Tibetan
་བ་ནི་མཐོང་སྒོམ་གཉིས་ཡིན་ལ། དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ། ལམ་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ། དམིགས་པ། སྐྱེ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ཟག་བཅས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཟག་མེད་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། མཐོང་བའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་དང་སྤང་བྱ་ཆེ་འབྲིང་དགུ་གཅིག་ཆར་སྤོང་བའི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་དེ་འདྲའི་མཐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་མཐོང་སྒོམ་ལམ་ལ་ཁྱད་པར་དུ་མ་སྟེ། ངོ་བོ་ལས་ནི་ཟག་མེད་ཁོ་ན་དང་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་དང་། དམིགས་པ་ལས་ནི་བདེན་པ་བཞི་ཁོ་ན་དང་ས་གོང་འོག་ལའང་དམིགས་པ་དང་། རྣམ་པ་ལས་བདེན་པ་དང་ཞི་རགས་ཀྱང་ཡིན་པ་དང་། ལམ་གྱི་དབྱེ་བ་ལས་བར་ཆད་མེད་པ་དང་རྣམ་གྲོལ་གཉིས་དང་། སྦྱོར་བའི་ལམ་སོགས་བཞི་ཡིན་པ་དང་། ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་ལས་ཤེས་བཟོད་གཉིས་དང་ཤེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་དང་། སྤང་བྱ་སྤོང་ཚུལ་ལས་དམིགས་པ་ཤེས་པས་ཅིག་ཆར་སྤོང་བ་དང་། གཉེན་པོ་གོམས་པས་རིམ་གྱིས་སྤོང་བའོ་ཞེས་པའམ། ཊཱི་ཀར་སྒོམ་སྤང་གཞི་བཅས་ཡིན་པས་བརྟན་ཏེ་ཅིག་ཆར་མི་སྤོང་ཞེས་བཤད་པས་སྒོམ་སྤང་ལ་ལྟོས་པའི་ཅིག་ཆར་བ་མེད་པ་དང་ཡོད་པ་ནི་གོང་འོག་གི་ལུགས་སོ། །མ་ཧཱས་ལུགས་འདི་ལའང་ཅིག་ཆར་བ་བཞེད་དོ། །རྟེན་ལས་འདོད་པ་དང་ཁམས་གསུམ་པ་དང་། རྒྱུད་ལས་འཕགས་པ་ཁོ་ན་དང་གཞན་ལའང་སྐྱེ་བ་དང་། སྐྱེ་ཚུལ་ལས་སྟན་གཅིག་ལས་སྐྱེ་བ་དང་གཞན་ལའང་སྐྱེ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ། བདེན་པ་བཞི་དང་། དེ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་དབྱེ་བ། རྟོགས་པའི་གོ་རིམ། ཟག་བཅས་དུཿཁ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལམ་གྱི་དམིགས་པ་ནི་བདེན་པ་ཞེས་བཤད་ན་བདེན་པ་དུ་ཞེ་ན། བདེན་པ་དག་ནི་བཞིར་བཤད་དེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་། འགོག་པ་དང་ལམ་མོ། །སོ་སོའི་ངོ་བོ་ནི་སྔར་བཤད་པ་དེ་བཞིན་ཏེ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔའི་འབྲས་ལྡོག་དུཿཁ་དང་། རྒྱུ་ལྡོག་ཀུན་འབྱུང་སྟེ་དངོས་པོ་ཁྱབ་པར་མཉམ་པར་བྱེ་སྨྲ་འདོད་ལ། མདོ་སྡེ་པ་སོགས་དགྲ་བཅོམ་ཕ་མའི་ཕུང་པོ་དུཿཁ་ཡིན་ཡང་ཀུན་འབྱུང་མིན་པར་བཤད་ལ། བསྡུ་བར་སྲེད་བྲལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཀུན་འབྱུང་མིན་པར་བཤད་དོ། །འགོག་པ་ནི་རྟག་རྫས་དང་། མདོ་སྡེ་པ་ཟག་བཅས་ཞི་བ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་དང་། སེམས་ཙམ་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་མེད་དགག་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་དགག་དོན་དམ་པར་འདོད་དོ། །ལམ་ནི་ཟག་མེད་འདུས་བྱས་སོ་ཞེས་མཐུན་ནོ། །གྲངས་ངེས་པའི་རྒྱུ་ནི་སློབ་དཔོན་འཕགས་པས་ཀུན་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུའི་དེ་ཁོ་ན་བདེན་པ་བཞིའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་མདོ་སྡེ་པས་ཀྱང་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དོར་བྱ་དང་བླང་བྱའི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། སོ་སོའི་རྒྱུ་འབྲས་གོ་ལོག་གོ་ཞེ་ན། བདེན་པ་དེ་དག་མཐོང་ལམ་གྱིས་ཇི་ལྟར་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་བཞིན་ཏེ། མངོན་རྟོགས་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ལས་དང་པོར་དུཿཁ་མཐོང་བའི་ཤེས་བཟོད་ནས། མཐར་ལམ་གྱི་བཞི་སྐྱེ་བས་ཡུལ་ཅན་གང་སྔར་སྐྱེས་པའི་ཡུལ་སྔར་བསྟན་པའམ། གང་སྔར་རྟོགས་པ་སྔར་བསྟན་པའོ། །རིམ་པ་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡང་དཀྱུས་བསྟན་པའི་རྟ་ལྟར་སྦྱོར་ལམ་དུ་དེ་ལྟར་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནད་མཐོང་ནས་དེའི་རྒྱུ་ལ་རྟོག་ལ། དེ་ནས་ནད་ཟད་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་དེའི་ཐབས་སུ་སྨན་ཚོལ་བ་བཞིན་དུ། སྦྱོར་ལམ་དུ་དུཿཁ་མཐོང་ནས་དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལ་རྟོག་ལ། དེ་ནས་དུཿཁ་འགོག་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་དེའི་ཐབས་ཚོལ་བའི་རིམ་པས་སོ། །ངེས་ཚིག་ནི་མི་བསླུ་བས་བདེན་པ་ཡིན་ལ། བྱིས་པ་ལའང་མི་བསླུ་མོད་ཀྱི་བདེན་པར་རྟོགས་ལ་འཕགས་པས་རྟོགས་པས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚོར་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཁོ་ན་དུཿཁ་མིན་ནམ། ཅིའི་ཕྱིར་ཟག་བཅས་ཐམས་ཅད་དུཿཁར་བརྗོད་ཅེ་ན། ལན་ལ་དགག་བཞག་སྤང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་པའི་བཙུན་པ་གཞོན་ནུ་དཔལ་ལེན་ན་རེ། བདེ་བ་ཡོད་ཀྱང་ཉུང་བས་དུཿཁར་བརྗོད་དོ་ཞེ་ན། མི་རིགས་ཏེ། ཕུང་པོ་ལྔའི་ཚོར་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་དང་ཁམས་གསུམ་གྱི་འདོད་པའི་གསུམ་ཆ་ཡིན་པ་དང་། ཟག་བཅས་དུཿཁའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་ལེན་ན་རེ། བདེ་བའི་ཚོར་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དེ། བདེ་བ་ལ་རྒྱུ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་ལས་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་རུང་དེ་ནི་དུཿཁའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། མི་འཐད་དེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་གནོད་བྱེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟེན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་པའི་ཡུལ་བདེ་བའི་རྒྱུར་འདོད་པས་དེ་མི་གནས་པའང་མིན་ལ། ལུང་ཡང་དགོངས་པ་ཅན་ཏེ། དགོངས་གཞི་ནི་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་དང་། རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་སོ། །གནོད་བྱེད་ནི་དུཿཁའི་དོན་ཅི་ཡིན་གནོད་པའམ་མི་འདོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཕན་པའམ་འདོད་པ་བདེ་བར་གྲུབ་ཅིང་། དུཿཁ་ཆུང་ངུ་ལའང་བདེ་བའི་བློ་སྐྱེ་བར་འགལ་ལ་གོང་མ་གཉིས་ན་དུཿཁ་མེད་པས་བདེ་བའི་བློ་མི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ལན་
Chinese
即见道和修道。那又如何呢？第二，两条道的体性、所缘、生起方式。第一，修道是具有烦恼的世间道和无烦恼的出世间道两种。所谓见道，是三界之对治，且为断除大小九品所断，故唯是无漏。因为世间道没有那样的力量。因此，见道和修道有很多差别：从体性上来说，一个是唯无漏，一个是两者都是；从所缘上来说，一个是唯缘四谛，一个是也缘上下地；从行相上来说，一个是谛和寂猛，一个是道的分类，一个是无间道和解脱道两种，一个是加行道等四种；从体性的分类上来说，一个是智忍二者，一个是唯智；从所断的断除方式上来说，一个是缘于智慧而一时顿断，一个是因对治串习而逐渐断除。或者，《 टीका 》中说，修所断具有基础，因此是稳固的，不是一时顿断，所以对于修所断来说，没有一时顿断和有，是上下部的宗义。玛哈（महा，mahā，大）也认为此宗有一时顿断。从所依上来说，是欲界和三界；从相续上来说，是唯圣者，其他也能生起；从生起方式上来说，是从一个座上生起，其他也能生起。第二，四谛，以及那二者。第一，有分类、证悟的次第、显示有漏的苦谛。第一，如果说道的所缘是谛，那么谛有多少呢？谛有四种，即苦、集、灭、道。各自的体性如前所述，即取蕴五者的果之反面是苦谛，因之反面是集谛，事物普遍相同是毗婆沙宗所许。经部等说，阿罗汉父母的蕴是苦谛，但不是集谛。总摄来说，说贪欲之离别的蕴不是集谛。灭谛是常法，经部认为唯是有漏寂灭的无遮，唯识宗认为是如来藏远离垢染的无遮，自性空宗认为是无遮遣，是胜义谛。道谛是无漏有为，对此没有异议。数量决定的原因ུ་是说，正如圣者导师所说，通达觉悟方面的果和因就是四圣谛。经部宗也这样认为。第二，虽然舍弃和接受的次第是这样，但各自的因果是否颠倒呢？不是的，这些谛是按照见道如何现证的次第，即在十六刹那的现观中，首先是苦法智忍，最后是道类的四生，因此先产生有境的，就先显示其对境，或者先证悟的，就先显示。如此次第证悟，也是像顺着文句指示的马一样，是由于在加行道中如此串习的力量。例如，见到疾病后，就思索其原因，然后寻求疾病的止息，并寻找其方法，即像在加行道中见到痛苦后，就思索其因集谛，然后寻求痛苦的止息，并按照寻找其方法的次第。词义方面，不欺骗即是谛，虽然对小孩也不欺骗，但证悟谛需要圣者来证悟，所以称为圣谛。第三，仅仅感受的一个方面不是痛苦吗？为什么说一切有漏都是痛苦呢？回答分为遮破、安立、舍弃三种。第一，经部宗的比丘青年名叫吉祥守护，他说：虽然有快乐，但因为少，所以称为痛苦。这不合理，因为五蕴中感受的一个方面和三界中欲界的三分之一都是快乐，而且说有漏是痛苦的因，这也是集谛的行相。吉祥守护说：快乐的感受是不存在的，因为快乐没有存在的因，而且经中说，无论感受什么，那都是痛苦。这不合理，因为没有成立的理由，而且有相违的理由，即因为认为依赖于所依的差别，对境是快乐的因，所以那也不是不存在的。而且经中的教证也是有密意的，密意是指诸行无常和变异。相违的理由是，痛苦的意义是什么？是损害还是不悦意？如果是这样，那么利益或者悦意就成立为快乐，而且对微小的痛苦也会产生快乐的想法，这相违，而且在前两者中没有痛苦，所以不会产生快乐的想法。第二，自己的回答
English
That is, the path of seeing and the path of cultivation. How is that? Second, the nature, object, and mode of arising of the two paths. First, the path of cultivation is of two kinds: the mundane path with defilements and the supramundane path without defilements. The so-called path of seeing is the antidote to the three realms, and because it abandons the nine categories of what is to be abandoned, both great and small, it is only without defilements. Because the mundane path does not have such power. Therefore, there are many differences between the path of seeing and the path of cultivation: in terms of nature, one is only without defilements, and the other is both; in terms of object, one only focuses on the four truths, and the other also focuses on the upper and lower grounds; in terms of aspects, one is truth and tranquility, and the other is the classification of paths, one is the path of non-interruption and the path of liberation, and the other is the four paths of application, etc.; in terms of the classification of nature, one is the two of knowledge and forbearance, and the other is only knowledge; in terms of the way of abandoning what is to be abandoned, one is to abandon all at once by knowing the object, and the other is to gradually abandon by familiarizing oneself with the antidote. Or, the 《 टीका 》 says that what is to be abandoned by cultivation has a basis, so it is stable and not abandoned all at once, so for what is to be abandoned by cultivation, there is no all-at-once abandonment and there is, which is the doctrine of the upper and lower schools. The Mahā (महा, mahā, great) also believes that this school has all-at-once abandonment. In terms of support, it is the desire realm and the three realms; in terms of continuity, it is only the noble ones, and others can also arise; in terms of the mode of arising, it arises from one seat, and others can also arise. Second, the four truths, and those two. First, there are classifications, the order of realization, and the showing of the suffering truth with defilements. First, if it is said that the object of the path is truth, then how many truths are there? There are four truths, namely suffering, origin, cessation, and path. The nature of each is as described before, that is, the reverse of the result of the five aggregates of appropriation is the truth of suffering, and the reverse of the cause is the truth of origin, and the commonality of things is accepted by the Vaibhāṣika school. The Sautrāntika school and others say that the aggregates of the parents of an arhat are the truth of suffering, but not the truth of origin. In summary, it is said that the aggregates of the separation from craving are not the truth of origin. The truth of cessation is a permanent phenomenon, the Sautrāntika school believes that it is only the non-affirming negation of the quiescence of defilements, the Yogācāra school believes that it is the non-affirming negation of the thusness free from defilements, and the Svātantrika school believes that it is the ultimate truth of non-affirming negation. The truth of the path is the non-defiled conditioned, and there is no disagreement on this. The reason for the definite number
English
ū is saying that, just as the noble teacher said, the fruit and cause of complete enlightenment are the four noble truths. The Sutra School also holds this view. Second, although the order of abandoning and accepting is like this, are the cause and effect of each reversed? No, these truths are in accordance with the order in which they are directly realized by the path of seeing, that is, in the sixteen moments of direct realization, first is the forbearance of knowledge of the dharma of suffering, and finally the four births of the path class, therefore, the object of the one that arises earlier is shown earlier, or the one that is realized earlier is shown earlier. Realizing in this order is also like a horse following the instructions of the text, it is due to the power of being accustomed to it in the path of preparation. For example, after seeing a disease, one thinks about its cause, and then seeks the cessation of the disease and looks for its method, that is, like seeing suffering in the path of preparation, one thinks about its cause, the origin of suffering, and then seeks the cessation of suffering, and follows the order of finding its method. In terms of definition, non-deception is truth, although it does not deceive even children, but the realization of truth requires a noble one to realize it, so it is called the noble truth. Third, is only one aspect of feeling not suffering? Why is it said that all contaminated things are suffering? The answer is divided into three: refutation, establishment, and abandonment. First, a monk of the Sutra School named Auspicious Guardian of Youth said: Although there is happiness, it is called suffering because it is little. This is unreasonable, because one aspect of feeling in the five aggregates and one-third of desire in the three realms are happiness, and saying that contaminated things are the cause of suffering is also the aspect of the origin of suffering. Auspicious Guardian said: The feeling of happiness does not exist, because happiness has no existing cause, and the sutra says that whatever one feels is suffering. This is unreasonable, because there is no reason to establish it, and there is a contradictory reason, that is, because it is believed that depending on the difference of the basis, the object is the cause of happiness, so it is not non-existent. Moreover, the scriptural proof is also intentional, and the intention refers to the impermanence and change of conditioned things. The contradictory reason is, what is the meaning of suffering? Is it harm or displeasure? If so, then benefit or pleasure is established as happiness, and even a small amount of suffering will give rise to the idea of happiness, which is contradictory, and in the former two there is no suffering, so the idea of happiness will not arise. Second, one's own answer