅིག་ཏུ་བྱས་ཤིང་རིས་ཕྱི་མ་གཉིས་སྤངས་པ་ལ་ནི་རྒྱུ་སོ་སོར་ཚང་བས་ཡོངས་ཤེས་ཀྱང་སོ་སོར་བྱས་སོ། །སྒོམ་སྤང་སྤངས་པའི་ཡོངས་ཤེས་ཀྱང་སའི་སྒོ་ནས་དགུའམ་ས་རེ་རེ་ནའང་སྤང་བྱ་དགུ་དགུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་གཅིག་ཏུ་རིགས་སོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་སྔར་གྱི་རྒྱུ་གསུམ་དང་བཞི་པ་ཤིན་ཏུ་སྤངས་པར་བྱེད་པའི་ཁམས་ལས་འདས་པ་ལས་ཡོངས་ཤེས་སུ་བཞག་ལ། ཆེ་འབྲིང་དང་ས་སྔ་མ་ཙམ་སྤངས་པ་ལས་རྒྱུ་ཅི་རིགས་པ་མ་ཚང་ཞིང་། ཆེ་འབྲིང་ཐམས་ཅད་རིལ་གྱིས་སྤངས་པ་ན་ཚང་བས་གསུམ་ཁོ་ནའོ། །འདིར་མང་བ་དང་ཉུང་བ་དགག་པ་ཙམ་དང་བསྡུ་བར་ཇི་ཙམ་གྱིས་དབང་དུ་བྱས་པའི་གྲངས་ངེས་བསྟན་ཏོ། །བཞི་པ་ལ། །མི་ལྡན་པའི་དང་། ལྡན་པའི་གང་ཟག་གོ །དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གང་ལ་ཡོངས་ཤེས་དུ་ལྡན་ཞེ་ན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་བྱིས་པ་ནི་ཡོངས་ཤེས་དང་ལྡན་པ་མིན་ཏེ་རྒྱུ་མ་ཚང་བས་སོ། །དེའི་ཤུགས་ལ་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་ལྔའི་བར་ལ་གནས་པའི་འཕགས་པ་ལ་ཡང་མི་ལྡན་པར་གོའོ། །གཉིས་པ་ལ། དངོས་དང་རྩོད་སྤོང་གཉིས། དང་པོ་ལ། མཐོང་ལམ་པ་དང་སྒོམ་ལམ་པ་ལ་དུ་ལྡན་ནོ། །དང་པོ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་དྲུག་པ་ལ་གནས་པ་ལ་ནི་དང་པོ་གཅིག་པུ་དང་། བརྒྱད་པའི་ཚེ་དང་པོ་གཉིས་དང་། བཅུ་པའི་ཚེ་དང་པོ་གསུམ་དང་། བཅུ་གཉིས་པའི་ཚེ་དང་པོ་བཞི་དང་། བཅུ་བཞི་པ་དང་བཅོ་ལྔ་པའི་ཚེ་དང་པོ་ལྔ་དང་ལྡན་པས་གཅིག་ནས་ལྔའི་བར་དག་དང་ཡང་དག་པར་ལྡན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒོམ་ལམ་ལ་གནས་པ་ཆགས་བཅས་ཡིན་ན། བཅུ་དྲུག་པ་ནས་བརྒྱད་པ་སྤངས་པའི་བར་དང་པོ་དྲུག་དང་ལྡན་ལ། ཕྱིར་མི་འོང་
Chinese
我们的果实是，智的如是三，以及忍的欲界见断所断灭的三，总共是六。后智与忍结合的果实是，智的二和忍的三，总共是五。第三，数量决定：如果将见断最初的二者断灭各一次，为何不是见断断灭的八个呢？因为有作为圆满智的三种原因：断灭的解脱之获得被无漏所执持，以及该原因使有顶天的部分稍微衰退，即断灭，以及见断最初的二者，其俱生之因二者皆被完全摧毁，即断灭，因此才被认为是圆满智。在苦法智之时，没有第二个和第三个原因，而在后智之时，没有第三个原因。在集法智之时，三种原因全部具备，因此被视为一个圆满智，而断灭后面的两个部分时，每个原因都具备，因此圆满智也各自成立。如果说，修断断灭的圆满智，也应该从地的角度分为九个，或者每个地上都有九个所断灭，因此应该有八十一个种类。对此，除了之前的三个原因之外，第四个原因是，从极度断灭的超越界限之处安立为圆满智。仅仅断灭大、中等和之前的地，则各种原因并不完全具备。完全断灭所有的大、中等时，才完全具备，因此只有三个。这里仅仅是驳斥多和少，以及揭示了以何种方式进行归纳的数量决定。第四部分是，不具备的和具备的补特伽罗。第一部分是：对于哪个补特伽罗具备圆满智呢？完全是凡夫则不具备圆满智，因为原因不完全具备。由此推断，安住在见道刹那五之间的圣者也不具备。第二部分是，真实和辩论的消除二者。第一部分是：见道者和修道者具备多少呢？第一，安住在第六刹那者，仅仅具备第一个；第八刹那之时，具备最初的二个；第十刹那之时，具备最初的三个；第十二刹那之时，具备最初的四个；第十四和第十五刹那之时，具备最初的五个，因此从一到五之间如实具备。第二，安住在修道上的具有贪欲者，从第十六刹那到断灭第八地之间，具备最初的六个，是不还者。
English
Our fruits are, the three suchnesses of knowledge, and the three of endurance's desire realm abandonment of what is to be seen, totaling six. The fruit of subsequent knowledge combined with endurance is, two of knowledge and three of endurance, totaling five. Third, the determination of number: If the first two of what is to be seen are abandoned one at a time, why are there not eight abandonments of what is to be seen? Because there are three causes for establishing perfect knowledge: the attainment of abandonment's separation being held by the uncontaminated, and that cause causing a slight decline in the peak of existence, i.e., abandonment, and the first two of what is to be seen, both causes of co-emergence being completely destroyed, i.e., abandonment, therefore it is established as perfect knowledge. At the time of the Dharma-knowledge of suffering, the second and third causes are absent, and at the time of subsequent knowledge, the third cause is absent. At the time of the Dharma-knowledge of origin, all three causes are complete, therefore it is made into one perfect knowledge, and when abandoning the latter two categories, each cause is complete, therefore perfect knowledge is also established separately. If it is said that the perfect knowledge of abandoning what is to be cultivated should also be divided into nine from the perspective of the grounds, or that on each ground there are nine to be abandoned, therefore there should be eighty-one types. To this, in addition to the previous three causes, the fourth cause is that perfect knowledge is established from the extremely abandoned transcendence of realms. Merely abandoning the great, medium, and previous grounds does not fully possess the appropriate causes. When all the great and medium are completely abandoned, then it is fully possessed, therefore there are only three. Here, it is merely refuting the many and few, and revealing the determination of number based on how much is taken into account for summarizing. The fourth part is, the persons who do not possess and who possess. The first part is: Which person possesses perfect knowledge? A complete ordinary person does not possess perfect knowledge, because the causes are not fully possessed. From this, it is inferred that even the noble one abiding between the five moments of the path of seeing does not possess it. The second part is, the two of reality and refuting debate. The first part is: How much do those on the path of seeing and the path of cultivation possess? First, the one abiding in the sixth moment possesses only the first one; at the time of the eighth moment, possesses the first two; at the time of the tenth moment, possesses the first three; at the time of the twelfth moment, possesses the first four; at the time of the fourteenth and fifteenth moments, possesses the first five, therefore they truly possess from one to five. Second, if one abiding on the path of cultivation has attachment, then from the sixteenth moment to the abandonment of the eighth ground, they possess the first six, and are non-returners.
Tibetan
གཟུགས་ཀྱི་ཆགས་བཅས་ནི་བདུན་པ་གཅིག་པུ་དང་། ཡང་ན་དེ་གཟུགས་ཀྱི་ཆགས་བྲལ་ནི་དེ་དང་བརྒྱད་པ་གཉིས་དང་ལྡན་ནོ། །དགྲ་བཅོམ་ནི་ཐ་མ་གཅིག་པུ་དང་ལྡན་ནོ། །དེ་མི་སློབ་པ་ཡིན་པས་སྒོམ་ལམ་ལ་གནས་པར་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། མཐོང་བ་གོམས་པ་ཙམ་ཡོད་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱིར་འོང་ཆགས་བཅས་དང་། དགྲ་བཅོམ་པའི་ཡོངས་ཤེས་རེ་རེ་བཞག་པ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། ཁམས་ལས་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་དང་། དགེ་སྦྱོང་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་འདོམས་པ་ན་སྤངས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་བྲལ་ཐོབ་སོ་སོ་བ་བཏང་ནས་གཅིག་རྙེད་པའི་ཕྱིར་ཡོངས་ཤེས་དེ་དག་ཀྱང་བསྡོམས་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། གང་ཟག་གང་གིས་ཡོངས་ཤེས་དུ་འཐོབ་ཅིང་གཏོང་ཞེ་ན། ཕྱིར་མི་འོང་གཟུགས་ཀྱི་ཆགས་བཅས་དང་། དགྲ་བཅོམ་པ་ཉམས་པ་ལ་ལ་ནི་བདུན་པ་དང་དགུ་པ་གཅིག་གཏོང་ལ། གཟུགས་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་ཉམས་པར་གྱུར་ན་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་གཉིས་གཏོང་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ཆགས་བྲལ་ལས་ཉམས་ན་བརྒྱད་པ་དང་འདོད་པའི་དེ་ལས་ཉམས་ན་བདུན་པ་གཏོང་ངོ་། །ཕྱིར་མི་འོང་ཆགས་བྲལ་སྔོན་འགྲོའི་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་པའི་ཚེ་དང་པོ་ལྔ་གཏོང་ལ། མཐར་གྱིས་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་ཐོབ་པའི་ཚེ་དང་པོ་དྲུག་གཏོང་ངོ་། །འཐོབ་པ་ནི་ལྔ་མིན་ནོ་ཞེས་བཀག་པས་ལྷག་མ་ཡོད་པར་གྲུབ་སྟེ། ཕྱིར་མི་འོང་ལྔ་དང་དྲུག་བཏང་ནས་བདུན་པ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པས་གཉིས་བཏང་ནས་དགུ་པ་གཅིག་པུ་སྔོན་མེད་འཐོབ་ལ། དགྲ་བཅོམ་གཟུགས་མེད་པས་ཉམས་ན་བདུན་པ་དང་བརྒྱད་པ་གཉིས་འཐོབ་ཅིང་། སུ་ཡང་རུང་བ་འདོད་པས་ཉམས་ན་དང་པོ་དྲུག་འཐོབ་བོ། །ཆགས་བྲལ་སྔོན་འགྲོའི་ཕྱིར་འོང་བཅུ་དྲུག་པ་གཏོང་བ་དང་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་བརྟན་པར་བྱས་པས་ལྔ་མི་འཐོབ་ལ། ཉམས་ཀྱང་མཐོང་སྤང་སྤངས་པ་མི་ཉམས་པས་དྲུག་འཐོབ་པ་ཁོ་ནའོ། །ཆོས་མངོན་པ་མཛོད་ཀྱི་རྣམ་བཤད་གཞུང་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཉི་མ་ལས་གནས་ལྔ་པ་བསྟན་པའོ།། ༈ །།དྲུག་པ་ལམ་དང་གང་ཟག་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ལམ་བཤད་པ། བདེན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་གང་ཟག་བཤད་པ། ལམ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ། མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། ལམ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། གནས་ལྔ་པར་སྤངས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ལ། སྤང་བྱ་གང་གཉེན་པོ་གང་གིས་སྤོང་བའི་དོན་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་དང་དེའི་དོན་སྒོམ་པ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་སྤངས་པའོ་ཞེས་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་དབྱེ་བར་བཤད་པ། དེའང་བདེན་པ་མཐོང
Chinese
有色贪者唯有第七，或者彼无色贪者具有彼与第八二者。阿罗汉唯有最后一个。彼是不学，故不应安住于修道，若问，因为仅有见之串习。第二者是，若问：为何安立一来有色贪者与阿罗汉之各各的现证？其理由是：于界中离贪，以及宣说获得沙门果时，对于一切所断，各别施设离与得，而为获得一之故，彼等现证亦为总合。第五者是，何人获得与舍弃多少现证？不还者有色贪者，以及阿罗汉退失者，某些是舍弃第七与第九之一，若成为超离色之不还者退失，则舍弃第七与第八二者，若从无色贪退失，则舍弃第八，若从欲退失，则舍弃第七。不还离贪前行之第十六刹那之时，舍弃最初之五者，渐次之故，于获得不还之时，舍弃最初之六者。遮止说获得非五，成立有剩余，不还者舍弃五与六后，获得第七，阿罗汉舍弃二后，唯获得先前未有之第九，阿罗汉无色者若退失，则获得第七与第八二者，任何所欲者若退失，则获得最初之六者。离贪前行之一来第十六者，以舍弃与二道而稳固，故不获得五，退失亦不退失见断所断故，唯获得六。法句论藏之释论，从阐明经藏义理之太阳中，开示第五处。༈ །།第六，宣说道与补特伽罗有三：宣说道之现证真谛，宣说现证真谛之补特伽罗，分别宣说道本身之功德。第一者，有联系与真实道。第一者是，于第五处所说之断为现证，彼者，以何为所断，以何为对治而断之义，是从见真谛与修彼义而断除烦恼，于微细差别中宣说，彼亦见真谛
English
The one with attachment to form has only the seventh, or the one without attachment to form has both that and the eighth. The Arhat has only the last one. Since that is non-learning, it is not appropriate to abide in the path of meditation, if asked, it is because there is only familiarity with seeing. The second is: If asked, why are the individual realizations of the once-returner with attachment to form and the Arhat established? The reason for that is: when renouncing desire from the realms and proclaiming the attainment of the fruits of the ascetic conduct, for all that is abandoned, separate abandonment and attainment are established, and for the sake of attaining one, those realizations are also combined. The fifth is: Which person obtains and abandons how many realizations? The non-returner with attachment to form, and some of the Arhats who have fallen, abandon one of the seventh and ninth, and if the non-returner who has transcended form becomes fallen, then they abandon the seventh and eighth, and if they fall from the formless attachment, then they abandon the eighth, and if they fall from desire, then they abandon the seventh. At the time of the sixteenth moment of the preliminary non-returner without attachment, they abandon the first five, and gradually, at the time of obtaining the non-returner, they abandon the first six. It is established that there is a remainder because it is forbidden to say that obtaining is not five. The non-returner abandons five and six and obtains the seventh, and the Arhat abandons two and obtains only the ninth that was not there before. If the Arhat without form falls, then they obtain the seventh and eighth, and if anyone who desires falls, then they obtain the first six. The sixteenth of the preliminary once-returner without attachment is abandoned and stabilized by the two paths, so five are not obtained, and even if they fall, they do not lose what has been abandoned by seeing, so only six are obtained. The fifth place is shown from the sun that clearly illuminates the meaning of the commentary on the Treasury of Abhidharma. ༈ །། Sixth, there are three ways to show the path and the person: explaining the path of realizing the truth, explaining the person who realizes the truth, and specifically explaining the qualities of the path itself. The first one has a connection and the actual path. The first one is: In the fifth place, it is said that abandonment is realization, and that, what is to be abandoned, and by what antidote is the meaning of abandonment, is that abandoning afflictions from seeing the truth and meditating on its meaning, is explained in the subtle differences, and that also seeing the truth.